NEDERLANDSWEKELIJKSCOMMENTAAR
HOME ASTROLOGY ARTICLES GEBOORTETEKST OMARKHAYYAMINTRO
ENGLISHRUBAIYAT DUTCHRUBAIYAT GEDICHTENRUTH SAYINGS BOOKS LINKS



Miriam tijdens repetitie Slaai november 2010.


M i r i a m

Actress with down syndrome, born 18th august 1962.




AFTER WATCHING THE MAGNIFICENT documentary "Trisomic Attitude" on november 7th 2003, about mentally retarded persons and their way of thinking, living, about their possibilities, their proudness of their achievements, but above all with interviews about their wishes, their fears, their feelings of being set apart, I realised that on my website, which I started february 2003, a page about my youngest daughter, mentally handicapped, was still missing.

SO HERE IT IS, my page about MIRIAM and Down Syndrome or mongolisme as it is still often called, started November 2003, and to be expanded.

* * * *


Miriam on stage august 2003.


FEBRUARY 29th 1980 SHE LEFT HOME and started to live in a so called parent-replacing home, a decision in which she has taken part fully. In the course of many years these homes have become smaller, the habitants have learned to be as independant as individually possible. Now it is no longer one house where 20 or more people live close together, but a combination of 5 flats on the same flour in a large building; her room has become much larger; she can be more independant, as far as that is possible for her, and also gets all the help needed. Certainly much has changed in the way of living and of day-care or working for the mentally retarded in Holland.

I made the following POEM about her, 27th december 1993, in Dutch (to go directly to my English translation click here.):


Miriam
Vanavond - kwart voor elf - uit Amsterdam rijdend naar Rotterdam,
in een opwelling zeer intens,
ging ik nog even langs bij mijn jongste dochter, mongooltje, mens,
volwassen vrouw van negenentwintig jaar.
Ik klopte op haar kamerdeur, ging naar binnen, ze zat daar
in haar nachtpon, kleren verspreid om zich heen op de grond,
het koffiezetapparaat nog warm. "Ha, Papa, wat leuk dat je even komt!"

Ik bleef een uurtje. Later in bed met mijn vrouw,
armen om elkaar heen,
bedacht ik me - daar ligt ze nou,
wat een contrast! Alleen in bed, m'n dochter, geen man, geen kind,
- af en toe een vrind
die langs mag komen. Elke avond, elke nacht
alleen uitkleden, alleen naar bed, tot de dood haar wacht.

En toch, ze heeft haar eigen fantasieen, dromen, wensen,
geeft op - en buiten haar toneel haar warmte aan veel mensen,
deelt op haar manier haar leven in en voelt
op haar manier hoe 't leven is bedoeld!

m'n jongste dochter, warm, gehandicapt, intens -
VOLWAARDIG MENS!

Miriam
Late one evening, driving home from Amsterdam, the end of december and quite cold,
I made a detour and called on my youngest daughter, twentynine years old.
At her room in the parent replacing home I knocked on the door;
Come in, the called - she was sitting there in her nightgown, the coffee in the thermoscan still warm; clothes spread around her on the floor.

"Hey dad, how nice of you to come!"
We talked a while about the things we each that day had done.

Later, in bed with my wife,
I was thinking about my daughters' life.
The contrast! Alone in bed, no man, no child; from time to time a friend comes by.
But each night, she is in bed alone, till it's her time to die.

But also, she has her own dreams, wishes, imagination,
finds in her creativety her inspiration.
Gives of her warmth on and off the stage
to people of each age.

And has her own ideas of what is bad and good.
My youngest daughter, warm, intense!
She lives her life the way she thinks she should.

* * * *

NOW, LONG AFTER I wrote this poem, she is, already for more than 20 years, a member of a highly professional theater group of mentally retarded actors, performing in theaters as well as on street festivals regularly in Holland, Spain, England, France, Germany, Poland and a couple of other countries. SHE also has appeared on tv a number of times and given a number of radio interviews.
In some ways she is fully grown up, in other ways she is a child, but she gives to people, with her talent and her warmth, things not many so-called normal people can give.


