HOME ASTROLOGY ARTICLES GEBOORTETEKSTOMAR KHAYYAM INTRO
ENGLISH RUBAIYAT DUTCH RUBAIYAT MIRIAM SAYINGS BOOKS LINKS




"Wekelijks" commentaar (Weblog)


klik hier voor inhoud,
hier voor deel 2)

Een min of meer regelmatige kolom met commentaar op de maatschappij en op de politiek. Van een kritische oude man, die gebeurtenissen in de wereld en veranderingen in het dagelijks leven in verschillende landen probeert te beschouwen en te duiden, zonder daar altijd in te slagen. En die denkt dat ervaringen uit het verleden nuttig kunnen zijn.

Commentaar is welkom naar Hans-Van.Rossum@NOSPAMhetnet.nl, maar laat het woord NOSPAM weg (zo hoop ik virussen en spam te vermijden).


Hans van Rossum

* * *

FinanciŽle overwegingen - lenen, lenen, lenen. (10 december 2009): Het fameuze Amerikaanse weekblad The NewYorker, heeft naast z'n vele interessante artikelen en z'n tekeningen ook een bijzonder interessante financiŽle pagina van James Surowiecki. Bijzonder interessant, omdat hij niet over dagelijkse gebeurtenissen schrijft, maar over zeer fundamentele zaken, die vaak bij de meeste van ons niet bekend zijn. In de week van 23 november schreef hij over lenen. We weten het al lang: een FinanciŽle crises wordt bijna altijd veroorzaakt door "dept that has become dangerously out of scale". Regeringen - en in feite dus wij allemaal - moeten daarna de enorme rekeningen van de crises betalen, die ze mede veroorzaakt hebben. Ze hebben ons niet met zoveel woorden gezegd, dat we schulden moeten maken, wij persoonlijk, bedrijven, banken, maar ze hebben ons wel een aardig duwtje gegeven, door het ons aantrekkelijk te maken. Als we sparen krijgen we straf: we moeten belasting betalen over de rente. Maar als we schulden maken, zoals bij de aankoop van een huis, worden we beloond door de te betalen rente te mogen aftrekken van onze belasting. Het lijkt wel de omgekeerde wereld! Met bedrijven gaat het net zo: over dividend moet belasting betaald worden, maar wanneer een bedrijf schulden maakt kan het alle rente betalingen deduceren. Bedrijven kunnen hun kapitaal vergroten door herinvestering van winst, door aandelen te verkopen of geld te lenen. Maar alleen het lenen wordt beloond door de staat in de vorm van belasting aftrek, niet alleen in Nederland, maar in Amerika en vele andere landen. Zoals Surowiecki schrijft, met goede argumenten: dat aantrekkelijk maken van lenen is volledig onnodig. En het maakt de economie bovendien alleen maar kwetsbaarder. Bovendien worden beslissingen nu vaak genomen, door huisgezinnen of door grote firma's niet op zakelijke gronden, maar op basis van wat het belasting kundig oplevert. Het wordt tijd, dat sparen weer beloond wordt inplaats van lenen, of, als dat ineens te veel gevraagd is, dat sparen en lenen tenminste een gelijke behandeling krijgen.

Afganistan, nut van blijven of niet, opinie van een leek (8 december 2009): Nederland heeft bij het begin van de militaire missie de afspraak gemaakt in 2010 te vertrekken, waarmee Navo en de V.S. akkoord gingen. Nu komt er dus - zoals verwacht - steeds meer druk op Nederland langer te blijven. Maar wat is het nut en hoeveel beter is het leven geworden in Afganistan de laatste jaren? De papaver industrie bloeit als altijd, de vouwen krijgen steeds minder rechten en worden aan de lopende band verkracht, zijn uitgesloten van onderwijs. Wat is er nu echt beter geworden? Moeten we daar als Nederlanders, als Nederlandse militairen trots op zijn? Of moeten we de Afganen hun eigen leven laten leiden? De Taliban was een soort van schrikbewind, maar is het nu beter, met een volgens de berichten volkomen corrupte regering en met weer in hun macht herstelde krijgsheren? Met een soort van burgeroorlog die maar voortduurt? Er wordt wel gepraat over de noodzaak, de hoop, wellicht zelfs de verwachting de Taliban te verslaan, maar krijgen de Afgaanse burgers, de Afgaanse vrouwen het dan beter? Er wordt gepraat over democratie, maar wie denkt dat er echt sprake is van democratie, althans volgens onze begrippen. Taliban of anderen aan de macht, het blijft een land met moslim wetten, waarbij de vrouw een andere positie inneemt dan bij ons. Enige argument dus wellicht: onderdrukken we het terrorisme door te blijven, door te vechten en als robot uitgeruste wezens rond te lopen, of moet er een volledig ander beleid komen met oprichten van ziekenhuizen, van scholen voor iedereen, van schepping van werkgelegenheid, kortom van geld uitgeven niet voor wapens maar voor welvaart in Afganistan en van bestrijden van de terroristen in Pakistan? Maar ook dan weer de overweging: wat halen we ons dan op de hals?

De Kopenhagen milieu conferentie om de aarde te redden (7 december 2009): Het is te hopen, dat er op deze conferentie belangrijke akkoorden komen om de CO2 uitstoot te verlagen en eindelijk vaart te zetten achter het gebruik van schone energie. We zijn bijna te laat; als de aarde meer dan 2 graden opwarmt is dat fataal. Ik wil 2 stellingen, die door sommige landen gebruikt worden om niets of te weinig te doen, weerleggen.
1e: Overgaan op schone energie kost te veel. Niets is minder waar. Niet alleen is de alternatieve energie zoals zon, wind en water gratis, maar bovendien gaan de landen, die voorop lopen in gebruik van deze schone energie daar enorm veel mee verdienen. Niet alleen een economische stimulans voor de voorop lopende landen, meer werkgelegenheid, maar ook een technische voorsprong is hun beloning. Waarom zien landen als Nederland dat niet, proberen ze niet de ontwikkelingen die er aankomen voor te zijn?
2e wordt er gezegd, dat we de Verenigde Staten en China niet kunnen dwingen om mee te doen. Maar die landen moeten wel, willen ze straks de boot niet missen en met deze nieuwe technische energie revolutie ver achter lopen. Bovendien kan Europa dwingende eisen stellen aan landen, waaruit het goederen importeert. Een bepaling: geen import meer uit landen, die Kopenhagen negeren en je zal zien hoe gauw landen als China overstag gaan. Europa, grijp deze kans op een technische energie revolutie en krijg daarmee straks de voorsprong van de schoonste en goedkoopste energie van de wereld

Dieren liefde (27 November 2009): Vandaag las ik, dat 1 op de 4 gezinnen in Frankrijk op z'n minst een huisdier heeft. Het cijfer voor Nederland ken ik niet, maar het zal niet veel afwijken. En Duitsland - ? - ik zag in September een groep van 4 Duitse echtparen op een terras op het Scheveningse strand, met gezamenlijk 6 honden - waarvan er 4 op schoot zaten! Voor de V.S. zag ik wel cijfers: 46 miljoen gezinnen hebben tenminste 1 hond, 38 miljoen heeft katten, 13 miljoen hebben aquariums waar in totaal meer dan 170 miljoen vissen zwemmen. Bij elkaar kosten die dieren in 2008 een slordige 40 biljoen dollars. Ondanks de crisis verwacht men een stijging over 2009 van 5%. Je zou dus wel kunnen zeggen, dat Amerikanen (en dat zal ook wel voor Europeanen gelden) van dieren houden. Of alleen maar voor hun eigen huisdieren? Want Amerikanen houden er ook van om dieren te eten. De geschatte hoeveelheden die ze dit jaar zullen eten: 27 biljoen pond koeienvlees afkomstig van 35 miljoen geslachte koeien; 23 biljoen pond varkensvlees afkomstig van 115 miljoen geslachte varkens en 38 biljoen kippenvlees, afkomstig van een 9 biljoen kippen. En zoals iedereen tegenwoordig best weet: die dieren worden vetgemest en gedood op de meest gruwelijke, barbaarse manier. Want ze moeten zo snel mogelijk groeien en dat moet zo min mogelijk kosten. Van varkens bijvoorbeeld worden de staarten afgesneden en bij de mannelijke dieren de testikels weggehaald, alles zonder verdoving. De poten van veel mestdieren kunnen het gewicht niet meer dragen. Ze "leven" (als je dat leven kan noemen tussen poep en stront van jaren; de stank veroorzaakt allerlei gemene kwalen. Enfin, dezelfde mensen, die zoveel "houden" van hun huisdieren of hun paarden hebben geen enkele consideratie voor andere dieren. Houden ze soms alleen maar van huisdieren, omdat het slaafse dieren zijn, die altijd maar kwispelen of langs je ben strijken als je iets tegen ze zegt en die je nooit tegenspreken en je vereren als de "baas"?

Sebastien, Frans schilder en beeldhouwer. (17 November 2009): Een paar dagen geleden de tentoonstelling Les voyages de Sebastien bezocht in het aan hem geweide museum Centre d'art Sebastien in Saint Cyr sur Mer. Het museum (een oude kappertjes-fabriek, werd na zijn dood opgericht op initiatief van Adrien Maeght, van het zo bekende museum in St Paul de Vence. Prachtige schilderijen, prachtige beeldhouwwerken, velen ervan geÔnspireerd op Algerije en Marokko. Een van de werken: een getekende voetzool met de volgende tekst": l'Homme est un pŤlerin - a la recherche de son pŤlerinage - et son pŤlerinage - est en-lui - pas a pas.

Mexicaanse griep, inenten of niet en geld. (14 November 2009): Wat moeten we hierover weten en waarom vertelt onze regering dit niet? En wie verdienen hier miljoenen aan?
1e. Het is helemaal niet zo zeker dat deze griep echt gevaarlijk is. De verkopers van vaccin hebben het "gevaar" zwaar opgeklopt en gedreigd met de dood, terwijl er in werkelijkheid nauwelijks slachtoffers zijn. Goede kans, dat het vaccin veel gevaarlijker is dan de griep zelf. 2e.In deze H1 griepprik is kwik toegevoegd: Thiomersal, in verschillende landen verboden sinds 2000-2005 wat 49% mercury bevat. 3e. Thiomersal wordt als "gevaarlijk en dodelijk" middel aangemerkt en heeft een zeer negatief effect ook op milieu, war een deel van het kwik in uitgepoept of uitgeplast wordt, belangrijker naarmate het aantal inentingen toeneemt. en in het afvalwater terecht komt. 4e. Mijn huisarts raadde mij de inenting af. 5e. Het is dus zeer de vraag, of de inenting voor U en mij goed is. Een ding is zeker: voor de makers van vaccins is het een enorm winst-object!

TV-smink (16 October 2009): Je zou zeggen: bij de tv industrie moeten ze de beste opmaak technici hebben, die er bestaan. Ik vraag me daarom regelmatig af: waarom worden de gezichten van omroepsters en omroepers, van presentatrices en anderen meestal zo hevig opgemaakt, dat het opmaak spul er als het ware van af druipt. De gezichten op tv zijn meestal zo onnatuurlijk, er zit zo'n laag make-up op, de ogen zijn vaak vervormd tot spleetje, de wenkbrauwen zo vertekend, dat er niets natuurlijks meer aan is. Je zou denken: wat accentuatie van bepaalde gezichtseigenschappen, wat verbergen van rimpels en klaar is Kees. Maar nee, door de zo overdadige make-up zien we volkomen onnatuurlijke gezichten, zeker niet mooier. Kijken de make-up mensen alleen maar naar de gezichten van de mensen, die ze opmaken, en niet naar de televisie beelden van die mensen, hoe die mensen er later op TV uitzien?

Draaiende auto-motoren (15 October 2009): Je ziet het als je loopt, als je fietst en als je auto rijdt: in Nederland laat iedereen zijn auto motor constant lopen. Het geeft niet of men stil staat in een file, stil staat voor een geopende brug of stil staat voor een stoplicht, stil staat om met een kennis te praten of met een collega, om de weg te vragen: Nederlanders weten het contact sleuteltje alleen maar te vinden om een auto te starten, niet om de motor te stoppen. En dat terwijl iedereen weet, dat die onnodig draaiende motoren erg slecht voor het milieu zijn, erg slecht ook voor de wereld, die men z'n eigen kinderen nalaat. Bovendien, wanneer je je motor niet onnodig laat draaien krijg je als beloning een besparing van tussen de 15% en 40% afhankelijk van hoe vaak je stil staat. De grootste supermarkt, Wallmart, liet in al z'n vrachtwagens een apparaatje installeren, dat automatisch de motor uitzet na een halve minuut en zo bespaarden ze tegen de 40% aan benzine kosten. Zelfs uitzetten van de motor bij een stoplicht waar je langer dan een halve minuut stil staat is al lonend. Waarom letten ondernemers in Nederland hier niet op bij hun chauffeurs? Waarom laat men die motor in Nederland toch steeds aan? Is het draaien aan het sleuteltje, ondanks de besparingen, te vermoeiend? Of geven Nederlanders gewoon niets om het milieu, niets om wat ze voor wereld voor hun kinderen achter laten?

Laakbaar gedrag van "Lakeman"? (12 October 2009): Ik denk dat "Lakeman", de in mijn ogen zich al jarenlang als ridder van het algemeen goed gedag opstellende profeet, dit keer zeer laakbaar gehandeld heeft: een oproep om geld massaal bij een bank weg te halen, wetend, dat je zo gezaghebbend bent, dat die oproep door heel veel mensen gevolgd gaat worden, en dus ook wetend, dat die bank - elke bank - dan failliet zal gaan, en dat je daarmee zeer veel mensen gaat schaden, gaat benadelen, allemaal voor een mogelijk voordeel voor jezelf en een kleinere groep die je meent te vertegenwoordigen. Een groep, die toch ook vaak uit hebzucht en met volle bewustzijn te veel geld leende. Een zeer laakbaar gedrag, Meneer "Lakeman", denk ik en de vraag is of de groep, die U meent te vertegenwoordigen dit wel gewild heeft, of U daarvoor een volmacht had. Ik vraag me toch wel een en ander af bij het gedrag van de Heer "Lakeman": heeft hij gedacht aan wat hij aanricht bij de mensen, die in dienst van de bank waren en die nu hun baan dreigen te verliezen? Aan bedrijven, die afhankelijk waren van (financiering of anderzijds) de bank en die nu mogelijk mensen moeten ontslaan of zelfs ook failliet kunnen aan? Aan de mensen met rekeningen bij de bank boven de gegarandeerde 100.000 of mensen die op ander manier nadeel van een faillissement kunnen ondervinden? Nee, Meneer "Lakeman" ik zou het nooit hebben kunnen doen, nooit voor mijn geweten hebben kunnen rechtvaardigen, wat U gedaan hebt! En wat is de rol van de omroep, die "Lakeman" de ruimte gegeven heeft om zijn oproep te doen? Hopelijk worden de rol van "lakemans" en de omroep nog door de rechter uitgezocht, want velen vragen zich af of dit allemaal zomaar mag.

Staphorst 4 (28 september 2009): Naar aanleiding van ons bezoek moet ik opeens denken aan een bioloog, die gezegd heeft: Als er een God is, dan moet hij wel ongelooflijk veel van kevers gehouden hebben, want dat is zo'n beetje de grootste groep dieren die er bestaat met de grootste verscheidenheid tussen alle soorten. En zo zou ik nu ook kunnen zeggen: God moet dan ook veel van verschillende geloofsrichtingen en van strijd gehouden hebben, want er zijn zoveel geloofsrichtingen in het Christendom en andere geloven en ze denken allemaal dat ze hun eigen privť God en privť hemel hebben.

Staphorst 3 (27 september 2009): Na Staphorst kwamen we weer bij de IJssel in de buurt van Olst en dronken thee vlak bij een voetgangers en fietsers pontje, wat niet kon varen in verband met de lage waterstand. Van een eveneens thee drinkend echtpaar met fietsen, waartegen we een opmerking maakten over het mooie landschap en dat het misschien wel eenzaam maar ook mooi wonen was daar, hoorden we dat het Olstse landschap wel vriendelijk was, maar de bevolking niet. Als vreemdeling telde je er niet mee, werd er niet tegen je gesproken, ook al woonde je er al een tijd; je werd in feite volledig genegeerd. Ja, een landschap kan je wel eens een verkeerde indruk geven over het karakter van de bewoners. Misschien zijn de bewoners wel zo argwanend geworden door de nabijheid van de IJssel met zijn zo wisselende waterstanden.

Staphorst 2 (27 september 2009): Toen we 's avonds gingen eten in het hotel waren alle tafeltjes bezet; we mochten aan de krantentafel eten, maar voordat het eten er was kwam er een tafel voor 6 vrij, waar we naar verhuisden. En al meteen kwam er een man met 2 vrouwen aan (vrouw en schoonzus), die vroeg of ze zich bij ons mochten aansluiten. "Als je maar netjes eet" zei mijn vrouw, "en je goed gedraagt" voegde ik er aan toe. Het bleek, dat we dezelfde soort van "humor" hadden en zo werd het een bijzonder gezellig en levendig maal. Ze waren 's ochtends uit een vakantie plaatsje bij Bordeaux vertrokken en op weg naar hun huis in Assen. Wij vertelden, dat we daar een half jaar geleden de prachtige China tentoonstelling hadden bezocht, dat Assen ons een mooie stad leek (weliswaar met mooi oud en minder mooi nieuw vlak naast elkaar in de binnenstad), maar dat we het verder niet kenden. En dat we een paar uur eerder even door Meppel waren gereden en dat daar, in tegenstelling tot Assen, helemaal niets leek te gebeuren. De China tentoonstelling hadden zij niet bezocht; mensen gaan vaak eerder naar tentoonstellingen ver weg dan in eigen stad. Tijdens de 2 uur, dat we naast en met elkaar zaten te eten wisselden we onze meningen uit over Bordeaux en omgeving, Staphorst en het geloof en Nederland in het algemeen en bleken we over veel dingen wel passende gedachten te hebben. De vrouw vertelde lachend, dat hun relatie met leugens was begonnen: "Hij vertelde me dat hij fotograaf was, een auto had en in Amsterdam woonde". "En toen bleef het verder lachen en liegen" reageerde ik. We namen na het eten afscheid en zeiden allemaal hoe leuk het toch was zo opeens mensen te ontmoeten, waarmee je zo'n plezier had. Achteraf had ik spijt, dat ik hen niet de url van mijn website gegeven had; vermoedelijk ontmoet je elkaar nu nooit meer; ships that pass in the night.

Staphorst 1 (27 september 2009): Tijdens een tweedaags tochtje langs de IJssel en Salland sliepen wij in een hotel in Staphorst. Niet van te voren bedacht, maar omdat een hotel in Zwartsluis vol zat en de receptioniste ons vertelde dat dat het meest dichtbije hotel was. Een mooi hotel, wat je nu niet direct in Staphorst zou verwachten, al generaties in handen van dezelfde familie, die volgens het verhaal in het menu in 1901 begonnen was met een Staphorster cafť. Staphorst is bekend om z'n klederdracht en daar zagen we 's ochtends wat van, lopend of fietsend naar de kerken. En hoe gek zit dat geloop voor een leek toch in elkaar: de mannen over het algemeen in het pak, liefst zwart, de vrouwen in klederdracht met hoeden meestal op en dan bedekt met een doekje of plastic, dat hoedje soms ook in een plastic of andere tas. En al die vrouwen met allemaal een bijbel in hetzelfde vermoedelijk gebreide tasje met zilvere versiering. Waarom hebben al die vrouwen die bijbel mee en dus nodig en al die mannen de bijbel niet mee en niet nodig? Kennen de mannen wel en de vrouwen niet de bijbel uit het hoofd? Merkwaardig, alweer voor de leek, dat het geloof zo kan discrimineren tussen mannen en vrouwen; de Staphorster God, zoals zoveel goden, is kennelijk een man. Toen we wegreden zagen we dat in Staphorst de mooiste en best onderhouden boerderijen staan van Nederland!

Banken beleid, bonussen en maatschappij (21 september 2009): Het lijkt zo eenvoudig om banken zich beter te laten gedragen: voldoende kapitaal ten opzichte van risico' en beloningen (van commissarissen tot lager personeel) gekoppeld niet alleen aan jaarwinsten maar ook aan verliezen, die daarop binnen enkele jaren kunnen volgen. Waarom woeden deze simpele oplossingen nauwelijks genoemd en toegepast al jaren lang? Een verplichting van meer eigen kapitaal en reserves ten opzichte van uitstaande verplichtingen en risico's, het lijkt zo duidelijk nodig en zo makkelijk toe te passen en wettelijk voor te schrijven. En het is ook zo duidelijk, dat directies en staf, die wel in de winst delen maar niet in verliezen slechts 1 persoonlijk belang hebben: zo veel mogelijk winst maken, ook al is dat heel erg riskant. Als je een deel van de winst krijgt en niet in verliezen hoeft bij te dragen is het immers duidelijk: je sluit liever transacties af voor 5 miljoen met 30% kans op winst 70% kans op verlies, dan transacties voor 1 miljoen met 70% kans op winst en 30% kans op verlies. En van dat zo verleidelijke nemen van onverantwoorde risico's moeten we af. Dit houdt ook in, dat er ook intern sterkere afdelingen interne controle zouden moeten komen met meer bevoegdheden. Een radicaler maar nodige hervorming is het splitsen van banken in "leen"banken en risico lopende banken. Maar afgezien van maatregelen voor banken: we zullen toch ook onze consumptie maatschappij moeten herzien. Nu "leeft" de economie op steeds meer groei door steeds meer consumeren; de reclame verleidt ons daartoe steeds meer, maar ten eerste maakt deze consumptie maatschappij en "noodzaak van groei ons steeds kwetsbaarder voor terugslag en ten tweede kan de aarde deze opgezweepte consumptie groei niet meer aan. We zullen onze leefgewoonten en economisch model grondig moeten veranderen! En we zouden moeten afkomen van de "eeuwige" ontwaarding van geld, van de inflatie. Kijk eens wat bijvoorbeeld een brood, en tramkaartje koste 20 jaar geledn. Door die ontwaarding is immers iedereen gan zoekn nar winst; naar winst, die in feite geen winst is maar slechts en bescherming tegen de geldonwarin. Laat de geld waarde intact en we worden niet meer "gedwongen" tot speculeren om de inflatie bij te kunnen houden!
Dat politici het allemaal hebben laten gebeuren en medeplichtig zijn is duidelijk, maar waar haal je moreel hoogstaande en verantwoordelijk nemende politici met visie vandaan - ik ben daar niet optimisdtisch over, dat we die vinden.

Speeltuin (17 september 2009): Laat ik het vandaag eens hebben over de speeltuin, waar we gisteren waren met twee kleinkinderen van 9 en 6 jaar oud. Deze speeltuin te Bennebroek heet de grootste te zijn van Europa en op z'n minst van Nederland. Het is een waanzinnig mooie speeltuin en niet zozeer om z'n grootte, maar om het feit, dat vrijwel alles door de kinderen zelf in beweging gezet en gehouden moet worden. Slechts enkele dingen, die met eigen energie werken: race-autootjes op een race baan, elektrische bots autootjes, een treintje. Draaimolens en andere draai-toestellen, schommels, wagens op rails, die allen bewegen door heen en weer te lopen , te trappen voor en/of achteruit, door trekken met je armen. Alle toestellen een beetje gerangschikt volgens leeftijden. Een water gedeelte, waar je zelf het water mechanisch van richting kan laten veranderen. Veel bankjes, veel graspartijen waar je als oudere kunt zitten en kunt picknicken. Er is zoveel te doen voor kinderen en zoveel te zien voor ouderen, dat niemand zich ook maar een seconde verveelt. Ik denk, dat het de meest milieu-vriendelijke speeltuin is, die er in de wereld bestaat, met de meest doordachte ontwerpen en vormgeving. Ik maak niet graag reclame, maar toch: ga naar Bennebroek; je kijkt er je ogen uit je hoofd!

De mobiele telefoon (09 september 2009): Wat de mobiele telefoon kan doen en doet voor de ontwikkeling van China, India en andere landen kan moeilijk overschat worden. De invloed ervan is enorm. Terwijl er van oudsher een wachttijd van jaren bestond voor het aanvragen van een telefoon werden er in december 2006 in India 7 miljoen abonnementen voor een mobiele telefoon genomen. In 2006 had India meer dan 140 miljoen abonnees (verwachting voor 2010 500 miljoen) en China meer dan 450 miljoen. De voordelen ervan zijn zowel voor de rijken als de armen. Een voorbeeld: voor minder dan een eurocent - het goedkoopste bel tarief ter wereld - kunnen Indiase boeren of vissers in afgelegen gebieden nu de prijzen voor hun producten controleren en maken ze betere prijzen. Volgens een onderzoek geeft 10% meer mobiele telefoons een groei van 0,44% van het BNP (Bruto Nationaal Product), wat wel duidelijk maakt hoe mobiele telefoons de economie in armere landen steunen.

Het Westen en de rest van de wereld (5 september 2009): Regeringsleiders en burgers in het Westen denken nog altijd, dat de rest van de wereld eigenlijk moet doen wat dat Westen ze opdraagt. En dat ze dat ook met militaire macht mogen afdwingen. Maar, zoals Mahbubani in zijn voortreffelijke boek "De eeuw van Azie" nar aanleiding van de inval in Iraq schrijft: "in de tweede helft van de twintigste eeuw zijn buitenlandse indringers in geen enkel land welkom. De gedachte, dat er een (Islamitisch)land zou zijn, dat Westerse militaire laarzen op zijn grondgebied zou verwelkomen is absurd". Hoe lang duurt het nog, voordat het Westen zal leren, dat een kleine minderheid zijn manier van leven niet aan een grote meerderheid kan voorschrijven en dat macht en welvaart beter verdeeld dienen te worden?

Genetische Manipulatie en de gevolgen (18 Augustus 2009): Ik lees in Vrij Nederland van 15 augustus: "Skunk is het resultaat van de genetische manipulatie van de oude getrouwe cannabis plant. De werkzame stof, THC, is tot 30 keer hoger. THC kan psychoses veroorzaken en bij jonge mensen de ontwikkeling van hun hersenen belemmeren". De firma's, die aan genetische manipulatie doen, laten het altijd voorkomen, alsof hun onderzoek en hun manipulaties in het belang van de mensheid zijn en b.v. de voedsel crisis kunnen oplossen. Maar uit deze manipulatie van cannabis blijkt toch wel weer heel duidelijk, waar het hen om gaat: zoveel mogelijk geld verdienen, het geeft niet hoe. Een firma, die het betrekkelijk onschuldige cannabis manipuleert tot een heel gevaarlijk verdovend (en verslavend) middel zou voor de rechter gesleept en gestraft worden; deze firma - helaas weet ik de naam nog niet - gebruikt zijn kennis om geld te verdienen aan het kapot maken van levens. Leve deze manier van beoefening van de wetenschap!

Oplossen van de economische crisis (15 Augustus 2009): In zijn kolom waarschuwt de bekende financiŽle astroloog Merryman (www.stariq.com%2FMarketWeek.HTM) voor het herhalen van de fouten van de crisis jaren 1929/1930. Regeringen, steun kleine bedrijven, maak ze niet kapot met hogere belastingen. Als die bedrijven weten, dat belastingen voor hen niet verhoogd worden kunnen en durven ze weer te investeren, meer mensen blijven aan het werk en daar verdient een regering meer aan (meer mensen, die werken en dus belasting betalen, minder mensen die uitkeringen nodig hebben) dan aan de verhoogde belasting voor minder bedrijven, minder werkers.
Een ander bestrijdingsmiddel van de crisis is een meer sociale houding van directies van grote bedrijven. Merryman schrijft: "Another means that would aid this goal involves corporate responsibility and sensitivity to the well being of the greater whole. It hasóor shouldóhave nothing to do with government. Presently we are in a 30-year transit of Saturn through the signs of Virgo and Libraóthe middle of the zodiac, and a sector in which financial disparities can give rise to class warfare. In todayís world of high unemployment, there is resentment against corporate executives who receive compensation, bonuses, or ďgolden parachutesĒ (for retiring), exceeding $10 million, and in many cases, over $100 million. These compensation packages have been given even in spite of a dismal performance by the corporate executive. The fact is that for every $100 million bonus or annual income that is given out to one person, 166 new people could have been hired at $60,000/year. Instead of collecting unemployment benefits, these additional workers would be paying income and all their withholding taxes (corporate executives do not pay ďall their withholding taxesĒ after a certain amount is earned). Additionally, that is 166 consumers who will purchase more goods, thus providing a ďrealĒ stimulus to the economy." Ik ben het daar volkomen mee eens: als er geen mentaliteits verbetering komt, als we niets hebben willen leren van het verleden, zullen we de komende jaren in een nog veel ernstiger crisis terecht komen en zal ons huidige financiŽle en economische systeem niet goedschiks maar kwaadschiks volledig omgegooid worden.

De domheid van sommige politieke partijen (10 Augustus 2009): De (wellicht meest) rechtse partij in Nederland heeft gevraagd om de kosten van de immigratie in Nederland. Die vraag is weliswaar van een politiek partij, die de immigratie zwaar wil beperken, maar dat is geen reden voor de zogenaamd progressievere partijen, om die gegevens niet te willen opvragen of om ze zelfs te willen achterhouden. Want die gegevens zijn beschikbaar. Er is wel degelijk een immigratie probleem in Nederland. Dat heeft niets met racisme te maken, maar wel met bijvoorbeeld Marokkaanse, Afrikaanse of andere jongeren, die ontheemd zijn, die hun oude cultuur in meer of mindere mate verloren hebben en er nog geen nieuwe cultuur voor terug gekregen hebben. Kortom, mensen, die niet ingeburgerd zijn en noch hun eigen noch onze cultuur accepteren. En daardoor vaak een beperkte schoolopleiding en moeite werk te vinden. En ook met de onverdraagzaamheid van sommige moslims, die zo graag moslim wetten in Nederland zouden willen invoeren, die de rechten van de vrouw zouden willen beperken. Hoe je ook over deze kwesties denkt, de feiten hoor je te kennen om tot oplossingen te kunnen komen. Een meerderheid van de Nederlanders wil met deze problemen best redelijk en menselijk omgaan. Maar het probleem is, dat sommige zogenaamde gevestigde, gematigde of progressieve partijen de problemen die er zijn volslagen negeren, onder tafel schuiven. En dat is nu juist het stomste, wat ze kunnen doen. Kom met goede, menselijke oplossingen, maar negeer de feiten niet. Want zo jaag je nu juist meer kiezers naar een partij die de problemen wel signaleert en die te radicale oplossingen voor staat.

Merce Cunningham (31 Juli 2009): Een paar dagen geleden is Merce Cunningham overleden, de Amerikaanse ballet-vernieuwer. En dat deed me er aan denken, dat ik zijn leermeesteres Martha Graham nog heb zien optreden, evenals de Russische ballerina Ulanova en natuurlijk ook Cunningham zelf. Ik denk, dat er weinigen zijn met die ervaringen. Je moet daar niet alleen balletliefhebber voor zijn maar ook oud; een niet vanzelfsprekende combinatie. Graham en Ulanova traden ooit op in Osaka, Japan, toen ik daar woonde; Cunningham zag ik in Amsterdam. Ulanova's Giselle is voor mij nog altijd het absolute hoogtepunt van de ballet kunst; Graham danste o.a. de Bolero en Cunningham 1 van zijn balletten in samenwerking met de alternatieve musicus John Cage. Ook John Cage zag ik in Osaka, samen met o.a. Feldman tijdens een (zeer) moderne muziek festival, ook in Osaka. Prachtige muziek met onverwachte klanken en een onverwachte manier om de instrumenten te bespelen. Toen ik tijdens dat festival 's avonds naar huis reed, hoorde ik opeens hoeveel klanken het stadsverkeer, de mensen op straat en de natuur er omheen hadden. Mensen uit een andere tijd, van een andere generatie, herinneringen van een oude man.

Alzheimer (30 Juli 2009): Gisteren op bezoek bij een vrouw van 84 met Alzheimer in het verpleeghuis, waar ze sinds kort is opgenomen. Heel confronterend! Zo'n bezoek roep veel vragen en emoties op, mede omdat het mijn oudste zus betreft, 3 jaar ouder dan ik. Een trotse, intelligente, zelfstandige vrouw, die nu zo afhankelijk is geworden. Zou het in de familie kunnen zitten, een aanleg voor Alzheimer? Ik denk van niet, want mijn twee enige tantes zijn allebei over de 100 jaar geworden en gingen pas op het laatst dementeren. Een andere vraag: wat gaat er in haar hoofd om, wat weet ze nog en wat niet meer? Wat maakt haar nog blij, wat maakt haar verdrietig? Ze wil naar haar eigen huis terug, dat weet ze, ze wil weg uit het verpleeghuis en dat maakt haar verdrietig, maar of ze zich realiseert, dat dat niet meer, nooit meer kan? Wat te denken van de medische wetenschap en de toenemende mogelijkheden om mensen (onnatuurlijk?) steeds langer in leven te houden. Wanneer, op welk punt kan je nog van leven spreken en hoe ver mogen doctoren gaan met het verlengen van leven? Hebben ze niet ook de plicht, als het leven geestelijk afgelopen is, de patiŽnt te laten inslapen. Volgens mij houdt hun ambtseed ook die plicht in. Op welk punt gaat leven over in vegeteren, in een soort van doorlopende slaap? Al deze overdenkingen zijn niet nieuw; ik heb zelf een aantal van de nodige maatregelen genomen, de euthanasie formulieren ingevuld en getekend en aan vrouw, dochter en dokter gegeven, maar de pillen om er zelf een eind aan te kunnen maken nog niet aangeschaft. Een buurman zegt: als het zover is drink ik een hele fles whisky leeg en dan ben ik gegarandeerd dood. Maar wat, als je er misselijk van wordt en alles uitspuugt? En Alzheimer kan zo geleidelijk gaan lijkt het, dat opeens het vermogen je lot in eigen hand te nemen voorbij is, je opeens niet meer lijkt te weten of te kunnen beslissen wat je wilt of moet doen. Aan de andere kant: de ziekte (als je het zo mag noemen) en de symptomen zijn genoegzaam bekend en herkenbaar en ik denk toch je duidelijk kan voelen, wanneer je niet langer moet wachten om in te grijpen. Wat te denken van haar man, die elke dag op bezoek komt en steeds weer alleen weg moet gaan, die soms herkend wordt, soms met vader of andere figuren verward wordt? Mijn zus begroette me met de woorden: je ziet er best goed uit voor zo'n ziekelijk jongetje. Blijkbaar zag ze me weer als 4-jarig broertje, die alle kinderziektes, die zij van school meenam, overnam. Een verpleeghuis is het, waar ik niet veel over zeggen kan, omdat ik daarvoor de kennis en ervaring niet heb. Alle buitendeuren en lift deuren op slot, maar ook de kamerdeuren; kamers, waar wel een bed staat, maar geen tafel of stoel. Aardig verplegend personeel, maar ook een leefruimte, waar de mensen nauwelijks of niet gestimuleerd (kunnen) worden om iets te doen, waar, althans toen wij er waren, geen muziek klinkt, muziek, die naar mijn gevoel rustgevend zou kunnen werken, waar mijn zus misschien nog op haar manier de actiefste bewoner is. Enfin, vragen genoeg. In hoeverre is mijn zo magere, zorgelijke zus alleen maar verdrietig, in hoeverre heeft ze nog momenten zonder verwarring, zonder verdriet? Terwijl we wat zaten te drinken in de kantine (een kantine met mooie buiten zitjes) werd ze steeds zenuwachtiger en vroeg steeds dringender aan me haar man te bellen om haar te komen halen.

