Dubbele nationaliteit
Door Freeyad Ibrahim
Moeten wij in het bezit zijn van een of twee nationaliteiten? Ik heb een voorkeur voor één of drie. Zoals ik heb.
Ik verkondig luid ‘O Nederland, mijn Nederland! Jij bent maar een piepklein creatuur. Als jij mij eens pijn doet dan zal het noordelijke deel, dat nog kleiner is, mijn ruime toevluchtplaats zijn, zolang dit mijn mensenrechten optimaal en helemaal beschermt en heilig verklaart.”
Toen Tariq bin Ziaad’s troepen Spanje met de Arabische zwaarden binnenvielen, hadden ze allemaal één nationaliteit: Arabisch. Nadat ze de zee naar de andere kant hadden over gestoken sprak hij zijn soldaten toe: “De zee ligt achter jullie en de vijand voor jullie, ergo: er is geen andere weg dan de overwinning of het martelaarschap.”
Ze hadden alle schepen en boten achter zich verbrand.
Geen exit! Geen terugkeer. En ze vochten flink en fier, en versloegen in recordtijd de vijand. Dankzij het gezamenlijke gevoel van eenheid van identiteit en nationaliteit.
Wanneer een Nederlandse burger mij nieuwsgierig (en soms arglistig) vraagt: “Waar komt u vandaan?” is mijn antwoord altijd een van de drie:
“Ik heb mijn eigen nationaliteit opgegeven en heb in plaats daarvan nu de Nederlandse.”
“Ik heb al mijn schepen na mijn aankomst in Nederland achter mij in de fik gestoken.”
“Ik heb recentelijk Christen Unie gestemd.”
Of een nieuwkomer zijn eigen nationaliteit opgeeft, hangt er echter in de eerste plaats vanaf in hoeverre hij zich verbonden voelt met het nieuwe moederland.
Ik noem Nederland mijn stiefmoeder.
Mijn adhesie met deze stiefmoeder hangt af van de mate waarin zij mij protectie, warmte, waardigheid and veiligheid aanbiedt.
Het feit is dat er een gigantische kloof bestaat tussen de inheemse en ontheemde burgers. Een enkel voorbeeld uit velen: De allochtoon wordt vaak bedreigd door de minister van Vreemdelingenzaken. Als deze een ernstige overtreding of een misdaad begaat - wee je gebeente - wordt zijn Nederlanderschap onmiddellijk ingetrokken. Dat is op zich een goede zaak, maar het is ook een duidelijke schending van de burgerrechten en een schaamteloze vorm van discriminatie en het maakt onterecht onderscheid tussen de meerderheid- en minderheidsgroepen: zulke maatregelen worden niet genomen tegen een autochtoon, ook al is deze een moordenaar.
Dat is precies “wel de splinter in het oog van iemand anders zien, en niet de balk in zijn eigen oog.”
De tweederangs burger is de laatste die een geschikte baan krijgt, maar de eerste die zijn congé krijgt. Dit kan op een fatale manier defaitisme en aversie opwekken.
In zo’n situatie heeft de houder van een dubbele nationaliteit volmaakt gelijk en het recht om distantie te houden. Dan zal hij met één oog, bedeesd en argwanend, vooruit kijken, maar met het andere het schip opsporen dat hij op de strand heeft achtergelaten, en hem op het juiste moment naar nieuwe verten kan brengen.
Wanneer jullie, mijn Nederlandse medeburgers, officieel en onofficieel de houders van een dubbele nationaliteit diep in jullie harten als echte Nederlandse burgers beschouwen, en hen in woord en daad rechtvaardig behandelen en niet meer op hen neerkijken als iets inferieurs - dan pas hebben jullie hen de entreekaart tot jullie gemeenschap aangeboden, dan pas kunnen zij het verscheuren van hun oude paspoorten voor zichzelf rechtvaardigen en hun schepen achter zich verbranden. Dan pas kunnen ze net zo gemakkelijk met jullie mengen als suiker in de koffie.
© Reyer Boxem
Freeyad Ibrahim was in Irak hoogleraar Arabische taal- en letterkunde. Hij woont nu in Friesland. Eind april 2004 verscheen zijn boek Hallo op de fiets.