HER GREAT AMBITION is to also work together from time to time, with other (so called "normal") professional theatre groups or for tv, as guest-actress, so anyone interested please CONTACT me or Theater Maatwerk.



open-air performance of "Lichtpulver" at the Vondelpark Amsterdam.


MAYBE MY ELDEST DAUGHTER Ruth will write her side of her sister's life one day. As Ruth remarked, the other day: "Dad, you have known Miriam a bit more than half your life, but I have practically known her my whole life."
One can argue about the difference of being a mother, a father, a sister or brother, but anyway for each mother, each father, sister or brother the experience always will be a highly personal one.



Ruth amongst public watching "La Strada", july 2004.


THE FRENCH DOCUMENTARY "Trisomic Attitude" shows what mentally retarded persons can accomplish, given the right help, which is shown in other documentaries as well.

But its extensive interviews bring out another subject, about which not much is known and which is almost a taboo: how do the mentally retarded themselves experience their being different, their having different faces, bodies, etc.

FOR MOST PARENTS THIS IS UNCHARTED TERRITORY, because the mentally retarded generally don't want to talk about this (and most parents dare not bring it up), just as they also don't want to talk about death or other difficult subjects; these subjects are "forbidden" and they will withdraw from the questions, the conversation. My daughter Miriam for instance does not want to touch on these subjects with me; only once she said to her sister, crying: I am a mongoloid.
Some remarks I remember from the interviews in the documentary:
A man of about 25, who paints: "People seem to be afraid of me which makes me also afraid of them"
A woman of about 23, who writes poems: "It is like racism; people treat me like I am of another race; they discriminate against me, like they did against Anne Frank."
Another man of about 20: "I have always hated my face; it is so different." Question: "If we would pay for an operation, would you get it?" Answer: "Not anymore; my face now belongs to me."


Miriam as circus director, scene from "La Strada".


THIS YEAR (I AM WRITING THIS SENTENCE 2nd July 2007) Miriam will be 45 on august 18th; just two months before her birthday she has performed with her theater group in Zurich and Hamburg; next week she will perform in Rotterdam; and on her birthday she will perform in Kaiserlautern, Germany. TRAVELLING AND WORKING; a good way to spend one's 45th birthday!

FOR MORE INFORMATION about Theater Maatwerk, go to http://www.theatermaatwerk.nl, the homepage of Theater Maatwerk, a professional theater group of which all actors are mentally handicapped and yet play with a professionalism and and an expression of emotions that is truly exceptional. On their website, available both in Dutch and English, you will find foto's, a list of plays etc.