Vragen rond Bernard Madoff (30 Juni 2009): Bernard Madoff is veroordeeld tot 150 jaar gevangenis voor het feit,dat hij mensen opgelicht heeft voor ongeveer 65 miljard dollar of meer. De dollar is weliswaar wat gezakt, de laatste jaren, maar toch is het een onvoorstelbaar groot bedrag. Particulieren, vrienden, banken, instellingen, liefdadigheidsfondsen, ze zijn er allemaal ingetrapt. Het feit, dat Madoff jaren lang z'n gang kon gaan zonder enige controle is toch wel heel bizar, evenals het feit, dat er geen andere mensen of instellingen bestraft zijn. Kortom, deze affaire roept heel wat vragen op. Bijvoorbeeld:
1e: had Madoff geen handlangers, geen boekhouders of secretaresses, geen familie leden, die hebben kunnen zien wat er gaande was en die dus mede verantwoordelijk waren, die in zijn complot zaten en althans iets konden weten, en dus ook aangepakt moeten worden door de rechter?
2e: Hetzelfde geld voor bankiers, voor banken, die klanten adviseerden met Madoff in zee te gaan, zonder voldoende op de risico's te wijzen dan wel aan hun klanten duidelijk ter maken, dat ze zelf Madoff nooit gecontroleerd hadden. Zouden die banken niet vervolgd kunnen worden?
3e: wat te zeggen van beheerders van Charitatieve of andere instellingen, die het aan hen toevertrouwde geld op onverantwoordelijke manier belegd hebben en verspeeld? Moeten die beheerders niet voor hun verantwoordelijkheden opkomen en ook boete doen dan wel gestraft worden wegens wanbeleid, wegens geld steken in dubieuze zaken zonder voldoende onderzoek? Ze krijgen toch ook aardige salarissen, worden toch betaald om met grote omzichtigheid met het hen toevertrouwde geld om te gaan? Natuurlijk, de particulieren die te goedgelovig waren hebben ook boter op hun hoofd en betalen daarvoor met hun eigen vermogens verliezen, maar de professionals, de betaalde beheerders, hebben geen excuus; volgens mij zouden ze persoonlijk, zelfs via eigen vermogen, voor de verliezen ter verantwoording moeten worden geroepen. We zien het zo vaak, denk maar aan de wethouders, die geld van Provincie of Gemeente riskant belegden in een IJslandse bank, dat beheerders, die goed betaald worden om geld van anderen verantwoordelijk te beheren, buiten hun boek gaan en dan wegkomen door te zeggen: ja, maar de rente, het dividend was wat hoger, anderen deden het ook, zonder hun plicht te hebben gedaan van grondig onderzoek naar infantiele zekerheden. Wanneer worden eindelijk eens de verantwoordelijken ook verantwoordelijk gehouden en niet alleen de oplichter zelf?
4e: En wat te zeggen van de infantiele controleurs, de mensen, die namens regeringen betaald worden om de infantiele wereld te controleren en ons te behoeden voor fraude, mismanagement, voor te grote risico nemende banken, verzekeringsmaatschappijen, enz. Die controleurs hebben zitten slapen tijdens het ontstaan van de crisis, tijdens het debakel van de IJslandse bank en ook alweer bij het geval Madoff waren deze controleurs voor de zoveelste keer volledig afwezig. Waarvoor betalen we deze controleurs, als ze hun werk niet doen en waarom worden ze dan niet ter verantwoording geroepen?
Vragen genoeg, maar te weinig mensen, die die vragen stellen, te weinig overheden, die antwoorden willen hebben! Hebben die overheden ook niet zitten slapen en zijn die overheden niet mede verantwoordelijk???

Vliegveld (23 Juni 2009): Gisteren was ik op de luchthaven Nice om mijn vrouw, die op Schiphol ingestapt was, af te halen. Het valt me altijd weer op, wat een speciaal en verscheiden publiek de afhalers vormen. In de eerste plaats komen we allemaal veel te vroeg en wachten dan gezamenlijk een half uurtje of langer. Want dat duurt het meestal wel voor de passagiers om vanaf de landing via bagage halen bij de uitgang te komen. Op een groter vliegveld zoals Schiphol zelfs langer, en daar sta je met vele groepen afhalers voor vliegtuigen vanaf de hele wereld door elkaar. Maar in het nog wat Provincaalse Nice weet je vrijwel zeker, dat de andere afhalers op hetzelfde vliegtuig uit hetzelfde land wachten. Een bonte mengeling van mannen, die op vrouwen, vrouwen die op mannen wachten, van kleinkinderen, die Oma's of Opa's afhalen of andersom. En allemaal zo geduldig als wat. Kortom een gezellige, ietwat internationale stemming. Tot de deuren opengaan van de bagage ruimte en de eerst passagiers naar buiten komen. Sommige wachters worden al eerder via hun mobiel gebeld of bellen zelf: ik ben nu bij de bagage band, ik kon er zo aan, hoor. Of: hoe gaat het met je, ik ben er bijna. En dan de warmte waarmee de passagiers door de afhalers ontvangen worden: een weerzien alsof ze elkaar in jaren niet gezien hebben. Kortom: een vrolijke stemming! En geleidelijk wordt de groep kleiner en verdwijnt, om weer plaats te maken voor een nieuwe groep.

Mobiele telefoons en SMS'en (2 Juni 2009): Ikzelf kreeg 2 jaar geleden als verjaardags cadeau een mobieltje; ik heb er 1x iemand mee gebeld en ben zelf 2x gebeld. Maar ik weet, hoe ik het moet gebruiken en in geval van nood, als ik bijvoorbeeld tijdens een berg wandeling m'n voet verstuik, kan ik om hulp bellen. Maar de meeste mensen lijkt het wel, zijn doorlopend met iemand in gesprek. In de trein, op de fiets, lopend, om vrienden en vriendinnen op de hoogte te houden van de laatste opwindende gebeurtenissen, of zittend in de trein om bijvoorbeeld te zeggen dat ze bijna gearriveerd zijn en afgehaald willen worden. Meestal wordt er dan tamelijk luid in het apparaat gesproken, zodat je de gesprekken in jouw buurt, althans van 1 kant, goed kan volgen. Maar dat er behalve al die gesprekken ook nog heel erg veel geSMSt wordt wist ik niet. Nederlandse cijfers zijn nog niet bekend, maar Amerikaanse teenagers ontvangen en verzenden gemiddeld 80 Sms'jes per dag, 2 maal zoveel als een jaar eerder. Het verzenden gebeurt vaak gedurende de dag, maar nog onbeantwoorde binnengekomen berichten worden 's avonds laat, voor het slapen gaan, beantwoord. Gevolgen zijn dan gebrek aan slaap en minder tijd voor studie, gebrek aan concentratie op school, nervositeit en te veel spanning en stress. Hoewel het verschijnsel te nieuw is voor definitieve conclusies, lijkt het dat door het SMS'en teenagers minder snel onafhankelijk worden en langer afhankelijk blijven van ouders en minder snel hun eigen meningen en persoonlijkheid ontwikkelen. Er zijn teenagers, die hun moeder meer dan 15 keer per dag SMS'en, voor de meest onnozele dingen, zoals "welke schoenen zal ik aantrekken", "welke trein of bus zal ik nemen", of alleen maar om moeder's stem te horen. Ook zijn er al gevallen bekend van schade aan de duim door het vele indrukken van de toetsen. Ouders weten vaak niet, hoeveel hun kinderen SMS'en; het gebeurt vaak laat in bed. Een vader vond uit, dat zijn 13jarige dochter in een maand 14.528 berichten had verstuurd; haar cijfers op school gingen hard achteruit, tot haar vader eerst het mobieltje confisqueerde en daarna een afspraak werd gemaakt, dat er tussen 9 uur 's avonds en 6 uur 's ochtends niet meer gebeld zou worden, met als resultaat, dat haar cijfers weer omhoog gingen. Maar kan je kinderen het vele SMS'en kwalijk nemen, als je ziet, hoeveel ouders bijna de hele dag zelf aan het bellen zijn? Hoeveel moeders lopen niet naast een kinderwagen met hun telefoontje in de hand? In Frankrijk bespreekt men een wet om mobieltjes op school in de klassen te verbieden, maar een duidelijk beeld van het effect van het gebruik van mobieltjes voor gesprekken en Sms'jes is er meen ik in Europa nog niet, niet van het aantal gesprekken en Sms'jes en ook niet van de maatschappelijke en persoonlijke gevolgen. Een onderzoek lijkt hoog nodig!

De FinanciŽle wereld? (26 Mei 2009): Ik moet dezer dagen denken aan enkele uitspraken over speculeren, of, om het beestje een andere naam te geven, van beleggen. Van de eerste uitspraak is de bedenker niet bekend en wat mij betreft mag U voor Wall Street ook lezen bankier: "Wall Street neemt jouw geld en hun ervaring en maakt daarvan hun geld en jouw ervaring." De tweede is al heel oud en van de Nederlandse (rijke) dichter Vader Cats: "Laat dit zijn een vingerwijzing: koop nooit na een lange rijzing. Maar 't is nog groter dwaling, te geven na een lange daling." En de derde is van mij: "Als iemand je een financieel advies geeft, vraag je dan af, waarom hij of zij, als ze het zo goed weten, nog moet leven van het geven van financiŽle adviezen voor een bank?"

Opstand der jongeren? (16 Mei 2009) In de Volkskrant van 16 mei de kop: Waar blijft de opstand der jongeren? Je vraagt je bij zo'n kop (nota bene in supergrote letters) af, welke journalist die kop bedacht heeft en welke (hoofd)redacteur die kop goedgekeurd heeft. Je vraagt je ook af, waar de grens ligt tussen journalistieke berichtgeving en beÔnvloeding of sensatie, tussen het neutraal weergeven van de feiten en opruiing. Want deze kop is geen geval op zich; steeds meer zien we kranten gebruik maken van sensationele koppen, van inspelen op de sensatie lust van de massa, van de lezer. Waar halt de Volkskrant het vandaan, dat jongeren in opstand horen te komen in deze tijd van crisis. Moeten jongeren in opstand komen om de krant weer wat sensationele berichten te verschaffen? Je zou zeggen: laten we in deze tijd van de ergste crisis sinds 1930 er met z'n allen proberen er iets van te maken, zo goed mogelijk door de ze moeilijke tijd heen te komen en een opstand - van jongeren dan wel andere groeperingen - is wel het laatste wat we nodig hebben.

Louis van Gaal, voetbal trainer - en ook mens? (14 mei 2009): Over Louis van Gaal kon je veel dingen zeggen: arrogant, eigenwijs, onbeschoft. En toch, je kon hem waarderen om zijn integriteit en kennis. Maar het is nu een feit: Louis van Gaal gaat weg bij de Alkmaarse club AZ en wordt trainer bij Bayern Muenchen. En dat, nadat hij eerder op het nippertje door een aantal spelers van AZ gered werd van een eerloos vertrek. Gaat het om het Duitse geld? Of om met een rijkere club gemakkelijker internationale successen te halen? Hoe dan ook; met deze beslissing heeft van Gaal misschien meer kans op het winnen van bekers, maar als mens, als integere persoonlijkheid gaat hij wel volledig af. Terwijl hij juist nu zo mooi iets voor de spelers van AZ terug had kunnen doen door te blijven en met hen te trachten als kleine club internationaal iets leuks te doen!

Ons eten (1 mei 2009): Vroeger kon men vegetarier worden, omdat men van dieren hield of omdat men geen zin had de zo uit de hand gelopen vlees-industrie te steunen. De vlees-industrie met z'n vreselijke manier van het mesten van varkens, kalveren en kippen voor massa consumptie; als je weet hoe dat gaat, hoe die dieren leven en afgemaakt worden heb je nog maar weinig trek in vlees. Bovendien smaakt dat vlees steeds minder naar vlees. Maar wat zijn de alternatieven? Vis uit de oceanen wordt steeds schaarser en steeds meer vis komt uit kweekvijvers en zit boordevol hormonen. En voedsel wordt steeds schaarser. In 1798 voorspelde de Engelse pastoor Malthus, dat de wereldbevolking sneller zou groeien dan de voedsel productie, maar dat was niet zo; hij had geen rekening gehouden met de enorme ontwikkeling van kunstmest en zaad verbetering. De redenen waarom voedsel schaarser gaat worden (schaarser en ook duurder, waardoor dat in eerste instantie armere landen zal treffen) zijn anders dan door Malthus voorspeld. Daar is in de eerste plaats de vleesindustrie; voor het produceren van een pond vlees zijn zeker 4 pond granen of sojabonen nodig. Sojabonen overigens, waarvoor stukken regen woud gekapt moeten worden! Terwijl Malthus dacht, dat er meer eten nodig was omdat er meer mensen zouden komen, blijkt nu, dat de eetgewoonten van mensen van veel grotere invloed zijn. Mensen eten meer en gooien meer weg, eten luxueuzer (meer vlees, minder vet), meer kant en klare maaltijden, drinken meer frisdranken waarin veel mais wordt gebruikt als zoetmiddel, enz. De reclame industrie heeft ons verleidt tot het eten van steeds ingewikkelder, steeds meer grondstoffen eisende maaltijden. Dat geldt uiteraard voor het rijke Westen, maar ook in steeds meerdere mate voor China en India. We worden steeds dikker, we eten steeds ongezonder, steeds smakelozer, en leven daarmee niet alleen zelf ongezonder, maar veroorzaken daarmee ook een groeiend voedsel tekort in armere landen. Kunnen we onze eetgewoonten nog veranderen? Ik ben bang van niet! Er zijn stringente regels voor reclame voor sigaretten, maar voor het minstens even belangrijke onderwerp eten zijn helaas geen reclame regels; de "voedsel" industrie kan hier vrijelijk zijn gang gaan ons en onze kinderen ongezond eten aan te prijzen

Vrouwen in Afghanistan (16 april 2009): Een 500 vrouwen in Afghanistan hebben geprotesteerd tegen nieuwe, zeer vrouw-onvriendelijke wetten, zojuist door de regering ingesteld. Moedige vrouwen, want tijdens hun demonstreren werden ze door een horde mannen bedreigd. Vrouwen hadden al weinig rechten in dit land, nu nog weer minder; ze zijn in feite eigendom van hun man, van de mannen. Die wet is gepasseerd, terwijl ook Nederlandse militairen in Agghanistan zijn en de regering daar steunen en dus in feite ook deze nieuwe wet steunen. Nederlandse militairen zijn dus ook daadwerkelik mede verantwoordelijk voor de verslechterde positie van de vrouwen in Afghanistan. En die aanwezigheid en steun voor de Agghaanse regering en voor deze wet, wordt ons nog steeds voorgespiegeld onder het mom van zorgen voor vrijheid en wederopbouw. Kennelijk vallen bij de Nederlandse militairen en Nederlandse regering de rechten voor vrijheid van de Afghaanse vrouwen daar niet onder!

Kleurenblindheid (10 april 2009): Ik kom uit een familie met een kleurenblinde grootvader; geen wonder, dat zowel ikzelf als een neef kleurenblind zijn. Veel nadeel heb ik er nooit van gehad. Als kind wist je, dat je geen machinist of piloot kon worden, maar daar hield het zo'n beetje mee op. Maar met een wereld, die steeds meer door reclame beheerst wordt krijg ik ook meer te maken met mijn kleurenblindheid. Want wat is het geval? Om op te vallen plaatst men steeds meer gekleurde tekst op een gekleurde achtergrond en worden die teksten voor mensen met kleuren blindheid steeds moeilijker te lezen. Dat gebeurt op handleidingen voor computers of andere apparaten, mededelingen van telefoon firma's of internet providers, op veel wesites. Helaas weten niet-kleurenblinde ontwerpers niet hoe onduidelijk zij hun mededelingen, gedrukt dan wel op een website, voor hun kleurenblinde klanten maken. Want voor ons gaat er qua leesbaarheid niets boven een zwarte letter op een witte achtergrond.

Crisis, groen leven en politiek (2 april 2009): De crisis lijkt men te willen oplossn, door ten eerste de banken de schuld ervan te geven en die beter te laten functioneren, en ten tweede, door weer zoveel en zo gauw mogelijk tot onze oude vertrouwde levenswijze terug te keren. Maar we zijn allemaal verantwoordlijk, zouden niet meer tot onze verspil-maatschppij moeten willen terug keren. Ik heb gelezen, dat er in China een boel "groene" maatregelen genomen worden; of dat ook echt waar is weet ik niet. Maar het zou daar snel kunnen: de partij top beslist en dan heeft men het maar te doen. Ik wil bepaald niet zeggen, dat het Chnese systeem beter is, maar wel dat democratie het grote nadeel heeft, dat alles en iedereen over alles mee mag praten, deskundig of niet, waardoor veanderingen uitzonderlijk lang duren voordat ze ook uitgevoer kunnen worden. Het zou al helpen, als politici niet alleen goed konden pratn en contacten leggen, maar ook nog verplicht een opleiding zouden moeten volgen en ook verplicht zouden worden tot een regelmatige herscholing. Want in onze democratie gaat ook wel enorm veel fout, te veel om op te noemen. In het Westen hebben we het er regelmatig over, dat ons systeem het beste van de wereld is, maar we vergeten, dat het nog zoveel verbeterd zou kunnen, zou moeten worden.

Commissariaten (en zorginstelling Philadelphia) (18 maart 2009): De van oorsprong Protestanse zorginstelling voor Verstandelijk Gehandicapten Philadelphia is door wanbeleid in grote financiŽle moeilijkheden; in feite vrijwel bankroet. De bestuurders/directeuren hebben op zeer onverantwoordelijke manier over de hoofden van gehandicapten heen gespeculeerd met geld wat zorg moest bieden. Het is te hopen, dat voor dergelijk wanbeleid aan de verantwoordelijken ook straffen uitgedeeld zullen worden, om anderen af te schrikken. Maar niet alleen de bestuurders en directie zijn verantwoordelijk; ook de commissarissen zijn mijns insziens strafbaar. Nu ken ik alle commissarissen niet, maar ik hoorde, dat een van die commissarissen Elco Brinkman is. Nu kan je over hem denken wat je wilt; 1 ding staat vast: hij is bijzonder intelligent, een "wonderkind" zou je haast zeggen. Niet alleen op politiek gebied uitermate "deskundig", maar ook op algemeen maatschappelijk gebied en in de bouwsector. Als hij inderdaad commissaris was en dit debakel als commissaris heeft meegemaakt, heeft laten gebeuren, dan zou dit naar mijn mening 4 dingen kunnen betekenen: a) het bestuur/directie heeft hem vals geÔnformeerd; b) hij heeft niet begrepen wat er aan de hand was, maar gezien zijn intelligentie lijkt dat onmogelijk; c) bij het vervullen van die functie hebben bouwbelangen meegespeeld en d) hij heeft zijn functie van commissaris niet serieus gnomen, niet met voldoende tijd en aandacht ingevuld. Dit laatste komt wel meer voor bij mensen met veel commissariaten, maar dat neemt niet weg, dat als men een commissariaat aanvaard (en daar vaak ook nog voor betaald wordt, al is die betaling geen punt voor meer of minder verantwoordelijkheid) men ook de verantwoordelijkheid van het commissarisschap heeft te accepteren en te dragen. Ik ben benieuwd, wat Eelco Brinckman over zijn eigen functioneren als commissaris ter vertellen heeft. Ik hoop, dat de journalistiek evenals de ouders van de gedupeerde gehandicapten hem (en ook de andere commissarissen)hierover aan de tand zal voelen, commissarissen verantwoordelijk zal houden .

Het herstel van deze economie leidt tot een ramp (16 maart 2009) is de kop van een artikel in de bijlage van NRC van 15 maart. En hoe waar is dat! Er spelen bij de krediet crisis verschillende zaken. Ten eerst: de mens is geneigd de schuld van vervelende gebeurtenissen nooit bij zichzelf te zoeken. Men zoekt altijd een zwart schaap of een groep schapen, die het fout hebben gedaan. Hier zijn het de bankiers. Als men die maar beter gaat controleren en de banken veel geld geeft, dan komt alles weer goed, denken sommigen. Men vergeet graag, dat we met z'n allen schuldig waren, zelf steeds meer luxe wilden en niet alleen de banken (en pensioenfondsen) opjoegen tot steeds riskanter handelen maar ook zelf allerlei dubieuze verbintenissen aan gingen zoals beleggingspolissen, we verhoogde hypotheken afsloten om meerwaarde huis op te soeperen,. enz. enz. Luxe nu, 2e of 3e benzine slurpende auto, luxe voor ons zelf maar ook in de vorm van een overdaad van speelgoed voor onze kinderen, om die kinderen, waar we "zogenaamd" zo veel van houden, daarmee op te zadelen met een vervuilde, uitgeputte, onleefbare wereld. Want hier kom ik bij het belangrijkste, door velen ontkende aspect van de krediet crisis: het is een levenshoudelijke, verspilziekelijke crisis; een crisis veroorzaakt door de onvoorstelbaar egoistische mensen, die we geworden zijn. Het gaat om onze manier van leven. De goegemeente wil terug naar de situatie van voor de crisis en wil er niet van horen, dat we anders met de aarde en met onze medebewoners moeten omgaan. Er is een spreekwoord: "wie niet horen wil moet voelen" en dat is precies wat er nu gebeurt. Helaas, men schijnt nog steeds niet te willen luisteren, de burgers niet en ook de politici niet. Men wil coute que coute terug naar de situatie van groei, groei, groei, zonder te willen zien, dat dat ook betekent uitputting, vervuiling, onleefbaarheid. Geef de banken, auto industrie geen geld, maar steun groene energie, onderwijs, pomp daar het geld van de overheid, ons belastinggeld, in. Steun wel, maar aan de goede partijen, aan activiteiten, die vervuiling tegen gaan. En daarnaast moeten wij als burgers heel veel zelf doen: niet meer meegaan met onze wegwerp maatschappij en verbruiks maatschappij, maar anders gaan leven, anders gaan besteden, denken aan wat we onze kinderen aandoen, als we blijven leven zoals we tot nu toe gedaan hebben.

Karel van het Reve (7 maart 2009): Van Karel van het Reve heb ik nauwelijks iets gelezen; dat komt enerzijds omdat ik zijn broer Gerard Reve, afgezien van zijn debuut "der Avonden", nogal vervelend vond, anderzijds door de reputatie van professor en Rusland deskundiger - en veel deskundigen hebben helaas de gewoonte saai te schrijven. En nu lees ik "Achteraf", verzamelde colomstukjes uit het Parool, en geniet van zijn prettige schrijf stijl en opinies. En daar tussen door steeds wetenswaardige feiten. Zo bijvoorbeeld: " kreeg vijf jaar kamp. Ik heb toen in 1968 wel eens uitgerekend hoeveel jaar mijn - weinig talrijk - Russische vrienden en kennissen samen gezeten hadden. Ik kwam meen ik uit op28 jaar". Een ander stukje gaat over kapotte gloeilampen, die voor 3 roebel verkocht werden. Waarom? Hele gloeilampen waren vrijwel niet te betalen en daarom kochten veel Russen kapotte, die ze dan, als niemand keek, op hun werk in de fitting draaiden nadat ze de hele er uit gedraaid hadden. De stukjes zijn tijdloos, relativerend en geestig, of het nu om Russische gebeurtenissen gaat of over boeken, toneel, verkiezingen, het toeval of wat dan ook gaat. Ik raad U aan: lees het!

Privacy in Nederland - braafste jongetje van de klas (3 maart 2009): Nederland is hard op weg het land te worden, waar burgers het meest geregistreerd zijn en in de gaten gehouden worden. Alles wordt over ons bijgehouden in bestanden, van mobile telefoons tot Medische gegevens, tot ons reizen met een strippenkaart, tot belasting gegevens en tot ons internetten toe. Ongetwijfeld vergeet ik nog veel meer registraties van onze handel en wandel. Hoe ver Nederland al is op weg naar totale registratie wordt door de regering angstvallig geheim gehouden en privacy groepen zijn niet erg actief om dat uit te zoeken. Het doet me denken aan de situatie tijdens de tweede wereld oorlog: Nederland had het best bijgehouden bevolkingsregister van Europa, waardoor de Duitse bezetters alle gegevens van Nederlanders op een presenteerblaadje aangereikt kregen en zo wel heel gemakkelijk alle Joden of andere gezochte Nederlanders konden vinden, ze arresteren of eerst een ster aanmeten en daarna deporteren. In Frankrijk en andere Europese landen was dat anders: bevolkings registers waren niet up to date en de bezetters konden er weinig mee doen, als ze ze al in handen kregen. Is Nederland ook nu weer het braafste jongetje uit de klas, dat alles over z'n burgers registreert en die registratie gewoon aan anderen geeft (Amerika?), zoals indertijd aan Duitsland, of door anderen in die zo slecht beveiligde gegevens laat inbreken. Want U denkt toch niet, dat Amerika, Rusland, Israel of maffia bendes zich door een eventueel beveiligingssysteem laten afschrikken. Het wordt voor kwaadwillenden steeds makkelijker onze bank gegevens of bankpas gegevens te bemachtigen; inbrekers kunnen straks zelfs zien of we thuis zijn dan wel op reis in bus of trein of in een ziekenhuis, en daar dan gebruik van maken.

Onderwijs kwaliteit en gemengde scholen (2 maart 2009):Ik lees al een tijdje, dat scholen minder gemengd raken, dat wil zeggen, dat een aantal Nederlandse ouders hun kinderen plaatsen in zogenaamde "witte" of "blanke" scholen. Men wil die ouders nu dwingen, hun kinderen naar gemengde scholen te sturen. Maar heeft men er al eens over nagedacht, waarom die ouders dat doen? Zou het kunnen zijn, dat het die ouders niets interesseert welke kleur die scholen hebben, en dat het ze er alleen maar om gaat een school voor hun kinderen te kiezen, die het beste onderwijs geeft? Dat kan natuurlijk samengaan met kleur, maar dat hoeft niet. Ik denk, dat het meer met taal te maken heeft, met kennis van de Nederlandse taal. Als je je kinderen naar school stuurt, dan doe je dat liever niet naar een school, waar een groot deel van de kinderen geen of gebrekkig Nederlands spreekt, want dan gaat er zoveel tijd in het leren van Nederlands aan die kinderen zitten, dat de andere vakken er onder lijden. Een school, die kwaliteit levert, die bijvoorbeeld eisen stelt over beheersing van de Nederlandse taal door zijn leerlingen, of die met extra lessen buiten de normale uren leerlingen met een taalachterstand bijspijkert krijgt zijn leerlingen wel, maar een school, waar de Nederlands beheersende leerlingen tegen een vertragend leerprogramma aanlopen, omdat eerst de Nederlandse taal aan een aantal medeleerlingen geleerd moet worden, zal mogelijk en logischerwijs gemeden worden door hen, die geen lessen in Nederlands meer nodig hebben.
Je zou zeggen: leer kinderen met een achterstand Nederlands op de Kleuterschool, op wat nu heet groep 1 en groep 2. Maar nee, wat blijkt uit een recent krantenartikel: veel van de leerkrachten van groep 1 en groep 2 spreken zelf in een aantal gemeenten slechts zeer gebrekkig Nederlands; de Nederlands sprekende kinderen leren daar dan eerder een andere taal dan dat de andere kinderen Nederlands leren! Geen wonder dat sommige parttijen populair worden, als de gevestigde politieke partijen zo slecht voor het onderwijs van Nederlands sprekende kinderen zorgen en er niet voor zorgen, dat de andere kinderen en ook de leerkrachten tijdig Nederlands leren. Misschien moeten kinderen, die geen Nederlands spreken wel eerst een jaar naar een speciale voorbereidende klas Nederlandse taal, voordat ze tot de openbare lagere school worden toegelaten?

Steun aan slechte bedrijven? (1 maart 2009): De Amerikaanse overheid overweegt steun te verlenen aan General Motors. Steun aan een bedrijf, dat slecht geleid is, al jaren lang, dat gegokt heeft op benzine verslindende auto's, al jaren lang, dat niets gedaan heeft aan groene auto's, aan ontwikkelingen met elektrisch gedreven auto's; kortom een bedrijf, dat met gesloten ogen voor de toekomst al jaren op oude roem teerde. En met een management, dat de eigen zakken fors spekte, ondanks miljarden verliezen. Goede, kansrijke bedrijven steunen is harder nodig in deze tijd van krediet crisis. En het niet steunen van General Motors zou tot het positieve resultaat kunnen leiden, dat Ford Motors het wel haalt, terwijl steun aan G.M.en de daarmee gepaard gaande oneerlijke concurrentie ook Ford vermoedelijk zal meeslepen.

Vliegtuigen en auto's (25 Februari 2009):Een Turks vliegtuig stort neer bij Schiphol - paniek; de hele dag hoor en zie je niets anders van de media's op TV. 9 doden en rond de 50 gewonden, hoe verschrikkelijk zeggen ze allemaal, wat een ramp. Het wordt herhaald en herhaald, steeds breder uitgemeten. Staat de vlieg maatschappij wel goed bekend, was er wel voldoende onderhoud gepleegd; de een na de andere expert buigt zich op hert scherm over deze kwestie. In een week veroorzaken auto's en vrachtwagens meer doden, meer gewonden in Europa, maar is er een TV station dat er bij stil staat. Komen er experts in beeld, die zich afvragen of de auto's in goede conditie zijn, of de chauffeurs wel de goede rijbewijzen hebben van landen waart een rijexamen een echt examen is, of ze uitgerust waren, niet gedronken hadden. We weten bij hert vliegtuig allemaal dat het om een Turks vliegtuig en Turkse piloten gaat, maar bij auto ongelukken weigert het Nederlandse Ministerie van verkeer zelfs maar te onderzoeken en prijs te geven, door welk land de rijbewijzen van de ongelukken veroorzakende chauffeurs uitgegeven zijn. Ik heb daar een lange correspondentie over gevoerd; men weigerde hier op in te gaan. Bij vliegtuig ongelukken worden dingen heel goed onderzocht, maar de auto is nog steeds de heilige koe, waar het Ministerie geen onderzoek naar wil doen, waar het publiek geen vragen stelt en waar de media het absoluut laten afweten . Dagelijks files, gewonden, doden door slechte onverantwoordelijke chauffeurs, die mensen doden, verwonden, de economie enorme schade berokkenen, maar niemand maalt er om, niemand besteed er aandacht aan, niemand onderzoekt de conjditie waarin de auto's of vrachtwagens verkeren, de leeftijd, de landsaard, de vermoeidheid van de chauffeurs, laat staan, dat die vervolgd worden. En als het professionele chauffeurs betreft: helemaal niemand stelt zelfs maar vragen aan de bedrijven waar die chauffeurs in dienst zijn of vervolgt ze. Vliegtuigen en hun maatschappijen worden verantwoordelijk gesteld. Maar als je hetzij privť hetzij professioneel een auto bestuurt of commercieel gebruikt ga je in feite altijd vrijuit. Lang leve de dodelijke heilige koeien!

Karel van het Reve (14 Februari 2009): Van Karel van het Reve wist ik weinig meer, dan dat hij communist was geweest en dat hij ook de Nederlandse Rusland-kenner was, die jaren in Rusland had gewoond. Nu ben ik zijn boek "Achteraf: aan het lezen, een verzameling van zijn laatste stukjes in het Parool. En ik merk dat hij over allerlei onderwerpen zeer lezenswaardige stukjes schrijft, niet te zwaar en met humor. Zeer aan te bevelen. Hij heeft misschien wel meer en zeker over meer onderwerpen geschreven dan zijn zo beroemde broer Gerard Reve, die het eigenlijk altijd allen over zichzelf had. Karel van het Reve: niet de zware wetenschapper, die ik verwachtte, maar een zeer menselijk en toegankelijk schrijver over van alles wat hem opvalt.

Kamerleden, wat doen ze? (4 Februari 2009): Ik vraag me steeds meer af, waar kamerleden zich mee bezig houden. Het lijkt of ze liever in het verleden rommelen, kritiek willen uiten, moraal ridder spelen en voornamelijk geinteresseerd zijn om op TV politieke propaganda te maken voor zichzelf en hun partij, inplaats van te werken voor een betere toekomst voor Nederland en de wereld. Voorbeelden: de al lang spelende informatie over een nieuw gevechtsvliegtuig: de informatie van defensie blijkt steeds weer onvolledig of verkeerd en misleidend, de rekenkamer maakt daar zelfs een zeer kritisch rapport over, maar de kamer .... We hebben militairen naar Afghanistan gestuurd voor opbouw; het blijkt telkenmale, dat er van opbouw weinig tot niets terecht komt en dat ze militair werk doen,dus er niet zijn conform de toegestane missie, maar de kamer ...... Er is een heel ernstige crediet crisis en toenemende werkloosheid en je zou zeggen, dat dat in de kamer "het" onderwerp van gesprek is, al weke lang, niet alleen wat doen we nu, maar ook, wat doen we op langere termijn, maar de kamer .... De kamer heeft het liever niet over het oplossen van problemen van nu, ook al vragen die toch zeer urgent om oplossingen, maar houdt zich bezig met het geld van prinses Christina (alle kamerleden wilden daar wel graag veel over zeggen, allemaal hetzelfde); houdt zich bezig met besluitvorming van een lange tijd geleden over steun aan Amerika voor Iraq. Misscvhien wel een onderwerp om meer over te willen weten, maar de crisis is voor ons niet-kamerleden heel wat urgenter. De lijst is lang met niet urgente zaken waar de kamer zich zo graag mee bezig wil houden en kamerleden mee willen "scoren" en de lijst is bijzonder kort (is er wel een lijst) van urgente zaken waar de kamer echt de tijd voor neemt. De kamer? Steeds meer en meer een discussie groep over het verleden of over onderwerpen van minder belang.

