Inside Passage / Alaska / Seattle 2011 - Limburg on tour



Laatste update 27 september

Waar gingen ze ook alweer naartoe? Oh ja, zoals op de kaart hieronder: cruisen, Alaska, Seattle & Portland







Dag 0

Ja hoor, dat schijt ESTA speelt weer niet mee, inchecken van thuis is er niet bij, morgen dan maar op de luchthaven ouderwets in de rij staan. De boys zijn naar hun vaste vakantieadres vertrokken, zoals altijd werden bij het indraaien van de straat al nerveus, ze voelden en roken hun vriendjes en vriendinnetjes al. Ze zijn zoals gebruikelijk al een speer uit de bus vertrokken en als we ze weer gaan ophalen dan herinneren ze zich ons misschien weer. Met andere woorden: ze hebben bij Clara en Rob een prima 2e thuis. De plunjezakken gepakt en na het avondeten op ons gemak naar het Brusselse vertrokken en ons net als de laatste keer ingekwartierd bij de toekan, een goed bed voor de nacht en ons busje staat diep in de catacomben opgeborgen tot we weer terug komen.






Dag 1

Op tijd eruit, lekker douchen, uitchecken en met de shuttle naar Zaventem, er stond een langere rij dan we eigenlijk verwacht hadden maar ach, mensen kijken is altijd leuk. Door de douane naar de neutrale zone, langs de taxfree gesjeesd naar de gate, instappen en wegwezen. Het was een prachtige zonnige morgen en de vooruitzichten voor Chicago waren 33 graden, dan vraag je je af waarom we onze winterspullen hadden ingepakt. Oh ja, ik weet het weer, we gaan nog verder, maar voor Vancouver voorspellen ze ook nog 24 graden, dus ook daar kunnen de fleece, muts en handschoenen ingepakt blijven. Maar ja, dan gaat het naar het noorden richting kou,brrrrrr. In Chicago een paar uurtjes gehad om de benen te strekken, een hapje te eten en wat te drinken, daarna ging het weer verder, nog eens vier en een half uur zitten. In Canada vlotjes door de douane heen en met de shuttle naar het hotel, nee, deze keer niet gelijk een sloep onder onze bipsen maar een dagje autoloos. Ons LQ hotel ‘Vancouver Airport’ blijkt midden in de Hongcouver te liggen, net ten zuiden van Vancouver, geweldig, een aaneenschakeling van Aziatische winkels en restaurantjes rondom een heen. 60% van de bevolking in Richmond is van Aziatische afkomst, wij steken natuurlijk met onze blanke huidjes lekker af. Maar dat deert ons niet, gewoon bij de Vietnamees tegenover het hotel aanschuiven aan de formica tafeltjes en een heerlijk potje noedels verorberd, de ingredienten kun je natuurlijk wel raden: kruiden, wat vleesresten, verlepte groenten en knoflook, knoflook & knoflook. We houden maar gewoon vol dat het gezond is, ook al stink je uit je porieën, komt ie weer: sjietegaal. Na het eten en een afzakkertje even bij de Real Canadian Superstore binnengewipt voor wat fris en proviand, daarna hebben we ons slaapplekje opgezocht en zijn in een diepe slaap gevallen, dat krijg je als je zo’n 26 uur op de been bent geweest.




Dag 2

Op tijd eruit vandaag, prima geslapen op de tempur matras. Gisteravond op weg terug naar het hotel vonden we midden in de Aziatische wijk zowaar ‘De Dutch’ , een franchise onderneming met alles ‘op zijn Hollands’, boterhammen met pindakaas, tosties, molentjes, de tijd in Amsterdam aan de muur, stroopwafels en speculaas in de vitrine om de mensen aan te smeren. Het ontbijt was prima, we konden het gewoon niet over ons hart krijgen om De Dutch links te laten liggen. Morgenochtend doen we het all you can eat dim sum breakfast bij de Chinees om de hoek. Na het ontbijt met de trein voor slechts twee en een halve Looney naar downtown Vancouver vertrokken om Stanley Park te verkennen, een mooi park aan de punt van de stad. Het begon alweer goed, we waren nog niet lang uit de trein en er lag alweer een homeless person te slapen op een parkbank, wat een waardeloze stad is Vancouver, vergeven van de zwervers en ze doen er niks tegen. Enfin, na een paar uurtjes gewandeld te hebben in het park en een lekker stukje vis voor lunch in een uithoekje hebben we de stad weer gauw achter ons gelaten en zijn we terug vertrokken naar Hongcouver, daar is het pas gezellig. Na een uurtje cooling down zin we de buurt weer gaan verkennen, hahaha, je kunt het grootste gedeelte van de teksten niet eens lezen, alles in de een of andere Aziatische taal. Zelfs een winkel als ‘All Canadian Outlet Store’ heeft zijn naam in het Chinees aan de gevel hangen. Onze keus is wederom op onze Vietnamese vrienden van Pho99 gevallen, recht tegenover ons hotelletje, voor een snack om de dag af te sluiten. Waarom lang zoeken als het voor je deur ligt. Jazeker, vannacht weer lekker liggen stinkebekken, joepie!




Dag 3, zondag

Uit de veren, eruit, opstaan, wakker worden, de MS Zaandam ligt te wachten. Zo, na een nachtje meegedaan te hebben aan de globale luchtverontreiniging, zeg maar onze ‘carbon footprint’ stevig neergezet te hebben besloten we om een bezoekje aan de all-you-can-eat-breakfast-dim-sum-Chinees uit te stellen om eerst maar eens alle knoffieloffie uit ons systeem te laten ontsnappen. Een gezellig contintal brekfessie in de lobby dan maar, wat cornflakes en een wafel met siroop, wat yoghurt en fruit, melk en koffie. Na een verkwikkende douche de hele meuk maar weer opnieuw ingepakt. Mijn ouwe koffer had serieuze schade opgelopen en was een wiel verdwenen, gelukkig stond het toch al op de nominatie om te verhuizen naar de een of andere container, gisteren na wat handelen voor een schamele 3 tientjes een redelijk grote vervangende plunjebaal met lichtmetalen velgen op de kop getikt bij de (natuurlijk) Chinese Samsonite verkoper om de hoek. Het moet een beetje inhoud hebben want er moeten nog wat winterspullen mee terug naar Europa. Bleek uiteindelijk groot genoeg te zijn, mijn hele oude koffer paste erin en er was nog plaats over. Geen probleem dus. Om half twaalf kwam de shuttle die ons naar de boot bracht waar we konden aanschuiven in de rij. En jawel hoor, onze bange vermoedens werden daar al voor een groot gedeelte bevestigd: de gemiddelde leeftijd ligt op 63 jaar, er lopen oudjes bij van ver over de honderd met rollators, zuurstofflessen, verplegend personeel, rolstoelen, noem maar op. Het lijkt de Henri Dunant wel, hahaha. Oké, er lopen ook wat jonkies bij en wat middenmoters zoals wij maar we zijn ver in de minderheid. Voor de veiligheid van onze tenen zijn sandalen en open schoenen dus taboe deze reis. Na een uurtje met de muziek in de oordoppen hebben zitten meeblèren was het tijd om de ‘deportatiezaal’ te verlaten, het leek er wel zo’n beetje op, helemaal afgezonderd tussen stalen hekken op rijen plastic stoeltjes. Zo moeten emigranten zoals mijn familie zich vroeger gevoeld hebben toen zij vanuit de Gordel van Smaragd naar Nederland kwamen en daarna verder trokken naar Amerika zonder te weten waar de reis zou eindigen. Toch wel dapper van de honderdduizenden mensen die het gedaan hebben. Enfin, dat was weer een moment van overpeinzingen maar daar zitten jullie niet op te wachten natuurlijk. Na de noodzakelijk security screening en verwelkomd te zijn door de Amerikaanse douane, natuurlijk weer met vingerscan en foto, konden we dan eindelijk aan boord. Na de losse spullen gedumpt te hebben in onze hut werden we direct naar het Lido restaurant gedirigeerd waar het buffet open was, bovendien werd er aan dek de sail away bbq georganiseerd, jaja, het belooft weer wat voor deze reis. Daarna zijn we met onze drankkaarten naar het zwembad vertrokken en hebben aan de bar een welkomstdrankje genomen, dat liep over in happy hour en dat had weer tot gevolg dat we tegen vijven alles om ons heen nog lolliger begonnen te vinden. De veiligheidsoefening was een fiasco want het omroepsystteem deed het niet, terug naar de bar dan maar weer. Een en ander zorgde er wel voor dat we een uurtje of 2 vertraging opliepen, pff, who cares, we zitten toch de hele week op die schuit vast. Tegen zevenen bewoog de kade ineens en het land verdween uit zicht. Op naar de Inside Passage, de ‘Marine Highway, that stretches 900 nautical miles (1667km) from Vancouver to Skagway Alaska’. In de avond en nacht kwamen we langs Vancouver Island waar Cheryle in Campbell River op ons stond te zwaaien vanuit de achtertuin tegen de berg, zij met knipperende zaklamp en wij met kleine stroboscoop aan dek. Duh, Skypen is makkelijker. Over een weekje of 2 treffen we Bruce en Cheryle toch weer als we terug zijn in Hongcouver, altijd gezellig. Na ‘one for the road’ zijn we met een gelukzalige glimlach in ons mandje gerold en hebben als een setje marmotjes in winterslaap opgekruld gelegen tot de volgende ochtend.




