Les Ballons, c'est triqué

Vakantie in de Dordogne…

Via Cycletours hadden we een standplaats vakantie geboekt in Cénac et Saint Julien. Daar hebben we de verschillende routes gefietst die we van Cycletours hadden gekregen.

Ik vond het een mooie omgeving. Veel groen en tot mijn verbazing vrij rustige wegen. Als je een goede fietser bent althans en goed heuvel op en af kan fietsen, echt een aanrader. Zeker buiten het seizoen, want ik zag heel veel campers en auto's met caravans. Als die er niet zijn is het denk ik echt rustig! Er zijn wel wat leermomenten: niet in augustus op vakantie gaan in Frankrijk, veel te heet en wat meer tijd inlassen om te wandelen. Want ik ervaar dan toch dieper de natuur als ik wandel. Ik was er 8 dagen, maar 3 weken had ook rustig gekund.

Foto's: Dordogne 2008

Dinsdag 5augustus

Bikkels

Na een busreis van 17 uur komen we om 7.30 am hongerig ende vermoeid aan in Rouffillac. We moeten echter nog een eind fietsen naar Cénac et St. Julien. De camping waar wij onze fietsen moesten ophalen zag er eigenlijk ook heel leuk uit. We wilden er best blijven. Maar goed zonder echt goed ontbijt gelijk op de fiets gestapt. Op dat moment was de temperatuur nog aangenaam.

We wilden natuurlijk ook alvast wat van de natuur zien en maakten daarom nogal wat omwegen voor we in Cénac aankwamen. Ondertussen wel ergens gelunched. Het werd steeds warmer. Maar we moesten wel verder fietsen. Klimmend, puffend, zwetend hebben we ons er doorheen geslagen. En 20 kilometers in de Dordogne zijn 60 Nederlandse kilometers wat mij betreft. Vandaar 'Bikkels'.

Na een poging om in de plaatselijke supermarkt van Cénac eten bij elkaar te bedenken, keek Niels mij diep in de ogen: 'wil je echt koken?' vroeg Niels. Ik was inderdaad niet erg geïnspireerd die dag, dus we hebben bij een pizzeria galettes gehaald. Een soort hartige crepes. Omdat de tent op een nogal rare plek stond [Uitzicht] hebben we die avond de meubels opgepakt en aan de Dordogne gegeten. Want op zich was het een mooie camping, veel bomen en hij lag pal aan de Dordogne [brug bij Cénac aan camping]. Helaas was het er erg druk, we stonden tussen auto's en caravans.

Aan de rivier kon ik 's avonds als iedereen naar bed was nog wel een beetje nature spirit feelings voelen enzo. En stargazen natuurlijk. De grote beer stond gewoon net boven de rivier. Prachtig. 2 vallende sterren gezien.

Omdat we een standplaats vakantie hadden, kregen we de beschikking over een tent met stuitende luxe. We hebben echt geprobeerd een gewone tent te krijgen, maar dat mocht niet. Er stond zelfs een staande lamp in zoals ik thuis bij de bank heb staan. Uit protest gebruikte ik die als kapstok.

Diep in mijn hart vond ik de ijskast wel prettig…al was het maar om de super lekkere streekwijn 'Vin De Domme' rosé in koud te zetten. Domme is een plaatsje boven Cénac [Dijntje Wijntje] [Vast merk van Asha].

Woensdag 6 augustus

Sahara feelings

De dag begon met een lekker Frans ontbijtje: croissantjes en koffie. Aangenaam temperatuurtje. Nadat we de broodjes hadden gesmeerd gingen we op weg voor de eerste route: rondje Castelnaud. Nou was het al warmer geworden, maar hoe warm merkten we pas op de fiets. Al in het begin moesten we klimmen. Wat bij mij dus neerkomt op standje 1-1 de allerlichtste versnelling dus he. Eigenlijk ga ik bij het klimmen in het algemeen stapvoets vooruit, maar wat waren we ook al weer? Juist: Bikkels.

