Sunshine’s page: Flyfishing in Norway, 2007

In het begin van 2007 haalde vismaat Erik mij over om mee te gaan op een vistrip naar Noorwegen. Het was overigens niet echt moeilijk om mij over te halen na alle verhalen en de honderden foto’s die hij mij al had laten zien van prachtige landschappen. In de maanden die volgden ontwikkelde zich langzamerhand het uiteindelijke plan: 4 Nederlandse vliegvisgekken zouden op het vliegtuig stappen naar Oslo. Daar zouden we overstappen in een huurauto en verder landinwaarts reizen, op jacht naar de Vlagzalmen van de Glomma. Na een aantal dagen zouden we dan doortrekken naar het kustgebied om de in de fjorden de zeevis te belagen.

Dit soort trips vergt iets meer voorbereiding dan mijn jaarlijkse 3-daagse tripjes naar de Eiffel in Duitsland. Gelukkig heeft Erik (beter bekend als Erik de Noorman) een schat aan Noorwegen ervaring  opgedaan in de 30 jaar dat hij Noorwegen al bezoekt. De andere leden van dit illustere vliegvisgezelschap: Hans (a.k.a. Lille Hans) en Pieter hadden ook al Noorwegen ervaring. Ik was dus de enige Noorwegen maagd in de groep.

Op basis van karrenvrachten goed advies stelde ik mijn uitrusting samen: Een 9ft AFTMA 6 hengel voor de Glomma en een 9ft AFTMA  8 hengel voor de fjorden. Zonder voorafgaand advies had ik voor de rivier waarschijnlijk een AFTMA 4 hengel ingepakt. Omdat ik de kleinere riviertjes in de Eiffel gewend ben, leek een AFTMA 6 voor Vlagzalm mij aanvankelijk wel erg overdreven. Welnu, neem van mij aan, nu ik op de Glomma gevist heb: Je wilt jezelf eigenlijk niet aantreffen aan de oevers van de Glomma met een hengel lichter dan AFTMA 5.

Om de Glomma uitrusting te completeren pakte ik een reel met drijvende lijn in en een aantal 9ft 5X leaders plus voldoende materiaal voor het verlengen van de leaders met een 5X leadertip van plm. 60 cm. Natuurlijk werd ook het waadpak niet vergeten, de zonnebril, een hoofddeksel, etc. Er is echter een uitrustingstuk dat ik nog even apart wil noemen: Een stevige waadstok. Waden in de Glomma zonder waadstok is niet echt verstandig.

En dan zijn er natuurlijk nog de vliegen. Ik ben er van overtuigd dat je in de Glomma vis kan vangen met de vliegen die altijd al je vliegendoos bewoonden. Red Tags, Gold Ribbed Hare’s Ears, Pheasant Tail Nymphs, Royal Coachmans, etc. brengen waarschijnlijk allemaal wel een visje op de oever. Toch heb ik in de maanden voor vertrek een speciale Noorwegen collectie gebonden. Het is tenslotte pure voorpret om maanden voordien al aan het binden te zijn. Daarbij waren al die patroontjes al zorgvuldig in de Noorwegen-praktijk getest door mijn groepsgenoten. Dus vulde ik mijn dozen met hordes bruine, zwarte en grijze Klinkhammer stijl parachutes op haakje 10 t/m 16, Griffith’s Gnats maat 14-18. Super Puppans maat 14-18, Parachute Adams Balloon Head Caddis, Deer Hair Sedges, Mc Phail’s Pink Bugs, Lead Head Peeping Caddis, Goudkop Red Tags, Several Spiders, Lucky nymphs etc, etc.

Voor de fjorden nam ik een reel mee met een 300 grain sink tip, 20-ponds nylon (waarvan een stuk van 5 ft aan de vliegenlijn werd bevestigd als korte leader) en voldoende backing. Ik nam ook een spoel met een drijvende lijn mee. Dat zou wel eens handig kunnen zijn als de Makreel in de oppervlakte jaagt, zo had ik reeds geleerd. De vliegen die ik voor de fjorden inpakte waren wat Clouser Minnows, en een haffeltje zelf bedachte tubeflies: de Fjords Terror, geïnspireerd op een succesvolle streamer van Erik de Noorman.

Na alle voorbereiding restte slechts het aftellen van de dagen… totdat het eindelijk 5 september was. We ontmoetten elkaar op Schiphol. Na een goede vlucht en een voorspoedige rit in de regio Stor Elvtal  bereikten we onze eerste bestemming: Een camping aan de oever van de Glomma. De eigenaar van de camping verkocht ook visvergunningen. Een vergunning voor een week was ongeveer 150 Noorse Kronen (Net geen 19 Euro). De Glomma is verdeeld in verschillende stukken. Je kunt alle informatie die je nodig hebt vinden in de Glommaguiden.