Dag 4, maandag

Ja hoor, alles is bevestigd, het is hier een ouwe lullen parade van de eerste orde, aan de ene kant wil je ze stiekem overboord gooien met al hun capsones en gezeur, aan de andere kant blijft het geweldig om te zien hoe actief die oudjes hier zijn vergeleken met bij ons. Op het promenade dek kun je rondjes lopen en dat doet dan ook een groot gedeelte van de bevolking, op hun eigen snelheid varierend van slakkegang tot schildpaddensnelheid, uitzonderingen daar gelaten natuurlijk, er lopen ook ‘snelle’ oudjes rond. Dat betekent niet dat je de diafragma en sluitertijd van je camera op ‘sport’ hoeft te zetten hoor, zo snel schieten ze nu ook weer niet langs.
De hele dag op zee onderweg, links en rechts altijd land in zicht. Na het ontbijt even een frisse neus halen en kijken naar Port Hardy, de laatste haven van Vancouver Island vanwaar wij een paar jaar geleden onze onvergetelijke toer maakten tussen honderden Bultruggen en Orca’s. Ineens was daar een fontein, vlak erna een staart, jawel hoor, een eenzame Humpback whale kwam even aapjes kijken. Prachtige majestieuze dieren zijn het, je voelt je ineens weer heel erg klein, zelfs op een kroezeboot met 1400 passagiers en 600 bemanning. Tijd om mee te gaan doen met een paar dingen die aan boord georganiseerd worden: 1)toertje door de keuken, achter de schermen kijken hoe de bemanning zijn best doet om voor iedereen iets in elkaar te draaien om te snavelen. Interessant. 2) bierproeven, daar willen ik natuurlijk altijd aan meedoen, hahaha. 3) handdoekdieren vouwen, da’s wat voor Gina, 4)infoles over acupunctuur, gaan we doen als we weer in de bewoonde wereld zijn, 5)voetreflexologie, waarom heb je pijn in je rug? Omdat je scheef loopt, het geheim is een paar steunzooltjes waardoor alles opgelost wordt. Jaja, het lijkt tell-sell wel. Als je ze gelooft is het een wonder dat je überhaupt nog leeft en kunt lopen. Tussendoor een heerlijke lunch van inktvisjes, thuis krijg je altijd alleen maar ringen, hier maken ze van die heerlijke kleine hele inktvisjes, fingerlicking good. Na de workshops een biertje en een siesta, klaar met de wereld. De zee werd wat ruwer en Gina is een plekje midscheeps buiten gaan zoeken om dat rare gevoel in haar maag tegen te gaan. Zou dat nu het gevoel van zeeziekte zijn? Ik kon het bevestigen, zo heb ik mij 30 jaar geleden ook gevoeld toen ik vanuit mijn veilige vasteland omgeving bij de marine luchtvaartdienst ineens werd overgeplaatst naar de HRMS Zuiderkruis en de eerste keer ging varen, zal het nooit vergeten, de eerste 5 dagen onderweg in windkracht 7 tot 10, ziek als een hond geweest. Wat een ellende was dat, dat gun je niemand. Daarna kan het niet ruw genoeg meer eraan toe gaan, je bent dan ingeslingerd. Het klopt inderdaad dat zeelui bij hun eerste stappen aan land scheef lopen, nog zo’n saillant detail.
Het avondeten bestond wederom uit een heerlijk buffet van allerlei wereldgerechten, van spaghetti via gebakken kip, lam, steak etc naar de kung pao chickenen noedels aan de Aziatische kant van het buffet. Als je hier honger lijdt ben je het zelf schuld. Na nog een afzakkertje in de bar was het tijd om op tijd naar bed te gaan, morgen leggen we om 7 uur aan in Ketchikan Alaska waar we om half 8 alweer worden opgehaald door de lokale luchtvaartmaatschappij voor een rondvlucht met tussenlanding in een watervliegtuigje. Tegen middernacht ging het licht uit, gelukkig hadden we een uur extra omdat we weer door een tijdzone heen voeren.






Dag 5, dinsdag

6 uur!!!! Op vakantie en dan om 6 uur uit je kribbe gerost te worden, onbeschoft gewoon. Ontbijten, douchen, aanleggen en de wal op is het plan, shuttle staat klaar om naar het vliegtuig zonder wielen te gaan. We waren niet de enigen die al vroeg uit de veren waren, bij aankomst in de eetzaal was het er al goed bevolkt. Bordje vol laten scheppen en een plekje aan het raam gezocht. De zee was nog altijd behoorlijk ruw en het was mistig. Oh well, Ketchikan staat bekend als de rain capital of the world, met zo’n dikke vier meter regen per jaar een van de natste plekken in de wijde omgeving. Op weg terug naar de hut om de rugzak en regenpakken klaar te maken kwam ineens de stem van de kapitein door de luidsprekers, vanwege de harde wind, dik 120km per uur, was het niet mogelijk om in Ketchikan aan te leggen, dat zou waarschijnlijk eindigen dat de hele boot het land op zou schuiven dus uit veiligheidsoverwegingen werd de hele zooi gecancelled. Na een rondje kankeren en tieren gehergroepeerd en via een courtesy call aan de balie naar de vluchtleiding doorgegeven dat we niet konden dokken, jammer jammer jammer. Maar Island Wings had ons gisteren ook al proberen te bellen om te cancellen omdat de storm eraan zat te komen en het niet veilig was om te vliegen. Voor de scheepsbemanning natuurlijk ook geen makkie om op het laatste moment alles om te gooien en 1400 mensen van een alternatief te voorzien. Petje af hoor voor de organisatie, een goed uur later was er al een alternatieve agenda uitgedraaid en rondgebracht. Ach, ze zulen altijd wel een contingancy plan hebben, het zal niet de eerste keer zijn dat dit gebeurt. Er waren wat extra dingen op touw gezet voor de meute, gezellig. En de bars gingen allemaal eerder open, hahaha, zo krijg je ze ook stil. Voor ons even een time out om ons vakantieverhaal (en mijn overpeinzingen) bij te werken en klaar te zetten voor als we woensdag in Juneau zijn, met een beetje geluk hebben we daar wifi in de bieb. En dat alles door de gedegen research van Gina op Tripadvisor , de eindeloze bron van informatie voor de reiziger van nu.
11.30 uur, de rijsttafel is open aan het zwembad, joepie, omdat we al een tijdje wakker zijn hebben natuurlijk ook wel weer zin in een hapje. Wat ligt er allemaal? Nasi goreng, vlees Sumatra, gehaktballetjes, satesaus, geen sate, ajam pangang, diverse groenten en wat kroepoek, hmm, lekker hoor. Toen we net klaar waren met snacken kwam daar ineens weer de stem van de kapitein door de luidsprekers, wat nu weer dachten we gelijk, niet ver van het schip was een groepje bultrugwalvissen aan het spelen, geweldig om te zien zoals ze fonteintjes spuiten, rechtop in het water staan, eruit komen en heel langzaam weer op hun rug vallen, met hun staarten slaan en dan weer onder water verdwijnen, allemaal om de toeristen een pleziertje te doen. Voor de lokale bevolking natuurlijk aan de orde van de dag maar voor toeristen natuurlijk oeh en aah. Om vier uur was het happy hour dus hebben we ons laten verleiden om aan te schuiven in de Crow’s Nest bar helemaal vooraan, de zee werd al wat ruwer en dat merk je goed helemaal vooraan op je bootje, het gaat lekker op en neer. Een grote Bailey’s voor Gina en een spatje rum voor de schrijver van dit verhaal en al gauw merk je niks meer van dat geschommel. Na het happy hour een dutje, daarna weer eten, na het eten verschillende rondjes rond het schip om wat caloriën te verbranden, daarna nog een afzakkertje en we zijn weer in ons bedje gevallen, klaar om de volgende dag ‘gesjteeveld & gesjpoard’ Juneau te bezoeken, de hoofdstad van Alaska. Truste vriendjes en vriendinnetjes, binnenkort gaat het weer verder.






