Nederweert

De derde klimcross op rij. Voelde ik me vorige week nog goed bergop, vandaag was dat een stuk minder. De benen verzuurde sneller dan afgelopen week, het kan ook niet altijd feest zijn. Ze hadden gelukkig een klim vervangen door een slingerpad, dat op het einde best zwaar liep. Helaas was de slingerklim op enkele plaatsen omgewoekerd, waardoor gelopen moest worden. Balen.
De start verliep best goed. Ik dacht dat ik bij de eerste echte bocht een gaatje zag. Ik dook erin maar fietste me vast, waardoor ik voet aan grond moest zetten. Helaas, verloor ik daar de aansluiting even met de jongens. Ik kon mijn fout toch nog herstellen, bij de slingerklim zat ik toch weer aan het vinkentouw. Op deze klim werd er massaal gelopen, van onder tot boven. Ik moest er ook aan geloven, dus rennen maar. Dit koste me echter zoveel kracht dat ik de aansluiting verloor met de jongens. De afdaling die volgde begon ik wel leuk te vinden, alleen rammelt het zo op een veldfiets. Het daarop volgende klimmetje ging ik voor mijn doen heel goed op. De meest vervelde klim vond ik de klim op het gras, om de een of andere rede kwam ik daar heel lastig boven. Terwijl het niet zo moeilijk uitzag. Over de slingerklim maar de zwijgen, toch wist ik daar twee MTB-ers te verrassen en ze voorbij te steken. Ik kon ze een ronde lang voorblijven, al koste dat wel veel moeite. Op de grasklim was het over en kwamen de twee me voorbij. Maar ik was tevreden dat ik door deze twee heren toch anderhalve ronde duel had. En dat was terug te zien in de rondetijd. Anders was ik misschien wel gedubbeld geworden. Nu gelukkig niet, en dat is voor iemand die nooit meer op een podium kan komen een leuk doel. En eigenwijs als ik ben kan ik dan boos worden als de jury voor mij beslist dat ik wel kan stoppen. Dus toch maar het duel aan gegaan met de jongen voor me, die ook niet wilde stoppen, ik ben tot in zijn wiel geweest. Maar hij had een langere adem, hij won en ik liep meer achterstand op.
Weer de snelste vrouw vandaag, dus niet klagen meid.