Honderd Cols Tocht

(door Luc van Dingenen, 2005)

Nadat ik de website van de 100 cols ontdekt had kreeg ik ook het idee om deze tocht eens te doen. Dit jaar(2005) zou ik starten in Cluny (km.496). Ik had 2 weken vrijaf in mei. Mijn bedoeling was om tot in de buurt van Avignon te geraken en daar met de trein terug naar Cluny te reizen. Het eerste stuk van Saverne tot Cluny en de Alpenlus terug tot aan de start zijn dan voor 2006. Ik ben vertrokken met de wagen vrijdagnamiddag 29 april. Omstreeks 22.00h was ik in Cluny waar ik een hotel (31 euro) vond aan de voet van de côte de Jalogny. Daar kon ik mijn auto op een veilige plaats parkeren zodat ik me daar geen zorgen over hoefde te maken. Iedere avond schreef ik mijn ervaringen op. Voor buitenstaanders is dit ongetwijfeld saaie lectuur. Ik heb dit dagboek vooral voor mezelf gemaakt als aandenken. Ook voor mensen die de tocht gedaan hebben of nog willen gaan doen. Ik heb ook eerst alle verslagen op de website gelezen en hier en daar kan men toch iets oppikken wat voor jou van pas kan komen.

Zaterdag 30 april 2005

Omstreeks 6.30 ben ik dan vertrokken voor het grote avontuur. Ik was wel benieuwd hoe het zou voelen om 14 dagen helemaal op jezelf te zijn. Dagelijks voor je eten te zorgen, overnachting te zoeken, de juiste route te vinden om nog maar te zwijgen over de inspanningen die moeten geleverd worden, want het gaat hier wel degelijk om de zwaarste tocht ter wereld. De eerste 4 côtes van de dag zijn vrij gemakkelijk. Boven op de col de Crie is alles gesloten dus ik neem mijn eerste stempel in St-Didier na een mooie lange afdaling. Het weer is ideaal en dus is het genieten van de rustige omgeving. De col de Casse Froide (index 2.3) is duidelijk van een ander niveau dan de vorige 4. Net voor de top heb ik een eerste tegenslag; mijn zadel breekt af aan één kant. Gelukkig heb ik wat materiaal bij me en ik zet hem enkele centimeter naar voor zodat ik voorlopig verder kan. Verderop in een dorp informeer ik of er in de buurt een fietswinkel is om een nieuw zadel te kopen. Niemand kan me helpen en ik besluit gewoon verder te rijden tot ik in een stadje ben. Wat verder in Lamure is er een zaterdagmarkt. Ik eet hier wat en ga bij een Bank voor mijn dagstempel. Het gaat hier steeds op en af en na enkele makkelijke côtes volgt de la Croix de Signy(index 2.0). Dit zijn beklimmingen die men bij ons kan vergelijken met een dubbele Rosier in Spa. Daarna volgt weer een lange afdaling tot in Feurs. Ik ben nu in de zeer brede vallei van de Loire en het blijft vlak tot in Montbrison. Hier is een fietsenwinkel en ik koop een nieuwe Sella Italia zadel. Ik doe hier ook mijn avondinkopen (steeds een pak spaghetti,potje saus, een brood, wat koekjes en cola). Na wat gegeten te hebben besluit ik toch nog aan de col l'Homme Mort te beginnen. Na 8 km klimmen stop ik bij een Chambres d'hôtes. De kamers zijn zo vroeg in het seizoen nog niet klaar maar ze kunnen me wel een stacaravan (23 euro) aanbieden op de nabij gelegen camping. Ik ben hier de enige gast. Gelukkig is het sanitair in orde en kan ik genieten van een warme douche. Het einde van een (op die zadelbreuk na) geslaagde eerste dag. Vandaag 162 km gereden.