Afghanistan (31 Januari 2009): In de zaterdag bijlag van de NRC Handelsblad "Zaterdag &ceter van vandaag staat een bijzonder boeiend en leerzaam interview met Willem van de Put, sinds 1998 directeur HealthNet Intetnational. Voor iedereen, die iets wil begrijpen van Afghanistan en de positie en doelstellingen van de Westerse militairen daar een "must". Het artikel gaat over hun begrip van gastvrijheid en hoe een gast uitleveren, zelfs een vijand, zelfs een Bin Laden, zo'n beetje het laagste is wat je kan doen; nooit begrepen in het Westen. Hoe de oorspronkelijke Taliban een boeren opstand was tegen de volkomen immorele en de bevolking onderdrukkende krijgsheren en hoe die Taliban geleidelijk macht verloor en door de bevolking aan de kant zouden zijn gezet, als het Westen niet met enorm machtsvertoon en met hulp van de zo corrupte krijgsheren ingegrepen had. Hoe we nu t maken hebben met een heel ander Taliban - geen locale mensen, maar import van buiten, een samengeraapt stel huurlingen onder leiding van heroÔne handelaren en oude warlords, en dan ook nog wat handlangers van Bin Laden. Hoe de papaver cultuur gestopt was, maar het Westen het beloofde zaad voor alternatieve landbouw niet leverde. Hoe een stel krijgsheren, die voor oorlogsmisdaden naar het gerechtshof in den Haag hadden moeten worden gestuurd zonder redenen gratie kregen. Zwaar bewapende die er vreesaanjagend uitzien proberen de boeren te adviseren; dat zou een echte boer beter kunnen doen. Enfin, lees het interview, dan begrijpt u meer over de situatie, waarin onze militairen zitten en waarom ze zo weinig goede resultaten boeken of misschien wel zelfs de situatie verergeren. Dit interview zou verplichte lectuur moeten zijn voor alle politici!

Mandarijnen velletjes (15 Januari 2009): Af en toe lees je dingen, soms grote, soms kleine, die bijna niet te geloven zijn. Zo exporteren de Chinezen mandarijnen zonder de bekende witte velletjes. In de eerste plaats is het natuurlijk beter, die witte velletjes te laten zitten en samen met de mandarijn partjes eten; ze doen ons geen kwaad en geven ons juist wat extra ruwe vezels; ruwe vezels, die we nodig hebben en die veel mensen niet natuurlijk willen eten, maar wel extra slikken in de vorm van supplementen; duurder en minder effectief dan het natuurlijke product. Maar wat erg is, is hoe de Chinezen die velletjes verwijderen. Ze dompelen de geschilde mandarijnen in een zeer agressieve vloeistof, waarin de velletjes oplossen. En veel mensen eten dan die zogenaamd "schone" mandarijnen, terwijl er natuurlijk nog resten van die vloeistof aan de mandarijnen zitten. Je eet dan mandarijnen zonder de gezonde vezels en met een laag gif. Eet smakelijk!

De Mensheid zij geprezen (Lof der Zotheid) (10 Januari 2009): Af en toe slechts kom je een boek tegen, wat baanbrekend is, wat een beeld geeft van ons, ons zogenaamde geloof in een god (of anders gezegd marionetten speler), onze vrije wil, noem het maar op. Dat Arnon Grunberg kan schrijven weten we. Zijn reis verslagen voor het N.R.C., bijvoorbeeld over Afghanistan, zijn toonbeelden van een situatie met weinig woorden toch duidelijk weergeven. Zijn taalbeheersing is geweldig, hij kiest mooie, duidelijke beelden, zoals bijvoorbeeld van een muis, die gelooft, dat hij ooit leeuw zal worden. Soms kiest hij onderwerpen, zoals brieven aan allerlei figuren, of verslagen van allerlei belevenissen in allerlei plaatsen, waarbij je denkt: de taal is mooi, maar het is wat veel van hetzelfde. Maar in het boek "De Mensheid zij geprezen" staat geen woord teveel. Hij neemt daarin de verdediging op zich van de mens tegen al zijn "misdaden" , waarvoor hij aangeklaagd wordt en toont helder, hoe de mens in feite niet anders kan, niet anders kon. Sinds Mark Twain het geloof in een hemel, een Paradijs tot onzin reduceerde (o.a. in Letters from the Earth), schetst Grunberg op dezelfde heldere manier een beeld van ons zelf, van onze valse hoop, onze valse vrijheid, ons valse geloof in een toekomst, straks of na onze dood, en hoe we daardoor ons niet verzetten tegen onze machthebbers, de rijken, de gangbare moraal, noem het God of onze "meesters", onze manipulators, of zoals Grunberg het noemt: de niet poppenspeler. En daardoor eerder als slaven dan als initiatief nemers leven. Lees het, dit boek is misschien niet complimenterend, maar wel het belangrijkste wat U in tijden te lezen krijgt.

Nieuwjaars resoluties 2 (7 Januari 2009): Laat ik in het midden laten, of het volgende een nieuwjaars resolutie is, of overspiegelingen van een 80 jarige, of een soort combinatie; Nieuwjaar als trigger voor allerlei overdenkingen in verband met mijn leeftijd. En waar ik aan dacht, is hoe belangrijk het is, als je ouder wordt, om zoveel mogelijk dingen los te laten, op tijd los te laten, het leven zo min mogelijk gecompliceerd te houden. Mijn indruk is, dat we allemaal veel dingen te laat loslaten; we worden ouder, maar denken: dit en dat kan ik nog wel, ik kan het nog aardig overzien, de verplichtingen, de afspraken, de administratie, de verantwoordelijkheden. En dan merk je toch, dat je niet vooruit gaat, dat je denken en handelen en concentratie vermogen minder worden. Misschien ook wordt je zelfvertrouwen minder. Er is nog best aardig wat, wat je wel kan; je hoeft niet in te slapen, kan nog creatief zijn op sommige gebieden, maar om dat te zijn moet je een selectie kunnen maken, leeg zijn, ruimte gemaakt hebben voor het nieuwe, dat je nog wilt ervaren. Het is een valkuil, jezelf steeds weer overschatten, je niet of steeds te laat realiseren, dat je elke dag een dag ouder wordt en dat je over je hoogtepunt heen bent van veel dingen tegelijker tijd besturen. Laat op tijd los, laat los als het nog gaat; laat niet pas los als het afgedwongen wordt door de buitenwereld, door je eigen omstandigheden. Laat op tijd los; mijn raad aan alle leeftijdgenoten en aan mezelf: laat op tijd los.

Nieuwjaars resoluties (4 Januari 2009): Nieuwjaars resoluties - bestaan ze nog? Bestaat een nieuw jaar nog, trouwens, in het algemene bewustzijn. Er worden veel Kerst kaarten verstuurd, met allerlei goede wensen, en daar plakt men dan ook nog vaak het Nieuwe jaar aan vast, Gelukkige Kerst en Nieuwjaar, maar daar houdt het eigenlijk mee op. Vroeger veel minder kaarten, maar wel iedereen, tot 2e week Januari, die je tegenkwam een gelukkig jaar wensen. Men doet dat bijna niet meer. Bij de groenteman zei een andere klant, toen ik er een opmerking over maakte: ik ben Nieuwjaar alweer vergeten. Je kinderen bellen je nieuwjaarsdag, maar van hun "aanhang", huwelijkspartners, hoor je meestal niets. Ik herinner me nog hoe we als kind met ouders samen bij de grootouders langs gingen om gelukkig Nieuwjaar te wensen; dat was vaste prik. Het heeft blijkbaar geen symbolische betekenis meer: Nieuwjaar, een nieuw jaar waarin we kunnen proberen sommige dingen anders te doen. Is de wereld te snel, te hopeloos, te onontkoombaar geworden? Overspoelt de tv ons met teveel ellende? Wat mij betreft in ieder geval: Een heel voorspoedig en vredig 2009!

Geen stijl (20 December 2008): Uit een interview met Freek de Jonge lees ik: .. iemand, die in het openbaar iets op televisie heeft gezeg op internet uitmaken voor lafaard, en dat dan niet ondertekenen. Maar goed, daar kun je veel uit aflezen over de tijd waarin we leven."Geen stijl" is het eigenlijk, dat is een treffende titel. Je kunt stijl vervangen door vorm. Men is de vorm, de greep op het leven kwijt. Dan blijft er alleen maar ongenoegen en woede over en dat moet eruit. Kennelijk hebben we nog een voldoende repressief apparaat om er voor te zorgen dat ze in hun huizen blijven, maar God verhoede ons voor het moment dat ze de straat op stormen.

Luie kopers of stomme winkeliers? (14 December 2008): Ik liep vanmiddag in het centrum van Alkmaar - ondanks de krediet crisis flink vol met kopers - en het viel me weer op, dat vrijwel alle winkels van binnen goed tot te goed verwarmd waren en tegelijkertijd de deuren wagenwijd open hadden staan. Stoken voor buiten; de opwarming van de aarde gaat nog niet hard genoeg, denken die winkeliers zeker, laten we een handje helpen. Of denken ze soms: de kopers zijn zo lui, zo gehandicapt, zo zwak, das ze onze deuren niet kunnen openduwen, of te verlegen om binnen te komen als de deur dicht is.

Een volkstuintje in Amsterdam (28 November 2008): Volkstuintjes waren vroeger zeer populair; op een vrij goedkope manier kon je een piepklein stukje grond kopen of huren, vlak bij een grote stad, waar je dan wat groente of bloemen ging verbouwen. Eerst waren dat kale stukjes grond, geleidelijk aan vol planten, maar ook geleidelijk aan met een bankje, wat stoelen en een tafel, of in latere jaren zelfs met een klein hutje, cabine of stacaravan er op. Die volkstuintjes werden in de loop der jaren steeds luxueuzer! Een kennis had tot voor kort zo'n stukje grond vlak bij Amsterdam. Maar onlangs bleek het complex van tuintjes op de route van de nieuw te bouwen metro te liggen en mijn kennis heeft zijn stukje grond nu voor een flinke prijs aan de gemeente moeten verkopen. Hij was er al maanden niet geweest en ging er nu heen om alle af te breken en zijn spullen op te halen. En wat bleek bij aankomst: er woonden al enkele maanden een paar vriendelijke Poolse mannen in zijn optrekje. Ze moesten er uit natuurlijk, maar dat ging zonder problemen. "We vinden wel weer wat anders" hier in de buurt."

Brommers in Amsterdam 2 (14 November 2008): Op 10 September schreef ik over de brommer van de kleinzoon van mijn vriend in Amsterdam en vandaag hoorde ik een vervolg. Deze kleinzoon had zijn brommer dit keer even geparkeerd voor een winkel, en toen hij zich omdraaide was hij weg: gestolen. Omdat mijn vriend geen zin had meteen weer een nieuwe brommer te kopen voor ongeveer E.3000, bood hij links en rechts een beloning aan van E.500 voor de "eerlijke" vinder. En ja, na een paar dagen een berichtje: iemand wist waar de brommer was en kon hem terugbezorgen, maar dan wel voor E.700. Daar ging mijn vriend mee akkoord en zo gebeurde het: de kleinzoon met een aantal vrienden en het geld ging naar een ontmoetingsplaats waar de "vinder" ook kwam met een aantal vrienden en met de brommer en zo vond de ruil plaats. De politie zei later: "had ons maar gewaarschuwd, dan had het je niets gekost", maar m'n vriend had daar niet zo veel vertrouwen in na zijn vorige ervaring en was al lang blij, dat de schade nu dank zij zijn aanpak beperkt was gebleven!

Economische (of morele) crisis (12 November 2008): De economische crisis is voor velen niet leuk, vooral als je ontslagen wordt en je inkomen achteruit gaat, maar zou tegelijkertijd ook een mooie aanjager kunnen zijn van bezuinigen, minder consumeren, minder auto rijden, kortom van minder verspilling, minder begeerte. De meeste van ons weten het eigenlijk wel: we geven te veel uit, gaan te vaak met vacante, hebben het zo druk daar geld voor te verdienen, dat we aan rust met partner, kinderen of vrienden nauwelijks toekomen. Die kinderen moeten dan dagelijks naar de kinder opvang. We merken het wel: we moeten minder energie verspillen en meer lopen of fietsen, onze kinderen minder materieel verwennen (uit schuldgevoel?) en ze niet dag in dag uit met de auto naar school en clubs brengen, maar aan onze bestuurders eisen meer bereikbare speelruimte te reserveren op straat; we moeten misschien minder internetten en chatten of surfen of mobiel bellen, maar meer elkaar ontmoeten en elkaar tijd geven. We geven te veel uit aan voorverpakte maaltijden, verpakte gewassen sla of groenten, kopen zelfs thee in kleine verpakking, en om dat alles te kunnen betalen werken we langer en hebben nauwelijks tijd om te koken of ongehaast met onze kinderen bezig te zijn. De huizenprijzen, die erg hoog zijn, mede omdat gemeenten veel aan de grond willen verdienen, zakken nu (hopelijk niet te veel), en meteen zeggen de huizenbouwers: regering, steun de huizenprijzen, steun ons. Die bouwbedrijven zouden ook, inplaats van de troosteloze vinex locaties, die ze nu aan de lopende band bouwen, weer wat meer arbeidsintensiever mooie en smaakvolle huizen kunnen bouwen met speelruimtes en veilige looppaden voor kinderen, zodat die kinderen ook alleen naar school kunnen lopen. Is het leven leuker geworden met alle luxe, alle auto's die we allemaal bezitten, alle straten die daardoor voor kinderen vol en onveilig zijn, alle kleine buurtwinkeltjes die weg zijn omdat we alleen nog tijd hebben voor supermarkten? De lijst is lang en de economische crisis drukt ons met de neus op de feiten: we geven te veel uit, we leven verkeerd. Ja, we moeten een aantal stappen terug. En wat wordt er nu gezegd: dat kan niet, want dan gaat de auto industrie kapot, omdat we geen auto's meer kopen; dan gaan de supermarkten kapot, omdat we het hele jaar geen aardbeien hoeven uit verre landen of omdat we al die verpakkingen niet willen; dan gaat de reis industrie kapot, omdat we minder reizen, minder vliegen. Blijf alsjeblieft onveranderd consumeren, wordt er gezegd, hebt vertrouwen, dat het kapitalistische systeem, het alles-kopen systeem en het wegwerp systeem goed is en eeuwig zal duren; hebt vertrouwen en consumeer, consumeer, consumeer. Alles haastig, geen tijd meer om te lopen, te lezen, om de trein te nemen; geen kans om van die draaiende zweefmolen af te springen. Mooie drogredenen van de industrie, van verkopers, om ons aan het kopen te houden, maar drogredenen zijn het wel. Waarom is bijvoorbeeld een bedrijf als General Motors in de problemen? Omdat men al jaren niet heeft willen vernieuwen; men bleef grote benzine verslindende auto's produceren, terwijl men even makkelijk kleine elektrische auto's had kunnen ontwerpen, had kunnen onderzoeken hoe zonne-energie toe te passen. Daardoor is het een ouderwets, overbodig bedrijf geworden. Het kan ook anders. We kunnen geleidelijk aan stoppen met een aantal energie verslindende en vervuilende activiteiten en tegelijkertijd nieuwe industriŽle activiteiten ontwikkelen, waar de mensen, die in de onnodig geworden industrieŽn werkten en daar niet meer nodig zijn nieuw werk kunnen vinden. Dat kan zijn in de zonne-energie industrie, het werken voor het opwekken van energie uit wind of uit de beweging van eb en vloed. Werken aan het produceren van waterpompen voor Afrika, aan het ontzouten van zeewater, werken in het onderwijs, zodat kinderen weer beter onderwijs kunnen krijgen en ook een lesvak moraliteit toegevoegd zou kunnen worden. Of werken in een vredes leger in de Soedan, de Congo of andere haarden van onderdrukking. Stoppen met een aantal omstreden industriŽle activiteiten hoeft niet te leiden tot massa ontslagen, want als we willen en de visie hebben is er genoeg ander werk voor iedereen. We zouden ook kunnen starten met een soort Marshall plan voor Afrika, zoals dat zo succesvol was voor Europa na 1945. Gemakkelijk is het allemaal niet en het gaat niet vanzelf, maar met inventief en vernieuwend denken zijn de mogelijkheden er wel.

Obama gekozen als president V.S. (5 November 2008): Astrologisch staan de planeten Saturnus en Uranus pal tegenover elkaar: traditie, het oude, McCain en vernieuwing, het onbekende, Obama. En zoals het hoort heeft de langzamer bewegende planeet Uranus het gewonnen. Wat heeft Bush zijn land in 8 jaar een hoop kwaad gedaan en wat een opluchting dat hij weg gaat. De recessie is zonder hem al ingrijpend genoeg. Er zijn nog steeds mensen in Amerika, die beweren, dat Obama niet in Amerika geboren is; laten we hopen, dat hij straks in Januari beŽdigd wordt en dat de goede indruk, die we van hem hebben bevestigd zal worden.

Films en maatschappij (15 October 2008): Ongeveer 40 jaar geleden keek Linus van een krant in z'n handen op en zei in de terecht zo befaamde strip Peanuts tegen zijn zus Lucy: "Wat is de wereld toch slecht", waarop Lucy antwoordde: "Lees je de voorpagina?" "Nee", zei Linus, "de filmtitels". Er is niet veel veranderd, of beter gezegd, de films zijn nog gewelddadiger en wreder geworden de afgelopen 40 jaar. Kennelijk is dat wat de meeste mensen nog steeds het meest vermaakt in films: geweld.

De kinderboeken van Dr Seuss (8 October 2008): Om de aandacht wat af te leiden is het wellicht leuk, om te vermelden, dat ik vandaag weer eens wat kinderboeken van Dr Seuss doorgebladerd heb. Dr Seuss heeft die boeken geschreven met de opdracht slechts een beperkt aantal woorden te gebruiken, en het is verrassend, hoeveel hij daarmee weet te doen. De illustraties zijn ook waanzinnig goed; je komt een nieuwe wereld binnen, de Dr Seuss wereld. Het deed me goed, dat Dr Seuss een paar jaar geleden alweer nr 1 op de lijst van kinderboeken van de New York Times stond - terecht. Toen mijn kinderen klein waren, 40 jaar geleden, las ik er al uit voor. En ik werd er ook door geÔnspireerd om elke avond een tekening voor ze te maken, gebaseerd op de boeken van Seuss; hun eerste leeslessen, en die ik dan op hun kamerdeur hing.

De (financiŽle) crisis (2 October 2008): Er is al heel wat geschreven over de toch wel heel ernstige crisis, zoals de onverantwoorde speculaties van banken met geld van anderen, dat hen was toevertrouwd, maar ik heb nog niets gelezen over een andere, wel zeer belangrijke reden, waarom huis bezitters en kleine particulieren in de problemen zijn gekomen. Namelijk de onverantwoordelijke, je mag zeker wel zeggen immorele verkoop methodes, die door banken, hypotheek bemiddelaars en allerhande andere firma's via telefoon teams, huisbezoek, of andere verkopers of verkoop methodes gebruikt werden en worden om hun producten aan de man te brengen. Denk bijvoorbeeld aan hypotheken met het eerste jaar een zeer lage rente, aan ziekte- of andere verzekeringspolissen, aan beleggingspolissen, aan de woeker polis, enz. enz. Het is natuurlijk waar, dat kopers beter zouden moeten opletten, maar helaas zijn de meeste kopers absoluut geen partij voor die uitgekookte verkoop methodes. Er zouden maatregelen overwogen moeten worden om argeloze kopers beter te beschermen tegen de verkopers met hun vlotte praat. In Frankrijk bijvoorbeeld heeft de koper altijd het recht om tot een week na tekenen van een contract het contract te annuleren, zelfs bij aankoop van een huis. Bescherming van de burgers op dit gebied is er in Nederland veel te weinig, want er wordt wel op zeer grote schaal gebruik gemaakt van het feit, dat veel burgers zich al gauw laten intimideren door "handige" verkopers en zich dan, mede door voorgespiegelde "zekere winsten of voordelen, waarop snel gereageerd moet worden", zonder al te veel nadenken ergens toe laten verleiden. Het verschil met "vroeger" is wel enorm: toen kreeg je gegevens thuis, prospectussen, enz., die je rustig kon bekijken; nu belt iemand je met een voorstel om bijvoorbeeld van internet of energie of telefoon leverancier te veranderen tegen een paar euro korting per maand, laat even een bandje lopen, waarop je een paar persoonlijke gegevens invult en voor je het weet zit je aan een contract vast, waarvan je pas later de kleine (zeer kleine) lettertjes ziet. (zie ook mijn astrologisch artikel over de huidige situatie, lang van tevoren voorspeld: ARTICLES

| Beurs chaos (18 September 2008): FinanciŽle markten zijn in paniek door de krediet crises veroorzaakt door de onverantwoordelijke manipulaties van vrijwel alle banken, geleid door managers uit op hoge bonussen ten koste van alles. Maar daar wil ik het nu niet over hebben. Wat zou men nu kunnen doen om weer wat kalmte te brengen op de beurzen? De FED en andere Centrale banken komen met maatregelen, maar ik mis een van de belangrijkste: controle van hedge-fondsen en speculanten. Er is zoveel vrij geld bij hedge-fondsen en anderen, dat men de beurs bovenmatig kan beÔnvloeden. Waarom niet de speculatie en vooral het "Short-sellen" wat meer aan banden leggen, waarmee op dit moment bedrijven gemaakt of gebroken kunnen worden? Men zou dit bijvoorbeeld kunnen doen of door de marges en kosten voor transacties aanzienlijk te verhogen of door bijvoorbeeld short-posities per opdrachtgever te limiteren of zelfs tijdelijk helemaal te verbieden. Iets verkopen wat men niet heeft: we zien nu hoe ontwrichtend dat kan werken. Maar kosten verhogen en daarmee het aantal beurstransacties verminderen? Dat zou wel stabiliteit geven, maar de winst van de beurzen drukken. Maar het lijkt me, dat rust aanbrengen nu voor gaat. Ook transacties per internet zouden onder de verhoogde kosten moeten vallen. En nu zoveel belastinggeld gebruikt wordt om de financiŽle wereld te redden zou het helemaal niet gek zijn een belasting te heffen op beurstransacties; twee vliegen in 1 klap: minder speculatie en de regeringen krijgen een deel terug van hun reddingsgeld. Probleem is dat veel beurzen en landen mee zouden moeten doen, maar gezien de coŲrdinatie die al bestaat bij de huidige reddingsacties zou dat niet zo moeilijk moeten zijn!

Brommers in Amsterdam (10 September 2008): Mijn vriend in Amsterdam vertelde mij het volgende verhaal: Hij had kort geleden zijn kleinzoon een nieuwe brommer gegeven. En die kleinzoon van 16 stond een week later met 2 vrienden op straat in Amsterdam Zuid te praten, om 11 uur 's avond, alle 3 met hun brommers naast zich, toen er 2 Marokkanen van rond de 23 jaar naar hen toekwamen. 1 trok een pistool en zei: geef me jullie brommersleutels of ik schiet. (Vroeger heette dat: je geld of je leven). En 1 van zijn vrienden gaf toen maar zijn sleutels en gelukkig reden deze Marokkanen toen weg. De jongens wilden de volgende dag aangifte doen bij de politie, maar die weigerde de aangifte in ontvangst te nemen. Dan hebben we wel dagwerk, zeiden ze. Overigens, ze hadden daarvan kennelijk spijt, want een paar dagen later namen ze bij een tweede poging de aangifte wel aan, zonder enige hoop de daders te vinden. Het verhaal had nog een staartje: mijn vriend werd een paar dagen later opgebeld door de vader van de jongen, die zijn sleuteltje gegeven had: "Mijn zoon heeft zich met zijn oudere brommer opgeofferd voor zijn vrienden met nieuwere brommers, dus ik vind het niet meer dan je plicht mee te betalen aan een nieuwe brommer voor mijn zoon".

Less meat, less heat (3 September 2008): Minder vlees, minder warmte was de titel van een lezing van Rajendra Pachauri, voorzitter van het Intergovernmental Panel on Climate van de V.N., gedeeltelijk gebaseerd op het rapport Liferstock's long shadow van de Voedsel en Landbouw Organisatie van de V.N. De huidige manier van het fokken van koeien, kalveren, kippen, varkens en ook geiten is niet alleen wreed en mensonterend wat betreft de behandeling van die dieren, het is ook nog eens zeer slecht voor het klimaat en zal straks mede oorzaak zijn voor overstromingen enz. De veeteelt is verantwoordelijk voor zeker 18% van de wereldwijde uitstoot van broeikas gassen. En dat percentage neemt nog snel toe met de opkomst van een welvarender China en India. In het rapport staan nog meer interessante cijfers. Het is overigens ook verontrustend, dat de van Wageningen op verzoek van een 2e kamer lid gepoogd heeft dit rapport af te zwakken door essentiŽle cijfers weg te laten. Wist U ook dat de vlees industrie enorm energieverslindend is: het "maken" van vlees kost 25x meer energie als het maken van een vergelijkbare hoeveelheid groente. Men hoeft niet meteen vegetarier te worden; men kan beginnen met wat minder vlees te eten en ook minder vlees en ander eten weg te gooien. Want ondanks de stijgende voedsel prijzen is het onvoorstelbaar, wat men in ons rijke Westen dagelijks weggooit, omdat men teveel kookt en daardoor overhoudt. En kinderen krijgen dan teveel opgeschept en hoeven hun bord niet meer leeg te eten. En met dat weggooien van eten vernietigt men niet alleen goed voedsel; men vergroot ook de nog steeds groeiende afval hoop.

Kermis en voetbal (28 Augustus 2008): Er is Kermis in Alkmaar deze week. Vanaf het moment dat de Kermis open gaat, begin van de middag, is het vol in het centrum, tot 's avonds laat. Wist U, dat ondanks de publiciteitswaarde voor de stad en het genot dat de Kermis de burgers biedt, de Kermis exploitanten gezamenlijk Euro 400.000 aan de gemeente moeten betalen? U leest het goed: 400.000 euro! Die 400.000 euro moeten de exploitanten natuurlijk doorberekenen in de kaartjes voor de diverse attracties. Terwijl terzelfder tijd diezelfde gemeente miljoenen subsidie verstrekt aan de plaatselijke voetbalclub. Heeft voetbal dan zoveel meer waarde, biedt het zoveel meer plezier voor de burgerij? Ik dacht altijd, dat voetbal liefhebbers maar een beperkt percentage van de bevolking vormen en dat de Kermis daarentegen door vrijwel iedereen bezocht wordt. Waarom dan moet de Kermis betalen en krijgt het voetbal miljoenen toe? Gemeente Alkmaar, leg dat eens uit!

Verkiezingen voor de meest belangrijke baan op onze aarde (26 Augustus 2008): De kandidaten voor het presidentschap van de U.S.A. maken zich op voor de laatste ronde tot het moment van de waarheid: 4 november. Enerzijds zijn het zeer democratische verkiezingen; anderzijds wordt de enorme macht getoond van de commercie, het grote geld. De kandidaten worden verkocht als Unilever worstjes of zeep en zo mooi en integer voorgesteld als maar mogelijk is en tegelijkertijd wordt geen middel geschuwd om de tegenkandidaat zwart te maken met vaak de meest leugenachtige advertenties. Hopelijk kijken en luisteren de Amerikaanse kiezers meer naar wat de kandidaten zelf zeggen, dan naar wat de advertenties proberen hen te laten geloven!

Georgie - Rusland (17 Augustus 2008): Het is wat verwonderlijk, hoe de Amerikaanse regering van Bush eerst de Georgische president toestemming geeft over te gaan tot actie en daarna Rusland beschuldigt van agressie, nadat het Ossetie te hulp is gekomen. De feiten zijn echter anders: Georgie President Mikheil Saakashvili gaf donderdag bevel de stad Tskhinvali te bombarderen met oorlogsvlieguigen en artillerie, wetend, dat dit een groot aantal burger slachtoffers zou geven. Hij zou dit bevel zeker niet gegeven hebben zonder impliciete steun en toestemming van Bush en zijn regering, die al lang bezig zijn Georgie tegen Rusland op te zetten. En nu Rusland te beschuldigen van agressie: je moet maar durven. Als iemand gestraft moet worden is het wel Georgie en zijn steun verlener. Hopelijk zien de Navo landen de werkelijke gang van zaken en laten ze zich niet voor het Bush karretje spannen via pressie en beloning, zoals onlangs Polen, dat tegen aanzienlijke beloning missiles op z'n grondgebied toe staat, zogenaamd als afweer tegen Iran.

Schrijven (8 Augustus 2008): De ergste vijand van schijven is misschien wel de fantasie. De fantasie, waarin je dingen, dialogen al denkt op een moment, waarop je ze niet kan opschrijven en je het boek of artikel als het ware al schrijft, met details, en die dan niet meer op dezelfde nieuwe of voor jou originele manier, terugkomen. Het werk is als het ware al gedaan en dan hoeft het Ė voor de hersens Ė niet meer zo nodig. De gedachten zonder vorm. En ook de negatieve fantasie: ik kan misschien niet schrijven, wie is er geÔnteresseerd, heeft het zin. Maar ook zonder fantasie lukt het niet; er is ook fantasie nodig. En het gaat ook niet over nut, over lezers; het gaat erom of er een creatieve behoefte is op het gebied waar je je wilt uiten. En als die behoefte sterk genoeg is laat je je niet meer remmen. En schrijf je in eerste instantie voor jezelf. Zo lijkt de maatschappij vaak niet in elkaar te zitten, heb je het niet geleerd. Veel dingen gaan om geld en wat je krijgt voor je werk; om resultaat van buiten in plaats van van binnen. Het oude idee van ruilhandel; werk in ruil voor waardering of eten of geld. Maar toch, er is zoveel meer vrije tijd; je hebt geen excuus om iets niet te doen wat je zelf wilt. Je moet wel willen, echt willen, alleen kunnen zijn en anderen alleen kunnen laten. Ordenen van allerlei losse gedachten. Of juist niets ordenen: net zo ordelijk of onordelijk schrijven als je zelf bent . Maar dan uiteindelijk wel met discipline je eigen vorm neerzetten. Van fantasie naar vorm.

Politici (2 Augustus 2008): Politici hoeven geen opleiding te volgen, geen examen te doen; ze moeten goed kunnen praten en in de smaak vallen om verkozen te worden en daarna duurt het meestal een hele tijd voordat ze eventueel bij nieuwe verkiezingen afgezet kunnen worden. Het gebrek aan een goede opleiding voor het vak bestuurder is, de goede politici niet te na gesproken, vaak duidelijk te merken; het ontbreekt zeer veel politici/bestuurders aan "common sence", aan visie, aan langer termijn beleid. Om van hun persoonlijke belangen, die helaas zo vaak meespelen, maar niet te spreken. Een mooi voorbeeld speelt dezer dagen in de kleine Hollandse gemeente Leidsendam. Er is in die gemeente al jaren sprake van verbreding van een snelweg, waar milieu organisaties tegen zijn in verband met toenemende vervuiling door het toenemend auto verkeer, maar wat tijdelijk de files zou kunnen oplossen. En wat doet de gemeente? Om aan geld voor haar aandeel in de verbreding van de weg te komen verkoopt die gemeente grond langs die weg, en aan wie? Aan Ikea voor een nieuwe vestiging in hetzelfde Leiderdorp; met de grondaankoop krijgt Ikea meteen een vestigingsvergunning. Resultaat: een Ikea vestiging, die straks een enorme hoeveelheid nieuw verkeer gaat aantrekken, zodat zelfs na verbreding van de weg de verkeerssituatie er alleen nog maar slechter van wordt! Wat een beleid, wat een gemeentebestuur, wat een kortzichtige politici!

Herinneringen 4 (26 Juli 2008): Gisteren ontmoette ik een heel oude vriend uit Japan, die in Nederland op bezoek was. Wij vroegen elkaar hoe het met ons ging, maar meer dan de helft van de tijd haalden wij herinneringen op, op zich al wat saai voor de andere aanwezigen. Maar bovendien zit ik nu vandaag met een heleboel vragen over waar die vriend nu mee bezig is, hoe hij zich nu voelt. Het was beter geweest wat minder te praten over het verleden en wat meer over het heden!

Herinneringen 3 (20 Juli 2008): Het leven van kinderen is wel heel anders dan in mijn tijd. We hadden ruimte, terwijl nu een hoop van die speelruimte ingenomen wordt door rijdende of stilstaande auto's, bereden of neergezet door hun ouders. De kinderen van nu mogen trakteren op school, krijgen verjaardag feestjes in een pretpark of thuis en heel veel cadeautjes. Er is 1 cadeau, dat ik me nog goed herinner; op mijn 6e verjaardag kreeg ik een loep (een vergrootglas). Misschien had het niets gekost, maar ik was er wel heel blij mee. Behalve dingen er groter mee zien,. zoals bijvoorbeeld de lijnen van je handen, kon je er, als de zon scheen, schoenveters mee in brand steken; die gingen dan niet echt vlammen, maar produceerden wel een boel rook. En op mijn 7e kreeg ik een fiets, wel een enorm cadeau in die tijd. Omdat die fiets lang mee moest gaan was hij wat te groot gekocht en zaten er blokken om de trappers, die er later weer af zouden kunnen en was het zadel zo laag mogelijk (dus op de stang) gezet. Ik denk wel, dat ik dat grote cadeau van mijn vader te danken had aan het feit, dat hij een jaar daarvoor ons gezin geruild had voor een nieuwe vrouw.

