Het is vrijdagavond, met een schuldgevoel zit ik op de bank.
 Het schuldgevoel groeit, dan neem ik het besluit, ik pak de fiets met de kleine wielen.
 Met een rustig tempo probeer ik mijn lichaam te sparen, mijn buik zit vol met friet.
 Wanneer mijn kleine fiets in Eys komt, trekt het voorwiel steeds naar links.
 Dan ontkom ik niet meer aan mijn drang, het schuldgevoel wegfietsen.
 Het begint geleidelijk, de huizen laten me weten dat ik vooruit ga.
 Ik kijk omhoog en zie de vier rode lampjes branden, daar moet ik heen.
 De straatverlichting stopt, ik ben alleen met mijn fiets, in het donker.
 Ik hoor de oostenwind tegen mijn helmmuts, ik probeer mijn ademhaling te controleren.
 Het loopt omhoog, alleen met mijn fiets, Wout Poels staat op de weg.
 Ik kijk omhoog, daar bij de bomen wordt het zwaar.
Zou Vos hier ook als eens in het donker omhoog zijn gegaan?
 Ik kom bij de open ruimte, alleen mijn adem is te horen.
 Dan komen de struiken, weer lees ik Wout Poels, til mijn gat op en voel me een prof.
 Ik dans op de pedalen, ik voel me goed, niemand die het ziet.
 Dan voel ik mijn benen, geen toeschouwers, ik zak weer in mijn zadel.
 Maar ik voelde me toch goed, til mijn gat weer op, nog een kleine bocht en ik ben boven.
 Ik dans verder, voel me een winnaar, niemand die het ziet.
 Nog een klein sprintje, het kruipunt is de finish, ik win.
 Maar er is geen trui, geen bloemen, geen applaus.
 Alleen het VOLDAAN gevoel, heerlijk alleen met mijn kleine fiets.