Zondag 1 mei 2005

Iets na 5 uur word ik wakker door de harde wind. Ik eet wat en nog voor het helemaal licht is begin ik aan de laatste 6 km van deze toch wel zware col(index 3.3). Stevige wind op kop die gelukkig na de top gaat liggen. Ik passeer St-Antheme en de thermometer staat er op 6 graden Celsius. Hier begint de col des Pradeaux, een mooie, gelijkmatige klim. Op de top ligt nog heel wat sneeuw. Boven linksaf voor een lange afdaling over een smal, verlaten weggetje tot in Arlanc waar ik een stevig ontbijt koop. Ik gaf er de voorkeur aan om mijn ontbijt te kopen bij de bakker (zeker als het weer goed was) want een petit déjeuner in een restaurant in Frankrijk stelt weinig voor. Veel koffie, wat brood, boter, confituur en een glas fruitsap. Veel te weinig om aan een dag fietsen te beginnen. Nu volgt de col du Procureur. Een stevige klim langs een zeer rustige weg en dan boven rechtsaf over een drukke weg tot Chaise Dieu. Hier neem ik een half uurtje pauze om wat te eten en eens een kijkje te nemen bij de grote kathedraal. Ik vraag gelijk ook mijn dagstempel in de office du tourisme. Tijdens de afdaling heeft men een mooi zicht op de kathedraal en dan volgt de côte de Jaladif. Vanaf Brioude stevige wind op kop en daardoor lijkt de col du Mirial wel zo zwaar als Alpe d'huez. De stevige tegenwind is vandaag een serieuze spelbreker. Bovendien kan mijn achterwerk niet wennen aan mijn nieuwe zadel zodat ik veel recht op de trappers moet lopen. Ondertussen passeer ik een dorpje 'Le Soul' waar een bord staat; altitude 1000m et 21 habitants. Daarna volgen nog wat cols en dan weer brute pech. De Puy Marie is nog gesloten vanwege de sneeuw. Ik rij terug tot Murat en vind daar een hotel (35 euro). 172 km gereden vandaag.

Maandag 2 mei 2005

Gisterenavond in het hotel heeft men mij nog eens gezegd dat de Puy Marie nog zeker een week zal dicht blijven. Dus heb ik op mijn kaart een alternatieve route gezocht zodat ik bij Jussac(km 898)terug op onze route kom. Ik moet over een drukke RN tot Aurillac. Het is een lange beklimming over een zeer gevaarlijke weg en dus ben ik blij als ik eindelijk terug op de route ben. In Jussac gestempeld bij de post en goed gegeten. Vanaf hier volgt een zeer mooi, wat lichter stuk tot Laroquebrou.Daarna weer klimmen met mooie colletjes naar Loubressac en La Poujade. We zijn hier in een zeer droge streek en ik zie vandaag honderden hagedisjes op de weg. Men hoort ook de ganse tijd krekels. Het is echt genieten bij zo'n mooi weer. De cols zijn hier minder zwaar. Ook de wind is wat gaan liggen. Het enige wat tegenwerkt is mijn zadel en ik doe vanaf nu 2 koersbroeken aan omdat ik anders nauwelijks op mijn zadel kan gaan zitten. In Gourdon ga ik weer uitgebreid winkelen in de Lidl. Je staat er van versteld hoeveel je eigenlijk eet tijdens zo een dag. In mijn drinkbussen had ik gewoon water maar daarnaast dronk ik elke dag ongeveer 2 liter cola(iets wat ik thuis zelden drink). Vandaag ben ik zeer goed opgeschoten en heb 211 km gedaan met een gemiddelde van 24 km/h. Ik vind een prima hotelletje achter de kerk in Salviac(voor slechts 19 euro). Ik heb hier zelfs een TV op mijn kamer met o.a eurosport . De waard maakt mij s'avonds een prima maaltijd en men heeft hier Leffe van het vat.

