Ons besluit weer naar de Griekse Peloponnesos te gaan, is gebaseerd op onze positieve ervaringen van 2001 toen wij er voor de eerste keer waren. We besloten nu de mooiste plekjes weer op te zoeken en ook nieuwe te ontdekken.

De Peloponnesos is het meest zuidelijke deel van het vasteland van Griekenland en wordt in het noorden begrensd door de Golf van Korinthos en het Kanaal van Korinthos (dat in 1893 deze regio van schiereiland tot eiland maakte), de Egeïsche Zee en de Ionische Zee.

Onze route voert tot Venetië, waar we de boot nemen naar Patras. Vandaar doen we in oostelijke richting een "blokje om". Onze kampeerauto is een Pilote R550 uit 1990 met Peugeot benzinemotor. De overtocht Venetië-Patras (32 uur) boekten wij bij de Nederlandse Kampeerauto Club (NKC). Dat levert je als lid nog een korting op van 10%.

De (zeer gedetailleerde!) kaart die wij gebruikten is die van Road Editions nummer 5: Peloponnese, opgesteld met medewerking van het Griekse leger. De schaal is 1:250.000 en in Griekenland bij iedere boekhandel of kiosk te koop voor € 7,50. Echt een aanrader als u rondtrekt.
Een andere tip kregen wij van Jan Willemse. Hij wees ons op het boekje met camperplaatsen van Dr. Dieter Semmler, band 12 Griechenland met alle Stellplätze met uitstekende routebeschrijvingen. Ondermeer te koop bij de fa. Rossël in Nieuwegein. Prijs € 23,50.

Heeft u vragen of opmerkingen over het verslag, dan horen wij dat graag. U kunt ons per e-mail bereiken via nico.bl@wxs.nl

Donderdag 12 september
We vertrekken uit Katwijk als de files zijn opgelost en rijden zonder enige verkeershinder via Rotterdam, Breda, Antwerpen, Brussel, Luxemburg (voordelig tanken!) en Metz richting Straatsburg. Onze eerste overnachting is in de mooie Franse plaats Saverne. Je kunt er op diverse plaatsen mooi aan het water staan. Wij kozen de plek naast de jachthaven, nabij een kleine rotonde en hebben 's avonds een mooi uitzicht op het verlichte chateau. Je kunt ook naast het chateau gaan staan (dan even verder doorrijden); er zijn hier veel parkeerplaatsen, minder fraai uitzicht, maar wel dichterbij het centrum. Voorzieningen: (munt)toilet naast de parkeerplaats aan de zijkant van het chateau. De kilometerstand is 590 km.

Vrijdag 13 september
Als we wakker worden, zien we dat we zijn ingeparkeerd. Voor en achter ons staan auto's bijna tegen onze de camper aan. Ingebouwd dus! Door het fietsenrek te demonteren, weet ik mij met veel moeite uit de benarde positie te bevrijden. Tip: parkeer een camper nooit in breedterichting van parkeervakken en zeker nooit op vrijdag de 13^e!
We rijden via Straatsburg en Colmar naar Basel en passeren hier de grens met Zwitserland. Het vereiste autobahnvignet hadden we al in Nederland gekocht dus dat gaf geen oponthoud. In Basel is men al jaren bezig met de aanleg van een autobaan dwars door en onder het centrum. Dat levert nog steeds de nodige vertraging op, maar veel is het niet.

Na Basel rijden we via Luzern langs het Vierwaldstättermeer en nemen de afslag Bruoch. Je duikt dan een stukje naar beneden en binnen vijf minuten sta je prachtig op een grote P aan het meer. Hoog boven je zie je de autobaan gaan. Je moet bij de automaat betalen en we nemen een dagkaart. Er staat nog een Nederlands kampeerbusje, maar die vertrekt 's avonds weer. De P ligt vlak naast een doorgaande route, maar 's avonds rijdt er praktisch geen verkeer. We overnachten er. De kilometerstand is 911 km.

Zaterdag 14 september
's Morgens haal ik in het naburige dorp wat broodjes. Dan rijden we richting de Sint Gotthardtunnel. Daar staat 3 km file en met een vertraging van een uur passeren we de 17 km lange en benauwde tunnel. Ik ben altijd weer blij als ik aan de andere kant weer het daglicht zie. Na een tankstop in Chiasso passeren we bij Lugano de grens met Italië. Nu zouden we in een keer makkelijk naar Venetië kunnen rijden. Maar omdat onze boot de volgende dag pas vertrekt en je nooit in Venetië moet overnachten, besluiten we aan het Gardameer (twee uur rijden van Venetië) een overnachtingsplek te zoeken.