Het was echter zo ontzettend warm dat ik er misselijk van werd en hoewel ik normaal een zonaanbidder ben, wilde ik zo veel mogelijk in de schaduw. Ook Niels leefde van schaduw tot schaduw. Bij een apotheek in Cénac hing een klok/temperatuurmeter die weliswaar wat te hoog uitviel: 48 graden! In werkelijkheid zal het zo'n 35-40 graden zijn geweest met een hele hoge luchtvochtigheid. Om de paar meter moesten we pauze nemen. Ik zei dat we zo nergens zouden komen en we besloten de fietsen in de spreekwoordelijke wilgen te hangen. We gingen naar de super voor nog een paar liter sap en hebben de verdere middag onder een boom getijdloosd bij een begraafplaats.

Een mooie sprookjesachtige plek. Waarvan helaas geen foto, het was te warm om het knopje van de camera in te drukken. Onlangs heb ik een EHBO cursus gevolgd en ik was echt bang mijn kennis over hittekramp, warmtestuwing en hitteberoerte te moeten toepassen. Die avond aten we: rijst met kikkererwtensaus gekruid met een couscousmixzakje. En onze eerste fles Domme wijn werd soldaat gemaakt. Ik was wat al te enthousiast. De hals brak af. (zie foto 'Dijntje Wijntje') Toch nog goed van gedronken. Hoe warm het was die dag kun je eigenlijk het beste afleiden uit het feit dat zelfs de stripboeken in het Franse literatuur winkeltje waar Niels mij vol enthousiasme op wees, mij volstrekt koud lieten.

Donderdag 7 augustus

Tropenrooster

Het zal de mensen die ons kennen verbazen: we zijn om 7.00 uur opgestaan en 10.00 uur vertrokken. Echt Strak! Zodat we voordat de ergste hitte zou beginnen al halverwege de tocht zouden zijn en siesta konden houden. Uiteindelijk viel de hitte deze dag mee en was het prettig fietsen. Een nieuwe en geslaagde poging van de Castelnaudroute (31km). Sowieso een boost voor mijn ego want de vorige dag was die klim mislukt en ik dacht dat ik alle routes niet zou aankunnen. Kan je nagaan hoe warm het was: het lag echt aan de hitte. Dit keer hadden we de klim volbracht. Nog steeds standje 1-1 voor mij, maar goed zie [Pelgrimage], daar sta ik helemaal bovenaan bij het kruis want boete en schuld enzo.

Onderweg nog een spannend wandelpaadje tegengekomen die stijl naar beneden liep. Hier waren heel veel vlinders. Niels deed zich bij Les Jardin des Milandes tegoed aan een torenhoog sorbet, ik nam een uhm (zuinig mondje) kopje koffie. Ik probeerde wel een beetje op de lijn te letten. Ahum. Hele leuke locatie overigens. Als klap op de vuurpijl fietsten we langs een bio-shop. Een Franse natuurwinkel! Nooit gedacht dat ik in de Dordogne tofu kon aanschaffen. Zowel tofu rosso als gerookte tofu gekocht. Die avond aten we zelfde prutje maar dan met cous cous. En groene paprika erdoor om het wat pittiger te maken. De Domme smaakte er weer goed bij.

Zoals je trouwens ziet op [Uitzicht] hadden we het genoegen elke avond te genieten van matig ping pong spel. Als het nou nog de chinezen waren van de Olympische Spelen…Die ping pong ruimte werd ook nog eens hel verlicht door TL buizen die tot diep in de nacht bleven branden. Wij ontdekten hoe we die zelf uit konden doen, voor een betere sfeer bij de tent [mag het licht uit]. Die op de laatste dag symbolisch is genomen.

Vrijdag 8 augustus

Les Ballons, c'est triqué!!!

Douf douf douf, rakkararakarakak, tudududututudutut dew, dew, dew, douf, douffer, douf , les ballons, les ballons, les ballons, les ballons, les ballons, les ballons, (progressive trance deuntjes) en dan een wave en iedereen roept tegelijk op de white dressed houseparty C'EST TRIQUÉ!!!

Want op deze dag is een MEGAHIT geboren. Bij een heel Engels thee huisje lag onderstaand boekje.