Dinsdag 3 mei 2005

Het is nog wat duister(6.15h) als ik vertrek voor een bijna 'vlakke' rit, althans volgens de routebeschrijving. Dit valt echter dik tegen. Het is werkelijk geen moment vlak en ik heb nooit meer heuvels gedaan op één dag. Natuurlijk geen zware lange hellingen maar toch steeds schakelen van binnen- naar buitenblad. Heel de tijd rits open en dan rits weer dicht. De Puymirol is wel 1,5 km stevig klimmen met een stukje boven de 10 procent. Hier bij de post gestopt voor mijn dagstempel. In de vallei van de Garonne moet ik omrijden omdat de brug over de rivier gesloten is. In Astaffort rijden we via een klein binnenweggetje richting Lectoure. Het wegdek is hier niet altijd even goed. Gelukkig rijd ik niet lek. Op dat vlak heb ik heel veel geluk gehad want ik ben tijdens de ganse tocht niet 1 keer lek gereden. Ondanks er vandaag geen cols te beklimmen waren voel ik mij nu toch het meest uitgeput, waarschijnlijk ook met de harde tegenwind. In Vic-Fezensac vraag ik een inwoner naar een goed betaalbaar hotel. Hij stuurt mij naar het centrum naar hotel d'Artagnan. Een grote hond verwelkomt mij maar voor de rest is alles in orde. 25 euro voor een kamer. De hoge bergen komen stilaan in zicht. Vandaag 173 km gereden. Ik zit nu aan een totaal van 718 km in 4 dagen.

Woensdag 4 mei 2005

Vandaag ben ik weer zeer vroeg op weg. Ik gaf er de voorkeur om vroeg te vertrekken. Gewoonlijk at ik dan een koekje en een banaan en tegen 8 uur (na 30 a 40 km)nam ik een eerste pauze en kocht een uitgebreid ontbijt. Ik was ook wel benieuwd hoe ik de Pyreneëen ging doorkomen. In de Alpen had ik al wel de Marmotte gereden maar hier was ik voor het eerst. Bovendien had ik nog nooit een col beklommen met een rugzak van bijna 9 kilo. In Marciac was men de markt aan het opstellen. Ik dronk een koffie op een terras. Het weer was nog steeds goed maar dat zou veranderen. Nu volgden 3 makkelijke côtes en tegen de middag was ik in Morlaas waar ik bij de post een dagstempel nam. In Pau was het zeer druk en de doortocht door het centrum was toch wel gevaarlijk,mede door de vele verkeerslichten. Richting Gan moet men ook over een drukke weg waar bovendien een bord staat dat er de afgelopen jaren 25 mensen verongelukt zijn. Gelukkig kunnen we wat verder rechtsaf richting Lasseube. Ik krijg voor de eerste keer enkele stevige buien en kan meteen de plastiek over de rugzak eens testen. Deze blijkt gelukkig waterdicht zodat ik me daar geen zorgen over hoef te maken. (ik had een prima fietsrugzak gekocht van het merk VAUDE alpin 25+5) De col d'Osquich viel nog wel mee maar de Gamia was andere koek. Zeker na bijna 200 km maar eens boven word je beloond met een prachtig uitzicht. Ik was daar gans alleen met een grote kudde schapen en enkele zeer grote roofvogels (gieren?) boven mij in de lucht. Dan volgde een afdaling tot St.Jean-le-Vieux waar ik het hotel nam naast de kerk. Vriendelijke eigenaar die me ook wat materiaal gaf om mijn fiets te kuisen. Vandaag 193 km met een gemiddelde van 22.

Donderdag 5 mei 2005

Nu was ik echt aan de voet van enkele kleppers. De Burdincurucheta is een beest van een col en wat een geluk dat ik deze niet na 100 of 150 km op moest. De waard zei me dat het gans de dag ging regenen en boven zelfs sneeuwen. Hij verzekerde me wel dat de cols in de buurt allemaal open waren. s'Morgens mijn goretex anorak aangedaan en wat een geluk dat ik deze mee genomen had. Het regende keihard toen ik aan de voet van de eerste col kwam. Hij is werkelijk loodzwaar en ik heb enkele keren voet aan de grond moeten zetten. Door de regen, mijn natte kleren, mijn zware rugzak en de steiltegraad van deze bergen zou dit de zwaarste dag worden. Eens boven volgt een zeer korte afdaling waarna men op een plateau komt om dan linksaf verder te klimmen tot de col Bagargui. Bij mooi weer is het hier zeker plezant fietsen. Boven was gelukkig een gîte open. Daar heb ik bijna 2 uur bij het haardvuur gezeten wat gegeten en alles laten drogen. Tegen de middag werd het wat lichter en besloot ik af te dalen naar Larreau. Het regende nu wat minder dus moest de Soudet er ook nog aan vandaag. Aan de voet stond een bord'ouvert'. De eerste kilometers zijn niet steil maar vanaf St- Engrace wordt het steiler. Aanvankelijk stonden er elke kilometer borden met de gegevens over de col maar daarna waren de meeste borden verdwenen. Waarschijnlijk gestolen door souvenirjagers. De regen ging nu langzaam over in sneeuw en je zag geen 50m ver . Boven op de top was de weg helemaal dicht gesneeuwd. Boven al mijn kleding die ik bij me had aangedaan en dan begonnen aan de afdaling. Aan deze kant van de berg nog meer sneeuw dus zeer traag naar beneden gereden. Na een km of 4 dalen rechtsaf over een zeer smal slecht weggetje. De weg was nu meer veranderd in een rivier . Misschien kan men toch beter over de grote weg blijven dalen want dit was zeer gevaarlijk zeker met half bevroren handen. Vandaag 110 km gedaan maar onder deze barre omstandigheden ben ik toch tevreden. Weinig hotels in deze streek maar toch heb ik een mooi groot hotel gevonden in Lurbe St-Christeau.(kamer met bad voor 40 euro, deugd dat deed!!!!!)