We vinden een soort "camping" (eigenlijk meer een particulier terrein) direct aan het begin van de plaats Descenzano del Garda. Behalve water en (vieze) toiletten zijn er geen voorzieningen. Je betaalt er ook maar 2 euro per nacht (all-in). We staan echter prachtig aan het meer en eten 's avonds een uitstekende pizza in een uitspanning aan het strand op loopafstand van de camping. Onze kilometerstand is 1265 km.

Zondag 15 september
Via de mooie autostrade met drie rijstroken rijden we in de loop van de ochtend via Verona en Padova naar Venetië. Op de lange vierbaans brug voor je de stad inrijdt, staat een lange rij touringcars. We weten nog van de vorige keer dat je aan het eind van die brug bij stoplichten rechtsaf moet naar het havengebouw van Minoan Lines. We halen daarom de touringcars op de linkerbaan is. Dat scheelt zeker 30 minuten wachten in de file. De boot vertrekt om 16.00 uur, maar om 14.00 uur rijden we het speciale kampeerdek op. De kilometerstand is 1431. Na veel geschreeuw en gefluit van het dekpersoneel, staan we aan de buitenkant, direct bij een open raam met uitzicht op zee. Het kampeerdek heeft acht rijen en komt aardig vol te staan. Zodra je staat, word je op 220 volt aangesloten. De douches zijn binnen handbereik en overnachten doe je in je eigen kampeerauto.
Om precies 16.00 uur varen we Venetië uit. Een mooiere plaats om de stad te bekijken is niet denkbaar. We varen langs het Canal Grande en passeren onder meer het Sint Marcoplein, waar het krioelt van de mensen. De vakantie is begonnen!

Maandag 16 september
De overtocht naar Patras neemt 32 uur in beslag. Vandaag lezen en luieren we wat aan dek. De zon schijnt uitbundig en sommige reizigers nemen een duik in het zwembad. 's Avonds eten we de eerste Griekse Moussaka aan boord. De boot maakt twee keer een tussenstop, in Igoumenitsa en Corfou. Om 22.00 uur plaatselijke tijd (het is in Griekenland een uur vroeger) komen we in Patras aan. Eenmaal van de boot rijden we het haventerrein af en slaan linksaf richting Korinthe en Athene. We tanken eerst, want de meter staat bijna rood. De eerste verrassing is de benzineprijs van 0,72 euro per liter. Het einddoel voor de overnachting is Diakofto waar we in 2001 onze vakantie beëindigde. Via de New National Road die betrekkelijk rustig is maar altijd gevaarlijk om te rijden, komen we na 65 kilometer in Diakofto. Het is dan elf uur.

Diakofto is bekend vanwege de beroemde uit 1890 stammende tandradbaan naar Kalavitra door de Vouraikos-kloof. U wordt tijdens deze rit geconfronteerd met een overweldigende natuur. De rit is 23 km met een stijging van 700 m (tot 28%) met een aantal tunnels, nauwe doorgangen en adembenemende bruggen. Dit mag u niet missen. Er is onderweg één halteplaats: Zachlorou om het beroemde klooster Mega Spilaeon (gelegen in een uitholling van de rotsen) te bezoeken. Vandaar gaat de antieke locomotief naar Kalavitra. Reserveer wel een dag van tevoren de kaartjes en neem 1^e klas!

Tip: parkeer de kampeerauto niet bij het station maar rij even door naar de "beach" nabij het haventje. Daar staat u mooi en rustig aan een nieuw aangelegd plateau, links van het haventje. Vandaar loopt u in ruim 10 minuten naar het station. U waant zich hier in de jaren vijftig. Schuin achter het station is op de hoek een vrij grote supermarkt. Het brood moet u echter halen bij de echte bakker. U vindt deze schuin links tegenover het perron, aan de voorzijde van het station. Meestal heeft de bakker buiten de winkel zijn cassetterecorder met luide Griekse muziek aan staan. Hij runt de bakkerij samen met zijn zuster. Doe hem de groeten van Nico en neem een klein klompje (hout, metaal of porselein) als souvenir voor hem mee. Grote dank zal u ten deel vallen.

Dinsdag 17 september en woensdag 18 september
We blijven in Diakofto. We fietsen, zwemmen en zonnen op het strand. We eten van die echte onvervalste Griekse souvlaki tegenover het station (naast de bakker). 's Avonds zetten Justyna en Aga, twee Poolse meiden, hun tentje naast onze kampeerauto op. We praten met z'n vieren over alles en nog wat tot diep in de nacht.

