Reisverhaal 2006

Wandern in Kärnten

vrijdag 14 juli

Om 7.00 uur vertrokken, zonder vouwwagen dit keer, richting Oostenrijk. Druk op de autobahn, vooral het laatste stuk voor Wurzburg. We besluiten om hier net voorbij te kamperen op camping Katzenkopf op het Weininsel bij Sommerach am Main. Rond 17.00 uur staan we daar. We zetten het tentje op, pompen de bedden op en zijn klaar. In het campingrestaurant de eerste snitzel op, de jongens een worst met frites en sla. Megacola’s van ’n halve liter erbij. Een klein wandelingetje naar het dorpje, het standbeeld van St. Joris en de draak gezien en mooie uithangborden, dan langs het meertje terug naar de tent. Allemaal de slaapzak in. Koen heeft last van cola-drukte. Hij kletst de oren van ons hoofd in aanvulling op Sjors, die voorleest uit een getallen-raadsel-boek. Uiteindelijk wordt het stil.

zaterdag 15 juli 2006

’s Morgens gewekt door de torenklok die alle kwartieren slaat. Na een ontbijtje vanaf de grond, weer op weg. Rond 9.00 uur rijden we richting Nürnburg. Meteen weer in de drukte op de autobahn. Alle Duitsers uit Hessen willen met vakantie over dezelfde weg lijkt wel. We doen twee en een half uur over ongeveer 150 kilometer, horen de stau-berichten en de block-ritten-wachttijden voor de Taurentunnel. Vier uur wachttijd wordt het op een gegeven moment. Daar hebben we niet zo’n zin in. Dus, tijdens een picknickpauze in de schaduw besluiten we bij Nürnburg linksaf in plaats van rechtsaf te gaan. We rijden liever wat verder dan dat we langer doen over de kortere route. Verder voorspoedig gereisd via Regensburg, Passau, Wels en Schladming. Onderweg vindt Sjors: ‘Het is hier wel heel mooi!’ Nog steeds staan er lange wachtrijen voor de Tauerntunnel, dus we kiezen voor de Radstädter Tauernpas. 12% omhoog met ’n volle auto! Op de pashoogte stoppen we voor soep en vervolgen de weg over de Katschberghöhe met 17% omhoog en vervolgens met 21% omlaag. Vervolgens komen we  in Rennweg am Katschberg aan. Een steile bedoening daar. Na enig geraadpleeg komen we er achter dat onze bestemming nog op de Katschberghöhe ligt. Dus alsnog door de Katschbergtunnel terug, weer de pas op, en ja! daar staat een A-viertje met de verwijzing naar Landal. We zijn er, moe en wel om 19.00 uur. Ons appartement is geweldig. Ruim, schoon, luxe, warm, prachtig uitzicht. We laden en pakken uit en zetten de klaarstaande koffie. Na inspectie van de tv-kanalen trekken we ons bed in. Wow, dat ligt lekker!

zondag 16 juli 2006

Vroeg wakker, goed uitgerust. De zon schijnt volop, dus ontbijt op het balkon met verse semmeln en croissants. Vandaag niks op het programma. Acclimatiseren, de reis verstau-en, foldertjes halen en bekijken, vast ruwe plannen gemaakt over de vakantiebesteding in Kärnten de komende dagen. Gids Isi heet ons ’s middags welkom en vertelt het programma van de week. Het trekt ons wel, de plekjes die we toch al wilden zien, maar met de plaatselijk bekende gids en de vrijheid-blijheid-regels. Daarna bezoeken we de pizzeria ‘Stamperl’ voor de deur, en na het, met moeite, wegwerken van flinke pizza’s en spaghetti zoeken we ons huis weer op. Volgens goed Italiaans gebruik (volgens Koen) laten we de korstjes van de pizza liggen.

maandag 17 juli 2006

Weer lekker vroeg uit de veren. De zon zien opkomen om 7.05 over de Aineck heen. Weer ontbijt op bed op het balkon. Het enige wat nog ontbreekt is…. een droogrek. Ad regelt dat bij de receptie, en ’s middags is het er, zodat we straks weer droog ondergoed en sokken hebben.

