Nederweert

Vandaag mijn eerste cross in het donker gereden, en ook nog eens langer dan een uur. In Baarlo stond vandaag een avondcross op het programma, Pascal was me komen halen op het werk. Ik was al in de vroege ochtend op de fiets naar het werk gereden. Bij een tankstation een broodje naar binnen gewerkt en toen door gereden naar Baarlo. We waren ruim op tijd aanwezig om het parcours te verkennen. Een parcours met ontelbaar veel bochten en mini bulten en twee grotere bulten. Ik mocht vandaag met de mannen meerijden, dit waren veldrijders en MTB-ers. Jammer genoeg waren er slechts vier veldrijders naar deze gezellige avond gekomen.
De start ging best goed, al kon ik met mijn klein verzetje niet opboksen tegen de grote verzetten van de heren. Bij de eerste slingeringen kon ik weer even aansluiten en voelde ik dat ik hier harder doorheen zou kunnen gaan. Op de weg knalde de mannen van me weg. Ik kon me redelijk in de buurt houden van twee mannen. Ze reden niet helemaal van me weg in de eerste ronde. Op de weg waren ze stukken sneller, maar op de technische passages kon ik weer wat terugkomen. Na een ronde of drie kwam ik alsmaar korter om een van de twee heren. Na een van de wasbordjes kwam ik tot in zijn wiel, ik was daar in eerste instantie blij mee. En ik nam me voor om te volgen zolang als het ging, het was immers een jonge kerel. Echter op een wegstrook voelde ik dat ik sneller kon en trok de stoute schoenen aan. Dus erover dan maar in de hoop dat ik niet meteen de rekening zou krijgen. Ik nam een kleine voorsprong en ik bleef doorrijden. Na iedere bocht kon ik aanzetten en weer tempo maken. Na een ronde was ik de man kwijt, en hoorde ik op de achtergrond dat ik nog 30 minuten moest rijden. Even zakte me de moed in de schoenen, ik had er toch al 30 gereden en het zou toch 50 minuten duren??
Inmiddels was ik al gedubbeld door de eerste MTB-er. Gelukkig werd ik steeds op een gunstig moment ingehaald en had er dan niet veel hinder van. Waardoor ik mij tempo kon blijven rijden. Ik begon me af te vragen wanneer Pascal me zou gaan dubbelen. Was hij eigenlijk nog wel in koers? Toen zag ik hem rijden en hoorde ik de omroeper zeggen nog twee ronden, als de eerste renner me niet zou dubbelen. Ik wilde er alles aandoen om niet voor de tweede keer gedubbeld te worden. Met de laatste resten energie begon ik weer te versnellen in de hoop dat Pascal me niet zou dubbelen. Ik had hard genoeg gereden om de bel te krijgen, inmiddels was Pascal al aardig aan het naderen. De laatste ronde hebben we samen kunnen rijden. En heb ik het sprintje wonnen, dus ben ik niet door hem gedubbeld. Met een goed gevoel rond gereden.