Vrijdag 6 mei 2005

Zoals eerder vermeld had ik kocht ik steeds de nodige dagelijkse proviand. Ik had ook een gasbrandertje(opvouwbaar met één vuur)mee zodat ik bij aankomst (meestal tussen 16.00 en 17.00)in het hotel eerst mijn spaghetti en saus kon klaarmaken. Ik kookte in een oude gamel (nog van bij het leger). Dan was de grootste honger gestild en meestal at ik dan s'avonds nog een soep en een salade in het restaurant. Een MP3 speler had ik ook mee zodat ik s'avonds in bed nog wat muziek kon beluisteren. Om 6.30 vertrokken en na 4 km moet ik linksaf voor de Marie Blanque. Nu komen de bekende cols uit de tour de France eraan. Het is bar koud maar de zon schijnt en er is mooi weer voorspeld voor de volgende dagen. Dat geeft terug moed. Als men te dikwijls nat wordt of echte regen dagen heeft is de tocht heel wat minder aangenaam. Ik zou vanaf nu geen druppel regen meer krijgen tot de laatste dag één onweer. Op dat vlak heb ik dus ook veel geluk gehad. Een tiental km. klimmen met verschillende stukken boven 15 procent. Zo vroeg op de dag ben ik nog fris maar de zwaarste stukken wegen toch door. De Marie Blanque is een rechte weg zonder haarspeldbochten. Oppassen voor loslopende koeien. Daarna volgt een prachtige afdaling met in de verte besneeuwde toppen. In Bielle(km 1534) rechtsaf richting Laruns tot de voet van de Aubisque. Weer een domper want Aubisque en Soulor(later ook de Tourmalet)zijn' Fermé.' Een plaatselijke boer verzekert me dat er geen doorkomen aan is de eerste 2 weken. Er zit niets anders op dan terug te rijden naar Bielle en dan via Lourdes, om dan in st-Marie de Campan (km 1642)terug op de route te komen. In Lourdes even een kijkje gaan nemen. Het weer is goed en daarom dubbel spijtig dat ik deze kleppers moet laten liggen. In de vallei richting col d'Aspin blaast een stevige rugwind en dat scheelt een pak.Afdalen tot Arreau waar zo vroeg in het seizoen geen enkel hotel open is. Ik besluit dus aan de Peyresourde te beginnen maar na 5 km klimmen in Borderes vind ik toch een mooi hotel langs de weg. Voor 58 euro heb ik een kamer met bad en half pension. Vandaag 155 km gedaan.

