Matenhof Boxers
DJ...
-
Int. Champ. VDH Champ. Belgian Champ.
Jahressieger Poland 2000 Jahressieger Tsjechie 2000
Atibox Champion 2000
Franklin Django v.d. Matenhof
AD ZTP IPO1
01-05-1996 - 28-11-2006
"Django The Story" by Ingmar SioenJahressieger Aachen 1999 (thanks to Zeljana)
The
Pond
De Vijver ( Johan Sioen) 29-11-2006 Een In Memoriam wordt verondersteld plechtig en triest te zijn. Maar dat kan ik niet opbrengen, niet voor hem.
Want dat was hij niet. Eerder het spiegelbeeld: levensgenieter eerste klasse, aristocratisch en Bourgondisch
in één.
Crazy ligt in de zetel naast mij te slapen. Of ze doet alsof. Ze houdt me in de gaten van onder haar oogleden.
En ze zal zich lui uitrekken om mee te gaan, nog voor ik uit mijn stoel ben. Haar ogen groot, rond en nieuwsgierig.
Net zoals die van haar grootvader. En die is gisteren gestorven. Dat is wat grootvaders doen. Ook de grootste.
Eef en Guus, zijn fokkers en familie, hebben Django – Franklin-Django van de Matenhof - het verlossende
spuitje laten geven.
Een veel te warme herfstavond, 28 november 2006.
Een agressief gezwel op de maag. Het zou de patriarch in korte tijd van binnenuit hebben verwoest.
De beslissing was moedig, het gebaar barmhartig. Django zou het hebben gewaardeerd.
Hij was een Boxer die de eer altijd aan zichzelf hield: trots, zelfbewust.
Meer dan tien volle jaren.
Verwacht van mij geen tristesse. Niet bij een leven zo boordevol, zo intens als dat van Django.
Eef en Guus hadden hem op enkele tentoonstellingen in Nederland uitgebracht met wisselend succes.
Ingmar had hem daar opgemerkt en was dolblij toen Guus uiteindelijk besloot Django te laten overkomen om zijn
IPO te behalen.
Ik herinner me de dag dat hij kwam. Een grote vierkante gestroomde reu. Oudhollands, stevig botwerk.
Hoog, goede hoekingen, prachtige voorborst en een strakke belijning.
Maar het was iets anders wat me trof.
Deze Boxer van drie, aan de vooravond van volwassenheid, betrad – want dat was het: hij betrad – onze kennel,
een vreemde kennel, met de onwaarschijnlijk elegante zelfverzekerdheid, met een zelfbewust, fiere en nonchalante nieuwsgierigheid en met plezierlichtjes
in zijn grote ronde ogen die mij nooit meer zouden loslaten.
Hij was Koning zonder ooit Prins te zijn geweest. En hij wist het. De onschuld van de echt groten.
Het was volstrekt onmogelijk je niet aan hem te hechten. In de morgen ging Ingmar met hem fietsen langs
de IJzer en s’avonds verdwenen ze voor urenlange wandelingen op het strand.
Na het behalen van zijn werkcertificaat begon een showtournee door Europa.
Weinig raskeurmeesters weerstonden zijn natuurlijke présence in de ring. Noch minder de expressie in zijn ogen.
En ach ja, hier en daar viel dat niet in goede aarde.
Django heeft het nooit gestoord – hoogstens Ingmar – en hij genoot volop van zijn reizen.
De tentoonstellingsring was maar even, daarbuiten was er zoveel te beleven. Een bergbeek in Zwitserland, een
duik in de Middellandse zee, konijnen op een gemaaid Pools korenveld, een slaperig hotelbalkon in Tsjechië, ..
Aan het eind van de rit hingen bij Eef en Guus wat meer kadertjes aan de muur:
Jahressieger in Tsjechië en Polen, Duits en Belgisch Kampioen, Internationaal Kampioen en tussendoor
ZTP en UV in Duitsland. Django was pas vier toen hij in Portugal onder een Duitse keurmeester de titel van ATIBOXSIEGER 2000 behaalde.
Fado kwam er niet aan te pas, Porto wel, en zes jaar later zou een kleinzoon van hem met dezelfde geleider
in hetzelfde land eveneens die hoogste titel behalen.
Guus en Eef verhuisden van Berkel en Rodenrijs naar Sellingerbeetse en dat deden ook Django en zijn roedel.
Hij kwam tot een schalkse rust in zijn nieuwe omgeving. Tegen regelmatige bezoekjes had hij geen bezwaar.
Want de Europese – en de Nederlandse – boxerwereld hadden hem ontdekt.
Ik heb het even zitten nakijken en aan een opsomming valt niet te beginnen: er bestaan nauwelijks titels – en er
bestaan er vandaag nogal wat – die niet door één van zijn kinderen, kleinkinderen of achterkleinkinderen
zijn behaald.
Van Oslo tot Athene en van Moskou tot Faro: overal kom je zijn naam tegen in de stambomen.
Wat meer is: meestal kun je zijn kinderen en kleinkinderen zo uit de ring plukken – zonder catalogus.
De uitdrukking in hun hoofd, het type verraadt ze altijd.
Django is wat de Fransen zo graag “un raçeur” noemen, een vererver. En zo zijn maar héél weinigen.
Van de reuen uit zijn generatie heb ik voor heel Europa meer dan genoeg aan de vingers van één hand.
Maar het zal hem, de olijke flierefluiter uit Sellingerbeetse, een zorg geweest zijn.
Een beker, hoe groot ook, blijft moeilijk om mee te stoeien en dat nageslacht, hoe gelauwerd ook, komt
zelden langs.
Met Eef sleutelen aan de motor, met Guus de bosrand uitkammen of met het jonge grut op het gazon dollen.
Dat is pas Boxerleven.
En als mijn oude maat en trainer Ingmar dan nog eens dag komt zeggen en ik hem op mijn kattevoetjes kan
verleiden tot een shownummertje, dan is het goed. Kan ik op het terras een dutje gaan doen of wat gaan
mijmeren aan de oever van de vijver.
Naar de rimpels op het water kijken. Die komen en gaan. Altijd weer. Tot ik met een diepe zucht, tevreden, in
slaap raak.
Crazy is nu echt wakker geworden en zit me ongeduldig aan te kijken. Ik kijk terug en zie hem.
Django kan rustig bij de vijver slapen. Hoe zou ik kunnen treuren om de zachte dood van een vriend die nooit
dit huis heeft verlaten en dat ook nooit zal doen.
Ik kan niet anders dan dankbaar zijn dat Guus en Eef het hebben toegelaten dat Django een stuk van
ons leven is geworden en misschien ook een beetje omgekeerd.
Een voller en vruchtbaarder boxerleven kan ik mij niet voorstellen.
Maar daarmee moet ik natuurlijk oppassen, hij kan dat best heel anders zien…
want koppig, ja koppig: dat was hij ook!
En nu ga ik met zijn kleindochter wandelen want die heeft haar naam ook niet gestolen.
Appels en bomen: een lang verhaal.
Johan Sioen
& Ingmar Sioen & Mariette Poppe
"Friends for ever"