Herinneringen 2 (15 Juli 2008): Zo heb ik een beeld van het huis in Amsterdam, waar we in woonden, toen ik geboren werd, 80 jaar geleden: een hoekpand met donkere gevel van gladde stenen. Was dat echt zo, of zag ik die gevel pas later? Er woonde later een groenteboer in; bij mijn geboorte was het misschien wel de boekhandel van mijn vader met daarboven ons woonhuis. Pas veel later hoorde ik, dat ik daar niet geboren was, maar in de Spinozastraat. Dat doet je wel wat, als je als 17 jarige filosofisch probeert te zijn en Spinoza leest. En weer jaren later hoorde ik van mijn oudere zus, dat ook zij in de Spinozastraat geboren was; daar stond namelijk het buurt ziekenhuis. En met haar vermoedelijk nog vele anderen; mijn Spinoza-aureool kreeg wat minder glans! Flarden van herinneringen slechts tot mijn 4e jaar. Zoals een dikkig vriendje, dat kwam spelen en die ik Wim Pudding noemde en die ik later weer tegenkwam op de lagere school in de 4e klas en die Wim Budding bleek te heten, nu niets puddingachtig meer had en het zelfs tot onbetwiste leider van de klas had weten te brengen. We hadden een fox-terriŽr met stamboom, John Hallifax Chatcleff, die ik kunstjes leerde in ons stads tuintje, zoals tegen een ladder oplopen, en die ondanks z'n edele afstamming helemaal wild in het rond begon te rennen en tegen de schutting op te springen, als mijn vader "katjes, Katjes" riep. Echt een kat gevangen heeft hij geloof ik nooit. Een kleuterschool, waar ik een hekel aan had. Ik stond liever op straat bij een bouwput te kijken, hoe er geheid werd en nieuwe huizen gebouwd. De loopjongen (een al wat oudere man) van de boekhandel bracht me vaak naar die kleuterschool met zijn bakfiets, maar meestal was ik al weer snel dat schooltje uit. Het was een Montessori kleuterschool, dus vast wel een goede, en mijn zus ging er in tegenstelling met mij altijd met groot plezier naar toe. In die tijd waren kleuterscholen (gelukkig) nog niet verplicht. Wat meer weet ik nog van mijn eerste jaren in Amsterdam? Niet veel; mijn geheugen begint pas echt te werken, nadat Vader, moeder, zus en ik naar Blaricum verhuisden rond mijn 4e jaar.

Herinneringen (10 Juli 2008): Het is vreemd met herinneringen; de 1 weet niet meer veel over gisteren, de ander komt steeds met verhalen over wat er 60 jaar geleden is gebeurt. Zo vroeg ik vanochtend een kleindochter wat ze gisteren gedaan had en ze zei: dat weet ik niet. Als je doorvraagt weet ze natuurlijk wel wat, maar voor haar is vandaag belangrijker dan gisteren. En zo moet het ook, is het natuurlijk; de herinnering aan een ijsje van gisteren smaakt heel veel minder dan het ijsje wat ze straks krijgt. Maar als je ouder wordt en dan ook nog minder energie hebt om dingen te gaan doen, dan blijft er meer tijd voor dingen, die je al gedaan hebt. Doen is belangrijker dan herinneren. Maar schrijven over herinneringen, dat is dus een mooie paradox; je doet wat, je probeert dingen op papier te zetten, voor jezelf of misschien ook om anderen wat plezier te geven als ze lezen hoe het vroeger was, maar je zit in het verleden. Dubbelzinnig: vandaag wat doen met gisteren! Een ander merkwaardige eigenschap van herinneren is, dat als je er mee begint, de stroom in beweging zet, dat er dan uit het herinneren van een klein iets weer een ander klein iets te voorschijn komt, tot je op een bepaald moment zelf gewoon verbaasd bent hoeveel je je nog herinnert, hoeveel je nog uit het verleden terug haalt. Mijn kleindochter is vanmiddag aan het zwemmen en hollen en scheppen op het strand, terwijl ik zit te tikken over het herinneren, het verleden. Ieder z'n meug, zei de boer, en hij liep te zingen in de regen.

Begeerte heeft ons aangeraakt (5 Juli 2008): Dit is de titel van een boek van Bert Natter. Ik heb het boek niet gelezen, maar de titel fascineert me. Je kan het inderdaad wel zeggen, in de afgelopen jaren: de begeerte heeft ons aangeraakt; je zou zelfs kunnen zeggen dat we de slaaf geworden zijn van onze begeerte. Of het nu uit Amerika is komen overwaaien (want dat is altijd wel een gemakkelijke verklaring) of niet: er zijn wel erg veel mensen, die steeds meer willen hebben: 2 of meer auto's; de nieuwste tv of computer of Apple muziekdoos of het mobiel met alles er op en er aan, of de duurste fiets voor zichzelf of voor de kinderen. Enfin, het lijstje is lang. Met het geld verdienen voor al die spullen en met het kopen en gebruiken ervan gaat heel wat tijd verloren. Inderdaad: verloren, want dat is wel 1 van de meest gehoorde uitdrukkingen van de generatie van 25 tot 45: ik heb nu geen tijd; geen tijd om een afspraak te maken of in het bos te wandelen of gewoon lekker lui niets te doen!

Fietsen in Parijs (25 Juni 2008): Het Parijse gemeentebestuur heeft er voor gezorgd, dat er nu vrijwel overal in Parijs fietsen kunnen worden gehuurd tegen een kleine vergoeding en dat deze fietsen ook weer overal kunnen worden ingeleverd. Fietsen met een mand voor de boodschappen. Er zijn nu meer fietsen"stations" dan Metro haltes. Er wordt druk gebruik gemaakt van deze fietsen "service" en Parijs begint al een beetje op Amsterdam te lijken: minder auto's en meer fietsen. Bijzonder goed voor het milieu en men schiet ook meer op op zo'n fiets. Nadelen kleven er misschien ook wel aan: die fietsers zijn soms nog ongeoefend en voor de automobilisten niet altijd gemakkelijk te ontwijken, maar dat moeten ze dan maar leren - of zelf ook maar zo'n fiets pakken. En de fietsen zijn wat robuust, dus ze trappen niet al te licht. Het systeem bestaat al in meerdere Franse steden en verdient navolging.

Bush en Iran (15 Juni 2008): Geruchten volop over de steeds vastere vormen aannemende plannen van Bush en zijn cronies om Iran te bombarderen, zelf of via Israel. Gezien het karakter van Bush en het feit, dat hij net als de bekende kat in het nauw in staat is tot rare sprongen, dienen we de geruchten, hoe absurd ook, toch serieus te nemen en er tegen te protesteren. Ik ben bang, dat de Europese regeringen die geruchten niet serieus genoeg nemen. Ik zou die regeringen en ook U willen zeggen: als U niet protesteert nu, dan bent U mede verantwoordelijk voor wat er straks eventueel gebeurt!

(Olympische) sport en kinderarbeid (1 Juni 2008): China (en misschien niet alleen China)is er al jaren op gebrand om op internationaal sportgebied te presteren, medailles te halen. Hoe daar voor gezorgd wordt? Heel jonge kinderen, die sport talent lijken te hebben worden al op heel jonge leeftijd bij de ouders weggehaald (van de ouders gekocht) en ondergaan daarna op Regerings sport instituten jarenlang intensieve trainingen. De kinderen hebben zelf niets in te brengen, moeten doen wat gezegd wordt, als slavenarbeiders; zin of geen zin, gezond of ziek, hun leven is trainen en nog eens trainen met mogelijk eens per jaar een ontmoeting met ouders. Wat heeft dit met sport te maken, met Olympische gedachten? Presteren als slaven, is dat de bedoeling van sport? Olympische officials heb ik hier nog niet over gehoord; zij zien de spelen vermoedelijk meer vanuit financieel oogpunt.

Israel 60 jaar; vreugde en verdriet (14 Mei 2008): De staat Israel is op een vreemde manier tot stand gekomen; niemand wilde een stuk land voor de Joden inruimen op eigen terrein en zo besloten de grootmachten een stuk land van de Palestijnen af te nemen. Wat er met de Palestijnen moest gebeuren was van later zorg. En de Israeliers (zo noem ik ze liever dan Joden, want niet elke Jood is Israelier) hebben enorm veel gepresteerd, met hun kibboetsen van een stuk woestijn een vruchtbaar land gemaakt. Een felicitatie waard. En tegelijkertijd: wat een gemiste kansen. Geen eerlijke kansen en ruimte geven aan de Palestijnen en ze niet accepteren als gelijkwaardige burgers. Steeds meer de nadruk leggen op militaire overmacht, op kolonisatie van nieuwe gebieden en de Palestijnen steeds slechter behandelen met methodes, die meer en meer zijn gaan lijken op "Nazi" methodes. Zoals de Israeliers meer hebben overgenomen van Hitler en de Nazi's. Bombarderen van burgers, martelen, zichzelf als het uitverkoren volk beschouwen, precies zoals Hitler deed met het "Arische " ras. Na de zo goede start is Israel vervallen tot een bewind dat mensenrechten met handen en voeten breekt. Jammer, het had een kunnen worden van strijd leveren tegen de woestijn en daar een vruchtbaar gebied van maken en andere volken laten delen in hun voorspoed. Het is, helaas, verworden tot een land zonder moraal. Ook daarom maak ik verschil tussen het woord Israelier en Jood; de Israeliers zijn een verkeerde en verderfelijke kant op gegaan, terwijl zeer veel Joden in de wereld dit beleid van geweld, martelen, doden van burgers, de houding van uitverkoren volk, niet steunen en er ook beslist niet aan meedoen. Dit 60 jarig bestaan zou een prachtige gelegenheid voor de Israeliers hebben kunnen zijn om een nieuwe koers te gaan volgen en hun buren weer als medemensen te behandelen; helaas ziet dat er nog niet zo uit!

Op tijd afstand doen, loslaten (27 April 2008): Als je ouder wordt moet je vaak leren dingen los te laten, over te dragen aan een volgende generatie. Dat betekent niet, dat je geen "raad" mag geven, geen kolom mag schrijven, maar wel, dat een jonger iemand de beslissingen moet gaan nemen, de verantwoordelijkheid overneemt. Er zijn ouders, die dat niet kunnen; meestal worden ze er door de kinderen wel toe gedwongen. Maar er zijn ook ouders, die niet loslaten, niet opzij gaan. Stel je een moeder voor, die haar zoon vanaf klein kind leert, dat hij haar op moet volgen; heel zijn opvoeding, zijn leertijd staat in het teken daarvan. En als het dan zover is, dat hij de zaak wil gaan "runnen", blijkt dat moeder geen stap opzij zet, angstig aan haar autoritaire positie vast blijft houden en zoonlief geen enkele kans geeft. Alle leertijd voor niets! Zijn er zulke moeder? Kijk naar de Engelse koningin, die haar zoon in het keurslijf van kroonprins en toekomstig koning heeft opgevoed en hem daarna geen enkele kans heeft gegeven zijn voorbestemde taak uit te voeren, zijn opgelegde studie in de praktijk te brengen. Zielige zich vastklampende koningin, zielige kroonprins. Geen wonder, dat hij in verzet gekomen is.

Gouden handdrukken (7 April 2008): De huidige exorbitante gouden handdrukken, die in het zakenleven worden uitgedeeld, aan directeuren die vaak grote verliezen veroorzaakt hebben, zijn een doorn in het oog van de meest mensen. En ook politici praten er over. Maar niet veel meer dan praten, en geen wonder. De politiek heeft boter op het hoofd. Want waar worden mensen beloond met burgemeesters baantjes, functies als commissaris van de koningin, enz., als ze politiek afgebrand of uitgeblust zijn of weggepromoveerd moeten worden? Men noemt het alleen geen gouden handdrukken, maar wat is het verschil?

Belasting biljet (1 April 2008): Het was weer zover: de jaarlijkse frustratie, het invullen van de belasting aangifte 2007 voor 1 April. De kreet van de belasting is, dat ze het niet aangenamer maken maar wel gemakkelijker. Ik vraag me dat af, als ik zie, hoeveel moeite mij dit al kost, weliswaar 80 jaar oud, maar gelukkig nog goed gezond, met een redelijk verstand en met kennis van internet. Hoe doen ouderen dit in het algemeen? Als het al moeilijk is voor iemand met normaal gezond verstand, hoe moeten al die ouderen dat doen, die een aanslag formulier krijgen, en die over het algemeen toch allemaal te kampen hebben met kleinere tot grotere ouderdoms-gebreken? Kan de belasting van iedereen, zonder aanziens des persoons en van de leeftijd, verlangen de aangifte zelfstandig te kunnen verzorgen? Er zijn geloof ik geen statistieken van, maar als ik zo om me heen vraag, ook bij jongeren, dan blijken toch heel veel mensen de hulp van een belasting consulent in te roepen. En aangezien daar voor betaald moet worden, want die adviseur moet ook leven, denk ik dat men die adviseur niet zomaar voor de lol inschakelt, maar uit pure noodzaak. Kan men wettelijk iets afdwingen, wat zo moeilijk is, dat het niet zonder adviseur kan? Ik denk (want op het biljet moet men aangeven of een adviseur behulpzaam is geweest), dat de belasting precies kan nagaan hoeveel aangiften gedaan worden met of zonder adviseur. En daar dan ook op z'n minst de conclusie zouden kunnen trekken, dat ze het dus niet zo gemakkelijk maken als ze zeggen!

Dure pensioenen? (25 Maart 2008): Men heeft het vaak over de hoge pensioen kosten voor ouderen, omdat die ouderen steeds ouder worden. Ik vraag me daarbij wel af, of men, als men dat zegt, rekening houdt met de inflatie. Want het is ook zo, dat niet-waardevaste pensioenen elk jaar in feite door de inflatie in waarde achteruit gaan. De uitkering blijft dan wel dezelfde, maar door de geldontwaarding kan men er minder mee doen en kost de uitkering in feite ook evenzoveel minder voor de pensioen uitkeerders. Met een inflatie van bijvoorbeeld 4% gaat het in 10 jaar, dus van je 65e tot je 75e, om prijsstijgingen en dus een waardevermindering van bijna 50% en in 20 jaar, dus van je 65e tot je 85e, zijn de prijsstijgingen zelfs al 125% ! Natuurlijk fijn om langer te leven, als men tenminste gezond is, maar tegelijkertijd kan men elk jaar minder doen met zijn pensioen wordt men steeds armer en keren de verzekeraars dus in verhouding steeds minder uit!

Chinese Terracotta figuren en Chinese Bronzen (15 Maart 2008): Wij bezochten de tentoonstelling van het zo terecht beroemde Terracotta Leger van Xi'an, voltooid ongeveer 208 voor onze jaartelling, in Assen, en van Chinese Bronzen vanaf 1100 voor onze jaartelling in Groningen. Zeer de moeite van een bezoek waard; het is een wonder, dat we deze kans krijgen zulke oude kunst van dichtbij te zien. Men heeft het wel eens over evolutie, maar wat kunst betreft zijn we er in feite alleen maar op achteruit gegaan. Zelfs in het stadsbeeld van Assen en Groningen zijn de oudere gebouwen zoveel mooier dan de nieuwe. Zie bijvoorbeeld het zo uitgebalanceerde station van Groningen en het lelijke moderne PTT kantoor daar vlak naast. Ook China is hard op weg een "modern" land te worden, met "moderne" kunst; mis deze kans niet om in Europa, Nederland, deze weergaloze collecties te zien van perfecte kunst van heel vroeger!

1 op de honderd volwassenen in de gevangenis! (29 Februari 2008): Ik lees in de NRC, dat in de Verenigde Staten van Amerika thans 1 op de honderd volwassenen in de gevangenis zit. Denk je eens in: 1 op de 100, het is bijna niet te geloven, niet voor te stellen. Wat zegt dit over een land, over de moraal, over de samenleving en de overheid. Over een falend beleid. Wereld kampioen gevangenen, het is wel een zeer pijnlijk kampioenschap. 2,3 miljoen volwassenen in Amerika gevangen. Kosten 55 miljard, die denk ik zeker voor een deel heel wat beter besteed zouden kunnen worden. Aan bijvoorbeeld opvoeding, werkgelegenheid voor de slecht opgeleiden, opknappen van krottenwijken. Dit cijfer van 1 op de 100 is een gemiddelde. Kijk je naar volwassen mannen van latino afkomst dan is het cijfer 1 op de 36, van zwarte mannen 1 op de 15 en van zwarte mannen in de leeftijd van 20 tot 34 jaar zelfs 1 op de 9! Wat vrouwen betreft zit van blanke vrouwen 1 op de 355 in de gevangenis en van zwarte vrouwen 1 op de 100. En als je dan weet, hoe slecht de toestand in die gevangenissen is en hoe het gevangeniswezen in de V.S. in elkaar zit: voornamelijk in handen van particuliere maatschappijen, die winst willen maken, dan maakt dat de cijfers ook al niet leuker. Amerika, Amerika, land van belofte en toekomst, wat is er met je gebeurt!?

Is de "Westerse" wereld wel zo democratisch? (20 Februari 2008): Het "Westen" (West Europa, Noord Amerika) wil zo graag democratie brengen aan het Midden Oosten, Afrika, Azie. Afgezien het feit of die landen er al aan toe zijn qua geloof (bijvoorbeeld de onreinen in India, positie geestelijken in Mohammedaanse landen), bevolking samenstelling (verschil tussen stammen in Afrikaanse landen), moet je je afvragen hoe democratisch die Westerser landen zelf zijn. Democratie betekent volgens mij niet alleen verkiezingen die min of meer eerlijk zijn (dat eerlijk zijn speelt al helemaal bij kiezen met te manipuleren computers), maar ook zeker het rekening houden met alle inwoners, dus ook met minderheden. Wat zien we in vele Westerse landen: de vaak met krappe verschillen gekozen meerderheid dicteert wat er gebeurt. In Amerika zien we dat bijvoorbeeld regelmatig bij benoemingen zoals van de opperrechters en andere ambtenaren; in Engeland zagen we nationalisaties of nationalisaties van staatsbedrijven, afhankelijk of Tories dan wel Labour net iets meer stemmen had. Een meerderheid van zeg 54% tegenover 46% wordt door politici en zelfs in de media een grote meerderheid genoemd; het betekent echter slechts dat van de 10 mensen er nog niet eens een meerderheid van 6 is. Er zijn voorbeelden te over van machtsmisbruik door de "meerderheid"; misschien is het in de zogenaamd democratische landen wel nooit anders: de meerderheid dicteert zonder rekening te houden met de anderen. Moeten we dit soort democratie wel zo nodig de hemel in prijzen en exporteren? Zouden we die democratie niet eerst zelf wat democratischer moeten gaan toepassen?

Burgers beschermen (12 Februari 2008): De in Nederland beschermde Hirsi Ali brengt een bezoek aan Frankrijk en vraagt ook daar bescherming aan en misschien wil ze daarvoor zelfs FranÁaise worden; zal ze dan ook Frans moeten leren (want dat spreekt ze niet) en een inburgeringscursus volgen? De in Nederland beschermde Wilders wil een film uitbrengen over moslims en toch beschermd blijven. Het is mooi en nodig dat de vrije meningsuiting beschermd wordt en gruwelijk, dat er gewelddadige mensen in ons land (en ook daarbuiten) leven, die die bescherming nodig maken; dat zijn vaak mensen die in hun land van oorsprong of geloof van oorsprong zelf geen kritiek mochten geven. Maar je vraagt je ook af tot in hoeverre, waar en door wie beschermd moet worden. Moet iemand (bijvoorbeeld Hirsi Ali) ook bescherming krijgen als zij vrijwillig naar Amerika gaat, of naar gevaarlijker landen als bijvoorbeeld Kenya, naar de Soedan? Waar is de grens; ik zou zeggen ieder land kan al dan niet speciale bescherming bieden in het eigen land, maar niet meer daarbuiten. En Wilders met zijn aangekondigde film; wanneer is vrije meningsuiting kritiek, provocatie of aanzetten tot geweld en waar ligt de grens om die vrije meningsuiting nog speciaal te beschermen. Ik denk, dat als je in Nederland bescherming krijgt, je ook in Nederland kan blijven en daar een baan zoeken in plaats van in Amerika, en daar dan zelf de consequenties van moet dragen, en dat als je in Nederland bescherming krijgt (Wilders), je zelf kunt kijken in hoeverre je je mening op wat voor manier kunt en mag uiten en zelf de consequentie moet dragen als het gaat om aanzetten tot geweld. In beide gevallen verlies je wellicht door eigen toedoen het recht op de extra bescherming, die andere burgers toch ook niet allemaal krijgen, maar blijf je recht houden op de bescherming, die iedere burger krijgt. Voorop staat, dat de vrije meningsuiting in Nederland een kostbaar recht is en dat degenen, die die vrije meningsuiting van anderen in Nederland bedreigen of willen beperken zich aan de Nederlandse wet moeten leren houden en anders beter naar een land kunnen vertrekken waar ze denken anderen wel de mond te mogen snoeren.

Bio-industrie (5 Februari 2008): Iedereen, die verstand van landbouw heeft weet al lang, dat het groeien van gewassen als vervanging van olie (mais voor auto brandstof, enz.) een heel leuk idee is voor de boeren en voor politici, die stemmen van boeren willen trekken, maar dat het absoluut geen zin heeft. Ten eerste kost het groeien van bijvoorbeeld mais (en ook sojabonen)zoveel aan energie (kunstmest, bestrijdingsmiddelen, enz) dat daarbij vergeleken de energie-opbrengst vrijwel geen zin heeft. Ten tweede lijdt zo'n politiek tot sterk stijgende voedsel prijzen (we zien dit het afgelopen jaar al) in een wereld waar nog steeds een groot voedsel tekort bestaat, en wat met een groeiende wereld bevolking alleen nog maar zal toenemen, als "voedsel" voor auto brandstof wordt gebruikt. Ten derde is het zeer grote risico, dat met die stijgende mais en andere graan prijzen men steeds meer bossen gaat kappen om op de vrij komende grond graan en sojabonen te gaan verbouwen. En die bossen hebben we nu juist zo hard nodig om klimaat veranderingen tegen te gaan.
Bio-industrie betekent: de rijken in auto's laten rijden ten koste van eten van de armen!

Tijd en verantwoording steken in relaties (2 Februari 2008): Een artikel gelezen in de Opzij over relaties en het verbreken daarvan, de vaak weinige (te weinig) tijd die daar in gestoken wordt, de generatie mannen, die terugschrikt voor verantwoordelijkheid en binding. Kortom, de maatschappij is anders dan vroeger en het aantal verbroken relaties onder jongeren hoger. Natuurlijk is het zo, dat wij vroeger meer tijd gaven aan de relatie, meer samen deden met partners, wat niet alleen leuk maar soms ook wel benauwend kon zijn. Ik denk, dat je vroeger en nu ook niet kan vergelijken. Vrouwen werken meer, maar ook voor mannen telde de werkweek meer uren. Men ging vaker samen op familie bezoek, minder apart uit, minder stappen, met oude vrienden. Je zocht de contacten dichter in de buurt, met buren, had niet allemaal je eigen auto. En scheiden was niet zo "gewoon"; het voelde toch meer dan nu aan als een falen er iets van te maken. Je legde wellicht de schuld meer bij jezelf en minder bij de ander. Trouwen in plaats van samenwonen is niet zo ouderwets; het betekent ook klaar zijn voor het nemen van verantwoording voor elkaar. En veel jonge mannen willen geen kinderen,schrikken ook daarbij terug voor de verantwoording, die dat meebrengt. Vrijheid boven alles lijkt bij hen het devies. De tijden veranderen, maar men realiseert zich misschien ook van te voren minder, dat alleen leven ook niet altijd zo gezellig is als het lijkt.

Internet problemen (31 Januari 2008): Eigenlijk toevallig, onbewust, door misschien mijn vingers te dicht bij mijn touchpad te houden, heb ik een week geleden de update voor Microsoft's Internet Verkenner 7 binnengehaald op mijn labtop en prompt lukte het mij niet meer met deze verkenner verbinding te maken met het internet. Als ik verbonden was en wilde gaan surfen (wat een boel "vreemde" woorden zijn de laatste jaren Nederlands geworden!) dan bleef het nieuwe programma maar proberen voor een nieuwe verbinding te bellen, zonder de al bestaande verbinding te ontdekken. Na vele vergeefse pogingen zelf dit euvel te verhelpen belde ik uiteindelijk maar met mijn provider, die me adviseerde deze nieuwste versie van de Internet Verkenner te verwijderen. En daarna werkte alles inderdaad weer perfect. Merkwaardig dat deze super computer software firma een update uitgeeft die niet bij iedereen lijkt te werken en daar geen waarschuwing voor geeft. Zoals ik me ook vaak verbaas over de onduidelijkheid van hulpprogramma's en onduidelijk ingedeelde web sites van veel van de heel groten in de computer wereld en ook van sommige grote providers. Die hebben vaak niet door, wat wij willen weten of willen vinden op hun web site en kunnen ook de antwoorden op vragen niet in simpele taal geven voor de wat eenvoudiger gebruikers. Aan de andere kant: als je de help desk van de provider opbelt, dan wordt je correct en vakkundig geholpen.

Joint verhoogt kans op long kanker aanzienlijk (22 Januari 2008): Over de voor- en nadelen van cannabis en het roken van een joint is al veel te doen geweest en er wordt in verschillende landen heel verschillend over gedacht, maar dan gaat het er altijd om: is het verslavend of niet. Ik lees nu, dat een onderzoek in Nieuw Zeeland heeft uitgewezen, dat mensen, die 1 joint per dag roken gedurende langere tijd een 6 maal grotere kans hebben op long kanker dan gewone rokers. Geen grootschalig onderzoek, maar toch ... Het was al bekend, dat cannabis veel meer koolmonoxide en carcinogene stoffen bevat, in totaal 2 maal zoveel kankerverwekkend stoffen als in een gewone sigaret. Omdat het roken van cannabis steeds gewoner wordt in de Westerse wereld, verwacht de onderzoeksgroep, dat we in de nabije toekomst een long kanker epidemie kunnen verwachten. En dan zullen de slachtoffers sterkere drugs nodig hebben dan cannabis!

De nieuwe soldaten zonder regels (8 Januari 2008): Het is ons nog bekend van onze geschiedenis lessen, dat in de middeleeuwen huursoldaten ingezet werden. Frankrijk had later zijn vreemdelingen legioen. De eigenlijke bevolking van landen werd vroeger niet ingezet; er bestond geen dienstplicht. Tegenwoordig heeft elk Westers land z'n vaste leger, al dan niet met dienstplicht of op peil gehouden door burgers met geld te werven. De Verenigde Staten hebben nu echter een nieuwe vorm van huurlegers gecreŽerd. De belangrijkste reden is financieel; men vraagt particuliere firma's een aantal militaire taken over te nemen, om een aantal leger taken buiten het militaire budget te houden. Dat de vergoedingen exorbitante hoog zijn, zodat alles veel duurder wordt dan indien het door het regulaire leger gedaan zou worden is niet belangrijk. De regering houdt zich aan het overeen gekomen militaire budget en weet op die manier een aantal uitgaven over te hevelen naar andere begrotingsposten. Overgeheveld zijn o.a. een aantal veiligheids taken. Het verontrustende van deze overheveling van taken is echter, dat die particuliere maatschappijen en hun uitvoerders zoals bijvoorbeeld Blackwater dus niet meer vallen onder de militaire voorschriften en dat zij daardoor zichzelf als het ware buiten de "wet" en buiten controles hebben kunnen plaatsen. Met als gevolg de regelmatig opduikende verhalen over het alle wetten brekende gedrag van deze firma's. Ik was niet voor de inval in Iraq; ik ben eigenlijk helemaal niet voor legers, maar als er dan toch gevochten moet worden, als dan toch een land bezet wordt, doe het dan tenminste wel met militairen, die verantwoording moeten afleggen en niet met boven de wet staande particuliere firma's.

Een Nieuw Jaar (2 Januari 2008): Een nieuw jaar, dat vraagt er om, alle lezers een gelukkig en gezond 2008 toe te wensen. En ook te hopen, dat er in de wereld wat gaat verbeteren, het komende jaar. Wat verdraagzaamheid tussen Israel en de Palestijnen, tussen de Shiiten en Suniten, niet alleen in Irak, verdraagzaamheid ook in de hele Arabische wereld, niet allen tegenover elkaar maar ook tegenover vrouwen. Trouwens, wat minder religieus fanatisme niet alleen bij Mohammedanen, maar ook bij de zogenaamde Christenen, die al even fanatiek kunnen zijn tegenover anders-gelovigen. Wat minder vervuiling van onze aarde, waar we toch echt geen eigenaar van zijn en die we alleen maar mogen bewonen, als we hem ook onderhouden. Wat minder clandestiene of toegestane bos-kapping. Een reductie van de onder Westerse leiding zo gestegen verbouwing en uitvoer van poppy's in Afganistan. Wat minder "top" managers, die alleen maar aan zelf verrijking denken en ondertussen meestal een beleid voeren, wat slecht is voor de langere termijn. Mogen we ook hopen op politici met wat meer wijsheid? Op burgers met minder individualisme, die ook aan anderen, aan het algemeen belang willen denken? Geld is niet alles, materieel bezit is niet alles. Misschien wint ook dat besef wat meer terrein? Wint het besef misschien wat terrein, dat geweld zoals nu in Kenya, Soedan, Afganistan, Iraq en nog vele andere plaatsen hooguit een aller allerlaatste stap zou kunnen zijn en zelfs dan vaak met zeer twijfelachtige resultaten, vooral als, zoals onder andere in Iraq en Afganistan, de persoonlijke belangen van de geweld-plegers zo'n grote rol spelen. Maar hoe dan ook, laten we hopen voor een wat betere wereld in 2008!

Klimaat (15 December 2007): Wat hebben we bereikt in 2007? Na Kyoto een conferentie in Bali met wat meer goede intenties. Nog steeds de Verenigde Staten van Bush, die tegenwerken en die na het toetreden van Australie de enige zijn, die Kyoto verwerpen. Het Noordpool ijs smelt harder dan we dachten en gelukkig nemen steeds meer mensen de klimaat-veranderingen serieus. Geleidelijk aan komen er hier of daar wat subsidies voor zonne- of wind energie of voor schonere auto's, maar het zet geen zoden aan de dijk vergeleken met het nog steeds zo snel toenemend energie verbruik in de wereld. Nu is het ook wel heel moeilijk om ontwikkelingslanden de luxe te verbieden die het Westen al heeft. Of om het energie verbruik, waar men in het Westen al zo aan gewend is terug te dringen. Dat kan al niet meer vrijwillig; de overheden zullen veel en veel meer moeten doen. Neem bijvoorbeeld in Nederland het naar school brengen van kinderen per auto; de daardoor ontstane achterbank generatie. in Frankrijk werkt men met schoolbussen, maar in Nederland doet de overheid niets. Er zijn vrijwel geen schoolbussen en, wat nog erger is, er zijn geen veilige wegen voor kinderen met veilige oversteekplaatsen, zodat de kinderen tot een bepaalde leeftijd ook niet alleen veilig naar school kunnen. Een voorbeeld uit vele: in een uit de grond gestampte Rotterdamse nieuwbouwwijk kunnen jongere kinderen niet alleen naar school, omdat de scholen net aan de verkeerde kant van een doorgaande weg met hard rijdende (50km is de limiet, maar dat maakt oversteken nog steeds gevaarlijk) auto's liggen; een beetje nadenkende gemeente zou hier toch een brug over die weg hebben kunnen maken, maar nee hoor: laat de ouders de kinderen maar brengen, ieder kind in z'n eigen weg-breng auto! En zullen we het na gaan laten energie-vretende vragen aan Google te stellen? Of de mobile telefoontjes minder te gaan gebruiken? Ook deze Kerst en Oude jaar zullen veel huizen buiten met verlichting versierd zijn, zullen vele gemeenten de hele nacht feestverlichting laten branden. En het hele jaar branden op vele autowegen te veel onnodige lampen veel te lang en rijden de auto's er ook overdag met hun onnodige verlichting aan. Het enige wat snel zou kunnen helpen: om niet de luxe terug te dringen, maar ten eerste om het verbruik zuiniger te maken, zoals bijvoorbeeld met energie-zuinige verlichting. En daarnaast en bovenal, om steeds meer over te gaan op de zo overdadig aanwezige schone energie zoals die van de zon, de wind en de zee. Dat heeft bovendien een dubbele werking: als bijvoorbeeld de zonne energie opgevangen en gebruikt wordt, dan wordt daarmee niet alleen een extra energie potentieel aangeboord, maar bovendien wordt die energie dan niet meer gebruikt voor het opwarmen van de natuur. Je vraagt je ook af, waarom er nog geen plannen zijn, het water van de stijgende zee naar zout-bekkens in de Sahara en andere verdroogde gebieden te pompen; men wint het zout en het verdampte water zal daarna in de omliggende gebieden voor veel meer vocht (en dus ook regen) zorgen. Wetenschappers en regeringsleiders, laat jullie fantasie eens werken, niet voor commerciŽle doelen, maar voor algemeen nuttige zaken en wacht niet langer. Er zijn zoveel mogelijkheden; het is bijna onbegrijpelijk, dat er zo weinig gebeurt!

Vrouwen (2 December 2007): Ik zou ten aanzien van de behandeling van vrouwen Alfred de Vigny willen aanhalen: "Nadat ik de positie van vrouwen bestudeerd heb in alle tijden en alle landen ben ik tot de conclusie gekomen, dat in plaats van hen goedendag te zeggen we hen om vergeving dienen te vragen."

Mensenrechten (1 December 2007): Een paar dagen geleden schreef ik over de kritiek op Rusland. Maar als er 1 land is, waar mensenrechten nauwelijks bestaan, dan is dat Saudi Arabia. En dat is hetzelfde met de rechten van vrouwen; vrouwen worden daar eerder behandeld als een soort huisdieren dan als mensen. Een paar dagen geleden werd in dat land een vrouw verkracht (niet de enige wellicht, maar ze kwam wel in het nieuws); ze werd niet beschermd of gewroken, maar officieel veroordeeld en gestraft. Stel je voor: gestraft worden omdat je verkracht bent geworden! Maar horen we kritiek van Amerika en anderen over mensenrechten in dat land? Natuurlijk niet want het is toch een bondgenoot!