Zaterdag 7 mei 2005

Vandaag vertrek ik voor wat later zou blijken,de mooiste dag van de ganse tocht. s'Morgens vroeg is de zon al van de partij. Natuurlijk is het wel fris in het hooggebergte maar ik kan toch vertrekken zonder jas. Mijn helm zat steeds in een netje bij de rugzak. Ik zette hem altijd op voor de afdaling en meestal deed ik op de top ook mijn anorak aan. Van cols zoals de Peyresourde houd ik wel. Hij is lang en niet al te steil. De omgeving is hier prachtig en mijn moraal staat hoog vandaag. Nu volgt een lange afdaling tot Luchon waar ik stop bij het treinstation voor een dagstempel. Er volgen een 20-tal km door de vallei tot Cierp-Gaud en dan rechtsaf naar St-Beat. Hier begint de col de Menté.Deze is steil en lang en heeft niet voor niets een index van 8.0. De benen zijn echter goed vandaag en net als ik de top bereik gaat de gîte open en kan ik stempelen. De stempels verzamelen geeft toch wel iets extra aan deze tocht. Op vele plaatsen zijn de mensen duidelijk al vertrouwd met ons groene boekje. In de col de Portet d'Aspet zitten enkele zeer steile stukken maar hij is gelukkig niet zo lang. Tijdens de klim ben ik even gestopt bij het monument van Fabio Casartelli. De beelden van toen komen terug en men is hier wel even stil. Er volgt weer een lange afdaling en in Castillon(km1768)begint de volgende zware klim. De col de la Core mag zeker niet onderschat worden. Enkele km. voor de top maakt men nog een grote lus en zie je al van ver waar je heen moet. In deze kom is veel thermiek en er werd geparapent. Boven waren nog enkele couloirs met vrij veel sneeuw. Het is weekend en vandaar was er vrij veel volk op de top. Veel gezinnen met kinderen die in de sneeuw aan het spelen waren. Dan volgde een mooie afdaling tot Seix waar ik aan een volgende stukje, prachtige route begon. In de vallei langs een rivier waar veel watersport gedaan werd.(o.a. kayak,rafting). Het weer was ideaal vandaag,lekker zonnig en niet te warm. Na enkele km linksaf en langzaam terug omhoog voor de laatste col van de dag nl. col de Latrape. Deze was ook nog best pittig aan het einde van de dag.In Aulus les Bains een goedkoop hotel gevonden voor 20 euro. Mijn fiets kreeg een plaats in een garage. In de meeste hotels krijgt je fiets een veilige droge plaats. De meeste zijn ook benieuwd waarom je alleen bent . Als je dan vertelt waar je mee bezig bent valt hun mond open van ongeloof en verbazing. Vandaag 146 km gereden met 5 supercols onder de beste omstandigheden en door een fantastisch decor.

Zondag 8 mei 2005

Gisterenavond nog langs de info geweest en daar werd me verteld dat de col d'Agnes nog gesloten was. Een andere weg naar Massat ging over de col de Saraillé. De zoon des huizes was speciaal opgestaan om mijn ontbijt klaar te zetten. Om 7 uur op de fiets. Deze weg zal wel wat lichter zijn dan langs col d'Agnes maar toch ook zeker de moeite waard. Langs kleine gehuchtjes over een smal verlaten weggetje tot de col. De afdaling tot Massat is steeds over dezelfde D17. Het is wel makkelijk dat zelfs de kleinste weggetjes in Frankrijk een nummer hebben zodat je steeds kan zien of de juiste weg genomen hebt. Ik ben tijdens de ganse tocht niet één keer verkeerd gereden. In Massat begint de beklimming van de col des Caougnous met aansluitend de verschrikkelijk steile Peguere. Hij is een stuk zwaarder en langer dan Stockeu. Mijn 39/28 was duidelijk onvoldoende.Hier zou een tripple zeker van pas komen. Eens boven laat je de Pyreneëen voorgoed achter je en volgt een afdaling van tientallen kilometers tot Chalabre. Tussendoor heb je nog één lichte côte te verwerken. In Foix ben ik even gestopt voor een dagstempel bij het station. De col de St-Benoit was voorbij voor je het besefte. Nu kom je in een totaal andere streek en je ziet hier en daar al wijngaarden. In Limoux rijd je langs een kalme weg tot Carçasonne met onderweg 2 kleine heuveltjes. Deze stad is ook erg druk en ik verkoos verder te rijden tot Caunes. Hier vond ik in het centrum een B&B bij een vriendelijk Amerikaans koppel.25 euro voor een kamer. Caunes is een klein stadje met kleine steegjes in het centrum. Geen restaurant gevonden maar wel een pizzeria waar ik de pizza van het huis wel kan aanbevelen.190 km op de teller vandaag. Ik zit nu aan een totaal van 1500km.

