Over geloof

wilde ik wat op papier zetten hoewel er al een hele boel over is en nog wordt geschreven.

 

Reactie 1 (stel ik me voor)

                      Hij wel !

 

Wie is nu de ezel ? Degene die zich geen twee keer wil stoten aan dezelfde steen of degene die koppig toch weer gaat proberen. Of allebei? Dan moet er nog een ezel bij, tegenover deze.

Ik weet dat er mensen zijn die moeten afkicken van 'geloof' en die zich niet twee maal maar herhaaldelijk hebben gestoten aan, aanstoot hebben genomen of opliepen tegen een muur van onbegrip, onkunde, onvermogen of onwaar­ach­tigheid en die stopten omdat ze anders dood zouden lopen. We hebben het - laat me het maar zo proberen te zeggen - niet altijd zó goed begrepen. Gedurende mijn studie heb ik vaker gedacht: "Had ik dit maar eerder geweten, dan had ik niet met die vraag gezeten". En zo zijn er ook mensen die het wel gingen geloven: je had er toch niets aan. Of nog erger: die het kind met het badwater hebben weggegooid omdat  …… . Misschien omdat zij hun zelfKind wilden/moesten behouden?

 

 

Reactie   . . . .

Er zijn vast ook mensen die niet reageren, zich hoogstens zich afvragen: "Waar maakt die goeie man zich toch druk over? Van geloof is allang bewezen dat het niet waar is!" Ik denk dan:"Wie weet ?"  Maar ik zeg het niet.

Reactie 2 (stel ik me voor)

  Hij wel ?

Er zijn vast ook mensen die wel meer willen weten over hun/het geloof, er mee bezig willen zijn, meer willen beleven, toch niet alle hoop willen opgeven. Kan dat hier? Meteen komen de vragen. Wat is geloven eigenlijk ? Wat ik niet begrijp, moet ik dat (dan maar) geloven ? Er zijn zoveel geloven; hoe weet ik welk het ware is? Is het ene geloof beter dan het andere?  Is geloven nodig?

Allemaal vragen die ter zake zijn; alleen …. niet tegelijk te beant­woorden (als er al antwoorden zijn). Ik wou graag vooraan beginnen en stap voor stap opbouwen. Daarmee komen we het verst. Dat vergt wel enig geduld voordat ook die ene brandende vraag aan de orde komt; maar een vraag 'los' beantwoorden wordt meestal een teleur­stel­ling. Je moet nl. het kader kennen waarin ze gesteld wordt en weten waar ze thuis hoort. Je kunt ook vragen waarom iemand dat vraagt. Geduld wordt vast wel beloond - dacht ik.  Hoop ook. Vast wel.

 

Reactie  (hoop ik)

                      ! ! ! 

Zijn er ook mensen die zeggen: "Gelukkig!" in de verwachting dat het hun dient ?


 

Vindt u het goed  (anders slaat u het gewoon over)

als ik helemaal vooraan begin, bij mezelf, opdat u kunt bedenken wat voor een vlees u in de kuip heeft ? Dat lijkt me wat correcter.

'Ik' dateert van 1929, getrouwd in 1959, vader van zes gezonde kinderen, inmiddels (2012) zevenvoudig  grootvader; was een gegeven moment bijna opgebrand en in de WAO terecht gekomen*; is mede dank zij zijn vrouw in aug.'90 afgestudeerd aan de Katholieke Theolo­gische Universiteit in Utrecht, nog net in de oude doctoraal­leerroute, waar 'ik' krankjorum trots op is; godsdienst-psychologie was 'ik's hoofdvak en liturgie en praktische theologie waren de bijvakken.

Vanaf '73 actief als vrijwilliger in de -uiteraard- onvolprezen Martinus-parochie in Epe. We hebben twee pas­torloze tijdperken gehad, die we goed zijn doorgekomen. Dan blijkt er best wat te (be)leven in een parochie. Eerst als half­bakken en later als versgebakken theoloog is 'ik' met anderen bezig geweest op het terrein van de liturgie, catechese en pastorale zorg, een parochie-piet. (Weer anderen deden het besturen beter.) Dat betekent dat hetgeen 'ik' leerde, meteen kon worden getoetst aan de praktijk en al of niet genuanceerd ingebracht. Een wisselwerking.

 

U voelt wel, ik ben keurig katholiek, kritisch; ik geloof ook in de Kerk al is zij in haar aardse vorm wel eens erg onhebbelijk.

