Door Carel Brendel

Beste kaderleden van GroenLinks. Morgen (28 november) komt u bijeen voor uw partijcongres. Bij deze stuur ik u op de valreep nog wat congresstukken.

Ik weet het. De termijn is verstreken. Bovendien ben ik niet eens lid van GroenLinks. Toch hoop ik dat u hier kennis van wilt nemen.

Tenslotte heb ik meer dan de helft van mijn kiesgerechtigde leven gestemd op GroenLinks of op voorlopers van deze partij. Bij mijn allereerste gang naar de stembus maakte ik een vakje rood voor de Pacifistisch Socialistische Partij (PSP). Ook heb ik enkele keren mijn stem uitgebracht op de CPN. In mijn naïviteit dacht ik dat deze partij na 1968 door het veroordelen van de Russische invasie in Tsjechoslowakije en een conflict met Moskou van karakter was veranderd.

Na de fusie heb ik nog enkele keren GroenLinks (GL) gestemd, totdat ik afdwaalde in de richting van de SP. Deze partij liet namelijk een realistischer geluid horen in het islam- en integratiedebat. Bij de laatste Kamerverkiezingen belandde ik na het wegstrepen van alle andere opties bij de Partij voor de Dieren. Daar heb ik eerlijk gezegd nogal spijt van, gezien de dierfundamentalistische trekjes van deze beweging. Ik hou nu eenmaal niet van Magnieters, of ze nu het houden van goudvissen, het indraaien van gloeilampen, het lezen van de Koran of Mein Kampf, of het verwarmen van terrassen willen verbieden.

Maar goed. Ik liep al mee in Vietnam-demonstraties toen een aantal van u nog moest worden geboren. Ik vind nog steeds dat Amerika niets in Vietnam had te zoeken, hoewel ik me geen illusies maakte over het democratische gehalte van ‘Hi Ha Ho Tsji Minh’, een leus die ik weigerde aan te heffen. Ik liep mee in een van de grote demonstraties tegen de plaatsing van kruisraketten.

‘Hun strijd, onze strijd, internationale solidariteit‘, was de leus. Mijn verwijdering van GroenLinks heeft voor een deel te maken met de eenzijdige toepassing van deze slogan in (toen nog) onze kringen. Wel solidair met Britse mijnwerkers in hun strijd met de kapitaliste Margaret Thatcher, niet solidair met Poolse mijnwerkers in hun strijd met de staatskapitalist Wojciech Jaruzelski.

Terecht verontwaardigd over fascistische, door Amerika gesteunde dictaturen in Chili en Argentinië. Maar niet verontwaardigd over een communistische, door Amerika bestreden dictatuur op Cuba. Zo gaat het door tot op de dag van vandaag. Terecht boosheid over het optreden van Israël in de Palestijnse gebieden. Maar waarom praten met Hamas, een enge gewelddadige antisemitische beweging, die terreur pleegt tegen Israëlische én Palestijnse burgers?

Er waren meer redenen om destijds op GroenLinks te stemmen. Emancipatie en milieu waren en zijn aansprekende punten. ‘Mijn partij’ stond op de bres voor rechten van vrouwen en homo’s. GL duldde niet de bemoeizucht van en betutteling door orthodoxe christenen.

Het is vooral op dit punt dat uw partij mij in de steek heeft gelaten. Inmiddels heeft zich in Nederland een orthodoxe godsdienst gemeld, die zich nog vele malen intoleranter gedraagt dan we in eerdere decennia gewend waren van het christendom in onze contreien. Die intolerantie zien we vooral in het buitenland: Iran, Saoedi-Arabië, Pakistan, Atjeh, Maleisië, Soedan, Afghanistan, Somalië, om de bekendste voorbeelden te noemen. Van ’hun strijd, onze strijd, internationale solidariteit’ met de verdrukte inwoners van die landen valt bij GroenLinks helaas weinig meer te bespeuren. Terwijl het vooral vrouwen, homo’s, ongelovigen, vrijdenkers, arme boeren en vakbondsleden zijn, die te lijden hebben onder de religieuze dictaturen.

Ook in eigen land onderneemt GroenLinks weinig tegen de religieuze intolerantie uit de hoek van fundamentalistische moslims. Onlangs was er nog een debat in de Tweede Kamer over het tegengaan van de sharia in Nederland. Vrijwel alle partijen brachten de wat weifelachtige minister van Justitie Ernst Hirsch Ballin aan het verstand, dat van sharia in ons land geen sprake mag zijn. Alleen uw Kamerlid Tofik Dibi sprak zich niet onomwonden uit tegen deze shariapraktijken en trok onjuiste vergelijkingen met joodse en katholieke rechtbanken. Ik raad alle congresgangers om dit Kamerverslag te lezen en te zien met wat voor drogredeneringen uw vertegenwoordiger zich in dit debat roerde.