Verkiezingen in Rusland (29 November 2007): Het is tijd voor verkiezingen in Rusland en het lijkt er op, dat Putin die verkiezingen gemakkelijk gaat winnen. Niet zo verwonderlijk, want hij heeft Rusland (via een goede economische politiek en mede met hulp van stijgende gas prijzen) aanzienlijk welvarender gemaakt; het is dan ook uitermate suspect, hoe de V.S. en in hun kielzog een aantal West-Europese landen het steeds maar hebben over mensenrechten en verkiezings fraude. Die fraude heeft Putin niet nodig, want hij is zeer populair in Rusland. Het lijkt er alles van weg te hebben, dat het de V.S. helemaal niet zint, dat het weer goed gaat met Rusland en dat Rusland weer sterker wordt, en dat lijkt dan ook de hoofd reden om zich steeds zo kritisch, ja zelfs denigrerend, over Putin's beleid uit te laten. Bush en zijn medestanders zouden wellicht beter eens wat kritischer kunnen kijken naar de maatregelen, die in Amerika genomen zijn om de grondwettelijke persoonlijke vrijheden in te perken.

Heeft opvoeding een steeds meer vrouwelijk karakter? (29 Oktober 2007): Ik las dat het aantal vrouwelijke leerkrachten op de lagere school en ook op scholen voor voortgezet onderwijs steeds meer toeneemt. Volgens de auteur is dat al duidelijk te merken op het schoolplein van lagere scholen: jongens worden geremd wilde spelletjes te doen; de "juffrouw" houdt daar niet van. Jongens zouden zich beter, dat wil zeggen geconformeerder gaan gedragen en die tendens zou zich voortzetten bij het hoger onderwijs, waar mannelijke studenten minder dan vroeger risico's durven nemen, minder dan vroeger de beste, de eerste zouden willen zijn. Ook bij een-ouder gezinnen is het vaak de vader, die afwezig is, waardoor jongens al op jonge leeftijd meer dan vroeger de vrouwelijke kant op zouden kunnen worden gestuurd. Het zou interessant kunnen zijn wat meer onderzoek te doen naar de maatschappelijke effecten hiervan. Het is misschien wel zo, dat mannen met al hun agressie de wereld wetenschappelijk vooruit geholpen hebben, maar aan de andere kant ook voor een hoop ellende gezorgd hebben via oorlogen, ongelijkheid van inkomens, seksuele intimidatie en verkrachtingen en nog veel meer. Ik kan me daarom voorstellen, dat wat meer vrouwelijke invloed zo slecht nog niet hoeft te zijn!

Ex-Vice-president Gore, president Bush, milieu en oorlog (19 Oktober 2007): Ex-vice-president van de Verenigde Staten van Amerika Al Gore kreeg de nobel prijs voor zijn film en lezingen over het milieu; ik neem al langere tijd mijn petje af voor Gore, die na zijn onrechtmatige verkiezings nederlaag tegen Bush voor het presidentschap niet stil is blijven zitten griepen, maar als het ware een nieuwe roeping heeft gevonden: vechten voor het milieu. Wat mij wel opvalt, bij zijn film en lezingen - en hetzelfde geldt voor de verschillende milieu bewegingen - is, dat men het eigenlijk nooit heeft over de aanslag op het milieu door militairen, hun oefeningen, het testen van nieuwe wapens en wapengebruik, hun "militaire missies" waarbij bommen niet gespaard worden, en oorlogen. Met de uitstoot van CO2 door hoeveel vliegtuigen en auto's is de schade door oorlogen te vergelijken? Ik weet het niet. Waarom prat men niet over de vervuiling door legers; denkt men dat hier geen aandacht op gevestigd moet worden, denkt men dat oorlogen zo goed zijn, dat dat de milieu schade compenseert? Eergisteren sprak Bush weer eens en noemde de grote kans op Wereld Oorlog III, volgens hem door de dreiging van toekomstige atoomwapens in Iran. Helaas, de dreiging voor die oorlog komt niet van Iran, maar van Bush zelf. Iedereen weet toch langzamerhand, dat hij met pertinente leugens het Amerikaanse volk achter zijn bombardementen op en inval in Iraq meegekregen heeft. Iedereen weet ook, dat zijn populariteit, door zijn vele blunders en foute beleid, sterk gedaald is. Dat hij daardoor de bekende kat in het nauw is, die alles zal aangrijpen op zijn eigen hagje te redden, ook een nieuwe oorlog, in dit geval met Iran, alweer met dezelfde grote, gore leugens over niet bestaande kernwapens. Van het Hitler tijdperk heeft Bush geleerd: als je een leugen maar vaak genoeg herhaalt blijft er voor een tijdje bij sommigen altijd wat van hangen. Dat de atoom commissie, die Iran zeer nauwkeurig in de gaten houdt, zegt, dat er geen sprake is van kernwapens in Iran, deert Bush niet: hamer maar vaak genoeg met dezelfde leugens, dan blijft er genoeg hangen, is immers zijn motto. Het verwonderlijke is, dat de Amerikaanse bevolking en het Congres Bush steeds weer zijn gang laten gaan en dat van een impeachment nog steeds geen sprake is. Is de leugenmachine te machtig, zijn Amerikanen op politiek gebied zo dom, draait alles om geld, of is er in het grote Amerika zo'n gebrek aan kennis van het "buitenland"? Die 3e wereldoorlog is een heel reŽle dreiging; Bush heeft alle plannen voor bombardementen op Iran al klaar liggen en hoopt daarmee zijn leven als president weer wat te rekken. En als die 3e wereldoorlog er komt, waarbij, (zoals hij zelf zo vaak gezegd heeft) Bush er niet voor zal terugschrikken zelf atoomwapens in te zetten, zal dat het einde betekenen voor de wereld zoals we die kennen, een vervuiling op ongekend niveau, niet van CO2 maar van kernafval met een lang, lang leven; een aantal slachtoffer, wat niet voor te stellen is. Het verbaast mij dan ook dat Gore niet veel en veel meer waarschuwt voor de plannen van Bush. Het schijnt in Amerika geen usance te zijn, dat ex presidenten of vice-presidenten kritiek hebben op hun opvolgers. Maar nu staat er toch echt te vel op het spel! Al Gore en ook Clinton en Carter, doe jullie mond open en waarschuw; bewerk het democratische Congres, dat die nu eindelijk eens de macht van Bush moeten insnoeren, hem verbieden oorlogshandelingen uit te voeren zonder toestemming van dat Congres, een procedure starten (impeachment) om het beleid van Bush te beoordelen. Gore, als je voor het milieu kiest, kier er dan ook voor Bush een halt toe te roepen. En de E.E.C. landen zou ik willen vragen: steun Bush niet langer in zijn wilde politiek.

Gevaren voor en verzorging van ouderen (17 October 2007): Uit een artikel in de New Yorker van 30/4/2007 vielen de volgende feiten op: allereerst dat vallen het grootste gevaar voor ouderen is. Een slechte val betekent vaak het einde van een nog redelijk zelfstandig leven. Het is natuurlijk ook aan de oudere zelf bekend, dat het evenwichtsgevoel achteruit gaat en dat je je voeten bij het lopen minder hoog optilt, maar steeds opnieuw merk je, dat je daar niet voldoende rekening mee houdt en dat je steeds vaker struikelt of "bijna" valt. Tot het een keer een echte val is met nare gevolgen. Het val-gevaar wordt ook nog eens vergroot, doordat een aantal van de te slikken pillen je mogelijk wat duizelig maakt. Het is voor de ouderen zelf, maar ook voor hun verzorgers en familie goed dit te weten. Een ander vreemd maar ook zo logisch feit is, dat terwijl er steeds meer ouderen komen, omdat we langer blijven leven, het medische vakgebied geriatrie in verval raakt; het aantal geriaters neemt snel af en er zijn ziekenhuizen in Amerika (en misschien ook in Nederland), die de geriatrie afdeling al hebben gesloten, mede, omdat de zorg verzekeraars de geriatrie slecht vergoeden en ziekenhuizen geneigd zijn verliesgevende afdelingen te sluiten. Steeds meer doctoren in opleiding zoeken ook een meer lucratief vakgebied, zoals bijvoorbeeld de zo snel groeiende plastische chirurgie. Bovendien zijn ouderen niet altijd de meest dankbare patiŽnten om te genezen; ze hebben vaak zoveel kwalen, dat een arts niet weet waar te beginnen. OOK De geriater kan niet veel van de bestaande kwalen, die verband houden met de leeftijd, genezen. Maar hij kan ouderen wel helpen, niet te verliezen wat ze nog kunnen, wat ze nog hebben. De taak van een dokter is het bestaande leef niveau van een oudere patiŽnt zo lang mogelijk te handhaven. oM TE Zorgen voor handhaving van de bestaande kwaliteit zijn 2 dingen belangrijk: het zoveel mogelijk vrij zijn van de lasten van bestande handicaps en ziekten, en het vasthouden van het zoveel mogelijk deelnemen aan de wereld om je heen. Behalve het voorkomen van vallen hoort daar bij: goed eten (mogelijk door wat vaker samen met bekenden of familie te eten) en hygiŽne; met de hygiŽne valt het vaak best mee, behalve op lastige plekken waar men niet goed meer bij kan, zoals de voeten. Meer doctoren in opleiding vinden, die de geriatrie kant op willen gaan lijkt gezien de infantiele kant vrijwel onmogelijk; de enige oplossing is misschien wel, volgens het artikel in de New Yorker, dat de nog bestaande geriaters zo snel mogelijk verpleegkundigen gaan opleiden om hun taak zo goed en kwaad mogelijk over te nemen.

De op handen zijnde beslissing over verlenging van het verblijf van Nederlandse militairen in Afganistan (10 october 2007): De Nederlandse militairen werden ooit, nog niet zo lang geleden, uitgezonden voor "wederopbouw". Dat was HET argument waarmee die uitzending aan het Nederlandse volk verkocht werd. Iedereen is dat blijkbaar vergeten, of doet tenminste alsof. De regering in de eerste plaats, want die wil onder druk van Amerika wel doorgaan met die "missie". Maar ook, helaas, de wat linksere partijen (mogen we de PVDA daar nog toe rekenen?) en vooral, ook de pers, de journalistiek, die toch als taak zou moeten hebben ons, als dom volk, voor te lichten. Vergeten wordt ook, dat we aan het begin van de missie uitdrukkelijk insisteerden niet te willen martelen of burgers doden; die burgers werden echter wel gedood en nu heeft de navo voorgesteld kleinere bommen af te gaan werpen, zodat er tenminste wat minder burgers geraakt worden. En van opbouw werkzaamheden door onze militairen is nog nauwelijks sprake. In feite helpen we de Amerikanen om door onze acties steeds meer de Afgaanse burgers van ons af te keren, steeds meer burgers naar de Taliban te duwen. Helpen de Amerikanen om de Afganen in staat te stellen de poppy oogst elk jaar zo ongeveer te verdubbelen. Een verloren strijd, een verloren missie, vooral doordat de bevolking steeds meer van die barbaarse buitenlandse militairen vervreemd dreigt te raken.

Waarschuwingen verplicht bij advertenties (10 october 2007): Het is tegenwoordig verplicht, en dat vind ik een goede zaak, dat adverteerders van sigaretten erbij moeten vertellen, dat je er dood van gaat, van alcoholische dranken, dat je er dronken van wordt en dat je ze met mate moet drinken, en bij beleggingsadvertenties van banken, dat je de kleine lettertjes moet lezen, want dat je op die beleggingen ook geld kan verliezen. Maar waar blijven de waarschuwingen bij andere advertenties? Bij auto advertenties staat ook het percentage niet vermeld van de kans dat je iemand doodrijdt. En bij de zo in de mode geraakte suv's, die benzine verslindende grote auto's, staat er niet bij, dat je het milieu volledig verpest, evenmin als dat staat bij vlieg-vakanties. Al die schoonmaakmiddelen, die op tv in een zucht alles schoonmaken, zeggen er niet bij hoeveel schadelijke stoffen er in zitten en dat je ze niet door de afvoer weg moet gieten. En, wellicht nog harder nodig: bij alle advertenties waarin kinderen worden opgewekt, verleid, om meer te snoepen, slechter te eten, wordt al helemaal niet gewaarschuwd voor de gevolgen. Net zo min als fabrikanten gedwongen worden te vermelden, dat er geen statiegeld op de voor het milieu zo vervuilende verpakking is, en dat die verpakking geen enkel ander nut heeft dan de consument te verleiden om het product te kopen. Bij (fris)dranken wordt er ook niet bijgezet, dat het geen goed idee is, zoveel van die verpakking op straat te gooien; samen met het ontbrekende statiegeld 1 van de redenen voor de grote hoeveelheid straatvuil. Helaas hebben we niet de regering, die een nieuwe wetgeving voor adverteerders maakt; onze regeerders hebben vermoedelijk andere dingen aan hun hoofd, zoals inkrimping van bejaarden en gehandicapten zorg en uitbreiding van het asfalt.

Wijn en de taal van de "kenners" (19 september 2007): Ik ben een wijn liefhebber; het is, na water, mijn favoriete drank. Een wijn liefhebber, maar geen echte kenner; ik hoef niet zo nodig de dure wijnen te drinken; een goede landwijn is, indien wat zorgvuldig uitgezocht, al lekker genoeg. Ik zoek het dan ook meestal bij de goedkopere (maar daarom niet noodzakelijkerwijs slechte)wijnen. En in de Franse Provence, waar ik een groot deel van het jaar woon, koop ik mijn wijnen vrijwel altijd in mijn meegebrachte 5-liter flessen. Natuurlijk heb ik wel mijn voorkeuren: ook voor mijn Provence wijnen weet ik langzamerhand wel welk chateau of welke coŲperatie de beste wijn heeft. Spaanse rode wijnen vind ik vaak lekker, vooral de inmiddels wel wat te dure Rioga. Rode Bourgognes, Beaujolais, Santenay. Witte wijnen uit Chili, de Bergerac, Muscadet, de zoetere Montbasillac, allemaal lekker, evenals de inmiddels flink prijzige Pouilli Fusee. Of rode wijnen uit Argentinie of uit Californie, die door de Euro koers weer wat goedkoper worden. En af en toe ook eens een Italiaans flesje er tussendoor. De Fransen zeggen: 2 glazen wijn heb je per dag nodig voor je gezondheid. maar soms worden het er ook wel 3! En als je leest, wat de "kenners" er al niet aan zien en uit proeven. Aroma's van peer en heidehoning; aroma's van frambozen met verleidelijk zwart fruit alom; de smaak met een hint van citrus, sterappeltjes en een boeiende minerale nuance; een aroma van pruimen, vers gemalen peper en een aangenaam vleugje eikenhout, of bij een andere wijn weer pruimedanten in de lange finale, of ook zwarte kersen, cassis en cederhout, ondersteund door munt en chocolade met een smeltend zacht tannine, of weer perzik, ananas, een hint van citroen met een spoortje vanille. En de kleuren: diep robijn rood, dieprood met oranje reflecties, heerlijk zacht rood, enz. enz. Wat heerlijk aan de ene kant als je zo veel proeft - maar ook, hoeveel wijnen vallen er dan niet voor je af. En als leek denk ik dan soms: waarom niet een framboos, een zwarte bes of wat vanille in het wijnvat gegooid tijdens het rijpingsproces, wat gemalen peper, een pruimpje of een sterappeltje. Of wellicht een fijngemalen paddenstoel? Enfin, ik blijf maar lekker op mijn manier wijn drinken en het lekker vinden zonder dat ik precies weet waarom. En hoop dat de smaak bepaald blijft door de verschillende druiven rassen, door de aarde waarin ze groeien en door het klimaat.

Ballet en taichi (1 september 2007): Ik ben al vanaf mijn 20e jaar een liefhebber van ballet; ik ben ook 1 van de gelukkigen, die de befaamde Ulanova nog Giselle heeft zien dansen; dat was in Osaka, Japan, ergens rond 1953/4. Zij danste niet alleen zoals ik nog nooit had zien dansen, maar ook met zoveel emotie, dat de hele zaal met tranen in de ogen zat, toen Giselle al verdrietiger en uiteindelijk gek werd en stierf. Ik kan nog steeds de muziek van Giselle niet horen zonder er zeer ontroerd door te raken. En sinds een aantal jaren heb ik ook Tai Chi ontdekt en doe dat met een groep bij een bekwame meester. Het is dan ook geen wonder, dat ik, toen ik enkele dagen geleden een balletdanseres en choreograaf ontmoette, het gesprek leidde naar de Cloud Gate Dance Theatre uit Taiwan. Naar mijn (niet altijd even bescheiden) mening staat deze groep aan de top van het hedendaagse ballet. Zij dansen met een mengeling van klassiek en hedendaags ballet, samengevoegd met Oosterse bewegings-vormen. Speciaal in hun ballet "Moon Water", wat ik hun beste ballet acht, is de invloed van Tai Chi zeer sterk. Het is verwonderlijk, hoe mooi heel langzame bewegingen kunnen zijn, bewegingen die (bijna als de wijzers van een klok) hoe langzaam ook, steeds maar doorgaan, zonder ook maar een moment te stoppen, in steeds andere variaties. Helaas treedt deze groep niet vaak in Europa op en dan nog slechts in een paar landen, dus maak er gebruik van, als deze dansers bij U in de buurt komen; ze zijn, zoals de Michelin gidsen het zo mooi uitdrukken, een omweg, ja zelfs de reis waard. En er zijn een aantal DVD's uitgebracht, o.a. ook van Moon Water, die ik U van harte aanraad!

Kinderen en de computer (30 augustus 2007): Vanmiddag was een kleindochter op bezoek; 4 jaar, een beetje hangerig, eigenlijk wilde ze, en dat is tamelijk uitzonderlijk, weer snel naar huis. Terwijl ze op het balkon stond en wat naar buiten keek deed ik een paar dingen op de computer. Ze kwam er bij staan en ik opende het programma paint voor haar en deed voor, hoe je dunne en dikke lijnen kon trekken, hoe je met klikken op de juiste plaats de kleur kon veranderen en, wat ons ouderen toch wel even tijd kost, ze had het al heel snel door. Het scherm werd gevuld met een wirwar van lijnen in allerlei kleuren. En toen wees ik haar ook nog, hoe je vlakken met kleuren kon vullen; eerst haalde ik de door haar aangewezen kleuren op en bewoog zij de muis naar een vak, dat ze wou vullen, maar al heel gauw had ze ook dat door. Het eind resultaat was prachtig. 4 Jaar en al werken met paint! Ik ben niet altijd even enthousiast over de computer spelletjes, waar kinderen mee spelen, maar dit leek me een heel creatief alternatief.

Kinderen en strand (20 augustus 2007): Deze zomer was niet veel zomer in Nederland, vaak grijze luchten, die je al aan de herfst doen denken. Maar toch, niet veel regen, zodat fietsen goed mogelijk was, en ook een paar weekends met zon. Met kleinkinderen naar het strand; je gaat vaker het water in dan je van plan was. Je leert ze dingen, die je lang geleden zelf geleerd hebt: dat je niet verder dan tot je navel de zee in mag; hoe je forten en boten in het zand kan scheppen op een plek, waar de zee ze straks kan overspoelen. Enige kennis van de tijden van eb en vloed is daarvoor vereist. En ook, je leert weer je eigen limieten kennen: lang scheppen geeft rugpijn de volgende dag, evenals te veel rennen met een bal. Maar niet alleen die limieten, ook, dat er nog zoveel leuke dingen overblijven, die je nog steeds wel kan doen en waarbij je minder op de tijd hoeft te letten dan voeger. Strand is zo fantastisch leuk: vooral met, maar ook zonder zon; er is zoveel te zien en zoveel te doen en je hebt er niets bij nodig dan je ogen, en een schep, want het water en het zand zijn er al.

Nieuwschierigheid en ouderdom (10 augustus 2007): Ik lees een aantal interviews met mensen van 90 jaar of ouder, die allen een nog frisse indruk maken en die nog nieuwschierig zijn naar wat er in de wereld om hen heen gebeurt. Natuurlijk, ze hebben hun beperkingen, reizen minder gemakkelijk, hebben meer verzorging nodig, vergeten soms meer, maar ze lijken allen nog steeds nieuwsgierig. Het is een prachtig woord, nieuws-gierig, hongerig naar nieuws, naar het nieuwe, en wellicht 1 van de belangrijkste menselijke eigenschappen, zowel om geestelijk fris te blijven als je ouder wordt, als om op te groeien en nieuwe dingen te ervaren en te ontdekken als je nog jong bent. Kinderen zijn uitermate nieuwsgierig en ik denk, dat het heel belangrijk is, die eigenschap (voor zover natuurlijk mogelijk) tot het laatst te blijven behouden. Je zou kunnen zeggen: hoe nieuwschieriger, hoe levender: hoe menselijker. Niet vast willen houden aan wat was, maar open staan voor het nieuwe, voor nieuwe ervaringen, nieuwe ontdekkingen, dat is misschien wel de essentie van het leven!

Huisvuil gescheiden ophalen (8 augustus 2007): Wij brachten hier in Nederland al jaren ons papier naar de papierbak, ons glas naar de glasbak en deden ons z.g. groene vuil in een aparte bak, die eenmaal per 14 dagen werd opgehaald; het andere vuil ging in een andere bak, die ook eenmaal per week opgehaald werd. Dat gescheiden ophalen is moeilijker in de steden dan in dorpen, maar dat wordt nu ook in de steden gemakkelijker door het geleidelijk aan plaatsen van ingegraven containers, voorlopig alleen voor "vuil" vuil en papier. Op de t.v. en in de kranten wordt nu verteld, dat ook plastic apart verzameld gaat worden om te her gebruiken, o.a. voor golfballen. Overigens, in Frankrijk, tenminste op het platte land en in kleinere gemeenten is men met het gescheiden ophalen al veel verder dan in Nederland.
Vandaag had ik een behanger op bezoek in ons appartement in Alkmaar en mijn vrouw vroeg aan deze expert: "Kan ik afgescheurde oud behang in de papierbak gooien?" Het antwoord was: "Dat maakt niet uit; hier in de omgeving van Alkmaar wordt het wel gescheiden opgehaald, maar toch weer gezamenlijk verbrand!" Als dat waar is, en waarom zouden we aan zijn woorden twijfelen (ook in ander gemeenten werd dat wel verteld), is dat een mooi staaltje van volksverlakkerij; wel gescheiden ophalen en zichzelf op de borst kloppen, en het daarna weer bij elkaar gooien. Zou het zo kunnen zijn, dat de EEG wel wetten heeft gemaakt voor het gescheiden ophalen, maar niet voor het gescheiden houden en her gebruiken? Of, nogmaals, als het verhaal waar is, heeft onze gemeente lak aan hergebruik en milieu? Gemeente, Uw eventuele reactie zal ik graag plaatsen. En om nog even op het gescheiden ophalen van plastics terug te komen: vandaag hoorde ik de voorzitter van de milieu organisatie hierover op de radio ongeveer het volgende zeggen: deze maatregel heeft nauwelijks zin; het enige wat helpt en waar we al jaren voor vechten is statiegeld op plastic flessen etc en daar willen de industrie, supermarkten en (dus ook) regering niet aan.

Privť gevangenissen in de V.S. - verontrustende situatie (26 juli 2007): De Verenigde Staten heeft nu een hoger percentage gevangenen dan enig ander land met uitzondering van Noord Korea, boven landen zoals Rusland, China Iran, Burma en Zimbabwe - landen, die als slecht beschouwd worden door de president van de V.S. Van de meer dan 2 miljoen gevangenen zijn ongeveer de helft inderdaad criminelen, maar de andere 1 miljoen zit jaren gevangen voor kleine misdaden. Het gevangeniswezen in de V.S. kan meer en meer vergeleken worden met het Stalinistische "gulag" systeem. Zelfs het aantal gevangen vrouwen met kleine babies neemt alarmerend toe.
Een reden voor het hoge aantal gevangenen is dat vele gevangenissen geprivatiseerd zijn en dat gevangenissen een zeer winstgevende zaak geworden zijn. Gevangenen worden tegen nauwelijks of geen vergoeding gedwongen aan het werk gezet en hun producten worden daarna commercieel verkocht; men noemt dit wel "Operation Sweatshop." Corrections Corporation of America is nu America's grootste eigenaar en exploitant van gevangenissen, na de Federale regering en slechts 3 staten. Vele gevangenissen zijn geen staatsgevangenissen meer, maar privť gevangenissen, met maar 1 doel: winst maken. En met als belang: een regelmatige levering van gevangenen en liefst met langdurige straffen. De "streng optreden tegen misdaad" propaganda maskeert dan ook het winst motief. Want als het nog hoofdzakelijk om winst gaat betekent dat naast levering van voldoende gevangenen ook, dat gevangenen worden gedwongen te werken zonder beloning, dat er bezuinigd wordt op ruimte en op het zogenaamde "luchten" en op eten en op het aantal bewakers. Het is dan ook geen wonder, dat de toestanden in vele Amerikaanse gevangenissen in onze ogen hemel schrijnend zijn en dat verkrachtingen een dagelijkse zaak geworden zijn. CommerciŽle gevangenissen: een gevaarlijk systeem, dat uit de hand kan lopen tot de gevangenis kampen zoals ze voorkwamen onder Stalin en andere landen, waar mensenrechten niet tellen.

Vladimir Vysotsky (25 juli 2007): De tekst van het prachtige lied van Vladimir Vysotsky, gezongen door hem in het Russisch, wat ik kort geleden hoorde in het programma Zomergasten van de VPRO.
CUPOLA
hoe zal ik het heden nu beschouwen?
hoe zal ik het inademen?
de lucht is drukkend
voordat het gaat onweren
drukkend en verstikkend
hoe zal ik het vandaag bezingen?
hoe zal ik het vandaag horen?
de wijze vogels zingen over sprookjes
de vogel Sirin grijnst vrolijk
kwettert blij en roept vanuit de nesten
hoe tegengesteld
zijn de heimwee en treurnis
die de ziel beschadigen
van de vreemde Alkanost
zoals zeven beloofde snaren
die onophoudelijk weerklonken
is het de vogel Gamajoen
die mij hoop brengt
onder de blauwe hemel
die wordt doorkliefd met bel geklingel
de koperen kerkklok
de koperen klok
ze brengen vreugde, of zorgen
de koepels van Rusland
worden bedekt met zuiver goud
opdat de Heer hen vaker zal opmerken
ik sta als voor een eeuwig raadsel
voor een groots en sprookjesachtig land
voor een land
dat zowel zout, bitter als zoetzuur is
een land met helder bronwater
dat tevens vol zit met roest
kauwen op vervuild eten
dat vettig en roestig is
de paarden zwoegen tussen de strengen
en trekken mij
met slaperige kracht los
van wat is verrot
en opgezwollen door de slaap
net als zeven beloofde manen
staat ook op mijn pad
de vogel Gamajoen
die mij hoop schenkt
de ziel, verweerd door verlies en zorgen
totdat hij tot op de draad is versleten
als de voddenlap met bloed doorweekt
ik lap hem dan weer op
met gouden stukken
opdat de Heer hem vaker zal opmerken
opdat de Heer hem vaker zal opmerken

Groep Tweede generatie Israeliers wil rechtszaak tegen Duitsland (15 juli 2007): En groep Israeliers, die zichzelf 2e generatie Holecaust overlevenden noemen, is van plan een rechtszaak te openen in Tel Aviv voor betaling door Duitsland van Psychiatrische hulp. Zij zouden zijn opgegroeid met angst en depressie en hebben daardoor die hulp hard nodig. Op het eerste gezicht lijkt het vreemd; kinderen, die psychiatrische hulp nodig hebben om wat hun ouders beleefd hebben, maar zo vreemd is dat eigenlijk niet; kinderen kunnen daarvan inderdaad allerlei complexen overhouden, die een "normaal" leven zeer moeilijk dan wel onmogelijk kunnen maken. Ik zou nog wat verder willen gaan en Duitsland willen vragen om alle Israeliers psychiatrische hulp aan te bieden, zodat Israel eindelijk van z'n Holecaust complexen afkomt en daarmee van z'n nazie-achtige houding tegenover de burgers van z'n buurlanden.

De Kalasshnikov dit jaar 60 jaar oud. (5 juli 2007): De Kalasshnikov, dit beruchte Russische wapen, dat overal waar gevochten wordt te vinden is, is 60 jaar oud; moeten we vol "bewondering" naar de uitvinder kijken, of vol afgrijzen kijken naar het vele bloed, dat er door toedoen van de Kalasshnikov gevloeid is waar landen tegen elkaar gevochten hebben of waar rebellen of bevrijdingslegers tegen regeringslegers gevochten hebben met dit wapen? Een ontwikkeling, waaraan ik nooit gedacht zou hebben; de officiŽle Russische makers van dit zo effectieve en dus gruwelijke wapen klagen steen en been, dat op vele plekken Kalasshnikovs illegaal gemaakt worden; de kopieŽn zijn uiteraard veel goedkoper (en misschien ook wel minder van kwaliteit) dan het origineel. Kopie-recht op wapens, een merkwaardige zaak, als je bedenkt, dat die wapens voornamelijk illegaal verkocht worden!

Enkele redenen (maar ik zou er veel meer kunnen noemen) waarom Frankrijk zo'n fantastisch land is (25 juni 2007): Nr 1: De wijn, natuurlijk. Niet alleen dat het land zoveel wijn produceert, maar vooral de manier waarop de Fransen die wijn drinken. Een glas wijn in goed gezelschap, kleine slokjes, goed proevend. Ze drinken het niet zoals men in sommige landen bier drinkt: het ene glas na het andere en een soort wedstrijd, wie het snelst de meeste glazen kan legen. Nr 2: Eten is belangrijk; de Franse keuken is niet voor niets beroemd. Je ziet Fransen geen sandwiches, meegebracht van huis, eten op kantoor. Ze gaan naar een restaurant of naar huis, als het huis niet te ver is. De meeste winkels sluiten speciaal voor de zo belangrijke lunch. Je eten moet je proeven, zonder haast. In feite beschouwt men eten als een kunst. Nr 3: De meeste Fransen hebben kleine, oude auto's, waarin ze blijven rijden tot ze uit elkaar vallen. Niet zoveel grote, benzine verslindende station wagons als je tegenwoordig in veel andere landen ziet. Nr 4: Zelfs de vuilnismannen zijn beleefd, zoals de meeste Fransen, als ze eenmaal hun verlegenheid overwonnen hebben om tegen vreemdelingen te praten. Nr 5: Tijd in Frankrijk is een ander begrip. Mensen kijken niet steeds op hun horloge. Misschien zijn ze af en toe te laat voor een afspraak; never mind, terwijl je wacht: amuseer jezelf onder. Nr 6: Werken en geld is nodig, maar de kwaliteit van het leven is belangrijker. Ze gaan de natuur in met vrienden, eten goed, praten met vrienden, spelen jeu de boule, ontspannen. Nr 7: Solidariteit. Een reden, waarom stakingen vaak zo efficiŽnt zijn. is dat de Fransen solidariteit in het bloed hebben; ze werken samen maar staken ook samen. Nr 8: Het is zo'n mooi land en er is zoveel te zien, zowel in de steden als op het land er om heen. Nr 9: Patrimony. Er is zoveel traditie; oude gewoontes; feesten ten behoeve van een heilige of een bevrijding; samen eten in een restaurant op Moederdag; kunst feesten en straat artiesten; oude gebouwen en ruÔnes die beschermd en opgeknapt worden; wegen die aangelegd worden om een oude boom heen, die in de weg stond maar wel mag blijven staan. Nr 10: De Tour de France, niet omdat dat de grootste wielerwedstrijd en geweldig sportief evenement is, maar omdat de dagelijkse televisie reportage zich minstens evenveel op de omgeving concentreert als op de wielrenners. De tour gaat door prachtige gedeelten van Frankrijk en daar krijg je, o.a. met hulp van de beelden vanuit helikopters, alles van te zien.
Ik zou nog lang door kunnen gaan, maar U begrijpt het wel: ik houd van Frankrijk en Frankrijk is dat zeker waard.

De kleine plakkertjes op fruit (10 juni 2007): Ik houd er van mijn appels, peren, nectarines met schil en al te eten, dus elke keer, als ik die ellendige stickers voorzichtig moet verwijderen, die er in opdracht van een idioot opgeplakt zijn, erger ik me een weinig en vraag me af: waarom? Doet men dat om consumenten te ergeren, eet niemand de schillen meer, waarin de meeste vitaminen zitten? Er zitten kleine stickers op zoveel fruit soorten, dat er wel een legertje idioten moet zijn, die die stickers er op geplakt willen hebben; het liefst nog met een zeer plakkerig soort lijm, waarin mogelijk allerlei ongezonde stoffen zitten, die of de omgeving bevuilen of ons ziek maken. In mijn fruitschaal zie ik, dat mijn banaan een BanaSport is, official(?) supplier of energy; mijn nectarine is een gele nectarine, nr 4036, mijn appel is 100% van het land,nr 4017. Prachtig om dat te weten, als we maar iets aan die informatie hadden. Tot dusverre zijn mijn uien en knoflook nog niet van een plakker voorzien; misschien had ik dat niet moeten zeggen en komt er nu een idioot die leemte opvullen!

Het "anti-missile" schild van Bush in Europa? (30 mei 2007): Vandaag stond in de krant, dat de Russen een raket getest hebben, die door een te bouwen Amerikaans anti-raket systeem heen kan breken. Verder zei Putin, dat de Amerikaanse plannen om zo'n systeem in Europa neer te zetten (o.a. in Polen, een trouwe bondgenoot van de V.S.) van Europa een kruitvat kunnen maken. In dit geval ben ik het volledig met Putin eens en ik hoop toch nog steeds, dat de E.E.G. het plaatsen van het Amerikaanse systeem op haar grondgebied zal verbieden. Afgezien van het feit, dat het hele systeem nog steeds geen succesvolle test heeft doorstaan, is het te absurd voor woorden, om het systeem op te zetten, zoals Bush zegt, tegen Noord Korea en Iran. Dit is duidelijk een doorzichtige smoes; de eigenlijke reden lijkt weer het provoceren van Rusland en een wig drijven in een betere verstandhouding tussen Rusland en Europa. De smoes is niet alleen zo doorzichtig, omdat van Noord Korea en Iran geen daadwerkelijk gevaar dreigt, omdat de technische kennis nog ver achter loopt, maar ook omdat die raketten, waar Bush zo bang voor zegt te zijn zeker niet via Europa zouden vliegen, maar gewoon de kortste route zouden nemen. Voor Noord Korea is dat de Grote (Pacific) oceaan en ook Iran zou niet de omweg via Polen en Europa willen maken. Er zit nog een boeren-slim idee achter de Amerikaanse plannen: beter raketten stoppen boven Europa dan in de buurt van Amerika: de uitval van een eventueel geraakte en onderschepte atoom raket zal dan op Europa neerdalen en daar heeft Bush kennelijk niet zo veel moeite mee.