Om 10.15 begonnen aan de eerste wandeling naar de Gamskögelhütte. Een ‘leichte’ om eerst te wennen. Het is inderdaad even wennen, om het goede tempo bergop te bepalen. maar na zo’n 30 minuten zijn we er al. een stelletje ezels die starwars-geluiden maken, heten ons welkom. De frisdrank en ‘hausgemachte krapfen’ smaken ons goed. De jongens testen de speeltuin uit, misselijk van de draaimolen komen ze terug. We bekijken het kapelletje, dat er ter nagedachtenis van een autobahn-verkeersongeval is opgericht, en zakken dan weer af. Dit keer via de rodel-weg. Die is flink steil, in verband met het rodelen dus we kunnen hier ook weer goed wennen. Sjors doet verwoede pogingen om vlindertjes te fotograferen. Dat valt nog niet mee, die beestjes zitten niet lang genoeg stil. Koen loopt met een dikke stok als wandelstok. Rond 13.30 zijn we weer terug. Effe pauze en dan op naar de winkel in St. Michael in het dal. De kassajuf is blij met onze twee karren vol boodschappen. Wij ook. Nu hoeven we even geen boodschappen meer te doen. Thuisgekomen eerst weer even sjouwen, dan lekker thee, terwijl de mannen stoeien. Zo meteen het eerste hausgemachter diner.

dinsdag 18 juli 2006

Goed geslapen. Na ontbijt op het balkon, waar de zon al vanaf zeven uur op schijnt, naar de verzamelplaats. Daar staat de huifkar al klaar met 2 stevige paarden ervoor. Met Isi (Isabella) de enige echte Kärtner-Landal-gids, en 4 andere families rijden we een eind het Gontal in. (linksaf bij Stamperl). Hier en daar lekker steil en af en toe onderbroken omdat er ’n loop-mat over de wildroosters moet worden gelegd. Na een uurtje komen we aan bij de Pritzhütte. Daar kuieren we met de hele club een eindje richting Almfried. Onderweg worden takken afgesneden die door de jongens worden bewerkt met zakmessen tot toverstokjes en wandelstokken. Koen snijdt er met ijzeren volharding ’n punt aan. Sjors pakt het creatief aan en vlecht de twijgen in elkaar tot een herdersstaf. Onderweg versiert ie het steeds verder met wilde bloemen en touwtjes gevlochten van larix-twijgen. Hij krijgt veel bewondering. Ze krijgen de blaren op de vingers. In het gezelschap bevindt zich ook een Duitse fotografe die voor de Landal-catalogus familie-plaatjes schiet. Sjors mét staf en wij allemaal in de huifkar zijn dus straks wellicht te bewonderen in die gids. (kans van 20 op 3000 foto’s). Teruggekomen bij de Pritzhütte eten we een Pritzjausenplatte, oftewel diverse vleeswaren, kaas met boerenbrood en boter. Precies het eten wat hier past. Daarna klimmen we weer aan boord van onze huifkar, waarvan de paarden gezellig tussen kippen en haan naast de hütte staan te wachten. Na een uurtje zijn we in Katschberg, bij de manege. We begroeten de paarden daar, die verwoede pogingen doen om van Sjors’ zijn herdersstaf te smullen. De manege-cavia’s krijgen een aai en dan kuieren we terug naar ons huis. Spaghetti dit keer, met hausgemachte salami. De "Gurktaler Alpenkräuter" en de rode wijn smaken er best ná. Koen heeft zich een blaar op zijn handen gehout-sneden, maar blijft doorgaan tot op het balkon toe. De herdersstaf wordt aan het balkon geknoopt.

