Jan Kruis
Hier sta ik op de foto met Jan Kruis. Hij is genomen tijdens de Manuscripta 2007 in het Westergasfabriek-complex te Amsterdam.
Ik wil Jan Kruis graag nog een keer ontmoeten, want ik heb het idee dat ik hem een beetje overviel die middag. Hij liep gewoon als burger rond toen ik hem aansprak. Ik heb gemerkt dat het echt beter is om degenen die ik bewonder aan te spreken op de momenten die zij er zelf voor reserveren. Als er een signeersessie is bijvoorbeeld. Dan zitten ze er echt voor en nemen ze echt de tijd voor mij.
Jan Kruis is echt mijn grootste held. Hij is de tekenaar van Jan Jans en de Kinderen. De leukste strip ter wereld. Vooral nummer 1 tot en met nummer 26, die zijn door Jan Kruis zelf getekend en geschreven.
Hoewel ik meer de Karlijn ben, citeer ik nog regelmatig een uitspraak van Catootje:
‘Ja hoor eens, ik wil best de hele dag vegetie, vegetoe, vegetariër zijn, maar NIET tijdens het eten, je kunt alles wel overdrijven!’
De ‘Jan Jansen’, slingerden blijkbaar rond in de woongroep Krommenie, want daar las ik ze voor het eerst, toen ik 8 jaar was. Ik was er stapelgek op en ik speelde alles tot in de fijnste details na. En ze hebben me door een paar ziekenhuisopnames heen geholpen. Sommige afleveringen begreep ik echter beter toen ik wat ouder was. Ik zou graag in het hoofd van Jan Kruis kijken hoe dat allemaal in elkaar zit. Zo scherp, zo ontzettend goed! Die dialogen. Nu ik dit schrijf: ik ga ze weer allemaal herlezen, voor de 20e keer.
Jan Jans en de Kinderen zijn zo’n beetje rond dezelfde tijd ontstaan als De familie Doorzon. Jan Jans en de Kinderen waren iedere week een blok aan het been van Jan Kruis, want hij was gecontracteerd voor de Libelle. Gelukkig maar, want het leverde heel wat juweeltjes op. Iedere week weer. De thema’s die in de jaren 70 een grote rol speelden, (emancipatie, macrobiotiek) komen in beide strips terug. Zij het op wat andere wijze. Maar in feite spot Jan Kruis soms net zo met de tijdsgeest als Gerrit de Jager. John Doorzon en Jan Tromp zijn beide slachtoffers van de wat dominante echtgenotes die het feminisme hoog in hun vaandel dragen. John blijft echter John en gaat niet echt met zijn tijd mee (behalve dat hij van sexboekjes op internet overgaat) maar Jan wordt wel heel erg soft. Maar goed, dat is dan ook grappig. Als Jan zich alleen waant vertelt hij de lezers natuurlijk wel even hoe het zit.
Mijn hart gaat natuurlijk als overtuigd vegetariër zijnde vooral uit naar: de Jeweetwelkater! Of de Grote rode theemuts! Hoewel Jan Kruis beweerde dat de kater makkelijk wegtekende (als hij zelf eigenlijk een kater had), zijn de dia- en monologen van die kat heel knap gedaan.