Gelijk na het uitladen werd de Glomma geïnspecteerd. Nu moet je weten dat de Glomma een bijna intimiderende slok water transporteert in de ogen van iemand die riviertjes bevist die zelden breder zijn dan 20 meter. Gelukkig wist ik mij omringd door Glomma veteranen.

Onder de kalme, bijna vaderlijke begeleiding van Lille Hans mag ik mijn eerste stapjes doen. “OK jongen, ga hier maar eens staan….werp nu maar eens daar..” . Er is niet veel tijd voordat het donker wordt. Ik verwacht dan ook zeker op de volgende dag te moeten wachten voor mijn eerste Glomma Vlagzalm. Niets blijkt echter minder waar. Enkele ogenblikken later vang ik mijn eerste Glomma Harr (Vlagzalm). Het is geen grote, en ik heb haar niet eens aan de droge vlieg gevangen, maar aan een Lucky.  Maar dat doet er even niet toe. Yesss!!! Ik heb mijn eerste Glomma Harr gevangen! Niet lang daarna is het tijd om op te breken. De duisternis omarmt langzaam de Shiny River (één van de bijnamen van de Glomma). Het is tijd voor een hapje en een drankje.

Foto: Pieter Wensveen

De volgende dagen op de Glomma zijn fantastisch. Ik wen langzamerhand aan het waden op de ronde Glomma-keien. Uiteindelijk kan ik redelijk meekomen met Pieter, Hans en Erik, en we vangen allemaal ons visje. Ik leer ook het Glomma-jargon dat bestaat uit vreemde tongen als “Zwok-aanbeten” en “takes als regendruppeltjes”. Ik begin me hier gewoon thuis te voelen, zowel wat waden als wat vissen betreft.

Het vissen hier verschilt nog al van het vissen in kleine riviertjes. Eigenlijk moet je naar deze rivier kijken als een verzameling kleine riviertjes. Bekijk de stroompatronen en probeer de verschillende ‘routes’ in de rivier te herkennen. Probeer dan een route te vinden waar een diepere pool in zit. Dat is het deel waar het water er donkerder uitziet. Vis nu je vlieg over/door die diepere stukken, liefst daar waar het ook nog lekker stroomt. In de hoofdstroom dus. Vanwege de diepte en de stroomsterkte van de rivier zijn we genoodzaakt langere worpen dwars over de stroming te maken om de hoofdstroom te bereiken. Dit maakt het moeilijk om de vlieg een lange gecontroleerde drift te laten maken. Wat voor mij werkt is om een reachcast stroomopwaarts te maken (Werp dwars over de stroom en wijs voor dat de lijn landt de hengeltop zo ver mogelijk schuin stroomopwaarts) waarna tijdens de drift steeds gemend wordt (de lijn steeds weer in een stroomopwaartse bocht leggen). Aan het einde van de drift laat ik mijn vlieg gewoon een swing maken (ook de droge vlieg). Je zult nog verbaasd zijn over de aanbeten die dan nog volgen, aldus mijn reisgenoten. Enfin, tijdens onze dagen daar vang ik Vlagzalm aan zwarte bruine en grijze Klinkhammer-stijl parachutes, aan Griffin’s Gnats en Balloon Caddis. De Lead Head Peeping Caddis, Mc Phail’s Pink Bug, Lucky en Copperbelly P&O blijken onder het wateroppervlak succesvol.

Maar dat gaat allemaal over vissen en vangen. Veel indrukwekkender nog is de totaalbeleving. Deze is voor de Glomma-visserij wat de juiste lijst is bij een mooi schilderij. De kameraadschap, Pølser grillen op het kampvuur,

koffie zetten van Glomma water,

de culinaire hoogstandjes van Hans en Erik, de humor van Pieter, etc. etc. En dan is er nog het landschap. Alsof je in een ansichtkaart staat te vissen, of beter nog, een hele stapel ansichtkaarten. Op elk nieuw moment speelt het licht op een andere manier door de wolken. Het is haast alsof de zon een regisseur is die verschillende soorten belichting uitprobeert, en allemaal even mooi en indrukwekkend. Wat een prachtige omlijsting voor een perfecte visserij. 

Je kunt je voorstellen hoe verbaasd ik was toen mijn reisgenoten aangaven dat dit het landschappelijk het saaiere deel van Noorwegen is!