Dag 6, woensdag, Juneau, Alaska

Omdat we al redelijk op tijd waren gaan slapen waren we natuurlijk ook alweer op tijd eruit. Om 6 uur lagen we al aan de kade, na het ontbijt hebben we onze wandelschoenen aangetrokken en de rugzak ingepakt met spullen om de dag door te komen. Het weer beloofde zo’n beetje zoals thuis te zijn, hier en daar een bui, altijd hier en nooit daar natuurlijk en tussen de buien door regen, tijd om de waterdichte spullen in te zetten. Uiteindelijk werd het een prachtige zonovergoten dag met een temperatuurtje van maar liefst 21 graden. Gisteren nog is er een storm over het stadje geraasd, dezelfde storm die ons belette de haven van Ketchikan binnen te lopen. Vandaag is alles echter alweer vergeten. Tussendoor zijn we even naar de bieb geglipt om ons gezever op het internet te lanceren, werkte perfect, je gaat gewoon aan tafel zitten, trekt sjleppie uit je rugzak en surfen maar.



Tegen achten waren we al op het vasteland, proberen de meute voor te zijn, yeah right, jammer dan, naast ons lag het zusterschip Oosterdam, net een maatje groter, en daarvoor lag nog de een of andere Princess van een andere cruisemaatschappij, 5000 toeristen werden dus vandaag losgelaten in deze pittoreske tourist-trap. Niet getreurd, met het kabelbaantje de berg op, Mount Roberts heet ie, boven kun je verschillende hikes ondernemen. We wilden eerst de trail omhoog lopen om dan gratis met de kabelbaan naar beneden te kunnen, we hebben een stukje van de trail gelopen, geglibberd en gegleden, mission cancelled, dik 7km door de modder omhoog ploeteren naar een hoogteverschil van 600 meter was teveel gevraagd. We schamen ons normaal niet om zo’n afstandje te lopen maar dit was geen doen. Zou het te maken hebben met de ‘monsoon-like’ regenbui van gisteren? Beslist. Dus maar gauw een kaartje gekocht en ons laten optakelen, bovenop de berg zijn ook nog een paar hikes, heerlijk zo vroeg in de ochtend. Nou ja, vroeg is ook weer overdreven, van dieren was niet veel te zien, die waren allang weer vertrokken, dan moet je tegen zonsopgang ter plaatse zijn. En dat is voor deze cruisers weer net te veel van het goeie. De meeste kans maak je om een fazant of eekhoorn in het wild tegen te komen. Laat maar, we wachten tot we in Denali zijn, daar staan we wel vroeg op, staat er misschien nog een beer op de veranda naar binnen te kijken of we al gaar zijn, hahaha. Slik.........
Na de lunch aan boord van ons zwabberbootje zijn we voor de tweede keer aan land geslopen, ‘sjenkebuutjes’ kijken, je kent ze wel, allemaal die kleine winkeltjes en boetiekjes die de miljoenen toeristen allerhande onnodige troep proberen aan te smeren onder het motto ‘genuine’en ‘locally made’, allemaal stierestront. Het resultaat was uiteindelijk wel dat onze plastic tasjes steeds groter werden, we begonnen met een klein zakje met een ijskastmagneetje, gevolgd door een grotere zak met een hopelijk waterdichte pet, een andere zak met weet ik al niet meer en uiteindelijk zijn we nog een keer terug gelopen naar de grootste souveniertoko in town om ons daar te laten neppen voor een kalender en een flesopener. Oef, het was met het middagje weer hoor, meer pijn in onze benen dan een berg van 3000 meter bedwingen. Luisterend naar het geknor in onze magen leek het er tegen de tijd dat de zon zich achter de bergen ging verstoppen verdacht veel op dat het langzaam weer etenstijd werd dus tijd om terug te sjokken naar de Zaandam, soigneren voor het diner. Eten aan boord blijft een feest, je kunt kiezen uit allerhande wereldgerechten, zo’n buffetten zijn ook altijd goed om vreemde dingen te testen, bv. sushi, we hebben ons er nog nooit toe kunnen zetten om rauwe vis te proberen, raar eigenlijk, maatjes eet een Hollander wel gewoon. En ook vandaag hebben we ons van onze zwakke kant laten zien. Naast de sushi was het buffet met toetjes, doe mij die maar, gna gna gna. Nog even een rondje uitbuiken en voor acht uur terug naar de bieb om het nodige internetgedoe te verrichten zodat jullie ook weer wat te lezen en te kijken hadden. Volgende stop Skagway & Glacier Bay, in Skagway gaan we met de een of andere kolentrein een berg op of een klif af, ik weet het ook niet precies, als we het redden verbrengen we de volgende dag tussen de gletschers voordat we doorstomen naar Anchorage en ze ons eraf schoppen.








Dag 7, donderdag, Skagway

Aaahhhh, happy hour van elf tot middernacht.............. goed geslapen! Toen we wakker werden lagen we alweer lang en breed aan de kade vastgemaakt, hmmm, op de een of andere manier schommelde dat bootje toch nog. Happy hour? Buiten was het droog en koel, op de grens naar koud, om ons heen bergtoppen waar hier en daar een gletscher overheen gedrapeerd is, de natuur is dan ook hier weer overweldigend. Na het ontbijt de wandelboots weer aangetrokken en aan land gegaan om ons te laten verrassen door wederom een rijtje toeristenvallen, dit keer wel in een pittoreske setting uit de goudzoekerstijd meer dan een eeuw geleden. Al met al dezelfde 35 juweliers die allemaal de beste prijs hebben, daarnaast een hele lading soevenierwinkels die tot overmaat van ramp alles voor de helft van de prijs eruit gooien, we hebben ons gelukkig kunnen beheersen.
Okè, tijd voor de geschiedenisles:
Skagway, nu een echte toeristenplek met een inwonertal van 1800 waar tijdens het zomerseizoen dagelijks zo’n 5000 toeristen per dag op leeggegooid wordt, groeide ineens van 1 in 1896 naar meer dan 10.000 inwoners in 1897 toen het nieuws naar het zuiden doordrong dat er goud te vinden was. In de zomer van 1897 trokken duizenden goudzoekers naar het noorden, naar Skagway, op zoek naar de poort naar de Yukon tijdens de Klondike Gold Rush. Binnen een paar jaar was alle goud echter op en bleef het stadje leeg achter, tegenwoordig is het allemaal in oude glorie hersteld en hoofdzakelijk het domein van de toeristen. Niet alleen bootvluchtelingen maar ook mensen die op eigen gelegenheid de weg hierheen vinden om de natuur te ontdekken, te vissen en te jagen. Vanuit Skagway kun je ook met je rugzak de Yukon in trekken zoals de goudzoekers dat ooit deden, je volgt dan het 53km lange Chilkoot Trail naar de goudvelden. Skagway is ook een van de weinige plaatsen die een asfaltaansluiting heeft naar de Alaska Highway, dat opent perspectieven voor een toekomstige reis. Er is zelfs een grote camping, dus als je onderweg bent met je campertje kun je hier ook je kamp opslaan.
Na de middag hebben we de Yukon Express genomen die langs het originele pad omhoog voert naar de Summit Pass, de poort naar de Yukon. Slechts 30 km met de trein met een verval van ongeveer 900 meter, eitje met de trein maar voor de goudzoekers van vroeger een helse onderneming, velen hebben het dan ook niet kunnen navertellen. Je mocht pas weg als je je ‘grubstake’, ongeveer 450kg aan proviand, gereedschap en bouwmaterialen, bij elkaar had en alles wat maar wat kon dragen werd dan ook gebruikt, paarden, ezels, schapen, geiten, honden, marmotten, eekhoorns, oh nee, nu draaf ik weer door, sorry. Enfin, met het treintje de berg op en af duurt een uurtje of 4 dus de middag was gebroken, op weg terug regende het gezellig op ons neer, maar goed dat we binnen zaten. Het ritje omhoog werd steeds kouder, boven was het rond het vriespunt, maar wat blij dat we winterkleren bij ons hebben. Bij terugkomst in het dorp en’ons’ bootje waren we net op tijd om nog even een pick-me-uppertje weg te werken tijdens happy hour, jazeker, zoals het een echte Hollander betaamt moet je vooraan staan als er iets voor niets of goedkoop te krijgen is. En dus kaapten we een paar barkrukken bij Eric, de Philippijnse barman die ons gelijk van een setje drankjes voorzag. Niet lang daarna rolden we zowat van onze kruk af, nee, niet van het suupn maar van het lachen omdat er een snack geserveerd werd. Wat denk je? Bitterballen, of all things, BITTERBALLEN!!



