Meijel

Onder bij lenteachtige omstandigheden werd het NK 2012 verreden. Voor het inrijden maakte ik me zorgen om de zanderige afdalingen, tijdens mijn laatste NK in Huijbergen durfde ik hier niet fietsend naar onder. Gelukkig bleken de afdalingen voor mij geen probleem, ik begon ze zelfs leuk te vinden. Het oplopen van de zanderige dijk vond ik geen pretje, ik kon daar niet tegenaan rennen. Na een het verkennen kon ik me rustig voorbereiden op de wedstrijd.
De start is altijd een nerveuze bedoeling, voor het eerst werden mijn banden gemeten. Zo weet je meteen weer dat het hier niet meer om een spelletje gaat, maar om een rood, wit, blauwe trui. Wanneer de start wordt gegeven gaat het meteen heel snel, ik kan met moeite als een van de laatste volgen. In de de eerste modderstrook kan ik nog een plaatsje op schuiven. Deze raak ik weer snel kwijt bij het oplopen van de zand dijk, ik kan er geen snelheid maken. Met moeite kom ik boven, in de afdaling krijg ik te maken met dames die niet durven. Helaas kon ik er niet langs. Onderaan de afdaling kan ik nog een dames passeren die met pech langs de kant staat. Al snel merk ik dat mijn motor op over toeren loopt, ik kan het tempo niet vasthouden. Ik begin snel met het maken van kleine fouten. Mijn snelheid ligt wel nog hoger als de normale wedstrijden, de mensen langs de kant blijven wel positief aanmoedigen als ik met moeite naar boven kom rennen. Het duurt een kleine drie ronden voordat de wereld kampioene me voor bij komt rennen. Het levert een leuk plaatje op voor later, en voor mij een goed gevoel in de afdaling. Ik ging er net zo snel naar onder als haar. Op dat moment wist ik dat mijn NK er op zat, jammer.
Ik had gehoopt op superbenen en een superkopje. Deze waren vandaag beide goed, maar lang niet goed genoeg om de absolute wereldtop voor te blijven.