TV-kabeltje
Zodra ik thuis kom van mijn werk ga ik met mijn bord voor die TV zitten en zap ik met mijn verstand op nul van ‘Smaken Verschillen’ naar ‘House’ en tijdens de reclame kijk ik scènes uit ‘Ugly Betty’. Nu zal men denken wat is hier het probleem? Miljoenen zo niet miljarden mensen brengen zo hun avond door en de TV-makers hebben tenslotte hun publiek nodig. Bovendien zijn er televisieprogramma’s die echt de moeite waard zijn.
Als echter het programma is afgelopen, die ik ook bewust wou zien zoals ‘Rayman is Laat’ of ‘Life on Mars’ kan ik niet meer stoppen. Er zit dan lijm onder mijn kont. Ik ben dan letterlijk ‘glued to the couch’. Zelfs het zetten van een nieuw kopje thee of de telefoon opnemen vergt al mijn krachten om mijn ogen van het TV-scherm af te scheuren. Onderuit gezakt, mond half open, remote in mijn rechterhand, voeten gehuld in geitenwollen sokken op tafel en met een glazige blik kijk ik TV totdat ik of in slaap val of mijn ijzeren werkdiscipline (dat dan weer wel) ervoor zorgt dat ik naar bed ga. Er zijn vast mensen die dat wel kunnen: uit de TV-gids selecteren wat ze willen zien, als dat is afgelopen zetten ze de TV uit en gaan ze schilderen of een cursus Spaans volgen. Dan is er uiteraard geen vuiltje aan de lucht. Zij genieten van de programma’s die zij leuk vinden en zijn ook nog eens creatief bezig.
Mijn allergrootste angst is dat ik op mijn sterfdag voornamelijk TV-beelden voorbij zie komen en tot de conclusie kom dat ik niets productiefs heb gedaan met mijn leven. Dus geen schilderijen heb geschilderd, geen boeken heb geschreven, geen meubels heb getimmerd, te weinig quality time met familie heb beleefd, niet heb gezweefvlogen, niet heb getekend en geen content meer voor mijn website heb geleverd. Kortom mijn hele creatieve spectrum die ik eigenlijk in dit leven toch wel geheel ontplooid wil zien plus dan nog de ‘must do before I die list’ die ik nog helemaal moet afwerken.
Overdag kijk ik trouwens nooit TV. Vergeleken met een hoop mensen, valt het eigenlijk wel mee denk ik. Toch zit het me dwars, dat ik als ik van mijn werk thuis kom tot niets anders kom dan TV kijken en dat ik in het weekend ’s avonds ook niet veel anders doe. Men zou denken dat ik in het weekend tijd zat heb om te gaan schilderen, maar dan wil ik na al die kantooruren graag de natuur in of bij iemand op bezoek. Verder geef ik graag etentjes. Het leven is veel te kort!
Een paar jaar geleden ben ik met verwoede pogingen begonnen om van mijn TV-verslaving af te komen. Daarbij ging ik tamelijk rigoureus te werk.
Bij mijn eerste poging verafschuwde ik mezelf en mijn TV-verslaving zodanig dat ik mijn TV naar de zolder verbande. Hij ging in de doos waarin hij was geleverd samen met de afstandsbediening en de TV-kabel. Op de TV-tafel kwam een leuk plantje te staan. Mijn huiskamer voelde gelijk anders aan, volgens mijn moeder die mijn relaas over mijn TV-verlaving geduldig en vol begrip had aangehoord. De atmosfeer bevatte duidelijk minder ionen. Het hielp een paar weken. Ik kreeg bewonderende blikken als ik trots vertelde dat mijn TV op zolder stond en ik al 3 weken geen TV meer keek. Men was het ook met mijn standpunt eens en men keek verwachtingsvol uit naar mijn eerste schilderij of boek. Die kwamen er niet. De eerste 3 weken luisterde ik naar muziek of las ik een tijdschrift en lukte het me om de tijd tussen thuiskomen en naar bed gaan met een ‘ik ben nuttig bezig gevoel’ te overbruggen. Het werd na een tijdje echter steeds moeilijker. Ik kwam dan thuis met die woestenij aan tijd voor de boeg en miljoenen mogelijkheden die konden worden aangeboord, maar het enige wat er in mijn hoofd opkwam is dat ik die TV zo weer naar beneden kon halen en mezelf weer kon overgeven aan wat de sateliet te bieden heeft. Het zwaarst had ik het zo rond mijn periode. Die inclusief ongesteldheid rustig 10 dagen in beslag neemt, helaas. God dan wou ik zo graag een zak chips opentrekken en de hele avond op de bank hangen. En dan woedde er een zware tweestrijd in mijn hoofd. Engeltje: “ga toch lekker schrijven of tekenen. Ga uitzoeken waar je dit jaar met vakantie gaat en ga alle websites uitchecken die worden aanbevolen in deze EOS, je hebt niet voor niks ADSL aangeschaft.” Duiveltje: “die tv staat boven, over 5 minuten kun je weer heerlijk tv kijken. Het is helemaal niet erg, je hebt hard gewerkt vandaag en je maakt het jezelf veel te moeilijk. Op dit moment doet half Nederland niet anders.” Ik ben gezwicht voor het duiveltje. Het plantje verhuisde weer naar zijn oude plek en de TV kreeg weer een prominente plaats. Nee, dit werkte duidelijk niet.
Het moest wat drastischer: voor mijn tweede poging belde ik met de kabelmaatschappij en kreeg ik een vriendelijk heerschap on de phone. Op mijn vraag het abonnement acuut stop te zetten, omdat anders mijn leven totaal zinloos is, antwoordde hij dat het binnen een maand geregeld was en hij wenste me nog een zeer spirituele tijd toe.