woensdag 19 juli 2006

Om 10.00 present voor een tochtje naar het Maltadal. De Isi-1 voorop, gevolgd door ons en nog ’n gezin. Vanaf Gmünd herkennen we de omgeving. Het is er wat bebouwder geworden, maar de bloemist, de konditorei en het worst-restaurant zijn er nog steeds. Camping Malta heeft er een hotel bijgekregen, maar lijkt verder hetzelfde. Over de Malta Hochalmstrasse omhoog gezig-zagd. Door de tunnel met haarspeldbocht langs het stoplicht voor de eenbaansweg, zonder geiten. De jongens vinden het er mooi. Bij de stuwdam lopen we er eerst overheen om de hoogte te bekijken. Daarna een bezoekje aan het bergkristalmuseum, waar we vast uitzoeken wat voor een bergkristal we straks willen vinden. Om 13.00 uur mogen we mee de stuwdam in. Eerst vele treden naar beneden, dan door een lange, lange tunnel en dan weer omhoog. Geen gaten of scheuren ontdekt in de muur, wel veel condensvocht. Terug in de open buitenlucht weten we weer dat het warm is. Daar beneden was het maar 8 graden, een heel verschil is dat. Op aanraden van Isi rijden we een stukje verder naar de Hütte die langs het stuwmeer staat. Daar eten we wat, zittend in de zon die flink brandt. Vervolgens, gewapend met hamers naar de vindplaats, een gedeeltelijk afgebrokkelde rotswand. Sjors hakt erop los op de grootste blokken, op zoek naar een mega-bergkristal. Koen klimt ijverig achter Isi aan, vol vertrouwen dat die wel weet waar het te vinden is. Na enig wennen, vinden we een hoeveelheid bergkristal, genoeg voor een klein museumpje. Ad en Sjors vinden er een die volgens Isi ‘ein toller stein’ is. Een mooie kristalvorm zit er in. Slangen zien we gelukkig niet, vermoedelijk maken we te veel herrie. De tijd vliegt, de zon brandt en in alle tassen en zakken worden stenen opgespaard. Rond 16.30 zakken we de berg weer af. Na een korte stop bij de Fallerbach-waterval vinden we het welletjes en klimmen de Katschberg weer op. De stenen stellen we op op de vensterbank. Sjors heeft ook een blaar, een timmerblaar.

 

donderdag 20 juli 2006

Het bekende ochtendritueel: opstaan, koffiezetten, broodhalen, balkontafel dekken, eten, koelbox pakken, tasjes klaarleggen. Zelfs de jongens zitten elke ochtend keurig klaar om mee te gaan, in afwachting van nieuwe avonturen. Dit keer rijden we naar de parkeerplaats bij de grill-plaats in het Pöllatal. Isi voorziet de jongens weer van takken en zakmes, om een wandelstok annex vis-speer te maken. Al snel komt de Tschu-tschu-bahn aangereden en stappen we in. Flink druk en warm is het erin. Halverwege stappen we uit en gaan naar de Fisch-steig. De stokken met visdraad en haak, voorzien van geitekaas als aas, liggen al klaar. De forellen liggen ook klaar, we zien ze zwemmen en springen in de vis-vijver. De mannen beginnen de vis-vangst, in de schaduw is het goed toeven voor de toeschouwers. Al snel worden de vissen binnengehaald, een stuk of 6 worden het er. Lucas de vissersknecht, zorgt er vakkundig voor dat de vangst panklaar wordt gemaakt. Sjors en Ad hebben geluk en vangen ieder een forel. Koen doet flink zijn best, maar de vissen knabbelen wel de kaas weg, maar happen steeds niet in de haak. Jammer voor hem.

Na de visserij lopen we door het bos naar de Kochlöffelhütte, waar de vis wordt gebakken. Hij smaakt prima, verser kan natuurlijk ook niet. Koen kletst ondertussen wat af met de 3 andere Nederlandse kinderen. Er worden zwem-afspraken gemaakt voor later op de dag. Na het eten terug met de Tschu-tschu-bahn. Halverwege er weer uit om de rest terug te lopen. Door het bos, langs de beek wandelen we terug. Prachtig is het er, het Geuldal in het kwadraat. De keuze: linksaf naar de koffie-hut, of rechtsaf langs de kikker-vangplaats is niet moeilijk. Handen vol minikikkers worden gevangen en weer losgelaten door de kinderen, tot alle kikkers op zijn? Een van de medegezinnen, blijkt een moeder toevallig ook nog uit de oude Tolberg afkomstig. Dan nog een klein stukje wandelen naar de auto en het uitstapje is weer om. Gemütlich is de juiste omschrijving ervoor. We rijden terug, allemaal best moe. Toch trekken de jongens onmiddellijk naar het zwembad en wij genieten even van de rust en de thee op het balkon. Even wat was weggewerkt en in de week voor morgen gezet. Tegen zessen zijn ze terug. Eten en weer is er ’n dag om. Kleine grijze wolkjes boven de bergen: het voorspelde onweer?