Donderdag 19 september
We rijden de New National Road tot Akrokorinth, dat circa 7 kilometer landinwaarts ligt. Het lijkt er wel Volendam. Er is een grote ruime parkeerplaats om de opgravingen te bekijken. We rijden door in de eerste versnelling en klimmen verder naar boven. Hier wacht ons een uitzonderlijk mooi uitzicht, maar wel met erg veel wind.

We maken foto's, kijken wat rond en laten de kampeerauto naar beneden zakken. We volgen de weg naar het nieuwe Korinthe aan de kust. Iets noordelijker, nabij Loutraki sta je direct aan het begin van het uiterst smalle kanaal van Korinthe. Een gigantisch cruiseschip komt zojuist aanvaren. Een spectaculair gezicht. Het schip past er maar net tussen. We rijden verder zuidwaarts langs de kust en stoppen voor onze tweede overnachtingsplek in Loutra Elenis. Hier kun je zonder problemen op de boulevard direct aan het strand staan. Er staat nog een Duitse kampeerauto en samen wisselen we wat reiservaringen uit. De kilometerstand is 1616 km.

Vrijdag 20 september
Het is erg warm en daarom ontbijten we maar een keer buiten. De wind geeft gelukkig een beetje afkoeling. We blijven tot 15.00 uur staan en rijden daarna naar Palea Epidavros. Niet te verwarren met Epidavros waar het oude theater staat, dat we in 2001 bezochten. De hooggelegen weg naar Palea Epidavros is prachtig met mooie vergezichten. Palea Epidavros ligt in de diepte en zo zakken we langzaam naar het centrum. Het is een mooie en moderne plaats. We parkeren op een van de vele parkeerplaatsen bij de haven. Kilometerstand: 1659.'s Avonds overal gezellige terrasjes. De winkels zijn tot 22.00 uur open.

Er loopt vanaf de P een korte smalle weg naar een soort schiereilandje (twee minuten rijden). Je kunt er overdag prachtig met de camper staan, maar overnachten is er verboden. Dat doe je dus in de haven.

Zaterdag 21 september
In de middag vertrekken we en rijden de gele weg via Driopi en Kalloni naar Galatas. Al weer een schitterende route, mooie beklimmingen en prachtige vergezichten. Galatas ligt tegenover het schiereiland Poros. Galatas is omringd door duizenden citroenbomen en citroensap wordt hier in elke café geschonken.

In Galatas neem ik een verkeersdrempel iets te schuin, waardoor er zes porseleinen ontbijtborden uit één van de kastjes glijden. Via het metalen gasfornuis kletteren ze op de grond. De vloer ligt bezaaid met honderden stukjes porselein. Het is één grote ravage. Het fornuis is jammer genoeg iets beschadigd.

We zoeken een parkeerplaats aan de haven en drinken koffie om van de schrik te bekomen. Parkeren in Galatas is lastig, de plekken zijn tamelijk klein en het is er vanwege de zaterdag erg druk.

Je kunt met allerlei bootjes elke 10 minuten naar Poros, dat er als een plaatje bij ligt. Het eiland is een aaneenschakeling van winkeltjes en restaurants. Overal obers die je naar binnen proberen te praten. Poros is een maritiem centrum: er is een marine-opleidingsschool en het oorlogsschip Averoff is te bezoeken, dat in 1912 de Turken bestreed tijdens de Grieks-Turkse oorlog. Wij gaan echter terug naar Galatas en eten 's avonds heerlijk buiten aan de haven. Het uitzicht op Poros is betoverend mooi.

Als we bij de camper terug komen, zit er een brief van de havenpolitie achter de ruitenwisser. Of we maar willen vertrekken of anders 150 euro boete betalen. We nemen geen risico en vertrekken morrend. Het is donker, we hebben wijn op en de camping van Galetas is op dit tijdstip gesloten Gelukkig vinden we even buiten het dorp een taverne naast een jachtwerf. Hoewel er een bord staat "verboden te kamperen" vraag ik de eigenaar of ik er de nacht mag blijven staan. "No problem" reageert de man en even later zitten we weer voor onze camper met nog steeds dat mooie uitzicht op het verlichte Poros.

