Beegden

Vandaag was het echt herfst, het waaide stevig en soms kwam er iets van motregen uit hemel. Alle ingrediënten voor een prima cross, tijdens de eerste verkenning kon ik niet ontdekken hoe de grote ronde nu eigenlijk liep. Pas 20 minuten voor de start had ik het rondje helemaal kunnen rijden. De benen voelde niet helemaal fris, Baarlo had toch zijn sporen nagelaten. Met wat stress en zonder goede warming up ging ik naar de start.
De start verliep naar behoren, nog wat mot met een andere renner, ik zou niet weten waarom ik in mijn eigen categorie moet schuiven voor een ander. Hij kon op een breed stuk makkelijk passeren. Ik zag Kinga voor me rijden, zij was op dat moment de eerste dame. De andere keren dat ze meedeed moest ik toch passen. Nu kon ik haar en tijdje zien rijden. Toch had ze een behoorlijke voorsprong en begon mijn hoop af te brokkelen. Na een ronde of drie zag ik haar moeizaam omhoog lopen en groeide mijn zelf vertrouwen. Dus ging ik er weer voor rijden. Een ronde later kwam ik berg op terug in het wiel, en kon ik haar voorbij steken op een recht stuk. Ze pikte niet echt aan en ik kreeg een nieuw slachtoffer op het oog, David. Ook deze kwam steeds korter bij en ik kon hem in de zandafdaling voorbij steken. Maar hij wilde niet direct opgeven en kroop terug in mijn wiel. Om mij vervolgens op een recht stuk voorbij te steken. Er ontstond een duel, ik bedacht mijn plan en bleef in zijn wiel.
Op de strook voor de voorlaatste klim moest ik voor hem aan de loopklim beginnen. Dan kon ik hem verslaan, ik plaatse een korte tempo versnellen. Ik kon mijn plan gaan uitvoeren, ik liep tot helemaal boven. Zodat ik geen risico zou lopen bij het opspringen. Ik ging als eerste weer naar onder, ook de laatste klim kwam ik als eerste boven en na de laatste afdaling hoefde ik alleen nog even het tempo op te voeren. Dit duel had ik gewonnen en dat voelde goed.