vrijdag 21 juli 2006

Dagje genoten van ’n luie dag in het luxe huisje. ’s Avonds flink berg-onweer. Tijdens het kijken naar de spannende film ‘Daylight’ valt de TV-ontvangst uit, net als Sylvester Stallone roept: ‘Cut the power’. Goeie timing!

zaterdag 22 juli 2006

Rond 10.30 vertrokken. Door het Mölltal naar Winklern, dan omhoog naar de hoogste berg van Oostenrijk over de Gross Glockner Hoch Alpenstrasse. Na een flinke rit zijn we bij de Frans Joseph’s Höhe. Heiligenblut hebben we overgeslagen, over het heilige bloed: “daar geloven we toch niet in”. Het is erg rustig onderweg, ze zijn nog aan het uitrusten van het onweer en de rustdag? Koen ziet rafters op de rivier. Er wordt geïnformeerd of we er al zijn, en hoe ver het nog is naar die berg. We zien de bergen steeds ruwer worden. Er staan veel waarschuwingsborden voor allerlei gevaarlijk vee: mürmeltieren, herten, koeien. Die zien we allemaal niet, wél schotse Hooglanders en dat nog wel in de Alpen. Geiten en vogels zijn er ook. Boven op de höhe, is het veranderd. Het is er ruimer, een grote parkeergarage en een nieuw bezoekerscentrum vinden we er. De mürmeltieren zijn er ook nog, af en toe zitten ze zo stil als een rotsblok. heel ver beneden zien we stipjes, mensen die op de gletscher lopen. We gaan met de gletscherbaan naar beneden. De mannen wagen zich aan de afdaling over trapjes en steenpaadjes. Ik blijf op ze wachten op ’n bankje. Veel vermoeide mensen zie ik weer bovenkomen, de klim is blijkbaar heftig vermoeiend. Een echtpaar uit Wales zit naast me uit te blazen. Tijdens het wachten kletsen we wat. Ik zie 3 kleine stipjes beneden rondlopen, die ik herken aan de gekleurde vesten, zo te zien zijn ze al op de terugweg. Na ’n uur komt Sjors als eerste weer boven mét een bosje zelfgeplukte bloemetjes. Dan volgt Koen en een vermoeide Ad. Ze vertellen hun avonturen.

Ad: “ Het gaat over een natuurpad, losse stenen, mul zand, her en der een trap, soms een drempel. Geen afrastering of leuning. Naast het pad stappen kan een flinke val betekenen. Her en der wordt onderweg de gletscherhoogte uit het verleden weergegeven. In 1968 en 1974 was de gletscher duidelijk groter. Na 20 minuten bij de gletscher aangekomen. Veel waarschuwingsborden om vooral niet inde spleten te vallen. Verdere doorgang afgezet met klimmerstouw. Om de gletscher op te klimmen waren er een paar ketting-laddertjes gespannen, ook over scheuren in het ijs. Daar zie je ook snelstromend water onder het ijs door. Na een korte fotostop weer terug. Zwaar werk! Elke stop gaat tientallen centimeters naar boven. Ik heb veel last van verzuurde beenspieren. En wegens andere ademhaling op deze hoogte had ik graag wat kunnen drinken. Gaat het nog een beetje regenen ook en daar niet de goede kleding voor meegenomen. De jongens helpen me van bankje naar bankje, nou ja, van plankje naar plankje op een stel stenen. Alle plankjes gebruikt! Na 40 minuten toch weer bovengekomen met een zwetend lichaam en een rode kop!”

Sjors en Koen: “ Het waren kilometers lange spleten, Koen viel er in eentje. Ik kon me nog net vastgrijpen aan een tak, die ineens met een lawine naar beneden was gekomen. Zo onsnapte hij aan de dood. Toen kwam er nog een lawine waardoor het ijs openscheurde. Toen kwam de ijsman er aan. Na 2 Ola Cornetto’s van de ijsman gingen we weer omhoog. Groene stenen gezien, koper?”