Zondag 22 september
Vandaag gaat de gele route verder langs de verlaten gehuchten Metochi en Plepi. De weg loopt door een mooi en onherbergzaam gebied naar Ermioni, gelegen aan de Golf van Hydra. Het is 28 graden maar we hebben er niet echt last van. Mede door de alkoof van de camper blijft de warmte buiten de kampeerauto. Onderweg stoppen we voor de lunch in Iria beach. Mooie P aan het haventje, tegenover taverne. Ernaast is een toilet en een kraan.

In Ermioni, een badplaats met restanten van een oude stad (fundamenten van een tempel en een toren, kun je zo aan de haven overnachten. Geen voorzieningen en geen strand, maar wel direct aan het water. Af en toe komt er de draagvleugelboot aanleggen. Er zijn diverse restaurantjes. Je wandelt zo dwars het dorp door naar de andere kant dat ook aan het water ligt. Tegenover onze P zijn een aantal huizen en aan één daarvan vraag ik of ik mijn gieter met drinkwater mag vullen. De twee bejaarde dames rennen naar de kraan en trakteren mij op zelfgebakken koek. We maken een mooie rondwandeling over een aangrenzende landtong. Vandaar zie je de eilanden Dokos en Hydra liggen. Op verschillende plaatsen zijn mooie baaien om te zwemmen. Kilometerstand is 1780 km.

Maandag 23 september
'We rijden via Vivari en Drepano naar Tolo. Ooit de badplaats van Nafplio, maar inmiddels gedegradeerd tot een kermisachtig vermaakcentrum dat net zo goed aan de Costa Brava had kunnen liggen. Het is één lange straat met eettentjes, bars en souvenirwinkels. En alleen maar Duitse touristen. Verschrikkelijk, niks voor ons. We draaien snel om en rijden naar de voormalige hoofdstad van Griekenland, Nafplio. Daar parkeren we ons rijdende "hotel" op de grote P. Niet tegenover de lange rij restaurants, maar aan de zijkant bij het water. Kilometerstand is 1880 km. Vanaf de P heb je mooi uitzicht op het kleine en fotogenieke Bourtzi-eilandje, dat vanaf de kade met een boot is te bereiken. Naast de haven op de hoek is een waterkraan (goed zoeken).

In Nafplio vindt u Italiaanse elegance, Griekse gastvrijheid en toeristische vrolijkheid. U kunt er de oude wijken verkennen en de Venetiaanse en classicistische bouwwerken bekijken. Zeer bezienswaardig is het archeologisch museum aan het fraaie Sintagma-plein. Vanwege de warmte besluiten we de vesting Palamidi niet te bezoeken omdat je daarvoor eerst 900 treden naar boven moet lopen. We wandelen de stad in; het is alsof je in Italië bent.

Voor een echt Griekse eetgelegenheid, gaat u naar restaurant Ta Phanaria, midden in het centrum. Vriendelijke bediening, prima gerechten en betaalbare prijzen. Wij aten er heerlijke Stifado (konijn met uien). Een aanrader!

Dinsdag 24 september
We rijden naar Nea Kiros, 8 kilometer buiten Nafplio. We parkeren daar de kampeerauto bijna op het strand en draaien de luifel uit. Er spoelt via de branding allerlei viezigheid aan, maar gelukkig is er een douche op het lange strand aanwezig. Eind van de middag keren we terug naar onze P in Nafplio. We bezoeken de moderne Internetwinkel om een mailtje naar onze dochters te sturen en eten 's avonds weer…Stifado. Vlak ernaast is een winkel met zelfgemaakt (Italiaans?) ijs. Voortreffelijk en je kunt het opeten op het gezellige terras aan de achterzijde van de ijssalon.

Woensdag 25 september
Via de rustige kustweg van de oostelijke Peloponnesos rijden we verder zuidwaarts en komen via Kiveri en Astros in Leonidio. De plaats wordt beheerst door roodachtige bergen die een mooi decor vormen voor de drukte van de bewoners tussen de huizen en op het centrale plein. Vanuit Leonidio rijden we een paar kilometer door naar het iets zuidelijker gelegen Plaka, de plaats waar we in 2001 ook hebben gestaan. Het is een klein dorpje en heeft iets speciaals. Begin 2002 is er voor kampeerauto's een speciale parkeergelegenheid aangelegd. De P is direct aan het strand. Er is een mooie lange betonnen "aanlegsteiger", waar als wij arriveren nog zeven andere kampeerauto's staan. Er is een toiletgebouw naast, een waterkraan, een douche en een afvalcontainer. Wat wil je nog meer.