Van die maatschappij kreeg ik keurig een bevestigingsbrief thuis met de mededeling dat het abonnement per 23 september 2005 zou worden beëindigd. Innig tevreden met mezelf borg ik de brief op in de uitpuilende map ‘te archiveren’ bestemd voor de ordner ‘Huisvesting’ onder de U.
Ik zag mezelf al bij DWDD zitten om te worden geïnterviewd over mijn debuut. En ik zou dan uiteraard door Tante Es worden uitgenodigd. “Vertel tante Es, wie is je vader, wie is je moeder” zou zij dan vragen en mijn ouders zitten natuurlijk glimmend van trots in het publiek met de hele familie, mijn vrienden en een inmiddels opgebouwde schare fans erbij.
Ondertussen deed die TV het nog en verzwolg ik nog gewoon elke avond allerlei televisieprogramma’s met de troostende gedachte dat mijn leven er na 23 september 2009 er compleet anders uit zou zien, dus nu mocht het nog even. Met bonzend hart deed ik op 23 september de TV aan, en verwachtte ik alleen gruis te zien, maar nee ik bevond me gelijk middenin de perikelen van Joey, Phoebe en Monika. De dagen erop bleef de TV het ook gewoon doen. Tenslotte belde ik maar weer de kabelmaatschappij met de klacht dat mijn TV nog steeds niet was afgesloten. “meestal belt men over het omgekeerde geval” zeiden ze, “maar het is veel te duur voor ons om apart bij u langs te komen voor het afsluiten, we wachten totdat we bij een van uw buren ook iets aan onderhoud of zo moeten doen en dan doen we alles in één keer.” Enfin, tot op de dag van vandaag: we leven 23 mei 2009(!) is die kabel nog steeds niet afgesloten.
Men begrijpt dat hiermee mijn probleem dus nog niet was opgelost. Zucht. Wat nu? Om mijn derde poging te laten slagen, moest ik mijn omgeving erbij betrekken. Die TV kon in de huiskamer blijven, maar die kabel moest weg. Ik zou toch niet zo snel een nieuwe kabel aanschaffen. Dus troffen de eigenaren van ESO 409 (een vegetarisch restaurant op de Overtoom die nu stevig wordt verbouwd) waar ik mee bevriend ben, een wel heel merkwaardig pakketje aan op de deurmat. Een bubbelenvelop met daarop de tekst: “willen jullie goed op mijn TV-kabeltje passen? Liefs Asha.” ‘s Avonds fietste ik nog even langs en drukte hen op het hart dat ze het kabeltje in geen geval aan mij mochten meegeven als ik erom vroeg. Lacherig maar ook wel met een beetje ontzag beloofden ze mij om er goed op te passen.
Geen letter kwam op papier, geen druppel verf op het doek. Wel slinkte mijn stapel nog af te handelen post aanzienlijk, de rekeningen werden weer op tijd betaald en ik had mijn archief weer op orde. Toch kon men mij steeds vaker de tijd zien doden in het al genoemde etablissement ESO 409. Dicht bij mijn kabeltje…hopeloos bedacht ik een compromis: ik mocht van mezelf 3 dagen per week TV-kijken, als ik die andere avonden nuttig en/of creatief zou besteden. Dank zij mijn turbo-bambi blik kreeg ik de TV-kabel toch weer terug.
Mijn plan was om hem mee te nemen naar mijn werk en daar achter te laten als ik naar huis ging tot ik weer van mijzelf TV mocht kijken. De volgende ochtend moffelde ik de TV-kabel snel in mijn burolade, hopend dat niemand het zag. Men krijgt toch rare blikken. Nu had ik een methode gevonden die wel leek te werken. Als ik naar huis ging, zat mijn hoofd nog zo vol met mijn werk dat ik ook echt niet meer aan het kabeltje dacht. Ik ging zelfs studieboeken lezen, want ook dat stond op mijn lijstje. Naast het creatieve zelfontplooi gebeuren, moest ik mezelf ook bijscholen. Braaf las ik dan Internet voor Dummies en een verhandeling over de opmars van het digitale tijdperk. (de machinale weefgetouw is de eerste vorm van programmeertaal wist u dat?).
Ik werkte voor Randstad bij verschillende opdrachtgevers dus het kabeltje heeft al diverse lades van binnen gezien. Ik liet het er een paar dagen liggen en dan mocht ik van mezelf TV kijken, waarna ik het kabeltje weer voor een paar dagen op mijn werk verstopte. Na een paar maanden begon de klad er toch weer in te zitten. ‘s Ochtends wurmde ik hem in mijn laatje en ’s middags haalde ik hem er weer uit. Zo ging dat weken door, met ladingen schuldgevoel keek ik dus eigenlijk elke dag TV. Wanhopige andere pogingen mislukten ook: de kabel bij mijn moeder onderbrengen, bij mijn beste vriend, weer bij ESO 409. Maar allen waren duidelijk niet bestand tegen mijn tantrums als ze mij het TV-kabeltje niet wilden meegeven.
Uiteindelijk heb ik mezelf er min of meer bij neergelegd. Het kabeltje blijft nu gewoon thuis verbonden met de buis. Het helpt dat ik nu een baan heb, waarbij ik minder hoef te werken en een dag in de week vrij heb. Zodat ik mezelf thans terug vind aan de computer om deze AHA-erlebnis te schrijven. Men kan het ook zien als mijn laatste poging: wellicht surft een nietsvermoedende monteur over het net die dit stukje tegenkomt en dan eindelijk de kabel afsluit.