Time flies when you’re having fun. Op het ene moment sta je tot over je knieën in de Glomma, op het andere moment ben je op weg naar de fjorden voor een zoutwater avontuur. Tijdens de reis zie ik het landschap onder mijn ogen veranderen. Geleidelijk aan  transformeert het uitzicht zich van een heuvelachtig landschap met daarin de Glomma vallei in een ruig berglandschap.

Was ik overigens al onder de indruk van de Glomma-visserij, de fjordenvisserij is bijna ongelofelijk. Tijdens het wachten op de veerpont vangen we vis na vis op de vlieg. Gulletjes, Pollak, Rode Poon, Koolvis..ze melden zich allemaal. Visserslatijn is hier volkomen overbodig. Er is hier een bijna niet te bevatten visrijkdom. En ook hier weer: wat een prachtig landschap! Je kijkt voor je en je ziet een prachtig plaatje: even een foto maken. Je draait je vervolgens om en zie dan een uitzicht dat simpelweg gefotografeerd moet worden..je kijkt links van je…foto…rechts van je…enfin je begrijpt het al.

Tijdens de volgende dagen bevissen we het zoute fjordenwater op verschillende plaatsen. Ik leer dat hoe steiler de rotskant het water in steekt, hoe beter de stek. Ook steigers zijn goede plekken. Je zoekt dus eigenlijk plaatsen waar het water dicht bij de kant gelijk wat dieper is. Vervolgens moet het water ook in beweging zijn. Dus alles behalve dood tij is goed. Knoop vervolgens je streamer aan de leader (ik gebruik 150 cm 20 ponds nylon) en werp de 300 grains sink tip zo ver mogelijk. Nu het geheel laten zinken. Ik wacht gewoon een halve minuut en daarna strip ik mijn streamer binnen. Varieer een beetje in de snelheid waarmee je binnenstript en de kans is groot dat je vrij vlot je eerste aanbeet krijgt. Gebeurt dat niet, varieer dan de diepte waarop je vist door de lijn langer of korter te laten afzinken voordat je binnenstript.  

Met zoveel vis is de buurt is het bijeensprokkelen van een maaltijd geen probleem. Door de culinaire vaardigheden van Lille Hans en de Noorman is dit niet alleen een vistrip, maar ook een gastronomische trip. Beter nog, het is een totaalbeleving.

En zelfs tussen de massa’s vis (ja echt.. massa’s) zitten nog extra moments of glory. Zoals de vis die tijdens de dril werd onderschept door iets onbekends, Pieter achterlatend met slechts een vissenkop aan zijn lijn…En na vele stevige aanbeten aan mijn lijn, ineens die nog stevigere ruk. Whoeaaa, de hengel gaat nu echt heel krom. Toch geen kinderachtig stokkie een RPLXi #8. De slip van mijn reel staat zo strak als mijn leader het toelaat, en RANKOETJEE…. De vis gaat er gewoon een stuk van door. Mijn hart gaat intussen in overdrive, dit is een grote Erik… Whooaaa…daargaatieweer. En terugpompen die vis. Ngiinngg….de lijn snijdt door het water, zelfs de kurk van de hengel staat krom. Hoppa…weer een aantal meters lijn van de reel. Uiteindelijk win ik het pleit. Erik pakt een Fett store Lyr (een grote Pollak) uit het water.

Foto: Erik v.d. Hoek

Net over de 70 cm was de vis een stuk sterker dan een metersnoek. Wat een belevenis. Misschien is het voor een aantal van jullie gesneden koek om zulke vissen te vangen, maar ik zit hier gewoon nu weer met een brede grijns achter het toetsenbord.

Ook Hans en Erik vangen mooie vissen. Om over Pieter maar niet te spreken. Op het allerlaatste moment, terwijl we de lijnen binnenspoelen en de allerlaatste vissessie ten einde loopt peutert Pieter nog een kneiter van een Pollak onder de stijger vandaan. Het beest protesteert hevig, maar Pieter brengt haar vakkundig op de kant. Wat een mooie afronding van de laatste visdag in Noorwegen.

Foto: Erik v.d. Hoek

Intussen zit ik hier weer thuis, achter de computer dit verslag te schrijven. Een verslag wat niet volledig kan zijn, omdat er in Noorwegen meer te zien is dan je kunt opschrijven, omdat er meer te voelen is dan je kunt uitleggen, Erik, Pieter en Hans: Heel hartelijk bedankt voor jullie goede gezelschap en voor een uitstekende begeleiding.

Oh ja, enne.. Noorwegen…I’ll be back.

M.M.R.,

“Sunshine”