Titeuf is een populaire strip in Frankrijk. Mijn eerste Titeuf kreeg ik van Niels toen hij terugkwam van een Madonna concert in Paris. Het is duidelijk geïnspireerd op De Kleine Robbe (Le Petit Spirou) en ook wel Biebel (van Marc Legendre alias Ikke) volgens mij. In dit boekje stond een heel grappig plaatje waarop Titeuf met zijn vriendjes langs een billboard met een pin-up erop loopt met enorme eh Ballons dus. Titeuf roept half geschokt uit: 'Les Ballons!' Vriendje zegt heel blasé (hij heeft er duidelijk verstand van) 'C'est Triqué.'

Daarna kon ik die tekst niet meer uit mijn hoofd krijgen. We gaan een sampler kopen en stinkend rijk worden, Ciao Armin en Tiesto! Titeuf is ook geïntegreerd in de Franse natuur. Vergelijk zijn kapsel met de bomen op [Titeufjes].

Deze dag deden we een rondje Daglan (32km). Waar ik ergens de super vlinderfoto heb genomen. Zie [Le Papilon2]. Die vlinder bleef vrij lang zo op die tak zitten en daardoor kreeg ik de kans van mijn leven om zo'n foto te maken.

Verder beetje normalere temperaturen en tagliatelle met tofu rosso gegeten, aubergine, tomaatje. En natuurlijk was Domme Rosé ook weer van de partij.

Zaterdag 9 augustus

Les Stoer de France

Mooie fietstocht rond Carsac-Vitrac (33,5 km) met veel eigen initiatief. Want halverwege bij Aillac besloten we de Grande Randonee eens te nemen, op de kaart zag deze eruit alsof het ook te fietsen was. Op zich wel inderdaad en het was ook wel heel mooi…BUT mijn ego werd zwaar op de proef gesteld. Niels kon de klimmetjes heel goed fietsen en bij 1 klim kwam ik maar niet omhoog. Eerst had ik zoiets van Ja dag Jan, de Groeten en ben ik naar boven gelopen. Niels begon echter op mij in te praten: 'probeer het nou nog een keer, spiegologies is het nu makkelijker want je weet nu precies wat er komen gaat, je moet aan het eind gewoon even alles geven, en hard trappen.'

Ik bezweek want ik kon het eigenlijk niet verkroppen dat hij wel fluitend naar boven was gefietst. Dus ik weer naar beneden en ik heb de klim tot 3 keer toe geprobeerd. Dit is keihard vastgelegd door mijn personal trainer. Zie foto-serie van mij op de fiets vanaf [Ik ga voor de Bolletjes Trui]. Af en toe droom ik er nog van en word ik huilend wakker. Ook al weer in therapie geweest. Zucht.

We hebben wel iets bijzonders maar tegelijkertijds wreeds aanschouwd: een vrij grote spin die krekels ving. Alsof er een natuurfilm werd gedraaid. Van zo dichtbij iets bekijken. We wilden de krekels wel bevrijden, maar dan verstoor je de natuur. Of niet? Trouwens je weet niet of de spin giftig is. Geen foto, vond ik een twijfelgeval…

Uit compensatie maar heel fanatiek [gekookt] gebakken aardappeltjes in blokjes, ratatouille, sla met een gekookt eitje. Overigens was de rolverdeling goed: Niels nam de afwas elke dag op zich en deed het betere snijwerk. Erg Domme maar lekkere wijn erbij.

Zondag 10 augustus

Als een vis op het water

Jeej! Vandaag gekanood. Was super te gek. We vertrokken wel een beetje laat…14.00 uur pas. En wij hadden dus een KEIHARDE deadline. We moesten 18.00 uur in Beynac zijn. En in een normaal tempo zou je er 2,5 uur over kanoën. Vanaf Cénac voeren we stroomafwaarts naar Beynac. 12 kilometer kanoën. Mijn bloedend ego (zie vorige dag) kreeg weer een boost omdat Niels onder mijn leiding moest kanoën! Ik had al diverse roeicursussen gevolgd namelijk. Onder mijn bezielende leiding kwamen we net op tijd in Beynac aan om met het laatste busje weer naar Cénac te worden teruggebracht. Het kanoën is zeker voor herhaling vatbaar! Halverwege de route was er een fotograaf midden op het water. Een wereldbaan: de hele dag foto's maken van langskanoënde toeristen. De [foto] kon je 5 minuten verder afhalen, maar dat deden wij pas de volgende dag, gezien de deadline.