Ik loop naar het haventje en word bij de eerste taverne op de hoek door de eigenaresse geroepen. "Welcome, how are you?", roept ze mij vriendelijk toe. Of ik wat van haar wil drinken. Ik word op het terras gezet en krijg een ouzo met een glas water. En of ik vanavond bij haar kom eten. De ouzo valt goed en al groetend verlaat ik het terras. Bij de volgende en tweede taverne (Dolphins) aan het haventje staat ook iemand mij te wenken. Zijn terras ligt hoger en of ik even naar boven wil komen. Ik krijg een warme handdruk en een bord lookamadis (lijkt op oliebollen, maar dan smakelijker) "from the house". En of ik vanavond bij toch vooral hier kom eten.

Ik kies 's avonds voor deze laatste taverne en dat blijkt een schot in de roos. Je zit er gezellig met een prachtig uitzicht op de haven. Het eten is er heel goed en je krijgt na afloop altijd iets extra's (from the house). Moeder staat binnen te koken; je loopt gewoon naar de keuken in om iets uit te zoeken.

Donderdag 26 september
Waar het mooi en goed is, daar blijf je. Daarom besluiten we nog maar een dag in Plaka te blijven staan. We fietsen onder meer naar Leonidio om wat postzegels voor de ansichtkaarten te kopen en deze meteen op het postkantoor af te geven. Het is erg heet en bij terugkomst duiken we snel in het lauwwarme water van de zee. 's Avonds eten we weer boven op het terras van taverne Dolphins.

Vrijdag 27 september
Ook vandaag blijven we in Plaka staan. We vinden het veel te heet om verder te rijden. Maar dat is ook wel het maximum als we ergens langer dan een dag blijven. 's Ochtend eerst een duik in de zee en dan buiten voor de kampeerauto ontbijten. Gelukkig steekt er in de loop van de ochtend een verkoelend windje op. 's Avonds is de wind behoorlijk koud en voor de verandering eten we nu binnen bij taverne Dolphins.

Zaterdag 28 september
Met lichte weemoed vertrekken we en groeten Plaka. We rijden de bijzonder mooie route via de smalle weg door Leonidio richting Kosmas. De schitterende weg gaat dwars door de bergen en doet ons aan Franse Gorges du Verdon denken, maar dan mooier. De vergezichten zijn weer spectaculair. We komen niemand tegen, totdat we halverwege de vele bochten ineens 21 Nederlandse Hobby-campers zien staan. We stoppen ook even en raken aan de praat. Daarna weer snel verder, want 21 campers kun je beter achter je dan voor je hebben. We klimmen hoger en hoger en bereiken uiteindelijk het oude bergdorp Kosmas, tevens het hoogste punt. Een bijzonder mooi pleintje met enkele eeuwenoude platanen en drie schilderachtige caféterrassen vormt het middelpunt. De laatste 300 meter tot het dorp is behoorlijk steil en smal; gelukkig komen er geen tegenliggers. Op het plein parkeren we onze kampeerauto en kopen voor 6 euro een blik Tijmhoning van iemand die hier de hele dag geduldig op de schaarse passanten staat te wachten. Inmiddels arriveren de 21 Hobby-campers, waarvoor op het te kleine plein geen parkeergelegenheid is. Zij rijden door en beginnen direct aan de afdaling. Wij volgen op enige minuten afstand. We rijden de goed bereidbare gele weg via Geraki naar Vlachiotis. Daar pakken we de hoofdweg weer op en bereiken via Sikea ons einddoel: het beroemde en bizarre Monemviasia, dat in het verleden beroemd was als vesting- en handelsstad. In de oudheid was de rots, waarop de stad is gebouwd deel van het vasteland. Een aardbeving maakte er in 375 een eiland van, dat later - en ook nu nog - door een brug met het voorstadje Gefira op het vasteland was verbonden. Het is echt zeer de moeite waard om het stadje te bezichtigen. Wij lopen helemaal naar de oude bovenstad en hebben daar een prachtig uitzicht op de omgeving.

Op de brug mag je overdag parkeren maar niet overnachten. Daarom rijden we 's avonds naar Gefira en parkeren daar de auto op de parkeerplaats aan de haven. Als we 's avonds in het drukke centrum (altijd op zaterdag) zitten te eten, breekt er een heus noodweer los. De regen valt werkelijk met bakken uit de hemel. Binnen enkele minuten staat alles blank. Na al die warme dagen, zou je niet meer weten dat het er ook kan regenen. Springend van links naar rechts om de plassen te ontwijken, bereiken we de camper. Daar blijkt nog een luikje open te staan, met alle (natte) gevolgen van dien…

Zondag 29 september
En of er gisterenavond niets aan de hand was, is het vandaag weer zo'n warme en zonnige dag. We slenteren wat door het dorp, kopen ansichtkaarten en trakteren onszelf op zo'n heerlijk Grieks gebakje uit een luxe banketbakkerij. Tegen het middaguur rijden we naar een mooi gelegen baai in Linara Epidavrus, zeven kilometer buiten Monemvasia. Het adres hadden we gekregen van de Belgische reisleider in Kosmas. Er staan nog zes Duitse campers en twee caravans; sommigen staan hier twee weken. De zeewatertemperatuur is 25 graden.