Het moet niet gekker worden, zit je hier, honderdduizend kilometer van huis, veilig weggestopt onder een gletscher in het noorden van het noorden op weg naar de poolcirkel, krijg je ineens een bitterbal voorgeschoteld. Schenk ze nog maar eens vol barkiep, sjöd noch mèr eine in. In een jolige bui zijn we nog even van boord gerend om de benen te strekken en toch nog even een winkeltje te bekijken voor een magneetje voor de ijskast, gevolg was natuurlijk weer een plastic tasje met onzin, maar ja, alles voor de helft van de prijs, Hollanders hè. Ze moeten ons hier niet neerzetten met lege koffers zo tegen het einde van het seizoen. Maar ja, wat wil je, het geld is al geen ruk meer waard en als ze dan ook nog alles op de markt dumpen, tja....... Nee, zonder gekheid, we moeten het echt rustig aan doen hoor, de kiloos zijn gelimiteerd voor onze koffers, jammer hoor, een paar jaar geleden kwamen we nog rustig met 4 koffers van 32 kg terug op Schiphol, dit is inmiddels gehalveerd dus kopen kopen kopen is er absoluut niet meer bij, we mogen nog maar 23 kg in 1 koffer proppen. Boehoehoe. Na een heerlijk diner in the Rotterdam Dining Room, vandaag smart casual, niet formal (smoking) hebben we een aantal rondjes over het dek gedraaid om de ingenomen kilojoulekes weer eruit te krijgen. Gina heeft er nog wat meer afgelopen dan ik, zij had de minste intake dus ik mocht eerder onder dek verdwijnen. Hahaha, snappie? Stukkie schrijven en klaarmaken voor de 2e ronde happy hour van vandaag, we beginnen de smaak te pakken te krijgen. Na happy hour naar bedje gestommeld voor wederom een heerlijke nachtrust in de zilte zeelucht, op weg naar Glacier Bay.












Dag 8, vrijdag

Joepie, weer een hele dag op zee, geen kans om de soevenierventers op ons los te laten. Na een paar uurtjes fermenteren was het alweer tijd om eruit te kruipen, de gletschers bekijken in Glacier Bay, wereldberoemd in eigen land. Maar ook over de rest van de wereld, hier zit de grootste concentratie gletschers die uitmonden in de zee. We kunnen hier kort over zijn: je kunt dit niet op foto’s vastleggen, dit is zo overweldigend dat je het alleen maar kunt begrijpen als je er zelf bent. Vooral het geluid dat een gletscher maakt vlak voordat er een ijsklontje afbreekt en in zee stort, een diep gerommel en gedonder gevolgd door het geraas van een berg ijs die in zee stort. De snerpende kou, de snijdende wind, een temperatuurtje van 3 graden met een gevoelstemperatuur van -12, maar je blijft buiten staan om het in je op te nemen. En wat serveren ze buiten rond een uurtje of 11? SNERT!! Eerst shockeren ze ons met bitterballen, de dag erna met snert met worst. Hmmm, heerlijk als je buiten op dek staat. Ergens bij een van de gletschers hebben we nog net een glimpje kunnen opvangen van een eenzame grizzly die rond aan het stonden na een anderhalf uur koukleumen aan de reling toch nog even uitgezwaaid door 2 kleine Orca’s die in de buurt van het schip aan het fourageren waren, leuk hè. Van drie tot vier was er Indonesische high tea, verschillende theesoorten en echte koffie toebroek vergezeld van kleurrijke gebakjes, hahaha. Dat Holland America Line heeft wel iets met het verleden. De kapitein en een groot gedeelte van de officieren zijn Nederlanders, er zit een hele kudde Indo’s aan boord die samen met Filippijnen het grootste gedeelte van de bemanning vormen. En dus zorg je met een selamat pagi en terimah kasi direct direct voor opgetrokken wenkbrauwen. Hoe kan die bolle orang blanda nu onze taal spreken? Saja mau minum koffie toebroek zorgde er ergens na het eten voor dat de ober keihard in de lach schoot, hij vertelde me dat ze dat niet serveerden, hij dronk het wel in zijn hut. En ’s avonds staan er soms een paar buiten kretek te roken, toch wel een aparte gewaarwording als je erlangs loopt hier aan de andere kant van de wereld. Genoeg overpeinzingen, tijd voor happy hour, 2 voor de prijs van 1, dat konden we wel gebruiken om onze kouwe knoken weer een beetje op te warmen. Daarna was het weer etenstijd en wandeltijd, een aantal rondjes rond het dek (4=1 mijl), een afzakkertje en een toetje proeven tijdens het dessert extravaganza, de keukenprinsen en princessen hadden hun beste beentje voor gezet en al hun kunnen tentoongespreid. Daarna rond en voldaan onder dek gekropen. De zee was weer wat aan de ruwe kant, we voeren inmiddels weer op de Pacifische oceaan, ach, je wordt lekker in slaap gewiegd. Wij wel dan, er bleken nog genoeg mensen stil in een hoekje te zitten met een pakje droge crackers die een slapeloze nacht tegemoet gingen.












Dag 9, zaterdag

De laatste dag op zee, langzaam voorbereidingen aan het treffen om de laatste keer de wal op te gaan, morgenochtend liggen we in Seward Alaska, vanwaar we met een scenic ride richting Anchorage gaan om onze wielen op te gaan halen die we de komende dagen nodig hebben om de omgeving te verkennen voordat we weer naar het zuiden vertrekken, warmer oorden opzoeken zeg maar. We hebben nog een aantal dagen om te hiken in Denali, hopelijk krijgen we ook het nodige wildlife te zien. Vandaag kunnen we echter nog genieten van de Prince William Sound en College Fjord, lekker de hele dag ronddobberen, van de natuur genieten, van het eten en drinken genieten, van de laatste dag rust genieten, nog wat laatste plaatjes schieten en tegen de avond alles klaar leggen om met stouwen te beginnen. Inmiddels is ook onze tax free drank bezorgd zodat we die ook kunnen inpakken.
Zo, inmiddels is de dag alweer bijna voorbij, we hebben aan het einde van de dag nog kunnen genieten van een gletscherfjord waar alle gletschers vernoemd waren naar Ivy League scholen zoals Harvard, Yale en Johns Hopkins. Ook dit was weer prachtig maar genoeg is genoeg. Langzaam verlangen we weer naar het vaste land. We hebben nog lang buiten gestaan, zo lang zelfs dat we nog maar helemaal alleen op het puntje van de boeg stonden, op de uitkijk naar de een of andere verdwaalde vis of zeehond maar toen het weer begon te regenen zijn we toch maar naar binnen gegaan. Een aantal lagen isolatie gepeld en voor de laatste keer naar het restaurant vertrokken voor het ‘laatste avondmaal’. Zoals altijd vindt je altijd wat tussen de liflafjes die ze serveren, het buffet is zo’n 30 meter van voor tot achter, van voorgerecht tot toetje. Na het eten de koffers ingepakt, 6x op het hoofd gekrabt wat de meest gunstige manier zou zijn, uiteindelijk het meeste in de nieuwe giga zwarte plunjebaal van 2 kuub geprakt en deze aan de deur gezet samen met de koffer met verstevigde wanden om de breekbare spullen te beschermen, de hoognodige spullen achter de hand gehouden natuurlijk, bier, sigaretten, drank.......maar geen tandenborstel......hahaha.