Eenmaal weer thuis besloot ik nog even in de Dordogne te springen. Nu zag hij er vrij onschuldig uit, maar de stroming was behoorlijk heftig. Hoe hard ik ook zwom, ik bleef achteruitgaan. Het werd echt eng toen ik in een waterplant verstrikt raakte. Van het zwemmen zelf zijn ook weer leuke kiekjes gemaakt [Plons].

Wel een klein hoofdje ;-) goed kijken.

Vandaag tagliatelle Primavera alla camping France gemaakt. Met gerookte tofu, haricot vers, champignon uit blik

(!) Zou ik thuis dus never nooit doen) en een paprikaatje geloof ik. We hadden trouwens ook regelmatig een kaasplankje na het eten en meloen. Zelf vind ik blauwe kaas en meloen een heerlijke combinatie.

Dit alles werd die avond begeleid door een andere wijn.Iets met chateau. Niels omschreef het als een 'moeilijke wijn'. Nahja, er zat elk geval alcohol in. En met meloen dronk het erg lekker weg.

Overigens zat de kurkentrekker nog steeds in de kurk van de wijnfles van dag 1 omhuld met het glas van de hals. Dus moesten we steeds bij de buren een kurkentrekker lenen. Op de laatste dag heeft Niels met chirurgische precisie de kurkentrekker 'bevrijd' en met een soepele elegance de laatste Domme wijn van onze vakantie opengetrokken. Waarvoor chapeau! (was ook een moeilijke kurkentrekker, vandaar)

Maandag 11 augustus

Blaffende honden bijten niet?

Dit keer gingen we voor de rondrit Beynac/La Roque Gageac (31km). Bij een Y-splitsing moesten we rechts aanhouden. Ik wou braaf naar rechts maar Niels hield vol dat dit gewoon rechtaf was en niet rechts aanhouden.

Het komt er op neer dat we verkeerd reden en Niels wilde doorsteken via de Grande Randonee om zo vanzelf weer op het juiste spoor terecht te komen.(nvdr: achteraf had ik gelijk natuurlijk he)

Ehm, inderdaad erg mooi enzo dat wel. Maar stijl! We konden er niet fietsen dus met de fiets aan de hand naar boven gesjokt. Ook hier was Niels weer superieur maar ook zeer galant. Hij presteerde het namelijk om steeds een stukje naar beneden te lopen om dan mijn fiets over te nemen en die een stuk omhoog te sjouwen. Evengoed liep ik met enige wroeging achter hem aan (nvdr: mompel mompel, echt wel dat we naar rechts hadden gemoeten) en vergat van het natuurschoon te genieten. Boven moesten we even bijkomen.

Maar goed volgegeten en gedronken fietsten we weer verder. Fiets, fiets, klim, klim. Ergens op de route bij een boerderij begon mijn hart te bonzen: ik zag Niels in de verte fietsen en er kwam een hond op hem af, en meteen daarna kwam een tweede hond blaffend op mij af. Ik werd echt doodsbang en wilde keihard wegfietsen. Ik riep in volle vaart: 'Jezus Christ Niels, wegwezen!'. Het volgende moment knalde ik tegen de achterkant van Niels zijn fiets aan en viel ik op de grond. Hevige consternatie natuurlijk. Zelf was ik op een paar schaafwonden na nog heel, maar de lamp van mijn fiets was er af. Ik beefde van schrik.

De boer kwam er op een gegeven moment bij en zei iets als 'parle de la plu' (vrij vertaald als 'ze doen niets, ze bijten niet'?). Ik zei steeds: C'est, oke, c'est oke…De honden gingen lief aan ons snuffelen en leken ineens heel onschuldig. Niels was zich ook wild geschrokken, omdat ik in volle vaart op hem afkwam. Vlak voor een helling, ook nog. En hij wist niet of ik links of rechts zou gaan passeren. Niels was juist heel beschermend voor hond 1 gaan staan, zodat ik rechts van hem door kon fietsen. Voortaan zou Niels dus dicht bij mij blijven als we weer in zo'n situatie zouden komen. Als troost kreeg ik die middag een lekker ijsje van hem.

