Door Carel Brendel

De peptalk van Wouter Bos deed het goed op het PvdA-congres van afgelopen zaterdag (12 december). In hun wanhoop moeten de lokale bestuurders, die op een ongekende nederlaag afstevenen bij de komende gemeenteraadsverkiezingen, zich ergens aan vastklampen.

Het partijkader klapte zich de handen stuk op enkele oneliners: “Het Nederland van Wilders is ons Nederland niet.” En: “In ons Nederland moeten moslima’s uit eigen vrije wil een hoofddoek kunnen dragen en daar onbevreesd mee op straat kunnen lopen.”

Bos sprak ook nog over homo’s, die onbevreesd hand in hand moeten kunnen lopen, en over joden die zonder angst een keppeltje moeten kunnen dragen.

De PvdA-leider suggereerde met deze toespraak, dat in Nederland vrouwen met hoofddoek net als homo’s en joden gebukt gaan onder geweld en intimidatie op straat. Het is tekenend voor zijn gebrek aan realiteitszin.

In Nederland kunnen moslima’s met hoofddoek namelijk onbevreesd over straat gaan. Het zijn eerder de vrouwen en meisjes zonder hoofddoek die in bepaalde wijken en op schoolpleinen voor ‘hoer’ worden uitgescholden. De ’partij van de aanpak’ laat het afweten bij de bescherming van vrouwen - afkomstig uit Turkije, Marokko of andere islamitische landen - die de sociale druk van de fundamentalisten willen weerstaan. De partij, die beweert op te komen voor kwetsbare groepen, laat uitgerekend deze zeer kwetsbare groep in de steek.

Dat is dus het land van Wouter Bos. Daar worden allochtone vrouwen en meisjes uitgesloten. Dat gebeurt op bevel van orthodoxe familieleden, die willen dat ze op hun verpleegkundige opleiding stopzetten, omdat ze geen mannen mogen wassen. De uitsluiting onstaat door de druk van imams, die deze vrouwen wijsmaken dat ze geen handen mogen schudden, met als gevolg dat ze voor allerlei functies niet in aanmerking komen.

In het land van Wouter Bos gaan vrouwen apart naar inburgeringcursussen. Of ze blijven weg van sociale activiteiten, omdat hun man of vader niet wil dat ze in aanraking komen met andere mannen. Het is Wouters ‘partij van de aanpak’, die deze situatie niet aanpakt, maar in veel gevallen juist bevordert.

In het land van Wouter Bos eisen gehersenspoelde moslima’s, dat mannelijk personeel uit het zwembad verdwijnt, omdat ze bang zijn dat mannen hun blote handen en voeten zien. In zijn land krijgen afgestudeerde imams straks de kans om leerlingen van openbare scholen te indoctrineren met koranonderwijs. Allochtone ouders die hier geen behoefte aan hebben, zullen worden nagewezen als slechte moslims.

In het land van Wouter Bos halen angstige schoolbesturen de kerstboom weg (omdat slecht geïnformeerde moslims denken dat dit een christelijk symbool is). Of ze bieden uit misplaatste gemakzucht alleen maar halal voedsel aan bij de jaarlijkse kerstmaaltijd. In zijn land is de overheid niet neutraal, maar houdt zich bezig met het faciliteren en subsidiëren van religieuze intolerantie.

In het land van Wouter Bos werft een politiecommissaris nieuwe agenten in de moskee, hoewel daarbuiten voldoende gelegenheid is om personeel te zoeken. In zijn land delen sociaaldemocratische wethouders subsidies uit aan moskeebesturen, die gescheiden informatieloketten mogen opzetten.

In het land van Wouter Bos wordt de film Submission niet vertoond uit angst voor boze moslims in binnen- en buitenland. In zijn land wordt een politicus vervolgd, omdat hij kritische uitspraken over de islam van de schrijfster Oriana Fallaci met instemming citeert; of de paus gelijk geeft vanwege zijn kritiek op de islam.

Het land van Wilders is eerlijk gezegd ook mijn Nederland niet. Maar iedere dag dat Bos en zijn partijgenoten verzuimen om bovengenoemde misstanden aan te pakken, dragen ze weer een steentje bij aan de groei van de PVV.

Geplaatst op 14 december 2009