In de achtermiddag vertrekken we en rijden terug naar Sikea, waar we de afslag links nemen en via Finiki naar Plitra rijden. Ook deze plaats hadden we al eerder onderweg als tip gekregen. We rijden in Plitra eerst via een smalle weg naar de buitenkant, tot we niet meer verder kunnen. Je staat dan direct aan een smal strand. De vrouw van een naastgelegen pension komt naar buiten en maakt duidelijk dat we daar niet mogen overnachten. Daarom rijden we terug en zetten de kampeerauto direct naast de betonnen rand, met uitzicht op zee. Ook hier geen voorzieningen, maar de plek is mooi. Even verder arriveert een Italiaanse kampeerauto. We eten 's avonds bij de taverne van Dimitra. Een jonge vrouw bedient vlot en vriendelijk. Wij vragen haar om typisch Griekse gerechten en daar worden we niet in teleurgesteld. We eten verrassend lekker en nemen er nog maar een karaf rode wijn bij. De rekening bedraagt 16 euro. We kunnen het nauwelijks geloven.

Maandag 30 september
We rijden vandaag via Elea en Kokna naar Githio, de oude havenstad van het militaire Sparta. Een drukke, gezellige stad met een mooie kade, waaraan hotels, restaurants en zaken met scheepsbenodigdheden liggen. Tegen de heuvels aan strekken oude straatjes met Turkse huizen zich uit. Uit de Romeinse tijd (2^e eeuw) dateert een gaaf bewaard theater dat verscholen bij een onderkomen van het Griekse leger ligt. We parkeren de auto aan de overkant aan de havenkade. Daar zijn ook waterkranen. In Githio vullen we onze fruitvoorraad aan en drinken koffie. Vervolgens rijden via Vathi een zeer smalle weg naar Kamares, en parkeren de auto voor een overnachting aan een baai. Kilometerstand is 2216. Het strand ligt voor onze voeten. Er staan zeker nog 10 andere kampeerauto's, meest Duitsers. De plek is prachtig, maar zonder voorzieningen en geen taverne in de directe omgeving. Gelukkig hebben we altijd wel een "noodrantsoen" aan boord. We pakken de fietsen van de auto en verkennen de omgeving.

Dinsdag 1 oktober
Na de gebruikelijke ochtendduik in zee en het ontbijt willen we net de stoelen uitklappen als er met zwaailicht en luide sirene de politie arriveert. Of iedereen binnen een uur maar wil vertrekken. "Weg weg", schreeuwen de agenten op z'n Duits. Het blijkt een ritueel te zijn dat zich om de drie dagen herhaalt, vertellen onze buren die twee dagen geleden zijn gearriveerd. Iedereen geeft gehoor aan de oproep en rijdt even later weg. Wij rijden via een smalle weg met overhangende bomen naar de hoofdweg terug en gaan door het binnenland richting Areopoli. Het is een mooie weg. Wij stoppen na een lange afdaling voorbij Areopoli in Ilio/Limeni.

Voor het eerst zien we borden met de tekst "Free Parking". We parkeren de auto naast een taverne, direct aan zee voor een smal strandje. 100 meter verder is een toilet met waterkraan en een wijnwinkel, waar we een lege fles Spa voor drie euro laten vullen met anderhalve liter heerlijke retsina wijn. Aan het eind van de enige straat is op de hoek een kleine supermarkt waar je brood kunt krijgen.

Woensdag 2 oktober
Vandaag gaat de rit verder langs de kronkelende kustweg via Langada naar het dorp Agios Nikolaos. Een schilderachtig havenplaatsje met een kleine visafslag en veel terrassen. U ziet er vissersbootjes dobberen, hun vangst aan land brengen en vissers hun netten boeten. We parkeren de auto op een groot veld, waar een aantal boten op het droge staan. Geen sanitaire voorzieningen maar wel alle winkeltjes op loopafstand. Het is weer zo'n warme dag en daarom fietsen we naar het even verderop gelegen strand om daar de rest van de dag door te brengen.