Dag zoveel, zondagochtend

Oef, de wekker stond op 6 uur, wederom dikke tranen, tranen met tuiten, welke dwaas staat er nu in zijn vakantie om 6 uur naast zijn nest? Ik wil niemand voor het hoofd stoten maar voor ons is dat nog midden in de nacht. Vooral omdat we gisteravond op het laatste moment nog het resterende tegoed op onze drankkaarten moesten verbrassen, al met al is het goed gelukt, er bleef uiteindelijk nog 6 dollarcent over, die kregen we echt niet meer op. 12 dubbele Baileys en 21 Captain Morgans met cola wel, zonder met de ogen te knipperen..........nou ja.............daarna knipperden onze ogen niet meer........ Na een (te) korte nachtrust begon dat ding te rammelen en we moesten eruit, we moesten om half acht de plank lopen zeg maar, gelukkig zat wie wel met de wal vast, gelukje. Onze plunjebalen stonden ook al klaar en klokslag 8 uur kwam de shuttle voorrijden die ons naar Anchorage zou brengen. Na een uurtje of 4 onderweg te zijn geweest met onze gids Dan, geboren in Texas, daarna als kind van een militair overal door de USA gesjouwd te zijn, uiteindelijk met een Ierse vrouw getrouwd te zijn en zijn thuis te hebben gevonden in Alaska....................... die gast hield maar niet op met babbelen...............op zo’n lekker monotone manier waarbij je lekker kunt dutten, ikke wel, Gina niet natuurlijk, maar die wilde hem wel boeken voor vanavond, perfect om bij in slaap te vallen, wat een zeurkous.
Na verschillende stops, best wel interessant hoor, ons gedumpt te hebben op het vliegveld kregen we eindelijk, EINDELIJK, dat vertrouwde gevoel terug: wielen onder onze reet en het stuur in onze eigen handen, contrôle!!! Chevy Malibu, joepie, als hij net zo zuinig is als de laatste Malibu die we hadden zitten we snor, de peut kost hier meer dan 4 dollar per gallon, da’s toch al gauw 70 eurocent per liter euroloodvrij, moet je wel een beetje op het verbruik letten. Dus maar goed dat er 6 halve liters in het vooronder liggen en de kick-down het prima doet, raggen met die handel, als we weer terug zijn is het weer afzien, busje van dik twee en een halve toen kampeertoestand is niet echt een strepentrekker en de kleine grijze donderbus lust ook de nodige liters als je hem de sporen geeft. Onze oude vertrouwde Annie (navi) op het dashboard geplant en de route ingegeven, scheiße, Annie krijgt het niet voor elkaar een route te plannen, shit shit shit... en nu? Duh, Braunie er zijn maar een paar wegen die door Alaska gaan, alleen een superlollie kan hier de weg kwijt raken. Zelfs een wereldstad als Anchorage ben je in een zucht en een scheet doorheen en dan sta je weer tussen de bomen. Dus op de ouderwetse manier naar de zon gekeken (en het kompas tevoorschijn getoverd) en de ruitenwissers richting Noordpool....eh.....noorden gericht en gaan met die vlinderdas, ugh, wat een shit vertaling, bowtie moet het zijn, het Chevy logo ziet eruit als een vlinderdas, daarom noemen ze het bowtie. Op naar het noorden, Denali National Park en Mount McKinley roepen!!! Na iets meer dan een uur bereikten we Palmer Alaska waar we een bed voor de nacht geboekt hadden, heerlijk om eindelijk weer met het raam open te kunnen slapen, dat ging aan boord niet zo goed, in verband met het binnenstromende water, hahaha. We zijn eerst nog wat gaan wandelen voordat we op aanraden van moeder overste hier in het B&B naar een aftands houten hutje (lokaal geheim) zijn getrokken om er de vers gevangen heilbotfilet te proberen, het was inderdaad weer een goeie tip, f*ckin’ fingerlickin’ good, lekker stukje vis is zo’n heilbot. Rond, ronder, rondst zijn we er naar buiten gerold en voldaan weer in de kuipjes van de Malibu gevallen. En omdat je deze posting leest betekent dit ook dat we ons er weer uit hebben kunnen trekken. Ik wil ze niet niet gelijk op één lijn zetten met Recaro’s maar als je erin gevallen bent zit je behoorlijk vast, klaar voor een rondje F1 bij wijze van spreken. Ze moeten de auto nog net niet kantelen om je er weer uit te krijgen. Na in onze B&B alle bijbels aan de kant geschoven te hebben en de huisregels erop na geslagen te hebben sloeg de schrik ons om het hart: je moet op je tenen lopen, om tien uur in je mandje liggen, je schietgebedje doen, na tien uur mag je niet meer in de woonkamer, geen tv kijken geen biljart meer spelen, de gitaar opruimen en het drumstel ook. Je mag niet roken (doen we toch niet) en geen alcohol drinken..................................auw auw auw, dilemma!!! Aan de meeste regels kunnen we ons houden maar dat alcoholverhaal ligt gevoelig, heel gevoelig. Niet dat we nu zo verslaafd zijn aan alcohol, beslist niet, maar we hebben een belastingvrij drankvoorraadje aangelegd met de bedoeling de helft in Alaska weg te poetsen voordat we weer op het vliegtuig richting zuiden stappen, nu worden onze plannen rigoreus gedwarsboomd door de regels van moeder overste. Maar niet getreurd, we doen het net als vroeger toen we nog jong waren....shit....jonger waren.... stiekem toch. Ze heeft ons tenslotte wel gewezen waar de ijsklontjes te vinden waren en een zakje extra in de vriezer gelegd voor ons, omdat we zo zout gegeten hadden...............Truste leesvriendjes, de Captain heeft geroepen, het is tijd om uit te varen.................................Gina, een Baileytje lieverd? Lekker.........








Een dag verder, maandag in Alaska

Aaahhhh, wat lekker om met frisse berglucht wakker te worden in plaats van een afgesloten volgemeurde kleerkast van een hut onderdeks. Heerlijk geslapen, de B&B huismoeder maakte een lekker ontbijtje van spekjes en een dikke omelet met kaas en groentjes, net op tijd konden we haar stoppen voordat de kaas in Gina’s portie ging. Specialiteit de la maison: blueberry French toast with cream cheese, weer zo’n gigantische misser, vinden we allebei niet lekker. Maar de fruitcocktail was heerlijk, aardbeien, banaan, watermeloen, daar wat kaneel overheen gestrooid en een scheutje Coffeemate French vanilla koffiemelk, je vraagt je af hoe ze erop komen maar ook dat weten we inmiddels: het fruit dat uiteindelijk in Alaska terecht komt heeft geen smaak! Daarom moet je het een beetje ‘spiken’. Na het ontbijt en het emotionele afscheid (??) was het wederom tijd om onze 6 cylinders noordwaarts te keren en een uurtje of 4 door de bossen te raggen, er is gelukkig maar 1 weg dus kwijt raken konden we niet. Onderweg veel bomen, heel veel bomen, een paar nederzettingen waar alleen de snelheid een paar seconden van 65 naar 45 mijl gaat, dan ben je er alweer doorheen gesuisd. Hier en daar een tankstation dat tevens dienst doet als de lokale supermarkt met exorbitante tarieven, een paar voorbeeldjes: half brood $5.25, tuutje chips $6.95, 4 potjes fruit op sap $4.50, hoe noordelijker je gaat hoe duurder het wordt. En dan hebben we het nog niet eens over de brandstof die hier ruim over de 4 dollar per gallon kost, komt echter nog steeds niet in de buurt van onze prijzen hoor. En toch hebben de Noord Amerikanen vorig jaar een biljoen kilometers minder gereden, who cares, ik ben weer af aan het dwalen. Even een blik over het hek geworden van Denali, je kunt Nederland er een paar keer in kwijt, onze entreekaarten gehaald en een bezoekje gebracht aan de honden, natuurlijk ga je naar de honden toe, de sledehonden die hartstikke nerveus zijn en graag de winter willen zien invallen zodat ze weer aan de slag kunnen. De Park Rangers gebruiken in de winter nog de hondenslee gebruiken om het territorium in de gaten te houden. Supercool! Inchecken het pittoreske aan een meertje gelegen hotel met eigen oprijlaan vol met gaten en daarna een lekkere warme maaltijd bij een van de 3 lokale eetgelegenheden, het leek een goeie zet, er stonden wat lokale pick ups en een paar trucks voor de deur, het was ook een goeie zet, eenvoudig maar goed eten voor een schappelijke prijs. Hahaha, voor Alaskaanse begrippen dan toch. Een afzakkertje en op tijd naar bedje toe, dinsdag om 5 uur op om bij het krieken van de dag het park in te trekken op zoek naar eland, marmot, adelaar, wolf, beertje, otter, korhoen en andere bosbewoners. De ‘Off’ antimug staat klaar, het lunchpakket is gebracht en staat in de koelkast, we gaan een uurtje of 14 onderweg met onze gids, de batterijen van de camera’s zijn opgeladen, de kaarten zijn gewist en we hebben zo’n 12 gieg om plaatjes op te slaan, er zal toch zeker wel een mooie foto tussen komen te zitten? Regenpakkken hebben we gelukkig niet nodig, het belooft een droge dag te worden.






