Weert

Na de mist van Schweiberg had ik vandaag te maken met de koude mist in Weert. En net als in Schweiberg konden vandaag de klimmersbenen mee. Tijdens het inrijden voelde ik me sterk en ging ik makkelijk omhoog, na drie ronden inrijden vond ik het wel welletjes geweest. Ik wist nu hoe ik de steile klim moest aanpakken om deze fietsend boven te komen.
De start verliep boven verwachting goed, ik verloor de aansluiting vandaag eens niet. In mijn koppie ging de klim al een rol spelen, hoe ga ik deze voor de eerste keer overleven in zo'n meute jonge mannen? Fietsen lukte niet door al het geduw en getrek dus dan maar rennen. Ook nu kon ik bij enkele jongens blijven, waar het iets zwaarder werd kon ik er zelf twee passeren. Dat geeft een renner natuurlijk moet, voor het eerst dit seizoen kon ik gaan duelleren met twee tot drie jongens. Ik beet me vast, op het vlakke waren zijn sneller maar vreemd genoeg was ik bergop sterker. Ik reed twee en een halve ronden tot ik te kampen kreeg met een ketting die zo nodig tussen de twee voorbladen moest gaan zitten. Door het naar onder kijken reed ik ook nog eens het schapennet in. En ja het kon niet erger zat mijn schoen ook nog in de knoop met dat net. De jongens waren al gevlogen en ik kon proberen de draad weer op te pakken. De benen bleven goed aanvoelen maar het hoge tempo was er wel toch een beetje uit. Dat was wel jammer, in de voorlaatste ronde kreeg ik echter een nieuw doel. Zou het vandaag mogelijk zijn om niet gedubbeld te worden? Ook dat lukte en ik mocht als laatste aan de laatste ronde beginnen.
Met een tevreden gevoel bolde ik over de streep, in de auto heb ik nog even zitten balen van de ketting. Maar de overwinning van Pascal maakte veel goed.