Na een innige gezinshereniging en even uitpuffen, gaan we weer terug naar boven met de gletscherbaan. Daar zijn ze bezig om de boel in te richten voor de aankomst van de berglauf. In het bezoekerscentrum proberen we de kracht van stenen te ervaren. We ervaarden niks! Bij een bronzen schaal met water en 2 handvaten hebben Sjors en Koen een natuurkundig experiment uitgevoerd. De schaal ging zingen. Ook een film over de Grossglockner gezien die een goeie indruk gaf van de woeste natuur. Ook nog een nagemaakt bergpaadje belopen tussen een plastic gletscherspleet. Een tentoonstelling over water en ijs met een waterscherm als projectiescherm en een groot blok ijs. Terug beneden nogmaals de mürmeltieren gezien, de soevenirwinkel met alle kitsch en dure artikelen gezien en toen langzamerhand terug naar de auto. Een tocht van zo’n 3 uur brengt ons weer terug bij de Katschberg. Sjors heeft er wat van gemist wegens een dutje. Terug thuis nog laat aan tafel gezeten en moe ons bed opgezocht. Een mooie dag!

zondag 23 juli 2006

Tegen de middag naar Gmünd afgereisd. Vandaag een beetje regenachtig, donderbuitjes vanwege de enorme hitte. Eerst naar het Porsche Automuseum. Daar 3 kwartier doorgebracht bij een verbeterde (t.o.v. 25 jaar geleden) expositie. Een ‘koffiemolen’ museum wordt het in een melige bui genoemd. Alle auto’s zijn koffiemolens. Grote bijzonderheid was de winnende racewagen van Mario Andretti. Daarnaast nog enkele oude kevermodellen uit de 40er jaren.

 

Vervolgens naar de binnenstad van Gmünd gegaan. Daar een beetje doorheen gewandeld. Eerst naar de stadtturm en een expositie beeldende kunst over water bekeken. Leuk was een filmprojectie van een waterval. Er was ook een koralenrif met lichteffecten en een aantal papiermache-regendruppels. Hierna naar het plein gegaan en daar een uitgebreide koffie met koek gegeten. De jongens voeren de huismussen en duiven met hele dure kruimels. Het was er druk met vogels en een paar oude dames dreigden over de kruimels te struikelen. In het stadspark nog een fotoexpositie over water bekeken, terwijl de jongens zich vermaken in veel te kleine speeltoestellen. Ze zitten nog net niet klem erin. Toen het echt begon te regenen, zijn we weer de Katschberg opgereden.

maandag 24 juli 2006

Weer een zonnige dag. Slechts hier en daar een enkel regendruppeltje voor de afkoeling. Onder begeleiding van Isi rijden we over de Nockalm Strasse door het Nockberge, samen met een Brabants en een Vlaams gezin: een genoeglijke combinatie. Op de bergpas hebben we eerst een bezoek gebracht aan een vleermuis-leerhut. Daarna naar een berghut met een expositie, speciaal over Mürmeltiere. (grote berg-muizen) De volgende stop is bij een, op mensenkinderen maat gemaakte, ondergronds gangenstelsel. Daar hebben de kinders zich heerlijk vermaakt, ook met de communicatiesystemen. Toch even schrikken om een blaffend hond te horen via een buistelefoon.

Volgende stop, na vele haarspeldbochten, is bij een Holzplatz. Na een wandelingetje over een bergpaadje kom je bij een hut met een waterspeelplaats. De jongens vermaken zich met allerlei waterwerken. Molens, dammen, pompen enzovoorts die water door houten goten laten stromen. Ouders en gids zitten gezellig keuvelend en jautsend aan tafel. Het zonnescherm houd de paar kleine regendruppels wel tegen. De Vlaamse familie leert ons dat ‘hagelslag’ een puur Nederlands product is. Zij duiden het aan met ‘muizenkeutels’. Na 1,5 uur gaan we op het gemak weer terug naar de auto en naar de volgende stop: een klimwand voor kinderen. Vervolgens via Bad Kleinkirchheim langs de Milstätter See. Langs Döbriach, door Millstatt naar Seeboden (helaas voor Ad pas een dag na afloop van het World Body Painting Festival 2006). Daar naar het park aan de oever van het meer. Tijd voor een ijsje! Ondanks de hitte, die je hier beneden veel beter voelt dan op de Katschberg, spelen de kinderen een voetbalwedstrijd, onder het wakend oog van Isi. De ouders kletsen wat aan de oever van het meer, wat verderop. Rond 5 uur weer terug op huis aan.

dinsdag 25 juli 2006

Kennelijk hebben we allemaal rust nodig. Niemand komt echt op gang. Beetje wassen, spelen, lezen, gameboyen, risk en dammen. In de middag op de berg wat boodschappen gedaan om de voorraad aan te vullen. Morgen rodelen?

woensdag 26 juli 2006

Rodelen? Als we aankomen bij de rodelbaan gaat het bliksemen en donderen en een beetje regenen.