Dag 12, dinsdag, een lange dag

M I S S I O N A C C O M P L I S H E D !!!



Missie volbracht, na jaren en jaren zoeken in Oregon, Washington, British Columbia, Alberta, Wyoming, Montana, Idaho, Colorado en andere bosrijke omgevingen eindelijk gevonden, Mrs. Grizzly en haar 2 jongen. Normale afstand minimaal 300 meter, deze liepen ineens veel dichterbij. Van schrik de adem ingehouden, ze hadden ons natuurlijk horen aankomen met onze rammelende berenbellen, maar goed dat we die hebben, ze keken even maar stoorden zich verder niet aan ons, de blauwe bessen waren lekkerder, gelukkig maar. Plaatjes geschoten en langzaam achteruit gelopen totdat we een veilige afstand hadden bereikt. Enfin, de dag begon al heel heel vroeg, voordat de zon opging, we zijn echt niet normaal meer bezig hoor. Eruit om 5 uur, wassen, ontbijt en op naar de hop-on-hop-off bus die door het park heen en weer ragt. Je kunt er dus op elk moment op- en afspringen en een hike ondernemen. Die zijn er van kort tot zo lang als je wilt, je kunt 24 uur het park in trappen met een rugzak, slaapmat en slaapzak, je mag in het wild slapen en weken onderweg zijn, they don’t care, just don’t litter. Trivia: als je elke dag 1000 vierkante mijl kunt bestrijken heb je 16 jaar nodig om het park helemaal door te stiefelen, met andere woorden je hebt niet genoeg jaren in je leven om dit parkje te verkennen zo groot is het. 1574 hectare of bijna 1574 duizend miljoen vierkante kilometer of zo, veel, heel veel. En toch zie je met je verrekijker altijd in de verte ergens setjes poppetjes bewegen, tegen een bergwand of over de toendra, zotten zijn het......................maar stiekem zijn we jaloers. We zien ook wel dat er in de bussen met ‘camping/trekking’ doorgewinterde outdoors piepeltjes zitten, getekend door de seizoenen, die een beetje meewarig naar de dagtoeristen kijken. De tijd komt misschien nog dat we met proviand voor twee weken de wildernis in trekken. Hoe zou het zijn om volledig afgesloten van de buitenwereld onderweg te zijn, zonder enige vorm van contact, slapen onder de sterrenhemel, niet wassen, hahaha, je behoeftes doen achter een struik of een boom, koken op een klein brandertje, als het even gaat iets dat je zelf gevangen, geslacht, gevild of gefileerd hebt, bla bla bladiebladiebladiebla, wij zullen het waarschijnlijk wel nooit meemaken.
Na zonsondergang waren we terug bij de auto, tijd om alles te verwerken en op zoek te gaan naar iets dat al voor ons geslacht was en ook al bereid, lekker op een bord met vork en mes ernaast, het werd inderdaad een lekker steakje en een hamburger van een Muskusos. Huh? Ja, muskusos. Ach, na de hele dag onderweg geweest te zijn kijk je niet meer zo nauw, voor mijn part was het een muskusrat, we hebben alles netjes opgegeten. Daarna een afzakkertje en doodmoe in ons mandje gevallen tot de volgende ochtend.






Woensdag

Oef, met de slaap bijna niet uit de ogen te krijgen, pijn in botten en ledematen van alle gewandel bergje op en af gisteren hebben we ons naar de ontbijttafel gesleept. Na het ontbijt en een verkwikkende douche ging het allemaal alweer een stuk beter. De hele zooi weer in de huursloep gestouwd en langzaam de weg naar het zuiden weer opgezocht. Weinig bijzonders te zien op weg terug, een paar honderd kilometer over de enige weg naar het zuiden geflankeerd door bomen. Een lekker ritje, we hebben de herfstkleuren op ons laten inwerken. Een eind na de middag nog even een afsteker gemaakt naar Talkeetna, in de gids van national Geographic stond dat het iets aparts was, nou, ik zal het ze wel een keer uitleggen: het is net Volendam of Valkenburg, een toeristenval. De bussen van Holland America en Princess zijn eigenlijk al een inkopper als je het dorpje in komt rijden, de late lunch smaakte in ieder geval goed, heilbot smaakt eigenlijk op elk moment van de dag wel denk ik, stevig visje. En ietsje later waren we weer in de B&B ingecheckt, avondeten bij de Noiy Goose, afzakkertje en klaar, nog even op de porch gezeten maar het werd al gauw weer te fris, we zitten nog maar een paar weken van de eerste sneeuwval verwijderd, het seizoen is bijna afgelopen, nog een dag of 2 en dan houdt het toeristenleven op te bestaan en blijft alleen de lokale bevolking nog over die de donkere winter met 7 maanden sneeuw tegmoet gaat. Brrrr, no thanks. Dan was de afgelopen winter in Nederland ineens helemaal zo bar nog niet. Genoeg overpeinzingen en afdwalingen, truste.






Donderdag

Tijd om afscheid te nemen van Alaska, de 49e staat, en ons weer verder naar het zuiden te begeven, rond de middag zaten we alweer in de aluminium buis richting Vancouver, daarna gaat de reis verder naar het zuiden over de grens naar de ‘lower 48’ waar het ook gelijk weer een stuk warmer is, in het binnenland is het nog zo’n 24 graden, ook wel effe lekker, de winterspullen zijn inmiddels helemaal onderin de plunjezak verdwenen en we hopen ze voorlopig niet meer nodig te hebben. Na een stopover in Puget Sound zijn we het laatste half uurtje een een ‘puddle jumper’ onderweg geweest, op zo’n momenten zijn onze actieve hoofdtelefoons hun geld driedubbel en dwars in goud waard, prachtige uitvinding.
Terug in Hongcouver was het weer ontzettend moeilijk om een keuze te maken uit de honderdduizend restaurantjes. Om de hoek zit nog eentje die lef heeft, een Italiaan, hahaha. Op loopafstand vonden we een Thais/Maleisisch restaurant, eindelijk voor de Hollanders saté met Thaise zoete pindasaus, laat maar komen een schaaltje met stokjes en saus, wat rijst, een bordje gado-gado, Maleisische lemper, kleine loempiaatjes, een feestmaaltje dus. Met ons buikje rond zodat er geen rimpeltjes in komen zijn we na een dagje reizen weer op de geweldige tempur matrassen gevallen voor een heerlijke nachtrust.




Vrijdag

Tijd om de road te hitten, op naar het zuiden, over de grens, euver de päöl op zijn Limburgs zeg maar. ‘s Ochtends eerst een bezoekje gebracht aan aan de Canadese ANWB waar we geweldig ontvangen werden door Amir en we binnen 27 seconden weer buiten stonden met een winkelwagen vol kaarten (enkele zelfs dubbel voor het geval we ze kwijt zouden raken...??) en tourbooks, de vraag blijft open staan of ze BCAA werkelijk zo vriendelijk is of dat ze je zoveel mogelijk in je maag splitsen om moeilijke vragen te voorkomen en je zo gauw mogelijk de deur uit willen hebben. ANWB pasje laten zien was ook niet nodig, alstublieft en nu wegwezen meneer. Autootje opgehaald en op ons gemak zuidwaarts geprutteld richting Winthrop Washington met die Chevy, een maatje groter dan in Alaska, ook geen sportieve kuipstoeltjes maar ouderwetse dikke fauteuils, prima om kilometers te vreten. Via Highway 20 naar het binnenland van Washington getrokken om daar te overnachten in een stadje opgetrokken in oude westernstijl, de facades dan, zodra je door een deur bent sta je weer in deze eeuw met alle gemakken want een Amerikaan wil natuurlijk wel ouderwets ‘doen’ maar daar staat tegenover dat het natuurlijk wel alle gemakken van thuis moet hebben. Dus is er overal stromend water, verlichting, wifi en andere hedendaagse dingetjes.




