The sound of silence

Simon and Garfunkel,
 
  Hello, darkness, 
my old friend 
I've come to talk with you again 
Because a vision softly creeping 
Left its seeds while I was sleeping 
And the vision 
That was planted in my brain 
Still remains 
Within the sound of silence 
In restless dreams I walked alone 
Narrow streets of cobblestone 
Beneath the halo of a street lamp
I turned my collar to the cold and damp 
When my eyes were stabbed 
By the flash of a neon light 
That split the night 
And touched the sound of silence 
And in the naked light I saw 
Ten thousand people, maybe more 
People talking without speaking 
People hearing without listening 
People writing songs
that voices never share... 
And no one dare 
Disturb the sound of silence. 
"Fools," said I, "you do not know 
Silence like a cancer grows."
"Hear my words that I might teach you, 
Take my arms that I might reach you." 
But my words 
like silent raindrops fell, 
And echoed in the wells of silence. 
And the people bowed and prayed 
To the neon god they made. 
And the sign flashed out its warning 
In the words that it was forming. 
And the signs said: 
"The words of the prophets 
Are written on the subway walls 
And tenement halls, 
And whisper'd in the sound of silence."
Hallo duisternis, 
mijn goede vriend,
Ik wil nog eens met je praten,
Want een visioen kwam langzaam tot mij,
En liet zijn sporen na terwijl ik sliep,
Dit visioen werd
In mijn hersenen geplant
En is er nog altijd
In het geluid van de stilte
In onrustige dromen wandelde ik alleen,
In smalle kasseistraatjes,
Onder de stralen van een lantaarn,
zette ik mijn kraag recht tegen de kou en de nattigheid
Toen mijn ogen werden doorboord,
Door een heldere lichtflits,
Die de nacht splitte
en het geluid van de stilte trof
In dat heldere licht zag ik
tienduizend mensen misschien meer,
Mensen die praatten zonder iets te zeggen,
Mensen die hoorden zonder te luisteren,
Mensen die liedjes schreven
Die nooit worden gezongen
Niemand durft
het geluid van de stilte doorbreken
Ik zei "Dwazen, je weet niet
Dat stilte als een kanker groeit,
Luister naar mijn woorden, ik wil je onderwijzen,
Neem mijn armen, ik wil je bereiken"
Maar mijn woorden
Vielen zoals stille regendruppels
En lieten hun echo na in de bronnen van de stilte
De mensen bogen en bidden
Voor de neongod die ze hadden gemaakt
Het signaal flitste een waarschuwing
In de woorden die het vormde
Het teken zei:
"De boodschap van de profeten
Is op de muren van de metro's 
en in de gangen van gebouwen geschreven
En fluistert in het geluid van de stilte"