Klik hier voor de foto´s van deze dag

Als je klaar bent met het bekijken van de foto´s, dan kun je het fotoscherm gewoon wegklikken. Je komt dan weer terug op de pagina met dit dagverslag.

We hadden allemaal een eigen fototoestel mee. De meeste plaatjes hebben we zelf geschoten.

De foto´s in Vriescheloo (dag 8) zijn voor een groot deel gemaakt door Dick Tuinhout.

Het is een heerlijke zonnige dag met wind uit het noordoosten. Niet zo gunstig voor onze reis naar het oosten van het land (Foxhol).
´s Morgens eerst rustig ontbeten en alle fietsen bepakt. Toen hebben we onze buren en Fleur, haar neef en haar ouders gedag gezegd. Alle adres- en email-gegevens hebben we gisteren al uitgewisseld met Fleur (van Gelder)
Joost van Dam (eigenaar Robersum) heeft het beddegoed niet gerekend, geen extra kosten dus. We hebben van hem nog een korte rondleiding gekregen door het nieuwe deel van het pension. Het ziet er schitterend uit. Een hele grote huiskamer gemaakt. Voor de Pieroelies onder ons: de kamers van Ma en Pa en van Cis, José en Johan zijn bij de oude huiskamer getrokken. De kamer naast de oude huiskamer (van Bert en Margo of van Martin en Loes, weet ik even niet meer) is kapstokhal geworden met daaraan 3 geheel nieuwe kamers (was de oude schuur). Echt heel mooi.
Ons eerste reisdoel op deze dag is de stad Groningen. Dat gaat volledig windtegen (wel warme wind gelukkig) via Oostum, Houwerzijl, Oldehove en Ezinge. We volgen de Saksenroute (LF14a) van de ANWB. Daardoor maken we vandaag tegen alle verwachtingen in 58 kilometers. Vooral het stuk van Groningen naar Foxhol is afzien. Pal wind van voor. We hebben ook nog een kilometer gelopen.
Maar eerst nog even een stukje terug op de route. We kwamen via de ophaalbrug Paddepoel in Groningen aan. Langs het eerste pad in Groningen stopten we even. Het was op de Paddepoelseweg. Het stikte daar letterlijk van de padden. Ik was alles rustig aan het bekijken. Ik heb nog nooit zoveel padden bij elkaar gezien.
Opeens was er paniek. Twee vrouwen waren Karel kwijt. Karel bleek een kleine witte hond te zijn. Een Jack Russel. Ze hadden nog 3 andere honden. Kennelijk hadden ze daar niet genoeg aan en hadden uitgerekend Kareltje erbij geleend. En nu was ie weg. Paniek joh, tranen met tuiten. Opeens zag Cis wat groots bewegen in het slootje. Ze was er van overtuigd dat dat Karel was, die vastzat in de modder.
De jongste van de 2 vrouwen, die ook het meeste in paniek was (je weet wel, tranen met tuiten) sprong gelijk in de sloot en begon met haar handen in de sloot naar Kareltje te zoeken onder het uitslaken van kreten als "waar dan, waar dan?". Ze nodigde ons dringend uit om haar te helpen met zoeken: "kom dan, kom dan, help me dan toch".
Cis, behulpzaam als altijd, bedacht zich geen moment en hup de sloot in. Meteen tot haar middel vast in de moddersloot. Kareltje hebben we niet gevonden.
Elise en Dustin konden het allemaal niet aanzien. Elise vroeg heel zachtjes: "Pap, ik kan hier niet zo goed tegen. Is het goed dat ik alvast een stukje doorrij?" Sabine waren we even vergeten en die stond in tranen op de plek waar we dachten dat Kareltje in het water (modder) vastzat. Ze werd getroost door een ander passante.
We hebben nog even alle noodhulpdiensten lastiggevallen via Cis haar mobiel. Mocht niet baten. Ook de noodhulpdiensten waren van mening, net als wij, dat Kareltje gewoon naar huis was gelopen.
Ik zei nog tegen de paniekvrouw (die andere vrouw bij haar was - naar later bleek - ook een toevallige hulpvaardige passante en kende Kareltje dus ook niet): "Vanavond lacht U weer. Ik heb alle sloten bekeken en er zijn geen sporen te zien in het kroos. Kareltje is gewoon naar huis gelopen. Geloof me maar"
De paniekvrouw reageerde daarop met: "Dat doet ie anders nooit!" De associatie (reclame met die buldog) die ik toen kreeg, deed me haast stikken van de lach. De paniekvrouw keek er echter zo beteuterd bij, dat ik me kon inhouden. Maar ik moest wel heel snel weg.
We wensden de paniekvrouw veel succes. Ze liep met haar ene slipper (de andere was door de modder opgegeten) in de hand naar huis. We vervolgden onze weg naar Foxhol.
Bij onze lunchstop in Groningen friste Cis zich op in een cafetaria. Was ook wel nodig met al die modder.
We kwamen uitgeput in Foxhol aan. Op de vraag van de hoteleigenaar of de kinderen de fietsvakantie wel leuk vonden, antwoordde Dustin: "Nee." Elise vulde hem aan: "Ik wil naar huis." Er waren daarna op onze kamers wat emotionele momenten, waar we ons gelukkig snel van herstelden.
We hebben daarna lekker gedineerd. ´s Avonds nog een visje gevangen in het Winschoterdiep. Daarna als een blok geslapen. Dustin en Elise in kamer 8 (ieder een eigen tv); Cis, Sabine en Lex in kamer 9.
Ons logeeradres: Familiehotel de Boer.
Morgen op weg naar Vriescheloo.

Lex

Aanvulling:
Elise maakte vandaag de opmerking: "Hoeveel kilometers gaan we spelen vandaag?" Tekenend voor het gemak waarmee de kids eigenlijk fietsten. Veel zwaarder hadden Cis en Lex het af en toe. De kids zijn sterke kanjers.