maandag 24 juni 1996
Droom spat uiteen

De fatale penalty Hij droomde van alles, maar kreeg ten slotte niets. Een anti-climax die Clarence Seedorf over zich af had geroepen. Omdat hij tijdens het EK'96 het noodlot steeds nadrukkelijker met zich mee had gedragen. Daarom was er ook sprake van verbijstering toen de 20-jarige middenvelder op de lijst van vijf strafschopnemers bleek te staan, die de beslissing tegen Frankrijk moesten forceren. Een vooral psychologische miscalculatie van bondscoach Guus Hiddink, omdat Nederland-Frankrijk duidelijk had gemaakt hoe Clarence Seedorf met zichzelf in de knoei zat.

Zo kon de vrije val van een losgeslagen talent uiteindelijk in de diepste spelonk van het EK'96 belanden. Een scenario dat Clarence Seedorf in de hand had gewerkt tijdens een toernooi dat hij overambitieus begon, maar vol frustraties eindigde. Intussen was er een spoor van vernieling binnen de selectie achter gelaten. Daarom overheerste, na de via strafschoppen verloren confrontatie met Frankrijk, bij spelers en bondscoach vooral de wrange nasmaak van een toernooi dat binnen Oranje zoveel kapot had gemaakt. Waarin mensen als Danny Blind en Ronald de Boer ten onrechte werden beschadigd, omdat de ego's van Edgar Davids en Clarence Seedorf op drift waren geraakt.

Een aangeslagen Clarence SeedorfNadat Edgar Davids al door bondscoach Guus Hiddink naar huis was gestuurd, kreeg Clarence Seedorf voor, tijdens en na Nederland-Frankrijk de rekening gepresenteerd. Allereerst was hij door Guus Hiddink buiten de basis gelaten, vervolgens werd hij door een deel van het legioen met boe-geroep begeleid, toen hij in de 59ste minuut inviel voor de geblesseerde Dennis Bergkamp. Als indicatie hoe het publiek, dat hij tijdens het EK'96 zo had willen imponeren, zich tegen hem had gekeerd. Vervolgens raakte hij in het veld letterlijk en figuurlijk geen bal.

De belabberde wijze waarop hij de bal bij vier corners en één vrije trap had geraakt, was een indicatie dat juist deze jonge speler tegen zichzelf moest worden beschermd toen Oranje zich opmaakte voor een strafschoppenserie, nadat 120 minuten voetbal geen doelpunten hadden opgeleverd. In plaats daarvan werd niet Youri Mulder of Phillip Cocu door de technische staf gepolst, maar Clarence Seedorf. Op de vraag of hij zich goed genoeg voelde om een penalty te nemen, antwoordde de teenager bevestigend, omdat hij zijn verantwoordelijkheid nu eenmaal nooit uit de weg gaat.

Vervolgens tekende zich in fases het drama af. Het begon al met de correctie van de schandalig slecht fluitende Spanjaard Lopez Nieto, die Clarence Seedorf sommeerde de bal goed te leggen, net toen hij zijn aanloop wilde nemen. Vervolgens deed de jongste speler van het veld drie stappen achteruit, om na een veel te korte aanloop de bal voor de zoveelste keer verkeerd te raken. De redding van Bernard Lama was simpel, de gevolgen voor Oranje desastreus. Een droom veranderde in een nachtmerrie.

Geestelijk geknakt stortte Clarence Seedorf zich in de armen van zijn medespelers, van wie er enkelen zichtbaar twijfelden of ze hem nu wel of niet moesten troosten. Een keiharde gewaarwording voor een gebroken mens, die de komende maanden daarom maar eens goed in de spiegel moet kijken. Omdat niemand beter is geworden van de 'missie' die Clarence Seedorf en zijn makkers zichzelf hebben aangepraat. Het doel om gezamenlijk Oranje naar de Europese titel te leiden was veel te geforceerd en veel te persoonlijk gericht, bovendien werd het op een gegeven moment onzuiver.

Wie Clarence Seedorf kent, weet dat dit nooit zijn bedoeling kan zijn geweest. Toch overkwam het hem, met als gevolg dat Guus Hiddink zich nooit 100% met technische/tactische zaken bezig kon houden, omdat hij zich doodongelukkig voelde in de geestelijke malaise waarin ook veel van zijn sleutelspelers deelden. Al werd de hoogste prijs uiteindelijk toch door Clarence Seedorf betaald.