Maandag 9 mei 2005

Gisterenavond nog eens een andere taal kunnen praten en het blijkt dat in deze wijnstreek meerdere Amerikanen komen wonen zijn. Vandaag zal ik weer de ganse tijd langs toeristische,bijna autoloze wegen fietsen. Deze zijn in de Michelin gids met groen omlijnd. Het weer blijft goed . Om 6.15 wordt er enkele huizen verder bij een bakker net geleverd en ik mag er vlug wat inkopen doen. Dan begin ik aan de 15 km lange klim naar de col de Salettes. Zeer mooie weg en enkele keren gestopt voor wat foto's. Intussen ben ik al mijn foto's kwijt daar mijn PC gecrasht is en ik had ze nog niet eerder op CD-rom gezet .Daarom zeg ik nu al lachend tegen mijn vrouw dat ik verplicht ben nog een tweede keer te moeten gaan om nieuwe foto's. Hier ben je precies alleen op de wereld en ik rijd kilometers zonder ook maar één wagen of persoon tegen te komen. In St-Pons is wel volk en hier moet ik linksaf voor de niet te onderschatten col du Cabaretou. Deze loopt wel langs een wat drukkere weg met vrij veel vrachtwagens. Boven rechtsaf maar er volgt voorlopig nog geen afdaling. Er volgt wat vals plat en nog enkele kleine colletjes. Na de col de la Bane begint de afdaling tot in Fraisse. Hier ga ik winkelen en weer niets dan ongeloof als ik mijn verhaal vertel. Ook nog vlug gestempeld in het piepkleine postkantoortje van Fraisse. Hier begint de col de la Landette. Zeer mooi over een zeer smal weggetje. Boven staan toch twee huizen en het lijkt of de tijd hier is blijven stil staan. De geiten en varkens lopen gewoon los. Ik ben zelfs niet zeker of er wel elektriciteit is. In Murat zie je eindelijk terug wat mensen. Hier begint een lange afdaling tot Fayet met even een knikje na Amac. Na de col du Perthus kom je in een volledig ander landschap.Van weiden,velden en bossen kom je opeens in een droog,rotsachtig gebied met wat lage begroeiing. Na Lodève heb ik even moeten zoeken naar de juiste weg. In Soubés begint de côte de St-Pierre. Boven volgt een lange rechte weg en dan een mooie afdaling naar Madiéres (km2191). Hier vul ik mijn drinkbussen bij een bron aan de kerk en besluit dan nog verder rijden tot aan de voet van de Aigoual. Ik vind een fietsvriendelijk hotel in Vigan(de zoon is renner).Ze zijn ook benieuwd naar wat ik allemaal te vertellen heb. Ze kunnen het niet geloven dat je zoiets op je ééntje durft te doen.21 euro voor de kamer. Weer een zeer geslaagde dag en 205 km gedaan vandaag.

Dinsdag 10 mei 2005

Deze morgen is het zwaar bewolkt. Van hier is het ongeveer 40km onafgebroken klimmen tot de top van de Mont Aigoual. Halverwege in L' Espérou kun je wat recupereren. Op de top is het zicht nauwelijks enkele meter. Het is hier zeer mistig en koud. Gelukkig is het restaurant op de top al open. Ik koop wat eten en enkele kleine souveniertjes. Tijdens de afdaling trekt het open en de rest van de dag schijnt de zon. Toch spijtig dat ik boven geen zicht had. Daarna volgen met de Solpierre en de St-Croix twee vergelijkbare beklimmingen. Beide ongeveer 8 km maar toch vrij steil. Bij de eerste ziet men van ver de top maar toch is het dan nog een heel eind. Tussendoor passeert men Barre waar de weg was onderbroken(ongeveer 3 km over kiezel en zand). In Barre stop ik bij het postkantoor voor een dagstempel. In St-croix moet je even over een voetgangersbruggetje. 50m verder is een winkel en daar eet ik . Deze namiddag krijg ik de wind in de rug en tegen 16.00 ben ik in Uzés. Hier zijn hotels genoeg maar wel zeer duur. Het goedkoopste is 75 euro,alleen voor de kamer.Zoveel wens ik niet te betalen en daarom rijd ik verder tot Tavel. Hier vind in een B&B nl.Les chambres de Vincent. We zijn nu in de streek van de grote rijke wijnboeren. s'Avonds is het buiten nog aangenaam warm. Ik zit tot 23.00 in de tuin samen met de uitbater die mij allerlei ingewikkelde verhalen verteld over hoe de plaatselijke rosé gemaakt wordt. Ik spreek wel wat Frans maar van de termen die hij gebruikte verstond ik amper de helft. Later op de avond arriveerde ook nog een koppel uit Ekeren zodat ik ook nog eens Vlaams kon praten. Vandaag 212 km gereden en de Mont Ventoux komt in zicht.