Donderdag 3 oktober
Vanuit Agios Nikolaos klimt een prachtige weg hoog de bergen in. We passeren eerst Kardamili en vervolgens Kalamata, een grote en moderne industriestad, bekend vanwege de zwarte olijven en een brede boulevard. We maken een koffiestop en rijden verder om even buiten Kalamata de broodnodige boodschappen bij de Lidl te doen. Dan gaan we verder via Petalidi en komen in Koroni terecht, bijna op de zuidpunt van het westelijke schiereiland Messinia. De aanblik is prachtig! We rijden eerst naar het mooie zandstrand, iets buiten het dorp. 's Avonds rijden we het sfeervolle centrum binnen via nauwe steegjes met overhangende balkons. De kampeerauto past er maar net tussen. We rijden naar het romantische haventje waar we de auto voor de nacht parkeren. Als u goed zoekt, vindt u tussen de bootjes een waterkraan.

Koroni heeft een echte Venetiaanse vesting, die voor een deel wordt ingenomen door een nonnenklooster uit 1918. Het klooster heeft iets weg van een sprookjesgebouw van suikergoed. Je vindt er veel verborgen hoekjes, kapelletjes, beplantingen en fonteinen. Ook is er binnen de vesting een begraafplaats, waar 's avonds honderden kleine lichtjes branden. Een apart gezicht en bijzondere ervaring als we er 's avonds laat even over heen lopen.

Vrijdag 4 oktober
We maken eerst een wandeling over de burcht en brengen een bezoek aan het nonnenklooster. Voor we Koroni verlaten, drinken we nog wat koffie op een van de terrassen en kopen we weer dat heerlijke gebak. We rijden een goede weg langs olijfgaarden en akkers de mooie en rustige weg via Kaplani en Finikouda naar Methoni, een uit zijn krachten gegroeid vissersdorp aan de Ionische Zee. Samen met Koroni vormden deze twee plaatsen ooit belangrijke handelssteunpunten in dit deel van de Middellandse Zee, waar slaven en goederen op grote schaal werden verhandeld.

Het imposante Venetiaanse fort van Methoni is meer dan een bezoek waard. Het meest interessant is de Bourzi-toren (watervesting), die na poort en brug bereikbaar is. In Methoni gaan we voor de eerste keer deze reis de (gemeente)camping op en kiezen een schaduwplek onder de bomen. Kilometerstand is 2439. 's Avonds vanuit de kantine horen we Grieks gezang met muziek. Als we gaan kijken blijkt het een Nederlands echtpaar te zijn (hij keyboard; zij zang) die voor de plaatselijke Grieken optreden. We zijn met stomheid geslagen als ze even later "Het kleine café aan de haven" en "Tulpen uit Amsterdam" gaan zingen.

Zaterdag 5 oktober
We wandelen eerst over het fort en rijden dan eerst naar het mooie, amfitheatrisch gebouwde havenstadje Pylos in de baai van Navarino. Vanuit hier gaan we naar het zes kilometer verder gelegen Gialova (spreek uit Jalova). Er is op de pier een mooie P naast het zandstrand met uitzicht op Pylos. Er zijn gezellige tavernes, twee minimarktjes en wat winkeltjes. We besluiten er te overnachten en verkennen per fiets de omgeving. Een mooie tocht is die naar de "the golden Beach".

Zondag 6 oktober
Als we wakker worden is het zwaar bewolkt en al gauw begint het te regenen. De hele dag zal het blijven gieten. We rijden na het ontbijt landinwaarts naar de plaats Chora en brengen een bezoek aan het archeologisch museum. Er zijn enkele zalen met fresco's, met ontelbaar vele soorten en vormen aardewerk, met zwarte kleitabletten met het Lineair-B schrift, met huishoudelijke voorwerpen en met allerlei grafgiften. Allemaal zeer de moeite waard om te bezichtigen. En helemaal als de regen onafgebroken naar beneden komt!

Wij rijden terug naar de kust en stoppen in Agh. Kiriaki om een broodje te eten. Er is een mooie vrij P, maar voor ons nog iets te vroeg om te stoppen. Daarom rijden we door tot Kakovatos. Hier zijn twee vrij grote parkeerterreinen aan het strand. We nemen de tweede en lopen het dorp in onder twee grote paraplu's. Daar vinden we een eenvoudige taverne, tevens snackbar waar we één van de betere Griekse salades krijgen geserveerd. 's Avonds waait er een koude wind en het blijft de hele nacht regenen.