Leidt roken tot asociaal gedrag of zijn vele rokers van nature al asociaal? (24 mei 2007): Vroeger, toen we nog niet wisten hoe gevaarlijk roken is, rookte bijna iedereen; als jongetje van 12 jatte je f en toe een sigaret van je vader en liep daar stoer mee rond. Inmiddels is het aantal rokers flink afgenomen. Je vraagt je af, of er ook geen asbakken zijn voor de peuken en afvalbakken voor de lege sigaretten pakjes, want steeds meer zie je roker hun troep op straat gooien. Ook op het strand peuken in overvloed; je ziet vrijwel geen roker, die z'n peuken en andere rommel meeneemt. Nu zijn rokers niet alleen; je ziet veel hondenpoep op straat; niet omdat die honden nu zo vies en onbeschoft zijn, maar omdat de eigenaren totaal geen manieren hebben. Als ik in onze steden (en zelfs op het strand) steeds op moet passen om niet in die poep te trappen krijg ik steeds meer een hekel aan die asociale honden-eigenaren en vraag me af hoe het er bij ze thuis uitziet en waarom ze eigenlijk een hond hebben.

Hoe onoverkomelijk zijn dreigingen? (9 mei 2007): In de jaren na de tweede wereldoorlog waren we bang, bang voor een atoom oorlog, die na de eerste bom op Japan bijna onvermijdelijk leek. Het is, wonder boven wonder, niet gebeurt. Nu is er de dreiging van opwarmen van de aarde en de desastreuze gevolgen daarvan voor grote delen van de wereldbevolking. Is dit weer een dreiging, die niet door hoeft te gaan? Er is wel een groot verschil: de atoombommen moesten door mensen en regeringen worden ingezet en gelukkig had men daar de moed niet voor en misschien ook wel was men daar nog te fatsoenlijk voor. Maar de opwarming van ons klimaat is al ingezet; men heeft het te lang ontkend en ook nu nog zijn er enkele landen, die er niets of te weinig aan willen doen. Deze dreiging lijkt dus heel wat onvermijdelijker. Laten we hopen, dat er toch nog op tijd oplossingen gevonden kunnen worden; als het echt nodig is kunnen we technisch heel veel. Helaas lijkt er bij een aantal landen heel wat minder fatsoen dan in de vijftiger jaren.

Amerikaanse mariniers betalen voor gedode burgers (9 mei 2007): Ik lees in de International Herald Tribune van 9 mei, dat Amerikaanse mariniers hun verontschuldigingen aangeboden hebben voor 19 door hen gedode en 50 door hen gewonde Afgaanse burgers en dat ze ongeveer $2000! betaald hebben voor elke dode. Hoewel vergissingen kunnen voorkomen, gebeurt dat bij het Amerikaanse leger toch wel erg vaak. Maar afgezien daarvan: een vergoeding van $2000? Zie dat eens in het licht van de vergoedingen die rechters in Amerika uitspreken voor lichamelijk letsel, van ziekte of dood door asbest, roken, medicijnen enz. Het grootste en machtigste land ter wereld betaalt $2000 als vergoeding voor het doden van onschuldige Afgaanse burgers. Dat geeft wel aan, hoe de Amerikanen denken over de waarde van die burgers en hoe veel minder ze die burgers waard vinden in vergelijking met Amerikaanse burgers. Wat te denken van een leger (en van z'n opperbevelhebber Bush), dat zo weinig respect heeft voor ander volkeren?

Franse verkiezingen.(vervolg) (5 mei 2007): Morgen wordt in Frankrijk de finale stemming gehouden tussen de twee overgebleven kandidaten voor het presidentschap. Het is daarom wel leuk nog enkele opmerkingen te maken over hoe de verkiezingen gevoerd zijn. Opvallend is, dat geld slechts een kleine rol speelt wat zendtijd betreft: beide kandidaten krijgen vrijwel gelijke zendtijd; dit wordt zeer democratisch geregeld; de diverse omroep zenders laten beide kandidaten of hun vertegenwoordigers gelijkelijk aan het woord. Ook de kranten nemen een redelijk neutrale houding aan. Een voorbeeld dat navolging verdient in bijvoorbeeld de V.S.van Amerika, waar men steeds meer het idee krijgt, dat verkiezingen gekocht worden. Een tweede opvallende code is de houding, die de kandidaten tegenover elkaar aannemen: geen moddergooien maar eerder een zekere mate van respect met uiteraard wel een duidelijk naar voren brengen van de eigen ideeŽn en duidelijk willen maken, waarom die beter zullen zijn voor Frankrijk. Je zou bijna zeggen: de Franse verkiezingen zijn nog ouderwets fatsoenlijk!

Franse verkiezingen. (24 april 2007): Er wordt veel geschreven over de Franse verkiezingen en over het feit, dat er veel moet veranderen in Frankrijk, dat Frankrijk niet bij de tijd is, achter blijft op andere landen. Men schrijft over de banlieus, de achterstandswijken enz. enz. Het merkwaardige is, dat het probleem van de achterstandwijken nu niet bepaald een uniek Frans probleem is; alle rijkere West-Europese landen hebben daar mee te kampen en als je kijkt naar de armoede in de Verenigde Staten van Amerika: daar lusten de honden geen brood van. De Franse industrie doet het zeker niet slecht, maar de werkeloosheid is nog te hoog; alle partijen willen daar wat aan gaan doen. Maar moet er verder zo veel veranderen in Frankrijk? Frankrijk is het meest geliefde vakantie land, we willen er allemaal graag heen. Hoeveel Nederlanders, Engelsen en Scandinaviers kopen niet een huis in Frankrijk of zouden dat willen kopen als ze er het geld voor hadden; is dat omdat het zo slecht gaat in Frankrijk of omdat het leven er goed is? Frankrijk wil geen kopie van Amerika worden, hecht aan andere waarden, aan een leven met meer dan geld; aan een waardevol leven. Er wordt hard gewerkt ook, maar daar gaat het niet alleen om; er moet ook een zekere mate van cultuur bij, genieten van de natuur, de vrije tijd, genieten van wijn, van lekker eten. Men kijkt niet alleen naar Amerikaanse films, maar ook naar Franse films, Franse shows; er zijn veel meer discussie programma's op de tv, ook over politiek, dan in de meeste andere landen. In de eerste ronde van de presidents verkiezingen heeft 85% van de bevolking gestemd; noem dat maar eens ondemocratisch! En vergelijk dat eens met de V.S., waar slechts ongeveer 50% stemde in de laatste verkiezingen en waar slechts 25% van de bevolking stemde op Bush bij zijn aantreden. Men maakt in Frankrijk wellicht andere keuzen, bewust andere keuzen dan in de Verenigde Staten van Amerika en in die Westerse landen, die de Amerikaanse cultuur omarmen. Wat is het dan, dat er zoveel kritiek is op Frankrijk? Zou het jaloezie zijn, omdat de Fransen nog hechten aan een aantal plezierige dingen, die je in vele andere landen haast niet meer vindt?

Iraq, Afganistan of liever geen oorlog in Iran?. (21 maart 2007): OP 28 februari schreef ik over de PVDA en een Iraq onderzoek. Nu las ik, dat de S.P. een onderzoek wil over de besluitvorming over het meedoen met Amerika. Sterke economische druk schreef ik al eerder, verder niets. Er blijkt nu ook dat Nederlandse veiligheidsdiensten waarschuwden, dat er geen sprake was van massa vernietigingswapens in Iraq. Maar ook al zou het op zich wel zin hebben om uit te zoeken of het parlement wel goed was voorgelicht; er zijn urgentere dingen te doen. Vandaag schoten Nederlandse soldaten bevriende Afganen dood. S.P., denk ook eens in het heden, werk er liever aan, dat de Nederlandse militairen in Afganistan of echt werken aan vrede en opbouw, of dat ze vertrekken. En eis, dat de Nederlandse regering een duidelijk standpunt inneemt ten aanzien van Iran en duidelijk maakt, dat wij in Nederland geen oorlog met Iran willen, gebaseerd op alweer dezelfde leugens als bij Iraq. Dat wij die oorlog niet willen en ook niet willen, dat Amerika of Israel die oorlog beginnen, die nog veel meer kapot zal maken in de wereld dan de oorlog met Iraq; die er in feite met leugenachtige motiveringen slechts op gericht is het prestige van Bush wat op te krikken en Amerika zeggenschap over de Iranese olie te geven.

Auto's buiten de wet. (20 Maart 2007): Ik schreef 4 maart over rails of asfalt. Ik vraag me af, waarom regering en officiŽle instanties niet eens maatregelen nemen tegen files, door auto's, dat wil zeggen automobilisten wat meer en eerder verantwoordelijk te houden voor de files die ze onnodig veroorzaken. Natuurlijk zijn er de zogenaamde dagelijkse spits files. Maar voor wie oplet is er iets anders aan de hand bij de meeste files. Als je in de auto zit met de radio aan hoor je het wel, als je het tenminste wilt horen: bij bijna alle files wordt er gezegd: door een ongeluk is daar en daar een file van .. km. De meerderheid van de files (en dat zijn ook nog eens de langste) wordt namelijk veroorzaakt door ongelukken. Ongelukken zoals gekantelde vrachtauto's van chauffeurs, die teveel risico nemen of slaperig zijn en toch op maximum snelheid doorrijden bij slechte weersomstandigheden, botsende personenauto's of busjes, die botsen door te hard of onvoorzichtig rijden en passeren, te hard rijden met regen, met slecht zicht. Politie, brandweer kunnen dan uren aan de gang om de boel op te ruimen als lading gelekt heeft, brokstukken wegslepen, soms gewonden uit auto's halen enz. enz. Ondertussen zijn rijbanen gesloten en ontstaan de wat ik dan noem onnodige files. Wie betaalt de politie, de brandweer, de ambulance, de ontstane files? Tot dusverre niet degenen, die de rotzooi veroorzaakt hebben: de roekeloos rijdende chauffeurs, die gaan gek genoeg helemaal vrijuit. Ik ben er van overtuigd, als de veroorzakers van die ongelukken en van die files gestraft zouden worden voor hun rijgedrag, verantwoordelijk gehouden zouden worden voor de door hen veroorzaakte schade, dat dan het aantal files drastisch zou teruglopen. Iedereen heef haast en wil snel ergens zijn; maak het toch eindelijk strafbaar als dat haasten tot slecht en onverantwoordelijk rijgedrag en daardoor tot ongelukken leidt en laat die chauffeurs of eigenaar-maatschappijen er voor dokken!

De leugen regeert en dubbele nationaliteiten. (5 Maart 2007)Dit is een wekelijks programma. Jammer, dat de programmamaker, Felix Meurders, de beste bijdrage gaf aan de leugen, in zijn kritiek op de politicus Wilder. Laat ik voorop stellen, dat ik bepaald geen bewonderaar of volgeling van Wilders ben; ik zou haast zeggen integendeel. Maar dat is nog geen reden om hem door het slijk te halen, zoals Meurders afgelopen week deed in zijn programma; een mooi voorbeeld van vuil spuiten zonder weerwoord. Het ging namelijk over de kwestie: wel of niet 2e kamer lid mogen zijn, als je ook een andere nationaliteit dan de Nederlandse (dus een dubbele) bezit. Wat is er tegen om die vraag te stellen? Er staat zelfs iets over in de grondwet, n.l. dat je (tenminste, zoals een professor dat uitlegde) Nederlander moet zijn voor die functie. Mag over dit onderwerp dan niet eens nagedacht te worden, met alle ontwikkelingen in Europa, met alle ontwikkelingen in onze bevolkings samenstelling? In Frankrijk heb je Le Pen, in Amerika als even gevaarlijk persoon Bush, in Nederland Wilders nu en eerder Koekoek en Fortuin. We kunnen ze uitschelden, zoals Meurders met Wilders deed, of negeren, maar uiteindelijk vertegenwoordigen ze toch een aantal kiezers met al dan niet reŽle angsten of fobies en het lijkt me daarom toch heel wat verstandiger met tegenargumenten te komen als we het niet met ze eens zijn, of om een onderwerp ook serieus aan te pakken, als het onderwerp ook in de maatschappij leeft. Want de dubbele nationaliteit komt in onze tegenwoordige maatschappij veel vaker voor dan we denken en is nog groeiend. Zo heeft niet alleen een groot aantal bakkers of slagers een dubbele nationaliteit, maar ook een flink aantal politiemensen, een aantal soldaten. Het is goed wat meer duidelijkheid te krijgen. Ik persoonlijk geloof, dat voor mensen met dubbele nationaliteit een kernpunt is, dat ze een behoorlijk bestaan in Nederland kunnen opbouwen; in dat geval komt de loyaliteit ook wel. Meurders haalde overigens wel vanuit Amerika McCarty aan, maar niet de zoveel gevaarlijker huidige president Bush, wat op zich al veel zegt over deze reporter.

Rails of asfalt. (4 Maart 2007): Er is in Nederland veel kritiek op de spoorwegen: ze rijden niet altijd op tijd, ze zijn te vol. Maar ligt dat wel helemaal aan de spoorwegen en niet eerder aan de Nederlandse regering en ook de dagbladen. Want waar horen we steeds over: de files en het aanleggen van meer wegen, meer asfalt. Men vergeet echter het alternatief, de spoorwegen, te steunen. Men kan wel op de spoorwegen kankeren, maar feit is echter, dat er niet voldoende trein rails liggen om het steeds toenemende treinverkeer op te vangen. Er rijden veel meer dubbeldekker dan vroeger en dat helpt. De dienstregeling wordt via computersystemen zo goed mogelijk uitgerekend en dat helpt. Maar aan nieuwe rails, nieuwe trajecten wordt weinig gedaan. Regering, stop eens met het plannen en aanleggen van nieuwe auto snelwegen en verplaats de aandacht eens naar nieuwe treinwegen, nieuwe trein trajecten, naar wegen niet van asfalt voor auto's en auto bezitters maar van ijzer voor treinen en treinreiziger.

De groene daken in Chicago. (2 Maart 2007): Er is gelukkig ook positief nieuws in de wereld. Zo las ik in de VPRO gids, dat de burgemeester van Chicago van zijn stad de groenste stad van Amerika wil maken. Om te beginnen heeft hij zelf het goed voorbeeld gegeven. Op de platte daken van het gemeente huis is aarde gelegd en gras geplant. Ik weet nog goed, hoe ik jaren geleden in Noorwegen gefascineerd was door de vele groene daken daar en nog steeds van plan ben, als ik ooit een plat dak bezit, dat zelf toe te passen. De burgemeester heeft ook metingen van het effect laten verrichten. En wat bleek: de begroeiing zorgde voor een aanzienlijke energie besparing en geluidsvermindering in het gebouw en ook vermindering van belasting van het riool systeem door betere opslag van het regenwater. Deze burgemeester heeft het nu ook in de hele stad verplicht gesteld platte daken te begroeien. Wanneer, o wanneer komen Nederlandse overheden eindelijk eens met dit soort van milieu vriendelijke bepalingen? Zoals groene platte daken, boomaanplant om fabrieken en kantoorgebouwen heen, spaarlampen, enz.enz. Want als milieu verbeterende maatregelen niet verplicht zijn gebeurt er helaas vaak niet veel.

Iraq of Afganistan?. (28 Februari 2007): De PVDA heeft een debat willen voeren (wil dat eigenlijk nog, maar heeft dat in het kader van het regerings compromis opgegeven) over Iraq en de Nederlandse bijdrage aan die oorlog, die zo catastrofaal verloopt. Maar je vraagt je in gemoede af, waarom die partij zich zo richt op het verleden, zich niet richt op het heden, de Nederlandse aanwezigheid in Afganistan. Want over het heden praten lijkt heel wat zinvoller; dan kan je tenminste nog pogen wat te veranderen. Nederland is in Afganistan, laten we het beestje maar bij de naam noemen, op de zelfde manier betrokken geraakt als in Iraq: onder sterke economische druk van de Verenigde Staten. En de uitzending van de Nederlandse troepen is aan het volk op dezelfde manier verkocht: een vrede en opbouw missie. Late we dat niet vergeten: een vrede en opbouw missie. Dat er van die vrede en opbouw niets terecht komt, dat Nederland allang mee vecht, moderne vernietigende helikopters gebruikt, is bekend. Dat daardoor ook de Nederlandse militairen steeds inpopulairder worden en niet meer gezien worden als opbouwers maar steeds meer als buitenlandse bezetters is ook bekend. En ook het resultaat is bekend: de Taliban krijgt daardoor de kans te groeien. Ga daar eens over praten, PVDA, en over wat we nu aan ons beleid in Afganistan kunnen, nee moeten, veranderen, want de klok loopt door, in plaats van je blind te staren op de voldongen feiten van Iraq! Bepaal, dat Nederland zich uitsluitend mag inzetten voor opbouw om zo echt de steun van de bevolking waard te zijn. En als jullie je meer met heden en toekomst willen bezig houden, ga dan ook in regering en kamer praten over de steeds dreigender houding van Bush tegen Iran. De plannen voor grootschalige bombardementen liggen al klaar; Amerikaanse commando's zijn Iran hier en daar al binnen getrokken. En dat alles gebaseerd op dezelfde propaganda leugens verspreid door de Amerikaanse regering als bij Irak. Een oorlog tegen Iran zal de oorlog tegen Iraq vele malen in de schaduw stellen en een onvoorstelbare ramp voor de wereld betekenen: ga hier over praten en maak Bush duidelijk, dat Nederland niet meedoet en faliekant tegen een dergelijke oorlog is. Bush heeft al zoveel brokken gemaakt; laat ook de PVDA eens duidelijk maken dat het nu genoeg is.

Bezuinigen. (24 Februari 2007): Nederland heeft een nieuwe regering, die het bezuinigen van het ambtenaren korps hoog in het vaandel heeft staan. Maar wat dan heel vreemd is, daarbij, is dat diezelfde regering al begint met een uitbreiding van het aantal ministers/staatssecretarissen, dus met grotere uitgaven voor zichzelf. En elke extra minister/staatssecretaris heeft wel weer z'n eigen ambtenaren nodig om hem/haar bij te staan en voor te lichten. Een slecht begin en slecht voorbeeld. Het is te hopen, dat het hier niet weer gaat zoals met zoveel bezuinigingen; bezuinigen onder de lager betaalden, maar meer salarissen op het hoogste niveau.

Energie 2. (20 Februari 2007): Gisteren reed ik om 10 uur 's avonds in het donker met de auto van Den Haag naar Alkmaar. Nou ja, donker? Het was op de weg bijna net zo licht als overdag. Je vraagt je af, wie deze energie verspilling bedacht heeft. Voor de automobilist is het in ieder geval niet nodig; die heeft z'n eigen koplampen en kan, zoals in omringende landen blijkt, met heel weinig extra verlichting toe. Wat reflectoren in bochten zouden volstaan. De lampen langs de Nederlandse wegen zijn extreem sterk, staan wel heel dicht bij elkaar en op veel stukken van het traject heeft het ministerie of de provincie zelfs nog een extra 2e of 3e rij lichtmasten toegevoegd. Onnodige energie verspilling, inderdaad. Wie al die verspilde energie betaalt - niet de ambtenaren, die al die lichten laten branden. En omdat de overheid het zo slechte voorbeeld geeft, zie je ook overal langs de weg fabrieksgebouwen, woningen met een overvloed aan buitenverlichting. Die fabrieken zijn dan al lang gesloten, de bewoners van de huizen hebben ook binnen de verlichting volop aan en zien hun eigen buitenverlichting niet eens. Je komt op dat traject ook langs de zee van licht rond Schiphol; niet alleen de start en landingsbanen zijn verlicht, uiteraard, maar ook het hele, zaterdagavond al lang stilliggende enorme gebeuren er om heen. En dan als verademing, tussen het dorpje Akersloot en vlak voor Alkmaar, een paar kilometers waar de weg verlichting ophoudt; een verademing. Zo kan het ook en op deze minder lichte kilometers gebeuren zeker niet meer ongelukken dan op het zo overdreven verlichtte gedeelte.

Sport en godsdienst. (10 Februari 2007): Een dag of wat geleden las ik in de sportkrant van een kleinere gemeente in de buurt van Alkmaar naast verslagen over oude en nieuwe sport activiteiten ook een interview met de plaatselijke pastoor en dominee. Beiden prezen het groeiende sport gebeuren in de gemeente en zeiden zo ongeveer: Sport en godsdienst hebben veel gemeen; beiden gaan ook over het eerlijk, kameraadschappelijk en tolerant met elkaar omgaan. Vermoedelijk gaan deze pastoor en dominee zo met elkaar om, maar om dat nu als een kenmerk van godsdienst te zien!?. Misschien wel bij het echte boeddhisme, maar verder zou ik het niet weten. Denk aan Kain en Abel, aan Jacob en zijn broer Ezau, aan de kruistochten van Christenen tegen de Islam, aan Ierland met protestanten tegen katholieken, de op godsdienst gebaseerde strijd tussen India en Pakistan, aan de nu weer oplaaiende strijd tussen de (zogeheten, zogenaamd?) Christelijke Bush en Moslims, aan de strijd tussen Sunnies en Shiiten, om maar een paar gevallen uit de wereldgeschiedenis aan te halen. Nog afgezien van wat er op een heleboel plaatsen in bijbel en Koran staat over hoe je vijanden en hun vrouwen en kinderen moet behandelen. Godsdienst tolerant en verdraagzaam - nee, niet bepaald, helaas!

Energie. (28 Januari 2007): Over een paar dagen komt het rapport uit van de Verenigde Naties over de invloed van de mens op het klimaat. De opwarming van de aarde en de gevolgen daarvan komen steeds meer in het nieuws. Omdat we vaak denken, dat alleen maar het ons ontzeggen van allerlei energie verslindende bezigheden kan helpen is het verfrissend over de opvattingen van Amory Lovins te lezen. Door een tikfout in een rapport van het woord megawat, waarin de m als n getikt werd, kwam hij op het begrip negawat; een negawat is een megawat elektriciteit, die bespaard kan worden. Hij gaat er van uit, dat we energie kunnen bezuinigen zonder veel aan onze levenswijze te veranderen. Heel Veel energie kunnen bezuinigen. Hij zegt dat de Verenigde Staten met de juiste maatregelen in 2050 geen olie meer hoeft te gebruiken, tegelijkertijd zijn kolen en gas consumptie kan reduceren, en tegelijkertijd een enorme welstand kan beleven. Mensen zien de mogelijkheden van energie besparing niet. Het is, zegt hij, als de econoom, die met z'n dochter loopt te wandelen; als de dochter een 20 euro biljet ziet en vraagt of ze het mag oprapen zegt de econoom: dat hoef je niet te doen; als het echt is had iemand dat al gedaan. Lovins heeft een non-profit consulting firma en heeft als klanten een aantal van de grootste bedrijven in de wereld, waaronder Walmart, het grootste supermarkt bedrijf in de wereld, die hij helpt hun transportkosten te halveren, o.a. door middelen om de motor eerder af te zetten in plaats die ook stilstaand te laten draaien, door lichtgewicht vrachtautos, etc. Hij ontwierp ramen, die bijna 6 maal meer licht inlaten en tegelijkertijd 10 % minder ongewenste hitte, belangrijk in een land waar de airconditioning zo veel draait. Als we kijken naar de elektriciteit bedrading in de meeste gebouwen, zegt hij, dan zien we, dat alleen al door de draden wat dikker te maken je zoveel energie zou uitsparen, dat je de extra kosten van de dikkere draden er al heel snel uit zou halen en daarna zou de besparing veel extra winst opleveren voor fabrieken en winkels of bezuinigingen voor bewoners door lagere kosten en bovendien goed zijn voor het milieu. Hij ontwierp een chips fabriek, die 20% minder energie en 35% minder water verbruikt dan andere chips fabrieken en die ook nog 30% goedkoper is aan bouwkosten. Waarom kijken de Nederlandse bouwers, o.a. van Vinex complexen niet naar zijn ideeŽn? Kind of stupid! Wat er bijvoorbeeld al op energie bespaard kan worden door de juiste lampen te kiezen is bijna niet te geloven. Maar de bouwer is niet geinteresseerd, wat er gebeurt, nadat zijn gebouw verkocht is; in die bezuinigingen deelt hij immers niet, onder de huidige contracten. Bezuinigen van energie zonder ons iets te ontzeggen; het lijkt een utopie, maar het is wel degelijk mogelijk! Maar, zoals Marshall McLuhan al zei: grote ontdekkingen worden beschermd door ongeloof. Het is (alweer) de New Yorker, die als een van de weinige publicaties aan Amory Lovins aandacht besteed.
Volgens mij is het duidelijk, dat regeringen de uitvoering van veel van zijn ideeŽn verplicht zouden moeten stellen, maar helaas, niet veel regeringen kijken vooruit. Zijn boeken en artikelen zouden verplicht lees- en leermateriaal moeten zijn voor die regeringen

Wereldmacht. (20 Januari 2007): Velen zijn tegen het beleid van president Bush en tegen het beleid van de V.S., zoals dat door hem gevoerd is; er komt nu ook steeds meer binnen de V.S. zelf kritiek. We hopen bijna allen, dat de democraten, nu ze de verkiezingen gewonnen hebben, eindelijk hun tanden laten zien, want laten we eerlijk zijn: lange tijd was er bij hen weinig verzet tegen Bush en zijn oorlog tegen Iraq, die steeds meer op Vietnam gaat lijken. Het Amerika van Bush heeft het gezicht gekregen van een blunderende, de baas spelende krachtpatser. Maar terwijl we op een ander, idealistischer, voorbeeld-gevend beleid hopen hoeft dat nog niet te betekenen, dat we een machteloos Amerika wensen. Amerika heeft onder betere presidenten als supermacht een boel goed gedaan in de wereld, er voor gezorgd, dat echt grote conflicten uitbleven. Een supermacht hoeft, mits werkend niet alleen voor het eigenbelang maar ook voor het belang van de wereld, niet perse ongewenst te zijn, want kan ook goede dingen, goede veranderingen afdwingen. Laten we daarom in eerste instantie hopen op een beter Amerika en niet op een machteloos Amerika.

Ivan Wolffers, Heimwee naar de lust. (15 Januari 2007): Wat lezen betreft begon het jaar goed. Het eerste boek, dat ik dit jaar lees is meteen een bijzonder boeiend boek; het gaat over een man van in de vijftig, die prostaat kanker heeft en wat daar allemaal bij komt kijken. De medicijnen nemen en daarmee ook allerlei beperkingen tegenkomen, als het ware een ander mens worden, of de medicijnen niet nemen met alle risico's van dien: daardoor wel zo lang mogelijk jezelf blijven, maar ook een groter kans op eerder doodgaan. Het boek beschrijft het bijzonder actieve leven van Ivan Wolffers, lezingen gevend in de hele wereld over aids en andere medische onderwerpen, werkgroepen oprichten, enz., over zijn vrouw, Marion Bloem, en haar activiteiten om asiel zoekers beter te behandelen, over wat het is door de bijwerking van medicijnen je seksuele potentie te verliezen. Een boek ook voor ieder, die ouder wordt en daardoor soortgelijke beperkingen tegenkomt, of die met ernstig zieken te maken heeft en die de niet alleen lichamelijke maar ook mentale problemen van die zieken beter wil begrijpen. En hoe je ondanks beperkingen kunt trachten uit te vinden wat je nog wel kunt doen en dat dan ook doen. Kortom, een boek wat ik iedereen aanraad. Enkele andere "verhaal"boeken van hem heb ik even ingekeken, maar leken mij minder te boeien dan dit "week"journaal.

Een nieuwe labtop. (9 Januari 2007): Ik heb gedaan wat ik al 2 jaar uitgesteld heb: een nieuwe labtop gekocht. De reden van het uitstel was, dat de oude nog alles deed wat ik nodig had, maar nu het modem niet meer goed werkt moest ik wel; ze maken geen programma's of hulp-apparaten meer voor de oude windows 95. Dus nu moet ik me de eigenschappen van de nieuwe windows xp eigen maken en leren om wat ik schrijf ook op mijn web pagina over te brengen. Wanneer U dit leest weet U, dat het me gelukt is.

Een nieuw jaar. (4 January 2007): Net voor het eind van 2006 vergat ik de modem kabel van mijn oude (1998) labtop los te koppelen tijdens een onweer en het modem begaf het. Het nieuwe modem, dat ik uiteindelijk vond (modems voor windows 95 worden niet meer gemaakt) ging steeds langzamer lopen en was begin Januari vrijwel niet meer te gebruiken, dus wat internet verbinding betreft begon 2007 slecht. Maar wat betreft menselijke contacten had ik geen klagen, eerst in het zuiden van Frankrijk, en vanaf begin Januari in Nederland. Wanneer je computer kuren vertoont realiseer je je, hoeveel macht je het gegeven hebt over jezelf. En dat je uit moet kijken er geen slaaf van te worden. En je je ervan bewust moet zijn, dat er ook nog gewone briefpost is en een gewone telefoon voor meer persoonlijk contact. Zoals ook met de portable telefoon: sommige mensen denken dat ze elk sms'je moeten beantwoorden en zijn er volkomen van afhankelijk, terwijl anderen de sms'jes de sms'jes laten en er nooit op reageren. Nieuwe technieken zijn mooi, maar het gaat er wel om: wie is de baas, het toestel of jij. In ieder geval, wat laat, wens ik iedereen een gezond 2007 en realisatie van ieders goede voornemens. En voor ons allen: dat dit het jaar mag worden van een ommekeer in de manier, waarop we met het milieu omgaan!

De geketende eend en de handpoppen (27 December 2006): Frankrijk is bekend om z'n wijn en om z'n mooie natuur; het is al jaren het eerste wijn land en toeristen land in de wereld. Minder bekend, maar even uniek zijn het weekblad Le Canard enchaine (De geketende Eend) en het wekelijkse tv programma Les Guignols (De Handpoppen). Le Canard enchaine is in z'n 91e jaargang; een begrip van het publiceren wat er achter de feiten in werkelijkheid gebeurt. Voornamelijk Franse maar ook andere regeringsschandalen worden uit de doofpot getrokken, betaalde losgelden worden gepubliceerd; de werkelijke kosten van de Irak oorlog uit de doeken gedaan; geen zakenman, tv hotemetoot, acteur of regeringsfunctionaris wordt daarbij gespaard, ongeacht van welke partij. Als eerste (of zelfs als enige) krant komen ze met de feiten, die achter de officiŽle berichtgeving ligt. En dat alles vaak met een sarcastische of humoristische manier van schrijven en met prachtige politieke tekeningen als illustratie.
Les Guignols is een wekelijks tv programma, waar de actuele gebeurtenissen door de "poppen" aan de kaak gesteld worden of zeer humoristisch weergegeven worden. De poppen maskers zijn bijzonder raak, vaak wat karikaturistisch, en het programma beschikt over een paar uitstekende stemmen-imitators. Sarkozy, Chirac, en met de kraan open, want de uitstoot wordt er niet veel minder door. En tegelijkertijd wordt er wel veel gepraat over en gedaan aan het opheffen van de files, niet door het aantal auto's te beperken (zoals je zou denken), maar door meer wegen te bouwen. De auto is economie en dat gaat boven alles, net zoals het stijgende aantal vliegtuigen dat Schiphol aan doet. Dat steeds meer mensen kanker krijgen weegt blijkbaar niet op tegen het gemak zich steeds meer met de auto te verplaatsen. Vroeger liepen we naar de kruidenier; nu rijden we. Vroeger liepen kinderen naar school; nu willen we geen beveiligde voetpaden voor ze bouwen en worden ze met de auto naar school gebracht. Plezier nu - de ondergang voor onze kinderen later!
En na het schrijven van het bovenstaande wordt het nog gekker. Ik lees: de nr 1 doder van teenagers in de V.S. heeft geen trekker, die overgehaald moet worden. Hij heeft een stuur! Auto's zijn de nr 1 doodsoorzaak van teenagers. Elk jaar doden ze er in de V.S. 6000 en verwonden er 300.000! Auto's doden niet alleen via kanker. Is het geen hoogste tijd die moordenaars op te sluiten?