Als het aan Dibi ligt, moeten we ophouden over de islam en praten we alleen nog maar over de mooie kanten van de multiculturele samenleving. Dan heb ik nog honderd keer liever te doen met PvdA-boegbeeld Ahmed Marcouch, die wel duidelijk de problemen benoemt en wel een heldere visie heeft in het islamdebat, hoewel die visie lijnrecht staat tegenover de mijne. Onderaan vindt u de links naar enkele artikelen over Dibi.

Het is helaas GroenLinks dat op veel plaatsen de Wethouders van Apartheid levert of steunt. Uw wethouder Rik Grashoff verdedigt tot op de dag van vandaag de inzet van fundamentalist Tariq Ramadan als bruggenbouwer in Rotterdam. Altijd weer staat uw partij op de bres voor boerkadraagsters, handenweigeraars en korangestuurde voorstanders van gescheiden zwembaden en inburgeringcursussen.

Terug naar het partijcongres. Kort geleden heeft zich bij u René Danen als lid aangemeld. Uw partij is kennelijk heel blij met hem, want hij is voorgedragen voor twee bestuursfuncties. Uw enthousiasme heeft vooral te maken met zijn vermogen tot netwerken.

U weet natuurlijk, dat Danen zelf midden in een netwerk zit van linkse extremisten; dat hij in Nederland Bekent Kleur samenwerkt met Miriyam Aouragh van de Internationale Socialisten; dat Danen geen probleem heeft om samen te werken en de straat op te gaan met mensen, die de religieuze fascist en Hamas-oprichter sjeik Achmed Yassin herdenken, solidair zijn met Hezbollah, en conferenties bezoeken van de fundamentalistische Moslimbroederschap. Bij deze 'antiracisten' is alles mogelijk: solidair zijn met de ergste racisten en antisemieten van het Midden-Oosten en ondertussen de Kristallnacht misbruiken om te waarschuwen tegen Geert Wilders.

Kandidaat-bestuurslid René Danen speelde overigens een belangrijke rol in de campagne die de Internationale Socialisten in het voorjaar van 2002 voerden tegen Pim Fortuyn. Over dit alles kunt u verderop lezen in het dossier-Nederland Bekent Kleur.

Uw partij heeft kennelijk geen leergeld betaald voor het binnenhalen van de kraak- en milieuactivist Wijnand Duyvendak. Uw partij was boos toen de Volkskrant GroenLinks omschreef als een ‘reclasseringsinstelling voor politieke delinquenten’. Wie de bondgenoten van Hamas en Hezbollah een plek geeft in het partijbestuur, mag zich voortaan niet meer over zulke kwalificaties beklagen.

Ook over Duyvendak vindt u enkele ’congresstukken’. Verder zult u zien dat ik op bepaalde momenten beslist waardering heb voor uw partijleider Femke Halsema. Zij stond op de bres voor Ayaan Hirsi Ali, terwijl haar vroegere partijgenoten van de VVD en ook Geert Wilders het volledig lieten afweten. En haar persoonlijke mening over de hoofddoek kan ik alleen maar delen.

Tenslotte dit nog. Uw partij vraagt terecht om financiële transparantie in de politiek. Die doorzichtigheid mag er wat mij betreft ook komen bij de financiering en subsidiëring van allerlei politieke bewegingen. Zo deelt het door uw partijgenote Farah Karimi geleide Oxfam Novib ontwikkelingsgelden uit aan allerlei actiegroepen. Meer inzicht daarover kan geen kwaad.

Het Verraad van Links is overigens bereid om zelf transparantie te geven. Voor mijn gelijknamige boek heb ik over 2007 en 2008 in totaal 1140 euro aan royalties ontvangen. Daarnaast heeft het door premier Balkenende kapot geprocedeerde weekblad Opinio enkele honderden euro’s betaald voor een drietal van deze website overgenomen artikelen. Tenslotte heb ik boekenbonnen ter waarde van enkele tientjes gekregen voor twee opiniestukken in de Volkskrant.

Dat alles is natuurlijk onvoldoende om deze website in de lucht te houden. Vooral de zeer moderne en ingewikkelde layout kost bakken met geld. Gelukkig zijn schatrijke Amerikaanse Joden en neoconservatieve denktanks bereid om Het Verraad van Links te ondersteunen. Zo waren er in het afgelopen jaar donaties van The American Enterprise Institute (AEI), de Israëlische Likoed Partij en het Project for the New American Century (PNAC). Verder ontving ik ruimhartige schenkingen van individuele, zeer vermogende plutocraten, kosmopolieten en zionisten. Speciale dank gaat uit naar Edgar Bronfman jr., Roman Abramovich, Lord Jacob Rothschild en Leon de Winter.

Een subsidieaanvraag bij Oxfam Novib werd helaas afgewezen. Voldoende transparantie, mevrouw Halsema?

Ik wens u allen een vruchtbaar congres.

Homepage: www.hetverraadvanlinks.nl