Martinusparochie-'t Veld


 

 

 

 

 

 

 

 ST.MARTINUS     KERKGEBOUW     KERKHISTORIE     GESCHIEDENIS VAN DE DORPEN 

 

 

 

Home

Vieringen

Parochienieuws

Heraut-archief

Adressen

In Memoriam

Foto's

Boeken van Theo

Links

                                                                                           

Eerder gepubliceerde gedichten van Theo Vertelman.


Steeds verder weg…..

In mijn gedachten
ben je nog steeds dichtbij mij
zie ik je
hoor ik je
voel ik je
ruik ik je
maar als ik op de kalender kijk
ga je steeds verder van me weg.

 Toen jij wegviel
ben ik verder gegaan
heb proberen te leven
pakte de dingen weer op
ging naar mensen
en kwam weer thuis
alleen:
ik mis je.

In mijn gedachten
ben je nog altijd dichtbij mij
maar als ik op de kalender kijk
ga je steeds verder van me weg.

 Ik wil je vragen
vertellen
over mijn leven
over anderen
over de wereld.

Ik wil zoveel met je delen,
want in mijn gedachten
ben je nog altijd dichtbij mij
maar als ik op de kalender kijk
ga je steeds verder van me weg.

De tijd gaat door
de dagen rijgen zich aaneen
tot weken, maanden,
alweer een jaar
het is alweer zolang
maar voor mij is het nog zo kort
want in mijn gedachten
ben je nog altijd dichtbij mij
maar als ik op de kalender kijk
ga je steeds verder van me weg.

Je lijkt wel dichtbij
maar je bent zo ver
oneindig ver
als ik op de kalender kijk
lijkt het wel een eeuwigheid.

Zal ik je nog eens zien,
zal ik je nog eens horen,
voelen, ruiken?

Ik hoop het,
ik geloof het,
ik wil het geloven,
ja ik probeer het te geloven
en dan troost ik me
met dit geloof, deze hoop:
dan ben je niet meer ver
want eens delen we weer de tijd,
misschien zelfs wel de eeuwigheid.

                                            Theo Vertelman


Ik geef je kracht……

 We willen zo graag in een wereld leven
waar alles perfect is, super en volmaakt.
Weg ziekte, zwakheid, door dood niet meer aangeraakt,
geen storm of orkaan mag aarde doen beven.

 Regels moeten ons veiligheid voorschrijven.
Kracht staat voorop, zekerheid ons bestaan,
alles onder controle, wie doet ons iets aan?
Het leven is maakbaar, zo moet het blijven.

 Maar leven, helaas, kent ook tegenslagen
die onherroep’lijk eens komen opdagen.
Wat voel je je dan verdrietig, kwetsbaar, zwak,

waar vind je dan troost, steun, houvast, onderdak?
Een kind lang gelee in zwakte geboren
zegt: Ik geef je kracht, laat mij je pijn horen.

                                            Theo Vertelman


Paasgedicht
VROEG IN DE MORGEN

Vroeg in de morgen
de zon kwam op
de aarde ontwaakte
een nieuwe dag begon.


Vroeg in de morgen
kwamen mensen
met hun verdriet
om te zoeken naar troost
en vonden een leeg graf.


Vroeg in de morgen
bleek de dood verdwenen:
hij is niet hier
hij gaat je voor.


Vroeg in de morgen
verwarmde de zon de aarde
de kou verdreven
de duisternis voorbij:
hij leeft.


Vroeg in de morgen
begon bij het lege graf
nieuw leven
voor hem.

 

Sinds die morgen van Pasen
mag je geloven
in nieuw leven
voor ons
voor jou
voor mij.


Kun je het ook?

 
TheoVertelman


GAVEN VAN GODS GEEST.

 

Pinksteren
50 dagen na Pasen
50 dagen na nieuw leven
de hoop zakte weg,
onzekerheid, twijfel sloeg toe
moedeloosheid
opgesloten in zichzelf:
waar was het nieuwe leven?

Toen kwam de Geest:
ze leefden op
hervonden hoop, zekerheid
durfden weer
werden enthousiast, vurig
gooiden deuren open.

Kregen wijsheid, werden verstandig
hadden inzicht, voelden kracht
en vertelden met kennis en ontzag
over Gods daden van liefde.

Pinksteren:
als een duif fladderden ze uit,
en lieten zien:
het is de moeite waard
leven in zijn geest.

Durf erin te geloven
en je leeft weer op.

Je staat wijs, verstandig,
met inzicht en kracht in het leven,
je kent en respecteert
Gods liefde, zichtbaar in mensen,

Pinksteren: je leeft weer op!

                    Theo Vertelman


Ons ijkpunt

 

Nader ’t Veld

zie het geheel

daar een toren,

wijzend omhoog

de Martinus:

ijkpunt in het dorp.

 

Nader de kerk

zie haar staan

vertrouwd thuis

meer dan anderhalve eeuw

de Martinus :

ijkpunt in de tijd.

 

Kom binnen

ervaar

warmte, verkoeling,

troost, geluk

in onze Martinus:

ijkpunt in het leven.

 

Kom vieren

het leven

straal van vreugde

bij nieuw begin

breek en deel

vorm je

trouw, liefde

door de jaren

dank voor het goede

in onze Martinus:

ijkpunt bij licht.

