Foto's van Marleen

Helaas hebben onze kanjer moeten laten inslapen op 23 november 2004 om 09:30 uur de dag die ik nooit meer zal vergeten, daar sta je dan het liefst wilde ik hem mee nemen en weer naar huis gaan, maar dan ben je egoïstische bezig want als een hond niet meer eet dat is ie gewoon op en versleten.

De dierenarts kon nog wel een paar dagen rekken maar dat zag ik niet meer zitten niet voor hem maar ook niet voor ons. Daar sta je dan als je hond de eerste spuit krijg helemaal in tranen naast hem op de grond, ow wat doet dat pijn zeg! verschrikkelijk gewoon is niet met een pen te beschrijven zo erg ppffff ...Bij de 2e spuit was het gebeurt daar zit je naast een levenloos wezen dat niet meer beweegt niet meer likt niet meer je aankijkt het was net of hij sliep. Nou nog ff knuffelen en dan moet je hem verlaten en dan toch nog even een keer terug de allerlaatste knuffel en aai over zijn kop en dan moet je echt weg...Je verlaat de kamertje waar je met je hond zat het enigste waar je mee naar buiten kom is z'n riem alles is weg.....

Bo hij is 13 jaar geworden. Het was een hond die eigenlijk nooit alleen kon zijn verlatings angst noemen ze dan. Maar voor de rest was het een wereld hond voor ons gezin. Lief, betrouwbaar, waaks en natuurlijk een jankend op z'n tijd. En zeker als we spagettie aten dan bleef ie net zo lang janken tot dat ie een bord kreeg.

Je was een week of 7 a 8 toen we je kregen, was niet de bedoeling we zouden alleen maar gaan kijken en nog notabene een dag voor kerst. En stel in Den Haag hadden een nestje pups wat niet de bedoeling was (waren geen fokkers) en Bo was als enigste bruine pup. En ja hoor toen we binnen kwamen waren we verkocht natuurlijk, alleen schrok ik erg van zijn vader en moeder die waren best wel groot. Maar goed dat maakte niet uit, na een gesprek met die mensen besloten we hem toch te nemen alleen hadden we niets, geen eten, mand enz. Maar dat was geen probleem we kregen alles mee van die mensen, en daar gingen met een pup in onze handen op kerstavond.

Eenmaal thuis hadden we provisorische een mand gemaakt met een lekker kussen erin. We waren echt gek met hem. De andere dag kregen we eters me hele schoonfamilie we hadden een lange tafel in de kamer staan waar een man of 10 aan zaten, na bo een paar keer voor het eten uitgelaten te hebben moest hij toch nog ff voor de tafel waar iedereen zat op zijn gemakkie gaan zitten poepen. Nou ik lag helemaal in een deuk natuurlijk en omdat wij er niet bij konden omdat we achter aan zaten moest me schoonfamilie het maar opruimen.

In zijn jonge jaren ging hij altijd in het park achter de konijnen en hazen aan....hij liep er dan net zo lang achter aan, dat wij op een gegeven moment zeiden we gaan naar huis....Hij stond dus overal ingeschreven dierenbescherming amivedie enz. en dan kregen we weer een belletje dat ze hem weer zagen lopen in maassluis of ergens anders in Vlaardingen. Maar meestal keerde hij weer gewoon terug naar huis, alleen niet naar ons huis maar een rijtje verder bij me ouders omdat ie wist dat ie een tik kreeg dacht ik bij z'n eigen ik ga maar naar 'Opa' die breng me wel thuis.....

We lieten hem dan ook niet meer zo gauw los want hij flikte het telkens weer...hij is zelf wel eens een keer aangereden een dag voor kerst meen ik me te herinneren....we kwamen daar achter omdat hij een rare grote bobbel kreeg op z'n zijkant....De dokter vertelde ons dat hij een harde klap had gemaakt en wij wisten natuurlijk van niets, want wat bleek een jaar later kwamen een mevrouw tegen die vertelde dat zij onze hond had aangereden vorig jaar en toen ging ons iets dagen natuurlijk...Zei vertelde ook dat ze achter hem aan waren gegaan maar niet te pakken kon krijgen....

Gek op katten was niet, hij sprong dan ook haast door de raam om ze te pakken..Onze tuin was lekker kat vrij.........Onweer en bliksem moest hij niets hebben hij piepte dan net zo lang totdat je uit bed kwam....en het was het zelfs, zo dat je hem uit aan het laten was en ging het rommelen buiten en regenen dan dacht ie bij zijn eigen, nou poepen doe ik binnen wel zit ik lekker droog..En aangezien wij in een regenachtig land wonen hebben we vaak poep moeten ruimen in huis, maar gelukkig hebben we plavuizen dus was zo weer schoon. Toen onze dochter geboren werd ( ik vond dat best wel eng) is hij nooit jaloers geweest, hij is altijd gek op haar geweest, zeker toen ze zelf ging eten hij was niet meer bij haar vandaan te slaan..13 Jaar hebben we lief en leed gedeeld en nu is hij dan weg, er valt een stilte in huis, zijn reuk is weg, en er kom niemand je meer tegemoet als je thuis komt.

Kortom het gemis zal altijd blijven het zal wel slijten op ten duur, maar tis zo verdomd moeilijk het te accepteren..

© 2009 -2010 - Homepage van Marleen - Vlaardingen |Created by Marleen de Jong All Rights Reserved.