Stemmen per computer, is het veilig? (3 November 2006): Over een paar dagen gaat de Verenigde Staten van Amerika naar de stembus. Belangrijke verkiezingen, omdat daarbij het beleid van Bush beoordeeld wordt en er een kans is, dat de democraten een meerderheid in eerste en tweede kamer zouden kunnen krijgen. Belangrijk, want tot dusverre heeft Bush kunnen regeren zonder tegenwicht, zonder kritiek van beide kamers, die hem in alles zijn zin gegeven hebben, of het nu was de oorlog in Irak op valse gronden, het laten ontsnappen van Bin Laden, belasting verlagingen voor de super-rijken, het toestaan van martelen, het vervuilen van het milieu, enz., Bush in feite de macht gevend van een dictator, hem de meest gruwelijke fouten toestaand, hem toe te staan het beeld van de Verenigde Staten van Amerika in de wereld volledig te verzieken, het beeld, wat wij in Europa nog niet zo lang geleden hadden van het grote voorbeeld van wat allemaal mogelijk was. Deze verkiezingen zijn belangrijk voor de hele wereld; helaas, begrijpelijkerwijs, mogen wij niet mee stemmen. Nieuw is het stemmen per computer. De gevaren daarvan worden als het ware onder tafel geveegd door het Witte Huis en de Republikeinen, maar die gevaren zijn zeker wel zeer groot, omdat de computers en de programma's, die de stemmen moeten tellen zeker nog niet zonder fouten zijn en bovendien gemakkelijk gemanipuleerd kunnen worden. En als er 1 ding is, wat we zeker weten, dan is het dat mensen geen engelen zijn en dat velen niet terugschrikken van fraude, van macht ten koste van alles. En speciaal het Witte Huis onder Bush heeft een historie van leugens en bedrog, van manipuleren van de feiten, van maatregelen om tegenstanders het stemmen moeilijk te maken. We hebben met Bush als president al zoveel schandalen meegemaakt, zoals de Haliburton contracten in Iraq, de zaken schandalen met verandering van de resultaten, het schandaal van de uitblijvende hulp aan de slachtoffers van de overstroming in New Orleans, van het outsourcen van martelen, dus we kunnen er, zachtjes gezegd, niet zo zeker van zijn, dat dezelfde mensen de verkiezings resultaten niet zullen masseren, zullen manipuleren. Er zou volledige openheid moeten zijn over de te gebruiken computers en de software, over de eventuele ingebouwde veiligheid, over wie het systeem aan kocht en wie het geproduceerd heeft, hoe de cijfers gecontroleerd kunnen worden door alle partijen. Maar helaas, met de verkiezingen zo dichtbij is het systeem niet waterdicht, is het open voor grootschalige manipulatie. En het is droevig het te zeggen: we kunnen er, gezien de historie van Bush bijna zeker van zijn, dat geprobeerd zal worden de cijfers in eigen voordeel te veranderen!
Ook in andere landen, zoals Nederland, wil men via computer gaan stemmen. Wees daar voorzichtig mee; kijk wat er in de V.S. gebeurt en hoe daar mogelijk het democratisch systeem gefraudeerd gaat worden! Ik ben niet tegen stemmen per computer, maar wil dan wel, dat ook op het gebruikte systeem vertrouwd kan worden en dat misbruik door regering, politieke partijen of commerciŽle belangen volledig uitgesloten is

Engeland vreest een catastrofe door de klimaatsverandering. (31 october 2006): Op basis van de laatste wetenschappelijke gegevens zoals gepubliceerd in een lang verwacht rapport dat juist verschenen is, waarschuwde eerste minister Blair gisteren voor een economische tragedie, indien niet onmiddellijk maatregelen genomen worden. Apocalyptische effecten, zoals droogte, overstromingen van grote delen van de wereld, hongersnood, epidemische ziekten en een ineenstortende economie. "De gevolgen voor onze planeet zijn zonder meer desastreus" waarschuwde Blair. De kosten om de gevolgen van de klimaatsveranderingen te bestrijden zullen elk jaar, elke maand dat we wachten er werkelijk iets te doen zich vermenigvuldigen. We hoorden reeds ex vice president Gore waarschuwen in zijn film, nu waarschuwt Blair in nog krachtiger taal op basis van een niet te weerspreken en zeer duidelijk onderzoek. En nog steeds reduceert het Amerika van Bush de gelden die beschikbaar worden gesteld voor onderzoek naar nieuwe vormen van energie, weigert het Kyoto verdrag te tekenen, zelfs terwijl we al lang weten, dat dat verdrag niet eens ver genoeg gaat. Maar we kunnen de schuld niet alleen bij Bush en Amerika leggen. We zijn allen schuldig. Het verbaast me elke keer opnieuw, dat de ouders van vandaag absoluut niet verontrust zijn over hoe de toekomst die ze hun kinderen achterlaten er uit gaat zien. Ze willen 2 auto's, een aantal vakanties per jaar per vliegtuig of auto, afwasmachines, plastic zakken bij de supermarkt, een wegwerp maatschappij, waarin ze zich niets hoeven te ontzeggen; ouders die de aarde waarop hun kinderen zouden moeten leven weggooien. Die zelfde ouders zijn vaak niet geinteresseerd in politiek op de langere termijn; ze eisen, ja zelfs vragen niet aan hun regeringen, hun vertegenwoordigers om in te grijpen ten behoeve van zichzelf, van hun kinderen. De maatschappij van ouders, die vandaag plezier willen, nu, die het niets interesseert wat er morgen gebeurt; ze eisen niets, ze doen niets! Come hell or high water voor zichzelf en voor hun kinderen - het interesseert ze niets!

Intelligent zonder geheugen (3 october 2006): Dat iemand intelligent kan zijn en tegelijk een slecht geheugen hebben zien we steeds opnieuw. En niet alleen in wiskunde en aanverwante vakken, waar inzicht en intuÔtie zwaarder tellen dan in andere gebieden. In het zaken leven kan men blijkbaar voorzitter of algemeen directeur worden en miljoenen per jaar verdienen, terwijl men zich tegelijkertijd nauwelijks wat kan herinneren, zoals bewezen in de processen tegen de Enron managers en talloze andere rechtszaken. In de politiek is het hetzelfde. Aan politici worden vaak vragen gesteld, waarop het antwoord komt: dat herinner ik me niet meer. Een recent geval is Condoleezza Rice, die zich een ontmoeting (en de inhoud daarvan) van 10 juli niet herinnert waarin de CIA top haar waarschuwde voor een komende aanval op Amerika, 2 maanden voordat de aanval van 11 september plaatsvond. Je moet Condoleezza Rice eigenlijk wel bewonderen voor het feit, dat ze met haar kennelijk zo slechte geheugen toch zoveel heeft gepresteerd in haar leven! Het geeft hoop voor anderen met een slecht geheugen: een zeer slecht geheugen maakt het niet onmogelijk de lagere school af te lopen, te studeren, professor, veiligheids adviseur van de president en minister van buitenlandse zaken te worden. Men kan ondanks het bijna ontbreken van een geheugen toch als 1 van de intelligentste vrouwen beschouwd worden. Je vraagt je af: herinnert ze zich de namen van haar collega's in de VS, de namen van haar collega's in andere landen en wanneer ze hen ontmoette en waarover ze met hen sprak? Het moet wel moeilijk geweest zijn voor Condoleezza om de vraag wat ze zich herinnerde van het gesprek van 10 juli met: "niets" te moeten beantwoorden. Want als dat de waarheid was, betekent dat meteen haar erkenning, dat ze in feite totaal ongeschikt is voor haar huidige politieke top baan! Mensen, die met haar spreken, zullen in ieder geval die gesprekken goed moeten notuleren.

De oorlog tegen terrorisme die Rome ruÔneerde, (2 october 2006) lees ik in een artikel van Robert Harris (auteur van "Imperium: a Novel of Ancient Rome") in de International Herald Tribune. Hij schrijft dat in het jaar 68 B.C. iets gebeurde wat veel lijkt op 9/11: een gewaagde terroristische aanval op het hart van Rome, met de ontvoering van 2 senatoren en de vernietiging van de Consulaire oorlogsvloot te Ostia. In de paniek, die daar op volgde waren de Romijnse burgers bereid vele van hun verworven rechten op te geven; een nieuwe wet werd aangenomen, de Lex Gabinia, die een 38 jarige soldaat Gnaeus Pompeius Magnus ongelimiteerde macht gaf over iedereen en daarnaast een enorm oorlogs-budget. Zoals de auteur zegt: met de oudste truck uit het politieke boek, het opzwepen van angst en paniek, werd deze soldaat de rijkste en machtigste man in het Romijnse keizersrijk. De rechten, die de burgers hadden opgegeven in die paniek situatie werden hen nooit meer teruggegeven. De on proportionele reactie op de aanval op Ostia heeft zonder twijfel de ondergang van het Romijnse rijk verhaast. Welke overeenkomsten zijn er tussen de Romijnse en de Amerikaanse "oorlog tegen terreur", de Lex Gabinia en de recente stemming in de Amerikaanse senaat on het recht op habeas corpus voor gevangenen verdacht van terrorisme af te schaffen, de nieuwe omschrijving van martelen en het recht geven aan de president om iedere legale resident in Amerika tot vijandige strijder te verklaren zonder rechtspraak? Is dit de vernietiging van de zo lang bestaande Amerikaanse constitutie en als zodanig het begin van het einde van het Amerikaanse rijk?

Wat moet er op school geleerd worden en wanneer? (2 september 2006) In Nederland (en ik denk in veel landen) zijn er al jaren discussies over dit onderwerp; er zijn nieuwe wetten om vernieuwingen mogelijk te maken, nieuwe onderwijssystemen zijn geÔntroduceerd en scholen zijn samen gegaan en groter geworden. En helaas, veel van de veranderingen hebben niet de beloofde verbeteringen gebracht. De leeftijd om naar de zogenaamde "kleuter"school te gaan is verlaagd (was dit voor de kinderen, voor de ouders die beiden werken, of voor buitenlandse kinderen, die geen Nederlands spreken thuis) in een tijd waarin mensen steeds ouder worden en nu is er een discussie of kinderen niet eerder moeten starten met leren. Moet er ook meer aandacht komen voor morele waarden? Nog een discussie punt: moet de trend van grote nadruk op vrije creativiteit in plaats van op kennis en discipline niet wat omgegooid worden? Vergeten scholen niet, dat kennis de basis is van vakmanschap? Een schilder moet leren tekenen, met perspectieven om te gaan, verf te mengen voordat hij meesterwerken kan gaan maken. Hetzelfde met een musicus; hij moet studeren en studeren, zoals ook een loodgieter, een ingenieur; zoals iedereen zijn vak moet leren om er goed in te worden en er creatief in te kunnen zijn. De basis kennis is nodig. De Nederlandse filosoof Ad Verbrugge, professor aan een Nederlandse universiteit, klaagt dat een groot aantal van zijn studenten niet behoorlijk in hun eigen taal kunnen schrijven; het is ze niet geleerd. En hij zegt: hoe kunnen ze zonder die basiskennis een stuk met nieuwe ideeŽn over filosofie (of wat voor ander onderwerp dan ook) schrijven? Ik noemde al discipline. Er hoort toch een redelijke mate van discipline op school te heersen en kinderen moet het belang van zelf-discipline bijgebracht worden. Zonder de zelf-discipline om hard te werken, te leren, om strikte uren van training van jezelf te eisen kan je immers maar weinig bereiken op het gebied van wetenschap, praktische beroepen, als kunstenaar of in welke sport dan ook.

8 Dingen, die je moet weten over sex. (28 augustus 2006): Het is niet zoals je het op de TV ziet! Je moeder en vader (of jij en je partner), als ze thuiskomen van hun werk en de kinderen naar bed gebracht hebben, springen niet meteen als wilden op elkaar af, rukken niet de kleren van elkaars lijf om een wilde sex orgie te ondergaan op de houten woonkamer vloer, daarbij zo luid steunend en kreunend, dat de kinderen komen kijken wat er aan de hand is. 2: Het is niet zoals je het op de TV ziet! Wanner ze sex hebben is het degelijk in bed en Vader (of jij) houdt het al dan niet met viagra vermoedelijk niet veel langer dan 10 minuten vol. Hij valt daarna mogelijk vast in slaap en snurkt misschien zelfs, terwijl moeder (of jij) ligt te denken aan wat ze de volgende dag allemaal moet doen. 3: Sex boven op het bureau op kantoor is wat hard voor de botten. En dat is het ook in de auto, of buiten in doornige struiken. 4: Het is niet zoals je het op de TV ziet! - een overvloed van knappe mannen of vrouwen die allemaal staan te wachten op jou om alleen maar met jou sex te willen. 5: Denk niet dat sex is zoals je het op TV ziet. Tenslotte dragen we ook niet dezelfde kleren als de TV sterren, wonen we niet in dezelfde huizen, rijden niet in dezelfde auto's en gaan we ook niet elke paar uur naar de kapper! 6: Sex is niet zoals je het ziet op TV; dat je geen condooms zou hoeven te gebruiken, dat je niet zou moeten nagaan, of jouw sex-partner op jou eventueel seksuele aandoeningen, ziektes of zelfs aids zou kunnen overbrengen en dat je met bekenden of met vreemden zou kunnen vrijen zonder enorme gezondheids risico's! 7: Ondanks wat je ziet op de TV hoeft sex niet op de Rotterdamse marathon te lijken om toch heel leuk, heel mooi en zelfs bezield te zijn, zeker als er ook echte liefde is. 8: Bij sex gaat het er niet om of je je wel onthaard hebt, de rimpels verborgen hebt, alle andere dingen gedaan hebt die de reclame je aansmeert; het gaat er om hoe je zelf bent en wat je zelf doet vanuit je eigen wezen.

De dubbele maten van Israel. (24 augustus 2006) In Israel is veel geschreven over de gaskamers uit de oorlog van 1940-1945 en er zijn mensen voor berecht. En dat is volkomen terecht. In Israel is daarentegen niets geschreven over de cluster bommen, die men over Libanon heen gegooid heeft; er zijn geen verantwoordelijken aangeklaagd of berecht en er is niet eens een aanbod gedaan de on ontplofte bommen op te ruimen; men heeft zelfs geen excuses aangeboden. Wreedheden van anderen veroordelen en zichzelf alle wreedheden toestaan: meten met twee wel heel verschillende maten, dat is het huidige Israel. Hopelijk komt hierover toch een keer ook binnen Israel en binnen de Joodse wereldbevolking kritiek en protest!

De krant moet kiezen (18 augustus 2006) lees ik in het maandblad van NRC Handelsblad van augustus. Dat is zeker waar, maar de vraag is of niet veel kranten op het ogenblik juist verkeerd kiezen. Kranten lijken steeds populairder te willen zijn in de keuze van hun onderwerpen, ze lijken steeds meer op elkaar omdat veel van de inhoud uit dezelfde gezamenlijke nieuwsbronnen komt (vaak propaganda van regeringen) en eigen kritisch onderzoek komt nog zelden voor. En dat laatste is toch, waarmee men serieuze lezers behoudt en aantrekt. Waar is in vele kranten de journalist gebleven, die op onderzoek uitgaat en niet naschrijft? Waar zijn de redacties, die nog onafhankelijk mogen en willen zijn en zich niet aan de zakelijke belangen van de eigenaars conformeren? Een goede krant met kritische journalisten zou opvallen, zou boven de concurrerende bladen uitsteken en zou zo ook recht van bestaan blijven houden. Helaas, ook in Nederland is de kwaliteit en onafhankelijkheid van kranten sterk verminderd en neemt het overnemen van nieuws en opinies nog steeds toe zodat het er vaak weinig toe doet in welke krant je een bepaald bericht leest en alle kranten ook weer te weinig verschillen van de tv nieuwsdienst. En hoe meer kranten lijken op die nieuwsdiensten, hoe minder bestaansrecht ze eigenlijk hebben. Waar is in Nederland de kritische, onafhankelijke journalist, die nog wantoestanden of machtsmisbruik aan de kaak stelt? Wellicht zouden kranten in Nederland, om de achteruitgang tegen te gaan van de lezers aantallen, wat meer een voorbeeld moeten nemen aan bijvoorbeeld de International Herald Tribune, beknopt en toch al het nieuws van meer kanten belicht. Ook deze krant liep een tijd na 9 september mee met het heersende Amerikaanse patriottische gevoel maar heeft zich daarna weer hersteld tot een zelfstandig beleid en oordeel. En kijk ook eens naar de New Yorker met haar publicaties van onder andere Seymour M. Hersh, de beroemde onafhankelijke onderzoeks journalist. Bill Kovach en Tom Rosenstiel (in The elements of journalism) publiceerden een leid draad van 9 elementen voor de journalistiek, waaruit ik citeer: De eerste plicht van de journalistiek is het dienen van de waarheid; Haar eerste loyaliteit ligt bij de burgers, niet bij organisaties; Het wezen van journalistiek is het verifiŽren van feiten en beweringen; Journalistiek moet onafhankelijk zijn van hen die ze verslaat; Onafhankelijk zijn van machthebbers; Zij moet een forum verschaffen voor openbare kritiek en debat; Zij moet het nieuws begrijpelijk maken en in de juiste verhoudingen plaatsen; Journalisten moeten hun eigen geweten kunnen volgen. Indien kranten deze regels meer zouden volgen, zouden ze mijns inziens zich beter onderscheiden van andere nieuws voorzieningen en zich minder zorgen voor de toekomst hoeven te maken.

The World is flat(de wereld is plat) - a brief history of the twenty-first century (een korte geschiedenis van de eenentwintigste eeuw, door Thomas L.Friedman (8 augustus 2006): Een zeer interessant boek, al is het niet zo kort. Je kan er een boel van leren over outsourcing (uitbesteden van werk), en dan niet de vaak negatieve propaganda, nieuwe technieken, ontwikkelingen, economie. Lange termijn gedachten in plaats van de korte termijn ideeŽn, gebruikelijk bij vele politici, die korte termijn succes zoeken. Het eerste hoofdstuk is "Terwijl ik sliep", een realistische titel, omdat zoveel ontwikkelingen bijna in een dag plaats vonden, bijna ongemerkt, in onze slaap. Friedman schrijft over de nieuwe situatie en zegt: de aarde is platter geworden. Een anekdote over verschillende soorten moslims: Een arme Indiasche moslim die een rijke man ziet, die in een prachtig huis woont, zegt: Op een dag zal ik die man zijn. Een andere arme moslim in een ander land die een rijke man in een prachtig huis ziet, zegt daarentegen: op een dag zal ik die man doden. Jezelf verbeteren hangt nu eenmaal af van je houding! Aan het einde van het boek is er een hoofdstuk "De vloek van olie en Friedman zegt: Zo lang koningen of dictators die die olie staten besturen rijk kunnen worden van de exploitatie van hun natuurlijke hulpbronnen in de grond - in tegenstelling tot het ontwikkelen van het exploiteren van de natuurlijke talenten en energie van hun burgers - zullen ze geen echte doorzichtigheid en machtsverdeling introduceren. Het boek behandelt veel onderwerpen, teveel om hier allen op te noemen. Maar in het kort: terwijl je het niet met alles eens hoeft te zijn, is dit boek een oog-opener, het laat je zien wat er allemaal aan de gang is in de wereld, wat er zo snel verandert, en het zet je aan het denken. Het zou mooi zijn als meer politici het zouden lezen!

Rijke succesvolle zakenmensen, die ook nog menslievend kunnen zijn. (20 Juli 2006): We hebben een aantal gevallen gezien van managers, leiders in het zakenleven, die liegend en bedriegend zichzelf verrijkten, en het is daarom bijzonder hartverwarmend om te zien, dat er ook nog succesvolle zakenmensen zijn, die niet alleen maar gul zijn en zich inspannen voor de mensheid, maar die daarbij tot het uiterste gaan, op grotere schaal dan ooit tevoren. Eerst was daar Bill Gates, die enorme bedragen geeft aan de bestrijding van malaria en andere ziekten in de wereld en die nu al gezegd heeft dat zijn kinderen slechts een klein percentage van zijn vermogen zullen erven; de hoofdmoot gaat naar de Bill and Melinda Gates Foundation in dienst van de mensheid. En nu is daar ook Warren Buffet, bijna even rijk, die hetzelfde heeft gedaan; 31 billioen dollars (ongeveer 97% van zijn vermogen) heeft hij gegeven aan de Gates Foundation. Baanbrekende daden van deze 2 mannen. Het fantastische nieuws van Warren Buffet's giften is in alle kranten gerapporteerd, maar helaas al weer overschaduwd door de oorlog van Israel tegen Libanon. Ik hoop, dat meer van de super-rijken, van de rijken en in feite van ons allen dit prachtige voorbeeld zullen volgen, alles in verhouding tot ons bezit. Bill Gates, Warren Buffet, dank voor Uw gulheid, Uw bezorgdheid voor wat er in de wereld gebeurt en voor het stellen van echte daden. En voor al die bedriegende, opties en bonus incasserende, zichzelf verrijkende managers - hopelijk zetten Gates and Buffet jullie aan het denken over jullie eigen misselijke houding!

De moraliteit van Israel en de steun die ze krijgen. (18 Juli 2006): 3 IsraŽli soldaten gekidnapt, vreselijk! Ontvoerd door terroristen, door bendes, het moet bestraft. De vraag is hoe en wie. Stel je een ontvoering voor in onze Westerse wereld en dat dan de politie een aantal huizen zou bombarderen en onschuldige mannen, vrouwen en kinderen zou doden. In feite is dat wat Israel nu doet. Er wordt gezegd, dat de IsraŽlische generaals gewacht (misschien zelfs gebeden) hebben voor een excuus Libanon aan te vallen. En wat is er niet allemaal gebeurt ver voor de ontvoeringen? Heeft Israel het leven van de Palestijnen niet al langere tijd onmogelijk gemaakt; hebben ze niet een groot aantal Verenigde Natie resoluties naast zich neer gelegd, zoals nummer 242 en 338, waarin Israel gevraagd werd zich terug te trekken tot de grenzen van 1967? Heeft Israel niet vele pogingen gesaboteerd om tot een eerlijke en respectvolle vrede te komen? In plaats daarvan hebben ze de steungelden en wapens van de U.S.A. gebruikt om de Palestijnen en anderen te onderdrukken, niet om samen vredelievend te leven. Kunnen we zeggen, dat Israel een van de oorlogszuchtigste landen is van de Westerser wereld? En zo ja, waarom? Israel en zijn houding zadelt ons op met een aantal morele problemen. Ten eerste, was het goed om de oorspronkelijke bevolking het land af te nemen zonder enige vergoeding? Maar goed, Israel bestaat, en dat is de realiteit. Wat niet een vaststaande realiteit hoeft te zijn is de manier waarop Israel zijn buren behandeld heeft en nog steeds behandelt, de vluchtelingen die ooit dezelfde grond als van hen beschouwden. Laat mij een ding duidelijk maken: als ik over Israel praat dan heb ik het niet over het Joodse ras; het Joodse ras is even goed (en slecht) als alle andere rassen; vele Joden zijn prachtige mensen met hoge morele normen. Waarom is het dan, dat Israel als land zo anders is, zo vol wraakzucht, zo bang voor anderen, dat ze steeds opnieuw preventief optreden? Oude onbewuste trauma's uit de 2e wereldoorlog wellicht, maar zo jammer. Ik realiseer me dat het moeilijk is voor goedwillende, geciviliseerde Joden in de hele wereld om Israel openlijk te bekritiseren, maar toch zouden ze het moeten doen, ze zouden niet moeten blijven zwijgen over het IsraŽlische on proportionele geweld, over het risico, dat Israel het land misschien wordt, dat een 3e wereldoorlog start waarbij we allen zullen omkomen. We weten allen, dat je met bombarderen van burgers, vrouwen en kinderen alleen maar meer vijanden kweekt en dat je vrienden maakt door mensen te helpen, werk en eten te geven. Waarom doet Israel dat niet? En bovendien, mensen die in staat gesteld worden een redelijk leven te leiden zijn ook veel minder gevaarlijk, dan mensen, die op de rand van de dood leven. Israel, open toch de dialoog, beveel en eis niet alleen maar doe ook concessies.
Israel, het land van de haat; wie had dat kunnen denken bij zijn oprichting?

Is Iran werkelijk gevaarlijk? (1 Juli 2006): Hitler's Duitsland, Stalin's Rusland wisten hoe propaganda en leugens te gebruiken, met andere woorden: advertentie trucs. Sinds die tijd worden zowel op commercieel als op landen niveau de spin dokters meer en meer gebruikt, met steeds meer succes. Blair in Engeland en Bush in de V.S gebruiken spin, leugens en verzwijgingen optimaal. Natuurlijk zijn zij niet de enigen; alle regeringen gebruiken wel verhalen (spinsels) waarin ze beter naar voren komen, al is het niet in diezelfde mate. De historicus Martin van Crefeld heeft opgemerkt, dat al 15 jaar de geheime diensten gewaarschuwd hebben, dat steeds weer over 3 tot 5 jaar Iran de atoombom zou kunnen maken. Waarop die 3 tot 5 jaar periode? Die heeft niets te maken met Iran, maar alleen met de binnenlandse Amerikaanse politiek en met het feit, dat de presidenten voor 4 jaar gekozen worden. 3 jaar is dus binnen die termijn, de president heeft een excuus iets te doen en 5 jaar is buiten die ambtstermijn; iemand anders mag het afmaken of zeggen dat het niet waar was. Dezer dagen wordt het publiek weer opnieuw volkomen misleid. Zoals iedereen weet, is er geen enkel bewijs, dat Iran aan de bom werkt in plaats van aan schone energie en verder is bekend, dat het Iran op z'n minst meer dan 10 jaar zou kosten na een start om de kennis te verzamelen voor atoom wapens.(tussen haakjes, waarom zijn er geen verhalen over het gevaar van bijvoorbeeld Pakistan?) En als we kijken naar de geschiedenis: Iran heeft nog nooit een oorlog begonnen en is historisch zeker geen oorlogszuchtig land, in tegenstelling tot Amerika, dat een hele waslijst van begonnen oorlogen heeft, vaak zonder oorlogsverklaring of op basis van valse beschuldigingen. Waarom geloven zoveel mensen de verhalen, die over Iran verspreid worden? Zoals Goebbels, de Duitse propaganda minister al zei: als je een onwaarheid maar vaak genoeg herhaalt, dan gaan steeds meer mensen je geloven. Het is bijzonder ernstig dat een groot deel van de Westerse kranten de propaganda overneemt zonder een eigen onderzoek naar de waarheid. Misschien verkoop angst beter dan de waarheid. Het is ook merkwaardig, dat Amerika de oorlog tegen Iraq startte, toen Iraq zijn olie in andere valuta's dan dollars begon te verkopen en dat nu, nu Iran ook zijn olie in Euros aanbied, de dreigingen tegen dat land toenemen. America's handels tekort neemt steeds maar toe en om zijn levensstandaard (via importen) op peil te houden is het voor Amerika noodzakelijk, dat de dollar het olie betaalmiddel blijft, een valuta, die in de exporterende landen vertrouwd wordt. Zonder een te vertrouwen dollar zou het Amerikaanse rijk vermoedelijk snel instorten. De situatie van een oorlog met Iran is echter heel wat ernstiger dan in het geval van Iraq, wat nauwelijks nog kon tegenspartelen. Zijn we op weg naar een 3e wereldoorlog? De vernietiging van het menselijk ras en een onleefbare aarde? Moeten we de V.S. onder Bush echt wel zo nodig geloven en helpen? Denk aan je kinderen, je kleinkinderen en doe er iets aan. Zeg je regering dat je de leugens niet gelooft, dat je deze oorlog niet wilt!

Zelfmoorden in de V.S. gevangenis in Guantanamo en de prijs voor het meest cynische, groffe en wrede commentaar van het jaar. (12 Juni 2006): 3 zelfmoorden in deze beruchte gevangenis een paar dagen geleden. Berucht voor de onmenselijke behandeling van gevangenen. Terwijl de U.S.A. jarenlang het voorbeeld voor ons was van vrijheid, is deze gevangenis 1 van de voorbeelden van de vrijheid die de Amerikanen nu aan de wereld willen geven. Het commentaar, dat de prijs verdient voor het meest cynische, groffe en wrede commentaar van het jaar 2006 is het volgende: "Om meer zelfmoorden te voorkomen, zullen bewakers van nu af aan geen lakens meer geven voordat gevangenen gaan slapen en die lakens bij het ontwaken 's ochtends weer meteen weghalen." . Dus geen menswaardiger behandeling, geen eind aan martelingen, aan kappen over het hoofd, aan bedreiging met honden; geen advocaten, geen processen, niets om het leven van de gevangenen minder ondraaglijk te maken, geen eerbiediging van de Geneve conventie. Rear Admiral Harry Harris, de Guantanamo commandant, en andere gezagsdragers zeiden verder: "Zij (de gevangenen) hebben geen eerbied voor menselijk leven. Ik geloof, dat dit geen daad van wanhoop was maar een daad van asymmetrische oorlogsvoering tegen ons." Hoe kan je het verzinnen om zo de feiten om te draaien naar jezelf toe! Is dit het evangelie volgens de V.S. regering? Je vraagt je af wat het voor mensen zijn, die de commandos geven voor de gruwelijke wreedheden in Guantanamo, wat het voor mensen zijn, die die commandos uitvoeren en wat het voor mensen zijn die die officiŽle commentaren geven. Je komt in de verleiding om te zeggen: laat ze branden in de hel!

Hier in de Verenigde Naties, wat zijn we jaloers op de Wereld beker voetbal. (10 Juni 2006): Ik las een artikel van Algemeen Secretaris Kofi Annan met bovenstaande titel. Het is inderdaad interessant de belangrijkheid van voetbal in de wereld te zien, groter dan wat dan ook in de wereld. Vrede, oorlog, genocide, honger, kindersterfte, ze komen zelfs op geen stukken na op de tweede plaats. Aan de andere kant: ook religieuze fanaten zijn nu even stil. Annan noemt de universele aanpak: FIFA heeft 207 leden, de Verenigde Naties 191. En dat voetbal mensen van alle landen en rassen samen brengt. En hij eindigt: waar we het meest jaloers op zijn, is dat in voetbal de doelen regelmatig bereikt worden. Daar heeft hij wel gelijk in: om allerlei verschillende redenen zowel intern als extern blijkt de V.N. weinig zijn doel te bereiken, hoewel we niet moeten vergeten, dat er ook af en toe wel een belangrijke doel gescoord wordt. Hij noemt de sponsors van het voetbal echter niet, de macht van het geld. Een resultaat van die macht is, dat in een aantal landen arme mensen niet kunnen kijken, omdat de wedstrijden alleen maar op betaal TV te zien zijn. Ik denk dat Annan er niet voor zal stemmen, dat de V.N. gesponsord gaat worden door de hoogste bieders en zo zijn onafhankelijkheid zou verliezen. Maar aan de andere kant: de V.N. heeft niet te maken met sponsors, maar met landen (zoals, om er een paar te noemen V.S., Soedan, Israel, Rusland) die de V.N. proberen lam te leggen, als ze menen dat de acties van de V.N. niet in hun eigen nationaal belang zijn.

Woestijnen in gevaar, (3 Juni 2006) volgens de ONU, lees ik in onze lokale krant. Woestijnen vormen 25% van ons totale land oppervlakte. De bedreiging komt voor een groot deel door de klimaat veranderingen, worden zouter. Planten en dieren soorten verdwijnen. Wilde planten, die belangrijk zijn voor medisch en land bouwkundig onderzoek. De temperatuur is gestegen met tussen de 0.5 en 2 graden tussen 1976 en 2000. En een verdere temperatuurverhoging wordt verwacht tussen 2071-2100 van 5 tot 7 graad. Maar ook: woestijnen hebben een overvloed van zon en stormen en zouden de energie voorzieners kunnen worden van de 21e eeuw, door zonne- en windenergie daar te gaan gebruiken. Wetenschappers zeggen, dat zo alleen al de Sahara zou kunnen zorgen voor de totale wereld energie behoefte.

America's standing in de wereld. (3 Juni 2006): Na het martelen van gevangenen in Abou Ghraib, het doden van ten minste 24 burgers, waaronder vrouwen en kinderen, in Haditha door mariniers van de V.S. en een aantal andere "incidenten" in Iraq, Afganistan en de gevangenis in Cuba, waarbij Amerikaanse militairen betrokken zijn, en de verklaring van de autoriteiten dat alle gevallen zorgvuldig onderzocht zullen worden en schuldigen zullen worden bestraft, lees ik, het is niet te geloven, dat de Amerikaanse sergeant die gevangenen martelde in Abou Ghraib veroordeeld is tot 90 dagen taak straf! Terwijl hogere leg ionen in het Amerikaanse leger al langer weten, dat ze niet bestraft worden voor misdaden uitgevoerd onder hun commando. Met andere woorden Bush en Rumsfeld zeggen duidelijk: soldaten en mariniers, ga zo door, eventuele straffen zullen heel licht zijn. Het kan ze blijkbaar niet alleen niets schelen, wat de doden, gewonden en gemartelden is aangedaan, maar ook niet, dat het imago van de V.S. onder hun immorele leiding onherstelbare schade oploopt.

Een ander Amerika. (Mei 2006): De ex vice-president van de V.S., Al Gore, is uitgekomen met een film over het milieu, de bedreiging ervan en eventuele te nemen maatregelen om onze kinderen een bewoonbare aarde na te laten. Wat een contrast met de regerende president G.W.Bush, die zichzelf een Christen noemt (als ik een Christen was zou ik me zwaar beledigd voelen) maar die er alles aan doet om zijn en onze kinderen een volledig verontreinigde en opgewarmde aarde na te laten. Na hem de zondvloed!

Een ouder wordende maatschappij (deel 2) (10 april 2006): Het begrip euthanasie, al in enkele landen verwoord tot wet, is in vele landen nog taboe, maar hoe lang nog? Naarmate mensen steeds ouder (te oud?) worden en er minder kinderen geboren worden, zal de druk om ouderen niet meer ten koste van alles in leven te willen houden toenemen. En zal er ruimte komen (misschien zelfs aandrang), om ouderen, die dat willen, op hun eigen tijdstip en op hun eigen manier te laten sterven. Er zal een tijd komen, waarop er te weinig jongeren zijn in een aantal landen, waardoor die landen weer eerder aan het aantrekken van buitenlandse jongeren gaan denken, dan aan het beperken van immigratie. Wanneer ook de werkloosheid zal afnemen, omdat de jongeren, die er zijn, hard nodig zijn voor de arbeidsmarkt. Waarop het niet meer normaal en betaalbaar is om met 60 of 65 met pensioen te gaan, maar ouderen weer aangemoedigd zullen worden (of zelfs gedwongen) langer te werken. Waarop de jongeren zullen weigeren zich door oudere politici de wet te laten voorschrijven en een zwaardere stem eisen voor deze jongeren, die met hun werk en productie immers straks zorgen voor een groot deel van de inkomsten van de maatschappij. Men doet nu niets aan de problemen van hongersnood in bijvoorbeeld Afrika, maar straks zal er aan de Afrikanen getrokken worden, zal men ze hard nodig hebben. Kortom, een aantal problemen, waar we nu mee worstelen, zullen zichzelf straks oplossen. En een aantal nieuwe problemen zal dan ongetwijfeld hun plaats weer innemen. Zouden jongeren met meer inspraak ook zo onverschillig staan tegenover het opwarmen van de aarde, het verpesten van het milieu, het voeren van oorlog, als nu hun ouders?