 

Kom overleven

de dood

huil, rouw met elkaar

herinner die wegvielen

verlicht de zwaarte van het einde

in onze Martinus:

ijkpunt in duisternis.

 

 Kom werken

aan je leven

aan de wereld

doe de woorden

dien de minsten

sterk de zwakken

in onze Martinus:

ijkpunt van delen.

 

Kom leren

de diepte en de hoogte

van het leven

vind houvast,

vertrouwen

in onze Martinus:

ijkpunt van geloven

 

Kom bouwen

met elkaar

aan dit thuis

voor jou en mij,

blijf stevig op de grond

kijkend naar mensen

wijzend omhoog

vanuit onze Martinus:

ijkpunt van mensen op God.

 

Nader jezelf

zie je leven

en laat je ijken

in onze Martinus.

   

Theo Vertelman


“Herfst...”

 

Sterven moet het leven

verkleuren de bladeren

ze vallen weg.

 

Troosteloos en somber

blijven hun stammen achter

zelf liggen ze terneer.

 

De stappen die ik zet

op kleurrijke bladeren

laten een dood spoor achter.

Verwaaid en afgestorven

kijken ze me na.

 

Maar......

zelfs het dode blad

blijft me boeien

want daar

onder het kleed van kleuren

wacht koud het leven

om opnieuw te beginnen.

 

In de herfst

denk ik aan hen

die wegvielen uit mijn leven.

 

Troosteloos en somber

bleef ik achter

zij lagen terneer

 

de stappen die ik zet

op hun herinneringen

lijken te vervagen.

Verborgen in de dood

kijken ze me na.

 

Maar.......

zelfs de dood

blijft me boeien

want zou

onder de dood

ook niet wachten het leven

om opnieuw te beginnen.

 

Zij vielen weg,

verkleurden mijn leven

maar sterven zal de dood

ik hoop

geloof

vertrouw.......

 

                      Theo Vertelman

       Uit “De dood overleven”


Verloren:

 

Ik heb iets moois verloren

ik ben het kwijt,

ik zoek

overal

maar vind het niet.

 

Ik heb iets moois verloren

zo kostbaar

zo vertrouwd
het hoorde bij mij

zo vanzelfsprekend

betekende zoveel

het was alles voor mij

maar ik ben het kwijt.

 

Ik heb iets moois verloren:

mijn lief

mijn alles

ik heb jou verloren.

 

Ik zoek

ik tast

ik dwaal

verdwaal

maar vind je niet.

Ik vind slechts

leegte, verdriet, tranen,

 

Ik heb iets moois verloren

probeer het te vinden

ik zoek in de nacht

tast overdag

dwaal in mijn herinneringen

verdwaal in de leegte.

  

Tastend,

dwalend,

verdwalend

zoek ik mijn weg

door het leven.

 

Ik wil zo graag

dat ik je vind

ooit ergens

misschien wel

achter alle leven

over alle dood

misschien wel

bij de God van alle leven.

 

Blijf je

met mij verbonden

bij God:

heeft die jou gevonden?

 

Ik hoop het,

ik vertrouw er maar op

want ik ben bang

dat ik anders

zo alleen loop

zo verloren.

 

  

                     Theo Vertelman


ADVENT

 

Het donker valt vroeg:

de dagen kort

de nachten lang.

Het wordt kouder:

natuur sterft,

bladeren vallen,

mensen lossen op

achter muren.

 

Duisternis,

koud

dood:

het is om ons heen.

Is er nog licht,

is er nog warmte,

is er nog leven?

 

Hoe verdrijf je

donker,

kou,

dood?

Hoe doorbreek je muren?

 

We ontsteken een licht,

en nog één,

en nog één,

en nog één.

 

Vier lichten in deze tijd,

het wordt warmer,

er lijkt leven te komen.

 

Op weg door het leven

op weg naar Kerst,

verwachten we,

openen we deuren

voelen we warmte bij elkaar,

zien we uit naar een kind,

hij die Licht genoemd wordt.

 

Wordt hij straks ook ons licht?

 

                                               Theo Vertelman.


‘Is dit God ?’

 

In het oneindig groot heelal:

de aarde,
een stipje in de onmetelijke ruimte

maar wel de plaats

waarop ik woon

met jou!

 

In de oneindig lange geschiedenis:

dit jaar,

een tel op de eeuwig durende kalender

maar wel de tijd

waarin ik leef

met jou!

 

In de oneindig lange rij:

deze mensen

een stofje in de onafzienbare ketting

maar wel degenen

waarmee ik leef

met jou!


Tussen al die mensen

tijdens die lange geschiedenis

op deze aarde

in dit heelal

worden er kinderen geboren

steeds weer,

uniek, bijzonder,

goddelijk goed.

 

Zo ook toen,

daar, achteraf,

een kind

klein, kwetsbaar.

 

Dat is God,

zei men.

Is dat nou God?

 

Hij liet zien

hoe je kunt leven

met elkaar

in de tijd

hier op aard.

 

Dit kind

goddelijk goed:

liet zien,

dat in dit oneindig groot heelal

er altijd weer mensen

goddelijk goed kunnen zijn

 

Durf daarom

in dit oneindig groot heelal.

alle tijden door

met al die mensen

te blijven geloven

in elkaar,

in dit kind,

want dit is God.

  Theo Vertelman.

   

 

       

        

 

 

 

 Bijgewerkt 200805