Het weekend

Weinig. Punt, klaar. Zaterdagochtend de omgeving een beetje gescout en na de lunch een trail uitgezocht op Sun Mountain waar we de middag op kapot geslagen hebben, heerlijk om te kunnen wandelen. Natuurlijk zijn zit de momenten dat we Bèrke en Leike extra missen, die zouden zich hier lekker kunnen uitleven. Maar ja, nu hebben het ze het gelukkig ook naar hun zin op hun vertrouwde vakantieadres. ’s Avonds een steakje verorberd en naar huis gelopen tussen de herten door, het ene setje liep net hun poten te wassen in de rivier, een ander setje had het zich gemakkelijk gemaakt in de tuin van de buren. Hier lopen ze bij de bosjes in de bosjes rond, voor stadsmensen is het nog altijd een raar gezicht om ineens oog in oog te staan met zo’n grijs dier.
Zondagochtend de tent weer ingepakt en de paarden gezadeld om verder naar het zuidwesten te trekken, naar Seattle via het stadje Roslyn, het lag toch op de route dus daar zijn we ook maar even gestopt om plaatjes te schieten. Roslyn? Huh? Is dat iets bekends dan? Ach, niet echt, het heeft model gestaan voor die maffe tv serie uit de 90er jaren, Northern Exposure.
Tegen het einde van de middag waren we even ten zuiden van Seattle in ons hotelletje, stukje eten bij der Olive Garden, de was gedaan en een uurtje liggen garen in de hot tub, ook lekker. Drankje gedronken en rond middernacht in gestort.




Dag 18, maandag

Rustig begonnen, in de ochtend onze favoriete kruidenier Winco bezocht voor wat voorbereidend werk. Daarna lunch aan het water voordat we naar de Puyallup (poejaalup) County Fair zijn getrokken voor het concert van Big & Rich and Gretchen Wilson feat. Cowboy Troy. Huh? Who the fuck is that? Well, veel ruiger kan het niet worden in country music, eigenlijk is heeft het er weinig meer mee van doen, behalve dat er ergens op de achtergrond iemand met een viool, iemand met een banjo en iemand met een steel guitar bezig is, voor de rest is het ruiger dan je kunt bedenken. Hoe zal ik het verwoorden: en combinatie van Normaal, Rowwen Hèze en de WW band, het gaat er hard aan toe. Gooi het maar in de goegel dan zie je het zelf. Ik heb ook nog wel een paar stukjes muziek op voorraad om je vooroordeel over Kenny & Dolly muziek uit de wereld te helpen. Het was een geweldig concert, jammer dat het maar een uurtje of 2 duurde. Big & Rich zijn opperruig, Gretchen Wilson is het prototype van een redneck woman (geloof me, je wilt het er niet mee aan de stok krijgen) en Cowboy Troy is een bijna 2 meter grote, 135 kilo zware rappende neger (mag je dat nog zeggen? Of is het kleurling?) uit Dallas Texas die een 2 uur durende show tot een belevenis maken. Het publiek is natuurlijk toepasselijk ook ‘redelijk’ rednecky en er wordt gewoon bier geschonken. Op het podium is voor de muzikanten en hun gasten een tafel ingericht waar flessen met 2 soorten inhoud staan: Jack Daniels en Crown Royal, voor de nietwetenden: whiskey! En geloof me, er wordt ten overstaan van de crowd gewoon genuttigd, regelmatig. Ze geven zelfs toe dat ze pas lekker loskomen als de show afgelopen is en ze zich weer terug zijn in hun tourbussen terugtrekken, volgens mij wordt er ook nog wel regelmatig iets gerookt dat weinig met tabak te maken heeft. De dag kwam ten einde door de laatste restjes Baileys en Captain Morgan uit de flessen te knijpen, morgen gaan we verder zuidwaarts, met de weegschaal in de hand de hoogstnoodzakelijke dingen aanschaffen in het belastingparadijs Oregon, maar ook om het supergezellige Portland te bezoeken voordat we weer richting Canada trekken waar na het weekend 2 stoelen vrij zijn gehouden richting Europa, boehoehoe. Afscheid van Puget Sound, ons geliefde tweede thuis, hier zouden we het goed kunnen uithouden, eerlijk waar, we voelen ons hier op een vreemde manier meer dan thuis.




Dinsdag

Not much, op ons gemakkie richting Portland gesukkeld, nog even gestopt bij Cabela’s, onze favoriete outdoor store, wat aantekeningen gemaakt, op tijd in ons hotelletje nog net in Washington, koffers gedumpt een door naar de downtown om onze Groupons in te wisselen. Groupon hot tegenwoordig, red hot, super hot, als je geen lid bent van groupon ben je een sukkel, volledig mislukt in deze wereld. Enfin, op naar meneer de Libanees voor een geweldige lunch, broodje showarma, hahaha, en baklava na. En dat alles voor een appel en een ei, werkelijk, het kostte 2 dollar voor 2 personen. Oké parkeren en de fooien kostten uiteindelijk meer dan de deal met groepie maar het smaakte verschrikkelijk lekker en vooral authentiek. Duh. De binnenstad wat verkend en met de toeristische kabelbaan van beneden naar boven en terug gegaan, boven plaatjes geschoten van het trio Mount Rainier, Mount St. Helens en Mount Hood, ze waren alledrie te zien vandaag. Het kabelbaantje bleek gewoon een transportmiddel voor ziekenhuispersoneel van de parkeerplaats beneden naar het ziekenhuis boven te zijn, toch leuk. Nog even wat gesjopt en uiteindelijk onze groupon van morgen alvast ingeleverd bij een andere meneer uit het Midden Oosten, we weten eigenlijk niet precies waar hij vandaag kwam, zijn vrouw was Grieks Orthodox of zo, hij sprak verschillende talen vloeiend en hij kon goed koken, het was weer een heerlijk maaltje dat hij neerzette. Alleen bleek naderhand dat het vlees nog niet helemaal dood was toen we het kregen of het had al een dag op de plank liggen dood gaan, het had een goede werking op onze ingewanden zullen we maar zeggen.




Woensdag, dag 20

Woodburn. Outlet shopping, meer wil ik er niet over kwijt. Probeer maar eens overal af te blijven behalve die paar lichtgewicht spulletjes die je je kunt permitteren om mee over de plas te nemen. Weet je nog? 23 kilo maximum, oef, balen. Het kost allemaal bijna gene ene fuck, geen drol, geen ruk, zo goed als niks. Columbia, Levi’s, Adidas, Nike, The North Face, noem maar op, alle merken zijn vertegenwoordigd, dit is zo’n gigantische wegwerpmaatschappij, je wilt het niet weten. Als je ‘thuis’ zal ik maar zeggen langs de rekken loopt springen de tranen in je ogen als je eraan denkt dat het hier slechts een schijntje kost. En laat het dan in elkaar genaaid zijn in Pakistan, Indonesië, Sri Lanka, Costa Rica en nog wat lage lonen landen, waarom moet het dan in Europa zo duur zijn? Bandieten.




Donderdag, dag 21

Terug naar het noorden, naar Seattle, daar voelen we ons toch zo lekker thuis, we kennen de omgeving op ons duimpje, er is zoveel te zien en doe en je bent altijd dicht bij het water, heerlijk. Wederom heerlijk vis gegeten bij een visrestaurant in een buurt waar je het eigenlijk niet zo heel erg verwachtte, middenin een zwarte buurt waar de levensstandaard iets lager ligt, maar wel oh zo gezellige en vriendelijke mensen, het is echt niet zo dat je altijd gelijk bang moet zijn in dit soort buurten. Overdag in elk geval niet, ’s avonds weet ik het niet, en zeker niet als je met een buitenlands kenteken rondjes rijdt zoals wij. Daarna richting Bellevue getrokken naar een winkel met high tech reiskleding, apart spul, wat rondgeneusd en weer door naar ons hotel in Everett. ’s Avonds heerlijk gegeten en een drankje in de buitenlucht genoten, de temperaturen zijn inmiddels de 20 graden ver voorbij. De laatste dagen van onze vakantie kunnen we het lekker rustig aan doen, alles op ons gemakkie, lekker relaxed.