Woensdag 11 mei 2005

Van Tavel tot Bédoin (aan de voet van de Mont Ventoux)is het nog 50 km zonder noemenswaardige moeilijkheden. Het gaat meestal over vrij saaie en drukke wegen. Je passeert de Rhône en het bekende Chateauneuf-du-Pape. In Carpentras rijd ik even verkeerd in het centrum. Wat later ben ik in Bédoin en hier moeten de reservetanks nog eens goed bijgevuld worden. Ik ga ook bij de post binnen voor een dagstempel. Tot Les Bruns lichtjes omhoog maar daarna constant 10 procent. De eerste keer dat ik zoveel andere fietsers tegen kom. Vanaf Chalet Reynard heb ik een lichte rugwind en mede daardoor lukt het mij om de top vrij goed te bereiken. Onderweg wel even gestopt bij het monument van Tom Simpson. Boven gestopt voor een mooie stempel en een blikje cola. Toch even genieten van het mooie uitzicht en dan goed aankleden en afdalen over een brede weg met vele lange rechte stukken. Hier haal ik mijn snelheidsrecord(85 km/h)en je mag er niet aan denken moest je dan een klapband krijgen. In Malaucene is het markt en ik koop een gebraden kip en een groot stokbrood. Thuis zou ik daar 2 dagen van kunnen eten maar nu gaat het vlot naar binnen samen met een fles cola. Vanaf hier maakt men eigenlijk een rondje om de Mont Ventoux heen. De wind blaast weer in mijn voordeel en de kleine colletjes gaan vanzelf. In Mollans en Montbrun nog gestempeld. Tijdens de beklimming van de L'Homme Mort pakken de onweerswolken samen. Gelukkig blijft het praktisch droog en voor ik beneden was scheen de zon terug. In Simiane-le-rotonde vind ik een kleine Auberge. Ik ben de eerste klant van dit jaar denk ik. De uitbater is een zeer zonderlinge kerel maar later komt de vrouw thuis. Zij is wel vriendelijk en nu voel ik me toch wat meer op mijn gemak. De kamer kost 30 euro. Ik vraag hoe ik best in Avignon kom. Ik rij morgenvroeg nog tot céreste.(km2628)),mijn eindpunt voor dit jaar) Daar ga ik van de route tot Apt en dan neem ik de bus tot aan het treinstation van Avignon.

Donderdag 12 mei 2005

Het stukje van Simiane tot Cereste is nog zeer de moeite. Hier zal ik waarschijnlijk in 2006 terugkeren om mijn tocht verder te zetten. In Apt moet ik een uurtje wachten op de bus. In Avignon kan ik een treinticket nemen tot Maçon met één overstap in Lyon. Van Maçon moet ik nog een uurtje met de fiets tot Cluny. Ik ga nog even langs bij het hotel en ben diezelfde avond nog terug thuis in Wechelderzande.

SLOT:

Ik vond het een zeer mooie ervaring. Voor diegenen die de tocht in één keer rijden doe ik mijn petje af. Niemand mag deze tocht onderschatten en het vraagt toch een goede conditie en veel doorzettingsvermogen. Velen zeggen dat je gek moet zijn om hier alleen aan te beginnen. Dat vind ik zeker niet maar de vraag waarom je het doet is moeilijk te beantwoorden.Ik kan alleen nog zeggen dat ik er van genoten heb en ik ga zeker de rest van de tocht ook nog rijden.

Voor het verslag van het vervolg in 2006, klik hier.