Deze avond makkelijk gedaan: ik heb de restanten van de vorige dag opgegeten en Niels haalde weer een gallette. Onderweg had ik nog de noodzakelijke Domme wijn gehaald die ik bijna in mijn eentje heb leeggedronken. Goede wijn want volgende dag geen hoofdpijn.

Dinsdag 12 augustus

Domme regen

Dit is alweer de laatste dag. En we moesten terugfietsen naar Rouffilac, omdat we daar op de bus naar Amsterdam moesten stappen. Het regende echter pijpestelen. Dit hadden we al vaker in de ochtend gehad, maar dan klaarde het om een uur of 11 weer op. Vandaag bleef het regenen. Meuh. Maar goed, bikkels als we zijn, regenpakje aan, broodjes voor onderweg gesmeerd en on va velons klimmen naar de Domme. De eerste route die we in gedachten hadden bleek toch te lastig, omdat het een smal paadje was, erg stijl en er ook auto's van de andere kant kwamen. (nvdr: we hadden geen routebeschrijvingen van tochtje Rouffillac-camping en vice versa gekregen). Toch maar de gewone weg geklommen.

In het plaatsje Domme hebben we crepes gegeten en patat. Toen de zon ging schijnen wilde ik natuurlijk gelijk op de fiets springen maar Niels wilde echt nog even de stad bekijken. Wel leuk stadje met dito winkeltjes. Als we tijd hadden gehad hadden we de grotten bekeken. De entree was gewoon een soort gebouw, maar dan werd je met de lift 400 meter omlaag gebracht en door een gids door de grotten geleid. Best spannend. Doordat het steeds zo had geregend was het al vrij laat op de dag. 16.00 vetrokken we uit Domme voor de tocht naar Rouffillac. De absolute afstand zal 15km zijn. Ik denk dat wij dan 25km fietsten. Het regende inmiddels weer…maar wonder boven wonder klaarde het een uur later ineens helemaal op en hebben we toch nog leuk in de zon gefietst.

We vonden een echt fietspad: een groene route. Waar alleen fietsers mochten komen. Uniek. Ook weer een enge waakhond tegengekomen, hij kwam notabene helemaal van beneden het fietspad op. Brrr. Ik weer hard wegfietsen. Maar nu zonder incidenten. Om 20.00 uur herinnerde Niels mij eraan dat ik nog Domme wijn mee naar huis wou nemen. Dom, dom, dom, ik had er helemaal niet meer aan gedacht. Hij was in deze buurt nergens te krijgen en alle winkels waren al dicht.

Enfin we kwamen in Rouffillac wel een beetje van een koude kermis thuis. Ons was beloofd dat we nog de keukenkist konden gebruiken. De bus zou namelijk pas om 23.30 komen. Maar dat bleek uiteindelijk niet het geval en we hadden nog niet gegeten. De cycletoursmensen waren heel streng. Het was pas 20.30 en we mochten nog geen kopje thee zetten. Er was daar op die camping wel een barretje open, maar we moesten nou juist op die plek blijven van de cycletours tenten. Maar goed. Ik was behoorlijk verontwaardigd. Vandaar dat ik mijn veel beproefde bambiblik weer op volle toeren heb laten draaien (warpspeed). Met als resultaat dat het me lukte om ze nog een pannetje, twee kopjes, lepels en een afwasborstel te ontfutselen. Konden we toch nog een kopje soep maken.

We arriveerden vrij vroeg in Amsterdam: 13.30 uur. Niels rende al naar de tram met zijn koffers en ik wilde nog even bijkomen. Tenslotte in de Burger King nog een kopje koffie gedronken. We waren allebei een beetje humeurig dus niet zo'n goed idee. Hm, het lukte me gelukkig toch nog om Niels over te halen (weer Bambi-warpspeed) om nog uit eten te gaan. Ik vind thuiskomen altijd zo moeilijk. Het buitenleven bevalt me altijd zo goed, misschien iets in mijn leven veranderen en toch het [Buitenhuisje] kopen in Montfort… Die avond hebben we trouwens wel heel gezellig in de Waaghals gegeten om alles netjes af te ronden!