Vrijdag, dag 22

Bellevue zag er goed uit gisteren, vandaag terug gereden om er eens uitgebreid rond te neuzen, prachtige buurt, prachtig weer, 30 graden vandaag. De Bellevue mall en shopping center was natuurlijk weer zo groot dat we uiteindelijk flink hebben moeten zoeken om de uitgang te vinden. Na een lekkere lunch nog even naar Tulalip geragd om er wat te neuzen, die namen wordt je gek van hier, Tulalip (toeleelip), Puyallup(poejellup) en nog wat rare kreten. Tegen het einde gevolgd door een lekker steakje en een bordje ribbetjes, het smaakte weer voortreffelijk. Na het eten een rondje uitbuiken en toen de zon onderging hebben we nog wat langs het water geslenters in Mukilteo, vlak bij Everett. Je komt op weg erheen langs de Boeing fabrieken, altijd weer een indrukwekkend gezicht, bovendien staan er altijd wel nieuwe vliegtuigen buiten, 747, 777 & 787, klaar voor aflevering. We hebben zelfs de allereerste 787 Dreamliner zien staan die deze week aan ANA All Nippon Airways geleverd wordt zien staan, jammer dat we er geen plaatje van getrokken hebben. Na een frisse neus te hebben gehaald hebben we onze spullen weer in gereedheid gebracht om de volgende ochtend weer verder noordwaarts te trekken, terug naar Vancouver, en ons op te maken voor de thuisreis. Plaatjes hebben we de laatste dagen niet meer geschoten, we zijn meer dan tevreden met de opbrengst van de vakantie tot nu toe.




Zaterdag

Tijd om te verkassen, de grens weer over naar Canada, terug naar Richmond oftewel Hongcouver, hahaha, we weten al wat we vanavond te eten krijgen. Een gezellig tripje met een paar stops onderweg bracht ons weer in de rij aan de grens, dit keer keer lieten ze ons zonder problemen door, zelfs met een praatje en een zweem van jaloezie dat wij in Alaska geweest zijn, het is wel eens anders geweest (zie ons verslag een paar jaar geleden toen we zo’n beetje als drugskoeriers werden gezien: from Holland? Visiting friends? You have sigarettes? Arizona kenteken? Kom jij maar eens in de loods staan met je autootje Hollander, zullen we die eens grondig doorzoeken en uit elkaar halen. En waag het niet om over de rooie streep te stappen, we schieten eerst, dan stellen we vragen. Maar nogmaals, het was een uurtje of wat afzien maar uiteindelijk pakten ze onze spullen beter en netter in dan wijzelf hadden gedaan, daar krijgen ze een credit voor).
Ingekwartierd in LQ Richmond, die met die lekkere Tempur matrassen, alle koffers, tassen, plastic tassen, dozen en ander verpakkingsmateriaal op een grote hoop gegooid, ons hoofd gekrabd en aan het inpakken begonnen voor de terugreis, erop lettend dat het gewicht niet over de 23kg zou komen. Is gelukt, maar ja, gevolg was wel dat we handbagage hadden van 29kg per stuk, oeps, misschien toch de volgende keer nog conservatiever te werk gaan. We zullen het wel nooit leren. Heerlijk gegeten bij de Maleisiër en op tijd naar bed met de wekker op half zes, bah, we moesten veel te vroeg alweer vliegen.


Zondag

Het is zover, het hele verhaal loopt langzaam ten einde, om 7 uur stonden we alweer op de luchthaven met onze hele troep, om kwart over negen netjes op tijd vertrokken naar Chicago om daar de aansluiting naar het Brusselse te halen, alles is gladjes verlopen, de vluchten hadden wat wind in de rug…………………lees verder……………………


Maandag, einde verhaal

Om even voor negenen stonden we weer in Brussel, in een vloek en een zucht waren we door de douane, de koffers kwamen zowat als eerste eruit en hopla, we waren weer met de shuttle op weg naar het hotel om ons busje op te halen. Marco heeft al die weken verstopt gestaan in de catacomben van het hotel en volledig geblindeerd op ons staan wachten, het was een vrolijk weerzien, ik moet toegeven dat ik (wel een beetje snobistisch, ik weet het) toch wel de pluspunten van een Mercedes zie boven een Chevy. Ze brengen je allebei van a naar b maar een Chevy is dan ‘maar’ een Chevy. Vlak voor de middag draaiden we de sleutel in het deurslot van ons eigen stulpje, na een catnap zijn we de jongens weer gaan ophalen en het hele kluitje is weer herenigd. Daarmee komt er dan ook weer een einde aan dit relaas, we hopen dat jullie het verslag vam onze omzwervingen en de bijbehorende plaatjes een beetje hebben kunnen waarderen. Nu moeten we op zoek naar de volgende bestemming, het is de bedoeling om in 2012 eigenlijk in Europa te blijven, maar ja, ons kent ons dus het kan allemaal nog veranderen.


Overpeinzingen van deze vakantie:
- Wat hebben Noord Amerikanen toch met sportkousen en hoog opgetrokken sokken? Je kunt ze overal ter wereld ertussenuit halen
- Rijk en arm, overduidelijk
- Alaska, wil ik daar wonen? Geen inkomstenbelasting (bruto=netto, buiten Anchorage, Fairbanks en nog wat stadjes, rare constructie hoor), geen btw en je deelt in oktober ook nog eens mee in de winst van de olie, gemiddeld 1400 pop, is dat wat? Oké, het seizoen loopt van april to september, dan komt de sneeuw en 7 maanden donkere ellende, maar verder valt het wel mee. Alles is 2-3 keer zo duur als in de ‘lower 48’, ze kennen geen vers fruit en groenten (voor mij niet zo’n probleem) en je bent letterlijk verstoken van de buitenwereld, zeker als je nog wat verder noordelijk gaat, Nome en zo, je kent het misschien van Discovery, Alaska bush pilots of zo heet dat programma. Je loopt in de zomer een wedstrijdje met de beren wie de meeste blauwe bessen binnen kan halen, wie de meeste vis enhet meeste vliees in de vriezer kan krijgen om de winter door te komen, misschien toch niet zo’n lekker idee. Laat ons maar lekker elk weekend naar Appie tuffen voor onze boodschapjes.
- Lane hugging, what the fuck? Geen wonder dat het verkeer hier zo chaotisch is, iedereen onderweg is met vanalles en nog wat bezig behalve autorijden
- Ik wil best een sabbatical nemen en een seizoen bus chauffeur zijn in Denali, alleen al aan fooien trek je 4 tot 6 duizend dollar per maand binnen, en dat is dan voor Jeremy onze gids berekend, die was nog niet eens zo’n ster. Ik denk dat ik die toeristen wel binnen kan lullen, vloeiend in 3 talen en gebrekkig in nog een aantal andere, wedden dat ik een goed seizoen zou hebben? 60uur per week betaald elke dag het park in en uit, genieten van de natuur, het uitzicht, de dieren, geen ellende aan je hoofd, geen gezeur, geen telefoon, neeeheeee, geen telefoon!!! Heerlijk om daar eens over na te kunnen prakkepiekeren.
- Ik heb de vraag eerder al eens gekregen: kun je zo’n vakantie nu financieel een beetje binnen de perken houden? Tuurlijk!! Ok, ik geef toe dat het niet te vergelijken is met een weekje Lloret met de bus voor 250pop, maar als je een beetje uitkijkt kun je best wel hier en daar besparen, iets waar Gina inmiddels een specialist in is geworden, ze struint maanden vantevoren van links naar rechts over het internet op zoek naar 'Schnäppchen'. En dan niet omdat het zo broodnodig is (als de financiën het niet toelaten moet je zo’n reis niet boeken) maar omdat het uiteindelijk gewoon leuk wordt om her en der iets van de prijs af te knabbelen. Recapitulerend: viegreis bij elkaar gespaard met airmiles van United Airlines, kosten bijna nul. Probeer bij dezelfde hotelketen te blijven (wij gebruiken La Quinta), spaar je ook puntjes voor een gratis overnachting, boek je kamers vooruit en hou de website in de gaten, heel vaak gaan ze op het laatste moment voor bijna nop de deur uit, opnieuw boeken en je oude boeking cancellen, gemeen maar het werkt prima. Boodschappen net als bij ons bij de Nettorama in plaats van Appie, scheelt een slok op een borrel en toch dezelfde spullen in je karretje. Neem ook de gratis klantenkaarten zoals thuis, je krijgt er her en der korting mee. Coupons natuurlijk ook, waardebonnen uit de krant en winkels, er is inmiddels een heel televisieprogramma over. En natuurlijk, ik durf het bijna niet te zeggen: Groupon, allerhande voordeeltjes die je kunt binnenslepen, eten drinken, doen, zien, noem maar op. En dan als klap op de vuurpijl ons favoriete hotelletje in Brussel, waar ze vandaag drie en en halve week parkeren in de afgesloten, met camera’s bewaakte parkeergarage afrekenden voor 15 pop, daar wordt je toch blij van of niet soms?