Om veiligheidsredenen wordt de baan stilgelegd. Wij gaan even verderop in de omgeving bij de supermarkt wat boodschappen halen en eten daar meteen in het aanliggende hutje wat. De worst die we bestellen gaat de uitbaatster zelf ook even inslaan bij de supermarkt. We zitten te verzinnen wat we nu gaan doen in plaats van rodelen. Tijdens het smullen (lekker, want de jongens willen nog meer), gaat het weer opklaren. We wagen het nog een keer bij de rodelbaan. En ja, die doet het weer. Helaas doet maar een van de 3 banen naar boven het, dus het wordt echt alleen rodelen, en geen combinatie met wandelen. Dus, dat doen we dan maar 2 keer, althans de mannen. Koen is daar heel gelukkig mee. Bij de tweede afdaling vangt hij nog een schoen, op van een Japanse voorgangster. Om haar de schoen terug te bezorgen, onstaat er een kleine file op de baan. Vervolgens suizen drie Hildersmannen kort achter elkaar met hoge snelheid naar beneden. De fotofinish wordt door mama vastgelegd, hoopt ze.

De terugreis gaat langs de bekende Millstättersee naar Gmünd, waar een terrasje wordt gepakt. Vervolgens nog even het Maltadal in, om de Gossfälle op te zoeken, die waterval met het bankje van vroeger. Het heet daar nu een waterarena en lijkt meer op een vijver met vissteiger dan de wilde waterval die we nog van vroeger in ons geheugen hebben zitten. Het is ook een stuk beter bereikbaar geworden, compleet met geasfalteerd wandelpad. Toch niet meer zo natuurlijk als het was.

donderdag 27 juli 2006

Op naar de Raggaschlucht. Via de snelweg dit keer, we hebben niet voor niets een vignet aangeschaft, bij Spittal het Mölltal in. Parkeerplaats op, stukje de berg op, langs de kassa en klimmen maar. Sjors voorop, die zien we af en toe in de verte als hij, volgens afspraak, soms even wacht. Dan Koen, mama en papa achterop. Veel commentaar van Koen op alles wat hij ziet: een boom, een steen, een plank in de wildstromende beek. Ondertussen veel trapjes klimmen. hij houdt zich stevig vast aan beide zijden van de trap. Toch wel spannend blijkbaar. Na ’n uur klimmen zijn we boven  Even uitblazen, en wat snoepen, dan aan de afdaling via de Waldweg.

De wandelstok bewijst goede diensten hier, want deze terugweg is veel erger dan de hele schlucht was. Harstikke steil, veel losse stenen zelfs een stuk met touw als houvast tijdens de afdaling. Beneden gekomen smaken de drankjes prima, evenals ijs, kaiserschmarren en salade.

Koen verlegt de loop van de Ragga-bach (waterbeheersing?). Hij vindt een boktor en komt die showen, naast de pannenkoek op tafel. Het beestje bungelt aan zijn voelspriet, want de pootjes op zijn hand vindt ie maar niks. Sjors gaat meehelpen om het insect te leren zwemmen. (lees: onder een tunneltje door te laten drijven). Na de rust terug naar de auto en via Spittal terug.