I WROTE 30TH MARCH 1997 ABOUT MIRIAM, IN DUTCH: vandaag, 2e paasdag, met Miriam afgesproken en haar de keus laten maken wat te doen. Als eerste wilde ze bloemen of een plant kopen voor het graf van Joke, haar moeder, in verband met Joke's verjaardagsdags datum van 1 april. De kweker was open en het aantal mensen, wat vandaag planten en aarde en mest of wat dan ook daar moest kopen was onvoorstelbaar: de rij voor de kassa begon al waar je binnenkwam. Miriam kocht een rozenstruik en omdat we geen karretje hadden en alleen maar die ene struik waren we toch tamelijk vlug bij de kassa, na 20 minuten. Dat bezoek van Miriam aan Joke's graf is wel weer een verandering; jarenlang was ze eigenlijk bang om daarheen te gaan, vorig jaar deed ze het voor het eerst en nu was 't geen enkel probleem. En daarna naar de Rotterdamse dierentuin Blijdorp. Een mooie naam trouwens: een blij dorp. Of alle dieren zo blij zijn in hun kooien weten we natuurlijk niet, maar het was heel druk met allemaal ogenschijnlijk blije bezoekers. Ideaal zonnig weer en doordat we gisteren net de klok verzet hebben naar zomertijd bleek het heerlijk lang licht, zonnig en warm. We kwamen binnen toen de pinguins gevoerd moesten worden, een primeur voor Miriam en mij, en zagen ook twee heel jonge ijsbeertjes, de één melk drinkend bij de moeder, de ander in de ruimte daarnaast slapend tussen de poten van de moeder. Ook een primeur. Later lazen we dat die beertjes (al een paar weken eerder geboren) pas een paar dagen geleden voor het eerst naar buiten mochten; we boften dus dat we ze zagen. Het is merkwaardig, hoe Miriam met haar flink dikke lijf onvermoeid de hele dierentuin doorloopt en hem dan nog een keer doorkruist om wat overgeslagen dieren te gaan zien. Ze houdt, logisch met haar gewicht, nu niet direct van wandelen, maar als ze het doel leuk vindt, zoals bv nu de dieren of een andere keer in de stad de winkels, dan is ze onvermoeibaar. (Inmiddels is ze, nu juni 2012, al weer een heel stuk magerder, nadat ze al een aantal jaren flink haar best gedaan heeft minder te "snoepen" en mede doordat ze nieuwe pillen gekregen heeft voor haar schildklier.)
Als je haar dan weer zo'n dag meemaakt is het altijd verwonderlijk de mixture van volwassenheid en kinderlijkheid, van wijsheid en onvermogen tot begrip, afhankelijk van waar het overgaat afhankelijk van anderen. MENSEN VRAGEN WEL EENS: hoe oud is ze nu "geestelijk", maar die vraag is niet te beantwoorden: ze is volwassen en kind, leeft in een andere werkelijkheid, heeft op vele gebieden steun nodig. Mongolisme of Downsyndroom, wat is het, een chromosoom te veel en opeens sta je in een andere wereld. En Miriam heeft als vlucht uit de werkelijkheid, die ze moeilijk vindt, gekozen voor haar fantasiewereld, een wereld, waarin zij prinses is. Na de dierentuin kon Miriam kiezen tussen gaan eten of naar een film die ze wou zien: Romeo en Julia van Shakespeare; het ballet heeft ze op video; een aantal Shakespeare stukken heeft ze al gespeeld met haar toneel groep. Het werd toch het eten, Argentijnse steak bij Gaucho’s. In haar woonhuis moet behoorlijk op de centen worden gelet en biefstuk eten ze daar zovaak niet. En ze is er dol op! Een gezellige dag waarin we samen lekker genoten hebben en lekker gekletst.

SINCE A FEW YEARS now Miriam takes mondays off and then from tuesday untill the end of the week it is hard work: performing in the Netherlands or abroad or working on a new performance in the home-theater. SHE REALLY IS A FULL TIME ACTRESS!


Warming-up for rehearsal Slaai.
Opwarmen voor openbare repetitie Slaai.

And here an impression of the latest street performance
En hier is een impressie van de laatste straat theater voorstelling, waarmee Maatwerk ook weer op toernee gaat in het buitenland.


Straat theater voorstelling Erendira op Schouwburgplein Rotterdam juni 2012.


FOR FURTHER INFORMATION on Mental Retardation go to the website of the Society of parents and relatives of persons with a Mental Handicap in the Netherlands: http://www.vogg.nl/, or for professional theater work with people with a mental handicap go to http://www.theatermaatwerk.nl

* * *

YOU MAY CONTACT ME by email at:
Hans-Van.RossumNOSPAM@NOSPAMhetnet.nl but delete the words NOSPAM from the address (This way I hopefully avoid automated spam and viruses!).

Click here for:
TOP
NEDERLANDS WEKELIJKS COMMENTAAR
GEDICHTEN RUTH | HOME | ASTROLOGY | ARTICLES | GEBOORTETEKST | TRANSITTEXT | COURSFRANCAIS | CURSUSNL | PRICES
OMAR KHAYYAM's RUBAIYAT INTRO | ENGLISH RUBAIYAT | DUTCH RUBAIYAT | SAYINGS | LINKS | BOOKS |