dinsdag 11 juni 1996

Schotland viert gelijkspel (0-0) als overwinning
Bittere pil voor Oranje

Het ene punt werd intens gekoesterd. Alsof Schotland een nooit verwachte overwinning had behaald, in plaats van een zwaar bevochten 0-0. Het vreugdegezang dat tot ver na het laatste fluitsignaal in het prachtige Villa Park zou klinken, was daarom een indicatie van de mogelijkheid die het Nederlands elftal had laten liggen om de leiding in groep A te nemen. Het gevolg van een aanzienlijke reeks aan kansen die Oranje niet wist te benutten. Een situatie die de onrust in de hand werkte, die even voor het ergste had doen vrezen. Maar zover liet het keurkorps van bondscoach Guus Hiddink het ook weer niet komen.

Is dat hands, of niet?Wat restte, was daarom een wedstrijd die een afspiegeling van de voorbereiding was geweest. Waarin het gemis aan de opbouwende kwaliteiten, overzicht en rust van mensen als Frank de Boer en Danny Blind zich enorm liet gelden. Wat een sneeuwbaleffect in het hele team zou veroorzaken. Want na een bliksemstart sloop de desorganisatie en onrust in het team. Zo was de dekking vaak dramatisch verzorgd en het balverlies van mensen als Clarence Seedorf, Ronald de Boer en vooral Edgar Davids fnuikend voor de controle van de wedstrijd.

De enorme gretigheid zou Oranje tenslotte overeind houden. Dezelfde dadendrang die de ploeg tijdens de sterke openingsfase had getoond. Een offensief dat prachtige kansen voor Dennis Bergkamp, Clarence Seedorf, Gaston Taument en Ronald de Boer had opgeleverd, maar de foutloos keepende Andy Goram en scheidsrechter Leif Sundell voorkwamen een snelle en waarschijnlijk beslissende voorsprong. Want in de zesde minuut zag niet alleen de verkeerd opgestelde Leif Sundell, maar ook zijn grensrechter een glaszuivere handsbal van John Collins over het hoofd na een kopbal van Ronald de Boer.

Door het uitblijven van de verdiende treffer werd de druk op Oranje alsmaar groter. Niet alleen werd door het wedstrijdverloop de eigen moraal aangetast, de verbeten knokkende Schotten kwamen onder aanvoering van Gary McAllister en John Collins ook steeds beter in de wedstrijd. Met als gevolg dat zich in het met 40.000 toeschouwers gevulde Villa Park een boeiend spektakel ontpopte. Een soort van catch-as-catch-can-wedstrijd, waarin beide tegenstanders onbeperkt om zich heen begonnen te slaan. Een duel waarin het ineens alle kanten op kon gaan.

Dat laatste mag het Nederlands elftal zich aanrekenen. Een elftal dat weliswaar bulkt van het talent, maar nog te druistig is om wedstrijden op dit niveau te controleren. Daarom verdient juist de defensie een compliment voor de wijze waarop onder alle omstandigheden het hoofd koel werd gehouden. Edwin van der Sar maakte geen fout, Michael Reiziger en Winston Bogarde behielden 90 minuten lang het overzicht, terwijl ook Johan de Kock zich prima weerde.

Daardoor werd het Schotse gevaar nagenoeg ingedamd, ondanks dat het Nederlandse middenveld soms werd overlopen. De enige die met kop en schouders boven iedereen uitstak was Richard Witschge, die direct na de aftrap met een briljante actie al de aanzet voor de imponerende start had gegeven. Ook daarna was het spel van de 26-jarige neo-Ajacied een lust voor het oog. Alleen stond hij steeds meer alleen in een team, dat juist in de opbouw ontstellend veel balverlies leed. Met als gevolg, dat de goed gestarte frontlinie Cruyff, Bergkamp en Taument nauwelijks nog werd aangespeeld en mede daardoor een steeds makkelijker prooi voor de Schotse defensie werd.

Gedurende de tweede helft trachtte Guus Hiddink het team van nieuwe impulsen te voorzien, door Patrick Kluivert in te brengen voor Gaston Taument, waardoor Dennis Bergkamp rechtsbuiten moest spelen. Ook Ronald de Boer en de leeggespeelde Richard Witschge werden ingewisseld voor Aron Winter en Phillip Cocu, die beiden sterk zouden invallen. Mede daardoor kon het Nederlands elftal nog aanzetten voor een slotoffensief, dat het wankelende Schotland bijna nog fataal werd. Helemaal toen Aron Winter erin slaagde de bal over de graaiende handen van Andy Goram te koppen, maar tot ontluistering van alles wat Oranje was kopte Colin Hendry de bal alsnog van de doellijn.

En restte Oranje het slikken van een toch bittere pil.