Waarom ik katholiek ben? A) omdat mijn vader en moeder het waren. B) ik ben het gebleven omdat die godsdienst voor mij de mooiste is die ik me voor kan stellen en ken.  C) ik wil niet leven zonder geloof; binnen geloof krijgt mijn leven een zin die eeuwigheidswaarde heeft, weet ik dat mijn bestaan niet dood loopt. Dat zou toch jammer zijn. En niet alleen jammer van het mijne. Mijn beginpunt voor geloof is de overtuiging is dat een mens een te mooi wezen is om uiteindelijk toch slechts een loos wezen te zijn.

Gedurende de colleges Islam heb ik mezelf afgevraagd of ik geen Islamiet zou kunnen zijn. Bij dat soort confrontaties ga je zelf rekenschap geven van je geloof. Gedurende mijn studie, die 'bij de protestanten' op de zaterdagopleiding begon, ben ik gevoelig geworden voor oecumene en zie ik de tragiek van de scheiding en onderscheiding tussen protestant en katholiek.

Omdat mijn vrouw inmiddels 40 jaar is getrouwd en ik haar gezworen had dan gestopt te zullen zijn met alle parochie-activiteiten (sept. 1990), dacht ik dat communiceren via internet een heilzaam geneesmiddel is voor bloed dat kruipt waar het niet gewoon kan gaan. Uiteraard zonder meineed te plegen …. (! ?)

 

Eilieve, steek het bij u. Ik ben dan wel geen makelaar in koffie

- loop dan ook niet het risico er in te moeten stikken en te verdwijnen -  

maar wie weet komt het van pas:

Piet Goris Schotakker 42  8162JE Epe

* Ik ben geboren in Haarlem uit Limburgse ouders. In de oorlog zijn wij 'terug' verhuisd naar Heerlen, vóór de hongerwinter. We zijn met 10 kinderen en nog allemaal in leven! Ik heb mijn jonge jaren deels op Rolduc doorgemaakt als priesterstudent en toen ik de middelbare school daar had afgemaakt en mij ongeschikt vond, stond ik met twee linker­handen in de wereld. Dat heeft ook geleid tot een verkeerde beroeps­keuze en ondanks alle geluk en liefde die wij in ons huwelijk ondervonden klapte ik toch in op ca 55 jarige leeftijd. Toen begon een herstel dat lang duurde en o.a. dit boek tot gevolg had.

 

Wie bent U ?

Ik ontkom er natuurlijk niet aan dat ik me in gedachten mensen voorstel tot wie ik me richt en van wie ik reactie kan verwachten. Of die gedachten overeenkomen met de werkelijkheid? Daar zou je cartoons bij kunnen denken, net zo goed als u vast een treffende cartoon over mij in petto had en waarmee ik u voor hoop te zijn geweest.

Wat ik me het liefst voorstel is dat u nieuwsgierig bent, 'het' nu wel eens wil weten en positief bent ingesteld. Ik hoop dat u zich door ver­trou­wen laat leiden maar niet alles zomaar slikt. Het kan best zijn dat u denkt dat e.e.a. te moeilijk en veel is. We zien wel en vragen staat altijd vrij. Ook 'stomme vragen' zijn welkom; dan blijft u er niet mee zitten en geeft u mij de gelegenheid mijn ordinaire kennis en zo te etaleren. Discussie kan ook via de site worden gevoerd en ik hoop dat er dan ook een 'wij 'werkt zoals toen wij in de parochie bezig waren. Ik hoop ook dat u zoveel vertrouwen heeft dat u zelfs teksten die u tegenstaan toch kunt lezen. Desnoods met de vinger erbij. Ik heb zelf meegemaakt dat ik een tekst woord voor woord in mijn kop moest stampen om te begrijpen wat er stond. En toen ik heb begreep, was het heel gewoon. Tenzij er een tekstfout meespeelde.  

Het is ook mogelijk dat u persoonlijk geraakt wordt. Het is aan u om dat is een discussie publiekelijk te maken; u heeft het recht om het persoonlijk via E-mail e.d. bij mij op tafel te leggen en zo goed mogelijk antwoord te krijgen.

Het moge duidelijk zijn dat uw geloofsrichting of godsdienst in eerste instantie niet ter zake is. Ook als u niet 'gelovig' bent, kan e.e.a. interessant zijn maar geloofsbeleving komt dan niet uit de verf. Als u wel een geloof 'heeft', moge e.e.a. ook uw geloofsbeleving dienen. Protestanten kunnen naar ik hoop ook hieruit putten. Waar het verschil met de katholieke leer ligt komt dan vanzelf naar voren. Ik geef dit ook aan - naar mijn beste weten.

terug naar frontpagina