Landgraaf

Vandaag was het alweer de voorlaatste wedstrijd van de MVC, wat gaat het seizoen snel. Landgraaf is een parcours waar ik zo af en toe ga trainen, noem het mijn thuisparcours. Maar zo snel als vandaag heeft het er nog niet bijgelegen, een racebaan. Tijdens het inrijden liep het goed, de benen wilde wel vandaag. Gelukkig heb ik de banden die ik tijdens het NK op mijn fiets had van de fiets gedaan. Ondingen, daar kwam ik woensdag ook al niet mee uit te voeten. Zelfs niet op de weg, dan maar met overdreven modderbanden starten.
De start verliep redelijk, ik hing bij de eerste klim nog aan de grote groep. Maar helaas kwam een jongen 4 plaatsen voor me niet omhoog. Dus snel van de fiets, ondanks mijn inspanning kon ik niemand voorbij steken. Inmiddels lang ik wel eerste dame en had ik twee jongens achter me en eentje voor me. Genoeg om aan een leuke wedstrijd te gaan beginnen. Ik kon het tempo van de jonge goed volgen, helaas moest ik op een glad klimmetje van de fiets. Hij kwam net boven waardoor hij een tiental meters op mij pakte. Ik wilde niet meteen opgeven en kroop langzaam weer in zijn wiel. Hij kwam op de lastige klimmetjes beter omhoog dan mij, waardoor hij na twee ronden toch weg kon komen. Na een ronde of drie begon ik de eerste meiden te dubbelen. In de vierde ronde kreeg ik gezelschap van een andere jonge man. Ik kon hem goed volgen, we gingen wiel aan wiel omhoog. Ik dacht een gedubbelde MTB-er te kunnen passeren en bleef in het wiel van de jongen voor me. Alleen kwam de MTB-er veel te snel terug naar links, waardoor hij me van de helling afduwde. Met vrees kwam ik heelhuis onder en zonder na te denken begon ik omhoog te rennen. De hele klim omhoog om vervolgens de wedstrijd te hervatten. Het duurde een ronde of anderhalf voordat ik mijn ritme weer had gevonden. Inmiddels had ik al vier meiden gedubbeld, ik begon me te bedenken dat ik dan wel eens alle dames en meiden kon gaan dubbelen. Een nieuw doel in de wedstrijd.
In de voorlaatste ronde zag ik Anouk ergens voor me rijden, al snel was ik haar voorbij. Nu was er nog slechts een dame die ik niet op een ronde had gezet. Dat moest volgens mijn berekening toch ook nog wel mogelijk zijn. Ik had me inmiddels in het wiel van een MTB-er gezet die mijn had ingehaald (niet gedubbeld overigens). In de laatste ronde zag ik Karina ergens aan de andere kant van het voetbalveld. Het leek onmogelijk, maar ik kwam snel korter en korter. Als ze niet boven kwam dan had ik nog een kansje. Ik kwam beter boven waardoor ik snel heel veel goed maakte. Op de laatste grasstrook kon ik haar makkelijk voorbij steken. En zo had ik alle vrouwelijke deelneemsters op minimaal een ronden gereden, een dames zelfs op twee ronden. Dan mag je toch niet klagen over de vorm.