Maandag 7 oktober
De zon is vandaag weer op volle sterkte. We besluiten de laatste drie dagen (voor de verandering) op een camping door te brengen in Kastro Kyllini. Onze route gaat via Pirgos (ook hier is een Lidl) naar Kavaslias. Hier nemen we de afslag ri Kyllini en volgen de rustige en veelal rechte weg naar camping Founita Beach. Deze wordt nogal positief aangeprezen in de campinggids van de Duitse Adac. Eerst passeren we camping Melissa. Een paar honderd meter voor onze camping wordt de weg echter erbarmelijk slecht. Het gladde asfalt heeft plaatsgemaakt voor een onverhard pad met grote losse keien en kuilen. De auto schudt alle kanten op en om te draaien is het weggetje te smal. Eenmaal op de camping aangekomen keer ik uit kwaadheid de auto en ga rechtsomkeer. Na drie minuten valt ons oog op een groot asfaltplateau, direct aan het strand. We rijden er naartoe en de plek is werkelijk fantastisch. Er is een taverne met toilet, douche en kraan. We zetten de auto aan de buitenrand, draaien de luifel uit en weten dat we hier voorlopig blijven staan. Er staan nog vier kampeerauto's . Vanaf de P heb je een fantastisch uitzicht op de eilanden Kefalonië en Zakinthos. Op de heenweg vindt u deze P door na camping Melissa de 2^e weg links in te rijden.

Dinsdag 8 oktober
We maken een lange strandwandeling over het prachtige zandstrand en brengen een bezoek aan de naastgelegen Robinson Club: een luxe vakantieoord waar opvallend veel Duitsers verblijven die de hele dag worden vermaakt met sport, spel en muziek.

Woensdag 9 oktober
De laatste dag in Griekenland. Terwijl de thermometer in de schaduw nog 27 graden aanwijst, beseffen we dat het na vandaag alleen maar minder gaat worden. We genieten deze dag daarom extra.

Donderdag 10 oktober
Eerst nog uitgebreid zwemmen en een strandwandeling maken. Om twee uur nemen we afscheid van het echtpaar van de taverne. We krijgen een warme handdruk en een grote zak citroenen mee. Onderweg in Paralia, net onder Patras, stoppen we voor een uitgebreide laatste Griekse maaltijd. Tegen het eind van de middag rijden we door het drukke Patras naar het slecht aangegeven haventerrein.

We parkeren de auto, maken een wandeling door het centrum, en laten onze tickets registreren bij het hoofdkantoor in Patras (10 minuten lopen). We krijgen een groene strook met de tekst "Venetië" die achter de voorruit moet. Om 21.15 uur kunnen we de boot (Ikarus Palace) op en krijgen, net als op de heenreis, een mooie plek aan de buitenkant van het speciale camperdek. Kilometerstand: 2739. De boot vertrek precies om 00.00 uur en langzaam verdwijnt het mooi verlichte Patras uit beeld.

Vrijdag 11 oktober
Na een onrustige nachtrust door het slechte weer en de hoge temperatuur op het campingdek (en dus ook in de auto), volgt een ontspannen dag op de boot. We lezen, luieren en ruimen alvast wat kastjes op. Het is te fris om boven aan het dek te zitten.

Zaterdag 12 oktober
Met een vertraging van een uur legt de boot om 09.15 uur in Venetie. Het is koud en het giet van de regen. Wat een wisseling van temperatuur. Het is nog rustig in Venetie als we weer op de lange brug rijden. Het is koud genoeg om de motorverwarming aan te zetten. Maar deze blijkt helaas defect te zijn. Er komt alleen maar koude lucht uit.

We trekken allebei een trui aan en leggen een plaid op onze benen. Was het eergisteren nog 27 graden, vandaag is het hooguit 10 graden. Wat een verschil! Bij iedere koffiestop doen we snel de Truma-kachel aan om goed door te warmen. Ter hoogte van Milaan wordt het geleidelijk droog. Voor de Sint Gotthard staat weer een file, wat ons een half uur vertraging oplevert. Om 20.30 uur rijden we Saverne binnen en staan op dezelfde P als vier weken terug met als kilomterstand 3517.

Zondag 13 oktober
We kopen stokbrood (altijd makkelijk in Frankrijk) en ontbijten op ons gemak. We maken nog een korte wandeling maar vinden het eigenlijk te koud. Om 11.00 uur begint onze laatste etappe naar Katwijk, waar we om 20.30 uur de auto weer voor de deur parkeren.

Eindstand 4113 kilometer.

Terug naar hoofdmenu