 

Onderweg nog even op speelterrein Graggltümpfe gestopt. Koen legt weer dammen aan, geholpen door Sjors. Het weer (regen/onweer) en de plaatselijke hangjongeren laten ons weer vertrekken. Onderweg proberen we te ontdekken welke heilige in het weg-kapelletje zit. Een donker figuur is het, verder komen we niet. Langs de route staat een vervallen huis, waar de bomen door het raam groeien. Verlaten in verband met de bouw van de autobaan? Terug in het huis regent en onweert het flink. Zelfs de elektriciteit valt ’n kwartiertje uit. De toilet spoelt nog wel door, gaat Koen constateren. Die werkt dus niet op stroom.

vrijdag 28 juli 2006

We willen niet naar huis. Ad informeert naar een extra dagje erbij. Omdat de computer eruitligt (door de stroomstoring?) horen we pas ’n paar uur later dat dat gaat lukken. Iedereen blij. Om het te vieren, nemen we de Aineck-Katschbergkabelbaan naar boven rond half twee. Na zo’n 20 minuten zijn we op 2200 meter hoogte. IJle lucht, even wennen met ademhalen daarboven. Er ligt op die hoogte zelfs nog een waterreservoir. Uitzicht over het Salzburgerland én Karinthie aan de andere kant.

 

De autobaan staat vol met Zuid->Noordverkeer. Wij zijn blij dat we hierboven staan en niet daartussen. Tussen de koeien door lopen we naar het kruis. Echte bergplantjes zie je hier, soort van paardebloemen. Sjors ziet veel bergkristal-achtigen en propt zijn broekzakken vol. Zijn knieën doen pijn van de slingerende broekzakken. Alle koeien bekijken Koen nieuwsgierig, hij voelt zich er ongemakkelijk bij. De sprinkhanen bijten gewoon in je hand hier. Terug bij de hut, zitten we op het terras, eten Kaiserschmarrn en warme kwark-koek en bewonderen het uitzicht. Om het onweer voor te zijn, zakken we weer af. Sjors bedwingt de hoogtevrees van zijn moeder, met rustgevend gebabbel onderweg. We zien mountainbikers op de fiets afdalen. Beneden neemt Koen de speeltuinroute terug naar het huisje. Pizzeria Stamperl voorziet ons vanavond van het avondeten. Spaghetti zonder saus, maar met losse ketchup, is er gelukkig geen probleem. Het loopt wat uit, maar dat wordt goedgemaakt met een schnaps van het huis.

zaterdag 29 juli 2006

Rustig aan vandaag. Uitgeslapen (1e keer deze vakantie!), ingepakt. Huisje bezemschoon gemaakt. ’s middags naar de supermarkt in Gmünd om reisproviand in te slaan en het ‘leergut’ in te leveren. ’s avonds bijtijds naar bed, want morgen moeten we echt weg.

zondag 30 juli 2006

Vroeg op: om 7.00 uur staan we op om in te laden. Rond 9.00 uur rijden we weg. Dit keer door de Tauerntunnel heen, maar eerst Rode Kruis collecte, met pleisters toe! Na Salzburg wordt het druk, wegwerkzaamheden en vakantieverkeer leveren files op rond München. Ook tussen Nürnburg en Würzburg is het weer druk. In Urphar bij Wertheim (omgeving Wurzburg) zoeken we een slaapplek. Het Reisinger landesgasthof heeft een 4 persoonskamer voor ons. Die nemen we! We kunnen daar een avondmaaltijd gebruiken en wandelen nog wat langs de Main. Het wordt een benauwde nacht, hier geen bergafkoeling, maar onweer-drukkend. De tv werkt niet, maar dat missen we niet echt. ’s morgens half uitgeslapen opgestaan voor de laatste rit.

maandag 31 juli 2006

Rond 9.00 uur weer op weg, na frühstuck in het gasthof. Geen files meer onderweg, zodat we al rond 13.00 in Limburg staan. In het Geuldal bij de Wingbergerhoeve een mega-ijsje, dat we nog kennen van vorig jaar.

Binnendoor naar Maastricht en via Eindhoven en Tilburg komen we dichterbij huis. Het is warm en vermoeiend weer, dus nog een stop op een rustige schaduwrijke parkeerplaats. Rond 17.00 uur zijn we thuis. Het is droog, maar heel warm.

dinsdag 1 augustus 2006

Het slot van de vakantie: een bioscoopbezoek aan Pirates of the Carribean, Dead man’s chest. Het begin van een regenachtige augustusmaand.

Landeninformatie Oostenrijk & Meer informatie over Oostenrijk

Andere reisverslagen uit Oostenrijk

Volksverhalen uit Oostenrijk

Feestdagen in Oostenrijk

Homepage / Feedback/Guestbook

www.HILDERS.tk

Copyright A en J Hilders - Rijsdijk
datum van laatste update: september 25, 2010 .