Discriminatie van vrouwen, een wereld probleem, wat doet men eraan? (27 maart 2006): Het is niet racisme tegen Zwarten, Witten, Joden , Islamieten, Christenen of AtheÔsten, maar de houding tegenover Vrouwen van elke kleur, ras of geloof door mannen van welk ras of geloof dan ook, die maakt, dat je je kan schamen man te zijn. Hoe is het mogelijk: haten de meeste mannen hun moeders zo, dat ze wraak moeten nemen op alle vrouwen, hun hele volwassen leven lang? Dat mannen er godsdiensten voor hebben moeten uitvinden, die hun het recht geven tot het minderwaardig vinden van vrouwen? Die ze het recht geven vrouwen te kopen en verkopen, van openbare functies uit te sluiten, ze thuis of op straat te verkrachten? En die moeders: hebben ze dan op de een of andere manier zo onder druk gezeten, dat ze hun zonen geen liefde voor vrouwen hebben kunnen bijbrengen? De positie van vrouwen in de wereld van nu: het is niet te geloven; je zou het niet hebben kunnen verzinnen. In de Herald Tribune van 25/26 maart noemt men (artikel van Ayaan Hirsi Ali) enkele feiten: 1: selectieve abortie van meisjes in een aantal landen, waar jongens veel meer waard zijn dan meisjes. 2: In veel landen is het sterfte cijfer van meisjes veel en veel hoger dan van jongens, omdat eten en verzorging voornamelijk gaat naar broers, vaders. 3: Vaders en broers hebben in een aantal landen het recht hun dochters, zusters te vermoorden, als die niet akkoord gaan met de voor hun (vaak tegen hun zin in) uitgekozen man. Dochters/zusters zijn een soort eigendom. 4: In een aantal landen worden bruiden vermoord, als de vader de bruidsschat niet betaalt. 5: De internationale handel in vrouwen voor het sex circuit is enorm gegroeid; de vrouwen zijn in feite gevangenen en worden mishandeld en misbruikt; velen gaan daaraan vroeg dood. 6: Elke dag worden er in de wereld 6000 meisjes besneden; velen van hen overleven die behandeling niet of leven verder met enorme pijn. 7: Huiselijk geweld is een euvel in vrijwel alle landen; een aantal vrouwen overleeft dat niet. 8: wereldwijd wordt 1 op de 5 vrouwen minstens 1 maal verkracht. 9: Elk jaar sterven er ongeveer 600.000 vrouwen tijdens het bevallen, door slechte medische begeleiding. Ik zou zo nog wel even kunnen doorgaan. De lijst van discriminatie van vrouwen gaat veel verder, is veel algemener. De genoemde voorbeelden berusten op cijfers van de WHO, de wereld gezondheids organisatie. We weten dit (kunnen dit weten) allemaal, in grote trekken, maar we doen, of er niets aan de hand is. In de eerste plaats moeten de mannen zich dit aantrekken en zich doodschamen en er eindelijk eens iets aan gaan doen. Maar ook vrouwen zouden wellicht meer kunnen doen, hun kinderen anders kunnen opvoeden, zich meer organiseren, stemmen voor vrouwen - hoewel, laten we de manier waarop ze onder druk staan in de meeste landen niet onderschatten. Het onderdrukken en als minderwaardig behandelen van vrouwen is niet alleen misdadig; ook economisch is het een slechte zaak; landen, waar vrouwen min of meer gelijkwaardig bij het arbeidsproces betrokken worden doen het over het algemeen economisch beter. Men zou zich niet langer achter door mannen verzonnen godsdienstige regels of wetten moeten verschuilen. Mogelijk ook zou men het Internationale gerechtshof in den Haag of andere locale rechters meer kunnen inschakelen om misstanden tegen te gaan. Geld zou hiervoor beschikbaar moeten komen. Mannen, we hebben vrouwen nu lang genoeg onderdrukt; laten we ze nu toch eindelijk als mensen gaan zien en behandelen!!
En nog iets anders: hebben wij mannen het tot dusverre zo goed gedaan in de wereld, met ons macho gedrag, onze zucht naar geld en macht, oorlogje spelen, het milieu verpesten, enz. enz.? Wordt het niet eens tijd om te gaan kijken of vrouwen er niet iets beters van kunnen maken dan wij mannen gedaan hebben?

Een ouder wordende maatschappij (10 maart 2006): Ik las juist het boek Das Methusalem komplott (The Methusalem Complot) van Frank Schirrmacher. Buitengewoon boeiend. We weten natuurlijk allemaal, dat de gemiddelde leeftijd van de mensen in de Westerse maatschappij (en daar niet alleen) omhoog gaat. Minder bekend is wellicht dat daarbij de geboortecijfers ook omlaag gaan. Het gevolg is een steeds groeiend percentage ouderen. Enkele voorbeelden met de percentages van mensen boven de 65 jaar voor 1990 - verwachting 2030 - verwachting 2050:
China 5,6% - 15,7% - 22,6% India 4,3% - 9,7% - 15,1%
Korea 4,3% - 9,7% - 15,1% Mexico 4% - 19,9% - 18,6%
Canada 11,2% - 22,6% - 23,8% Japan 12% - 27,3% - 31,8%
Italie 15,3% - 29,1% - 34,9% U.S.A. 12,4%- 20,6% - 21,7%.
De cijfers voor de percentages van mensen boven de 80, boven de 90 enz. stijgen in verhouding overeenkomstig. Wat betekent dit voor de maatschappij, voor de omgang van ouderen met jongeren en omgekeerd jongeren met ouderen. Voor de koopkracht en voor de artikelen waar reclame voor gemaakt wordt. Voor de vrije tijds behoeften en voor de pensioen leeftijd. Voor de leeftijd van soldaten in een oorlog. Komt er een strijd tussen jongeren en ouderen; de jongeren, die met steeds minder voor steeds meer ouderen moeten zorgen; ouderen, die als ze nog fit zijn mogelijk langer willen werken, zich niet meer zo snel aan de kant laten zetten. En wat betekent dit voor de medische wetenschap; tot welk punt wil men met alle moderne middelen mensen in leven houden? Een omwenteling in de maatschappelijke verhoudingen lijkt goed mogelijk, zelfs nodig. De natuur zelf had een strakke regel: ouders (ouderen) bleven in leven zolang ze de soort konden voortplanten en tot hun nageslacht zelfstandig verder kon leven, maar in onze moderne wereld geldt deze regel van de natuur steeds minder. In een volgend artikel hoop ik wat verder op de gevolgen van de ouder wordende maatschappij in te gaan.

Advocaten en hun nut (8 maart 2006): In de Herald Tribune staat een artikel over het enorm gegroeide aantal advocaten in de wereld. In New York bijvoorbeeld is er al 1 advocaat op minder dan 200 inwoners. Bij allerlei disputen, zoals handels geschillen, echtscheidingen, overnames van bedrijven, rechtszaken wegens moord, diefstal en andere overtredingen, waarvan men beschuldigd wordt, zijn advocaten nodig wegens hun speciale rechtskennis. Maar er zijn ook andere terreinen, waar we gebruik van ze kunnen maken. Denk bijvoorbeeld aan rechtszaken tegen de tabaks industrie. Men kan zich voorstellen, dat in deze tijd van indringende reclame om bijvoorbeeld allerlei ongezond en dikte bevorderend voedsel te kopen en nuttigen, een rechtszaak wel eens het enige middel zou kunnen zijn, om via forse vergoedingen de fabrikanten en verkopers van dat voedsel een halt toe te roepen. Hetzelfde geldt natuurlijk ook voor andere nutteloze en schadelijke artikelen, waar men door zeer subtiele en indringende reclame campagnes tot koop en gebruik verleidt wordt. Zijn we dan niet wijs en verstandig genoeg om aan die reclame weerstand te bieden? Het antwoord is duidelijk nee. Bovendien worden ook via slinkse reclame methoden kinderen al vanaf heel jong verleid. Een heel ander gebied waar advocaten hun nut kunnen hebben is echter het uitoefenen van dwang op regeringen. Daar wordt helaas nog te weinig gebruik van gemaakt. Zo is de Amerikaanse regering onlangs via een rechtszaak gedwongen tot het vrijgeven van de namen van de mensen, die ze gevangen houden in Guantanamo, Cuba. Om die namen was al vaak gevraagd door Amerikaanse burgerrechten organisaties en de regering weigerde steevast. Maar door een rechtszaak is het nu gelukt; de regering is veroordeeld tot het vrijgeven van de namen. Men zou zich kunnen voorstellen, dat ook het folteren zo zou kunnen worden aangepakt: het eisen van enorme vergoedingen wegens onrechtmatig vasthouden of vasthouden zonder toegang tot een advocaat of vasthouden met folteren, zoals onder andere ook gebeurt in Guantanamo en Abu Ghraib, Iraq. Ook het afluisteren zonder rechtelijke goedkeuring in Amerika, de zogenaamde wire-tap, zou zo getest kunnen worden met de grondwettelijke rechten. Er zijn gelukkig nog veel rechters, die zich onafhankelijk van regeringen opstellen en via hen zou veel meer te bereiken zijn, zouden regeringen van landen met een enigszins onafhankelijke rechtspraak gedwongen kunnen worden zich op allerlei gebieden beter aan de wet te houden, zich beter te gedragen.

Voetbal millionairs (1 maart 2006): Er werden vandaag weer een aantal oefenwedstrijden gespeeld tussen nationale elftallen. En zoals nog steeds gebruikelijk worden die wedstrijden vooraf gegaan door de nationale volksliederen. Nu is het zo, anders dan bij club wedstrijden en Europacup, dat de voetballers allemaal de nationaliteit moeten hebben van het land, waar ze voor uitkomen. Ze zeggen ook allemaal, dat ze het als een eer beschouwen voor het nationale elftal van hun land te mogen uitkomen. Dat die uitverkiezing vaak hun financiŽle waarde versterkt laten we even in het midden. Als het nationale volkslied klinkt staan de voetballers keurig zij aan zij opgesteld, en je zou verwachten, dat ze het eervolle van hun uitverkiezing zouden terugbetalen met het meezingen van dat volkslied. Niets is minder waar. Sommige trainers zingen mee, sommige officials, maar de voetballers zelf houden bijna allen de monden stijf op elkaar. Kennen ze het volkslied niet, willen ze niet meezingen, geloven ze niet in dat volkslied? Je zou zeggen, dat met de salarissen, die ze verdienen het een klein kunstje moet zijn de woorden van het nationale volkslied even te leren en dat ze door mee te zingen kunnen laten zien, dat ze het ook menen, als ze zeggen dat ze hun selectie eervol vinden.

Dienstverlening in verschillende landen (20 februari 2006): Op reis van Nederland naar Frankrijk vallen natuurlijk altijd een aantal verschillen op tussen beide landen. Dit keer het verschil tussen de posttarieven in beide landen en de verschillen van de manier van huisvuil ophalen. Waarom zijn de telefoon tarieven in Nederland hoger dan in Frankrijk? Nederland is zo dicht bevolkt, dat de postbode vrijwel alle post lopend en huis aan huis kan bezorgen; in Frankrijk daarentegen liggen de huizen, met uitzondering van de grote steden, over het algemeen aardig uit elkaar. Je zou dus eigenlijk mogen verwachten, dat door die kleinere afstanden de frankering van brieven in Nederland lager zou moeten zijn, inplaats van hoger, zoals het nu is. Werkt de Nederlandse PTT minder efficiŽnt, maken ze meer winst dan hun collega bedrijf in Frankrijk? Wat huisvuil betreft: in Nederland wordt 1 maal per 14 dagen het groene huisvuil opgehaald, 1 x per 14 dagen het andere huisvuil. Echt hygiŽnisch is dit bepaald niet. In het zuiden van Frankrijk, waar ik dit schrijf, is dat anders: 3 x per week 's winters en elke dag behalve zondags in de zomer. En ook hier geldt weer dat de afstand tussen de huizen in Frankrijk zeker niet korter is. Het zou wellicht interessant zijn de dienstverlening en de tarieven ook in andere landen van de Europese gemeenschap te vergelijken. Overigens hoeft dit niet te betekenen, dat alles beter is in Frankrijk.

Politici en het volk (4 februari 2006): Gisteren keek ik naar Nova Politiek; een uitzending naar aanleiding van de juist genomen beslissing in de 2e kamer Nederlandse militairen naar Uruzgan, Afghanistan te sturen. Het programma kwam er een beetje op neer, dat de brave jongens zoals Wouter Bos, van der Kamp en anderen met een vingertje wezen naar het stoute jongetje in de klas, D66. Nu was D66 zeker niet tactisch geweest, had politieke fouten gemaakt, maar mijns inziens was het interessanter geweest meer op de argumenten van voor of tegen de uitzending van de militairen in te gaan en op het verschil tussen opvatting van de politici en het Nederlandse volk. Ik, en met mij denk ik vele anderen, wilde graag antwoord op die brandende vraag, die helaas niet gesteld werd door de Nova gespreksleiders: hoe kan het, dat enerzijds de politici in grote meerderheid voor waren, terwijl volgens enquÍtes het Nederlandse volk in grote meerderheid (ik meen circa 70 procent) tegen is. Politici in grote meerderheid voor, de mensen in Nederland in grote meerderheid tegen, zonder dat dat besproken wordt, zonder dat door die politici uitgelegd wordt, waarom men die mening van "het volk" negeert, zonder dat Nova journalisten of gespreksleiders daarnaar vragen. Is dat volk te dom, houdt men er daarom geen rekening mee, anders dan op een verkiezingsdatum? Waarom vindt men het niet nodig een duidelijke uitleg te geven wanneer men de mening van "het volk" genegeerd? Een mooi (of ik kan beter zeggen gruwelijk) voorbeeld van de kloof tussen politici en het volk, wat ook weer duidelijk maakt, waarom die kloof er is. Alweer een voorbeeld van het niet luisteren naar "het volk", van het negeren van wat een meerderheid van Nederlanders wil.

De toekomstige wereld? (januari 2006): De wereld, onze wereld, hoe ziet die er uit over 10 jaar, over 50 jaar? Of zelfs over 5 jaar; we weten het niet. Ik las net The Golden Compass van Philip Pullman, ik herinner me Brave New World van Huxley, wat ik lang geleden las. Een nieuwsbericht op de TV enkele dagen geleden, over de lantarenpalen in Tokio, Japan, waarin chips zitten met allerlei informatie. Over een man, die zijn nieuwe paspoort chip met alle informatie over hem geÔnjecteerd had in zijn arm. De Amerikaanse president Bush, die toegestaan had (of bevolen had) aan een speciale inlichtingen dienst om alle binnenlandse en buitenlandse telefoon (en internet?) gesprekken af te luisteren en deze uit te sorteren met een speciaal computer programma op onderwerpen, waarover men informatie wil. Misschien nu over terrorisme, maar mogelijk over allerlei andere zaken, indien gewenst. En ik denk: Brave New World, zoals verbeeld door Huxley is niet zo ver weg meer; misschien heel anders op een bepaalde manier, maar wat betrekt het algemene idee van totale controle, totale inspectie, ook weer hetzelfde. Spoedig kunnen wij, kunnen onze kinderen, onze babies geÔnjecteerd worden met nog sterkere chips, die iemand in de verte, een programma, alles kunnen vertellen over onze gesprekken, onze bewegingen, misschien onze gedachten zelfs. En al deze technische middelen om informatie te verkrijgen kunnen worden gekocht, gebruikt, door iedereen (door elk land) die het geld, de macht heeft om het systeem door te drukken, alles uit te sorteren, te gebruiken wat hij er vindt. Zoals we nu al wormen, virussen in onze computers hebben, is het mogelijk, dat we niet ver zijn van de tijd van interactieve chips, die ons mensen dwingen tot bepaalde daden, handelingen. Dat is dan de tijd, waarop het oude lied "Onze Gedachten zijn Vrij" niet meer op gaat en een lied uit een verleden is. Helaas worden we in slaap gesust door de relatieve geleidelijkheid van de veranderingen, zodat we niet zien hoe snel de ontwikkelingen gaan.

Amerika en Iran (begin januari 2006): Het nieuwe jaar is begonnen. Wat zal het ons brengen? Vernieuwingen waar we nog niet eens aan gedacht hebben? Nieuwe mogelijkheden door de computer techniek? Nieuwe wapens? Amerika, dat met bombardementen een oorlog tegen Iran begint, alsof ze niets geleerd hebben van het Iraq "avontuur"? Iran, dat is wel duidelijk, heeft geen atoombommen, geen massa vernietigings wapens, dat weet eigenlijk iedereen. Maar Iraq had ze ook niet. Waarom Iran en niet Noord Korea? Waarom niet Pakistan en India? En waarom niet Israel, dat zo agressieve land, dat pas echt gevaarlijk is met z'n atoomwapens? Er is een andere, verzwegen reden, waarom Amerika Iran wil aanvallen, een economische, zoals gewoonlijk. Want er is nog een andere overeenkomst tussen Iraq en Iran: Iraq begon voor de oorlog olie te verhandelen in euros en Iran start in Maart dit jaar een oliebeurs in Teheran in euros. Als olie werkelijk steeds meer in euros verhandeld gaat worden kan dat catastrofaal zijn voor de dollar en de dollar koers. Amerika steekt zich sinds die zo omstreden president Bush aan de macht is steeds meer in de schulden, importeert veel meer dan het exporteert, drukt vermoedelijk in het geheim al steeds meer dollarbiljetten, want gerapporteerd hoeft dat niet meer. De enorme importen worden gefinancierd met de investeringen van de grote exporterende landen in Amerika - vooral Japan en China. Oliehandel niet meer in dollars maar in een andere munt soort kan enorme gevolgen hebben voor de dollar koers en daarmee voor de Amerikaanse economie en ook voor de populariteit van Bush en dat wil de Amerikaanse regering nog steeds koste wat het kost vermijden. Natuurlijk is een oorlog tegen Iran geen redmiddel; bij zo'n oorlog lost Amerika zijn binnenlandse problemen niet op, integendeel en bovendien hebben we kans er allemaal aan te gaan. Wordt de mens nooit wijzer?

Een gelukkig nieuw jaar ! (1 januari 2006): Het nieuwe jaar is begonnen. Wat zal het ons brengen? Rotterdam verkocht zijn vuilverbranding belangen voor een record prijs, want investeerders zijn er van overtuigd dat ook in 2006 de afvalshoop zal toenemen. Ook het aantal honden zal vermoedelijk nog toenemen en de eigenaren, de "baasjes" zullen die honden niet (beter) gaan opvoeden, zodat de hondenpoep op straat weer toeneemt. Ik zag dit jaar ook al weer heel wat honden grote drollen draaien op het strand; sommige eigenaren kijken dan wat verlegen, maar ze ruimen het niet op. Ook het weggeworpen vuil op straat zal weer toenemen; een geluk voor de minder opgeleide arbeiders, die in dienst van de gemeenten dat mogen opruimen. Afganistan zal dit jaar, ondanks een eventuele interventie van Nederland, weer meer papavers verbouwen en drugs exporteren dan in 2005, meer dan ooit. En dan te bedenken, dat onder de Taliban (die hadden ook nog iets goeds gedaan) geen papavers meer verbouwd werden! De tv programma's zullen er wel commerciŽler maar niet beter op worden in 2006; nog meer geweld en smakeloosheid. Het sms verkeer zal weer toenemen; je kan je bijna gaan afvragen, wanneer de mobieltjes geimplanteerd zullen worden. Schiphol, onze grote luchthaven en nationale "trots", had een record jaar in 2005 en de omwonenden hadden er een record aan overlast van en ook het aantal mensen, dat er last van had steeg naar een record. Helaas kunnen we niet verwachten van de Nederlandse regering, dat er eindelijk maatregelen tegen geluidshinder en vervuiling door vliegtuigen genomen gaan worden. Er was een nieuw rapport, dat de verkeerde metingen aan de kaak stelde, maar nieuw was dat niet, we wisten al, dat er met de cijfers op dit gebied gesjoemeld wordt. Kinderen en volwassenen zullen weer dikker worden in 2006, er zal meer gesnoept worden en het aantal werkloze jongeren zal weer toenemen. EEN GELUKKIG 2006 !

Een vrije pers (december 2005): Ik heb de grote kranten in de Verenigde Staten altijd als behorend bij de beste kranten in de wereld gevonden. Er zijn andere bekende kranten, zoals de Monde in Paris, de Times in Londen, maar kranten zoals de New York Times, de Washington Post of de International Herald Tribune vormen een klasse apart. Veel kranten in West Europa en andere landen waar persvrijheid heerst kopiŽren vaak artikelen uit deze kranten. Daarom was ik bezorgd, na 9/11, door het feit dat alle kranten in Amerika opeens super patriottisch werden. Ze gaven geen kritiek meer, geen helder en neutraal denken; alles wat Bush deed was opeens goed. Ik kan mij wel de schok voorstellen, die veroorzaakt werd door de terreur aanval in New York, het hart van Amerika. Maar toch, wanneer een regering fouten maakte, liegt, een oorlog begint voor de verkeerde redenen inplaats van terroristen te vangen, waarom dat dan niet te rapporteren? Verenig U achter onze leider was de slogan, dat was duidelijk. Het is daarom met veel genoegen om te zien, dat de Amerikaanse pers weer terug gekomen is naar de standaard van voor 9/11 gedurende het jaar 2005, met weer toenemend helder denken en helder rapporteren over wat goed of slecht is in de wereld en met de regering. Dit is niet altijd gemakkelijk: het rapporteren van dingen zoals men ze ziet en het naar boven brengen van misstanden maakt je niet altijd populair bij de lezers en zeker niet bij de regering. Patriottisch zijn betekent het beste willen voor z'n land en dat betekent dus ook fouten en verkeerde beslissingen aan de kaak stellen, op welk gebied dan ook. Daarom, kranten van Amerika, ga door met jullie missie.

Gevangen kinderen (december 2005): Een paar dagen geleden schreef ik over kinderen en internet. Vandaag lees ik, in de Herald Tribune, over kinderen in de gevangenissen in de Philepijnen. Kinderen, die op straat zwerven omdat de ouders er niet meer zijn, nooit waren, of wat dan ook, maar in ieder geval, kinderen zonder ouders die voor ze zorgen. Die dan voor meestal kleine vergrijpen veroordeeld worden tot gevangenisstraf. En die straf dan moeten uitzitten in gewone gevangenissen, midden tussen volwassen veroordeelden, want kindergevangenissen zijn er niet, in de Philepijnen. We zouden ons moeten kunnen voorstellen, wat er gebeurt in die gevangenissen met die kinderen, maar als je het leest kan je het je eigenlijk juist weer helemaal niet voorstellen! Ze worden daar namelijk (en gezien de menselijke natuur is dat wel voorspelbaar) doorlopend verkracht, gepest en misbruikt door de volwassen gevangenen. Ze krijgen geen aparte cellen, geen enkele bescherming van bewakers, kortom, ze worden voor die meestal kleine misdaden niet gestraft zoals de andere gevangenen, nee, ze worden ondergedompeld in een hel, een onbeschrijfelijke hel!

Gevangen kinderen (december 2005): Bij kinder porno denkt men wellicht aan kinderen, die door ouderen misbruikt worden, verkracht worden, etc. Er schijnt een groot publiek voor te zijn. Een nieuw verschijnsel werd gerapporteerd in de Herald Tribune/New York Times: kinderen, die met de opkomst van de webcam geheel vrijwillig foto's van zichzelf op het web zetten en zich daar voor laten betalen. Ze doen dit vaak zonder dat de ouders er wat van merken, op de eigen kamer. De nieuwe technieken maken dat mogelijk. Het verhaal, dat dit verschijnsel in de openbaarheid bracht gaat over een jongen van 13 jaar, die zijn foto's op het web zette om zo hopelijk nieuwe vrienden en vriendinnen te krijgen; veel vrienden had hij namelijk niet. Hij werd echter niet benaderd door leeftijdgenoten, maar door volwassen mannen, die hem geld boden om steeds meer van zichzelf te laten zien, uiteindelijk ook hoe hij sex had met prostituees. Deze jongen heeft zich inmiddels gemeld bij de politie op aanraden van de journalist die het verhaal rapporteerde en werkt nu mee aan een onderzoek. Het aantal web sites van jongeren, die zich laten betalen voor pornografische foto's lijkt snel toe te nemen. Moet je het deze jongeren kwalijk nemen? In feite wel, maar nog meer de volwassenen volgens mij. Het bekende vogel spreekwoord: "zoals de ouden zongen piepten de jongen" gaat ook hier op. Ik wil daarmee niet zeggen, dat het de eigen ouders zijn, die dit voorbeeld geven, hoewel wat meer controle niet uit den boze zou zijn, maar wel ouderen in het algemeen, die kinderen en tieners een wereld laten zien op tv, in het zakenleven, in relaties, ten aanzien van het milieu, waar vaak weinig van deugt. Alles draait bij vele ouderen vaak om succes, geld of seksuele uitwassen; is het dan vreemd dat kinderen vreemde dingen doen?

Het proces van oud worden, een taboe? (deel 2, november 2005): Wat voor problemen (als we dat woord mogen gebruiken) kunnen we bij het ouder worden tegenkomen? Ik noem er een paar, maar natuurlijk is de lijst lang niet volledig en zullen deze problemen ook niet allemaal bij iedereen en in gelijke mate voorkomen. Daar zijn natuurlijk de "normale" ziekten, kanker, hartziekten, enz., die we allemaal kunnen krijgen, maar die zijn dus niet speciaal verbonden met oud worden. Wat wel bij oud worden kan horen is bijvoorbeeld Parkinson, een geestelijke achteruitgang, slechter zien, slechter horen, dementie. Maar los daarvan kunnen het dagelijkse dingen zijn, die bij elkaar het leven moeilijker kunnen maken. Zoals het verlies van vrienden die eerder doodgaan, waardoor het cirkeltje van contacten kleiner kan worden. Maar het kunnen ook de kleine dingen zijn, die het leven moeilijker maken; ik zag dit geleidelijk aan gebeuren bij een (oude) tante: moeilijker lopen, slechter zien, de telefoon niet goed meer horen, moeite hebben met het aantrekken van kousen, ondergoed, niet meer weten waar je iets hebt neergelegd. Je overbodig voelen; op zich een vrij natuurlijk gevoel; het leven is nu eenmaal bijna gedaan op een bepaald moment. Zijn er nog kinderen, die al dan niet graag op bezoek komen, kleinkinderen, buren? En wat verandert er, als men naar een bejaardenhuis gaat, naar een verpleeghuis? Wat voor warmte krijg je nog van anderen? Er is een dorpje in Japan, waar men het probleem van ouder worden al sinds heel lang geleden heeft opgelost: op een bepaalde leeftijd ga je met je oudste zoon naar een naburige hoge berg bedekt met sneeuw, waar je dan afscheid neemt en alleen achtergelaten wordt om te sterven. Je zou bijna zeggen: een heel oude vorm van euthanasie. Alleen: euthanasie telt (en nog steeds niet eens overal) tot dusverre alleen nog maar voor ernstige zieken, niet voor hen, die levensmoe zijn, niet meer verder willen leven. Natuurlijk kan het ook zijn, dat men heel lang gezond blijft en de stramheid meevalt, dat de hersens nog goed werken en er nog ruimte is voor nieuwe dingen, dat de partner nog leeft en ook gezond van lijf en geest is, dat de verhouding met eventuele kinderen goed is. Men heeft vrije tijd om te doen wat men nog wil en kan, en de stapjes die men achteruit gaat vallen mee; het leven is nog steeds leuk. Maar hoeveel ouderen zitten in die situatie? En ook dan komt er een moment, waarop de tijd gaat toeslaan, ook al is het in dat geval later dan voor de meeste anderen.

Het proces van oud worden, een taboe? (deel 1). (october 2005): Tenzij we jong doodgaan worden we allemaal geconfronteerd met het proces van ouder/oud worden. Het is bekend, dat we op jonge leeftijd het meest inventief zijn, dat uitvindingen gedaan worden, wanneer we nog tamelijk jong zijn, en dat die uitvindingen op oudere leeftijd dan uitgewerkt kunnen worden; Einstein deed zijn baanbrekende ontdekkingen bijvoorbeeld al op zeer jonge leeftijd. Men zegt ook, dat je rond je 35e jaar in feite op je hoogtepunt van lichamelijke en geestelijke vitaliteit bent en daarna geleidelijk aan moet gaan inleveren, eerst nauwelijks merkbaar, maar ergens tussen 50 en 70 steeds meer merkbaar en daarna sneller en sneller. Natuurlijk is dit een algemeen patroon en zijn er uitzonderingen. Ik denk bijvoorbeeld aan Churchill, die op oudere leeftijd in een situatie terecht kwam, waar hij zich in bijzondere mate kon ontplooien. Maar tegelijkertijd was deze ontplooiing eerder het verdedigen van het oude, het bestaande, dan het uitvinden van iets nieuws. Ouder worden geeft vaak een zekere starheid, een stramheid niet alleen van lichaam maar ook van denken. Mensen, die nog niet oud zijn worden niet graag geconfronteerd met oud worden en met wat daar de gevolgen van zijn. Dat houdt verschillende dingen in: 1e: ouderen moeten niet te veel klagen en niet met hun problemen te veel naar buiten komen. De houding van veel jongeren is: wees blij dat je nog leeft en zeur er verder niet over. 2e: jongeren proberen vaak het oud worden als het ware te ontkennen, door bijvoorbeeld tegen ouderen te zeggen: "jij bent toch nog niet oud" of "met jou valt het wel mee, je bent nog aardig vit", etc. etc. 3e: Ouderen moeten zich niet te opvallend gedragen, ik zou bijna zeggen: niet in de weg lopen met hun tragere tempo, hun karretjes, stokken en dergelijke, hun hardere praten door het wat dover worden. Ik lees in de Volkskrant, dat ouderen regelmatig bij elkaar komen, bijvoorbeeld in een McDonald, om gezamenlijk een kop koffie te drinken en wat te praten. En dat jongeren en ook de leiding van dat soort etablissementen zich daaraan ergeren; die groep praat te hard, neemt te veel plaats in en blijft te lang zitten. Maar waar moeten ze dan heen? In de meeste plaatsen (of buurten in de grote steden) is geen andere gelegenheid voor ze om bij elkaar te komen; een soos is bijna nergens meer te vinden. Dat is trouwens iets algemeens; voor ouderen zijn er tamelijk weinig voorzieningen waar ze iets gezamenlijk kunnen doen. Wat is het alternatief wanneer men niet veel meer kan? Achter het raam zitten en kijken wat er buiten gebeurt? Als men tenminste een raam heeft dat uitkijkt op een plek waar iets gebeurt! Natuurlijk kan het ook zijn, dat men heel lang gezond blijft en de stramheid meevalt, dat de hersens nog goed werken en er nog ruimte is voor nieuwe dingen, dat de partner nog leeft en ook gezond van lijf en geest is, dat de verhouding met eventuele kinderen goed is. Men heeft vrije tijd om te doen wat men nog wil en kan, en de stapjes die men achteruit gaat vallen mee; het leven is nog steeds leuk. Maar er komt ook dan een moment, waarop de tijd gaat toeslaan, ook al is het in dat geval later dan voor de meeste anderen.

Het winnen van goud (september 2005)is een uitermate milieu vervuilende industrie. Ik lees in de International Herald Tribune daarom het advies om te stoppen met het kopen van goud, te stoppen met de gewoonte gouden ringen, armbanden enz. te geven aan onze geliefden. Terwijl consumenten wel degelijk macht zouden kunnen uitoefenen, is het niet waarschijnlijk, dat ze dat hier ook zullen doen. Het zou daarom heel wat beter zijn, strenge milieu regels vast te stellen voor de goudwinning, inplaats van, zoals de situatie nu is, de mining firma's een bijna volledige vrijheid te geven , vooral in ontwikkelings gebieden, om goud te winnen zonder restricties op milieu gebied. (september 2005).

Meer ongelukken vrachtauto's? (september 2005). Een paar maanden geleden verschenen er een aantal artikelen in diverse kranten over het toenemen van het in dienst nemen van Oost Europese chauffeurs door Nederlandse (en andere West Europese) vracht vervoersmaatschappijen en zelfs het toenemend vestigen van nevenbedrijven in Oost Europa, waar men dan nog gemakkelijker Oost Europese chauffeurs in dienst kan nemen. Alles als gevolg van de nieuwe Europese wetgeving voor werknemers. En recent lezen we nu, dat het aantal ongelukken met vrachtauto's zo toegenomen is. Veel meer files door die ongelukken. Zou er verband bestaan? Rijden er nu meer chauffeurs op vrachtauto's met minder gedegen opleiding of die niet aan ons verkeer gewend zijn? Ik weet beslist niet of er verband is, maar je zou toch mogen verwachten van verantwoordelijke kranten, verantwoordelijke journalisten, dat ze dit zouden uitzoeken en ons laten weten, of er al dan niet verband is!

Gebruik je hersens (september 2005). Ik heb zojuist het boek Gebruik je hersens van Jan-Willem van den Brandhof gelezen, en kan het iedereen aanbevelen. Een aantal feiten over onze hersens zijn misschien bekend, maar hier komen naast wetenschappelijke informatie een aantal zeer nuttige en praktische raadgevingen naar voren. Iedereen kan daar z'n voordeel mee doen. De enorme capaciteit van onze hersens bijvoorbeeld, waar we maar voor een gering percentage gebruik van maken. Of het enorme belang van positief denken: "Winnaars zien wat ze willen, verliezers zien wat ze niet willen.". Het belang van een doel waar je heen wilt: "Voor wie niet weet welke koers hij wil volgen, bestaat er geen gunstige wind (Willem van Oranje)." Simpele handvaten te kust en te keur, ook over beter en sneller lezen (een betere houding, een aanwijzer) over hoe belangrijke dingen beter te onthouden, het belang van regelmatig tussen het werken, lezen, leren even ontspannen. Of over gewoontes: "Eerst vormen we gewoontes, dan vormen de gewoontes ons". Het boek is ook wel confronterend: welke richting uit te gaan, welke keuzes te maken als je eigenlijk je eigen doel nog niet kent of nog aan je eigen capaciteiten en mogelijkheden twijfelt en daar niet voldoende positief over denkt? Besef: "Als je denkt: Ik kan het of ik kan het niet, dan heb je het in beide gevallen bij het rechte eind.(Henry Ford)" en "Al onze dromen kunnen worden bewaarheid, als we maar de moed hebben om ze na te streven. (Walt Disney)" Koop dit boek!

Wereldkampioenschap taxidermie (opzetten van beesten) (22 Augustus 2005). Er staat in de tv gids dat de BBC vanavond dit wereldkampioenschap zal uitzenden; 29 landen doen mee en er staat verder: "zo is de Canadese Ken op zoek naar een pre-historisch wapitihert en de Texaanse Roy zoekt in Zuid Afrika naar een jacht luipaard die hij wil opzetten." Waar je al niet wereldkampioenschappen voor hebt! En in dit geval: hoeveel dieren worden hiervoor gedood, niet alleen veelvoorkomende, maar ook dieren, die bijna uitgestorven zijn? Ik vraag me af, wat de lol hiervan is. Zouden, als men dit kampioenschap toch wil houden, de organisatoren de op te zetten dieren niet moeten beperken tot veel voorkomende soorten?

Het geneesmiddel (20 augustus 2005). Ik lees in de NRC dat de firma Merck door een jurie in Texas schuldig bevonden is aan de dood van een man door gebruik van de pijnstiller Vioxx en veroordeeld is tot het betalen van een schadevergoeding van 253 miljoen dollar (24 miljoen voor emotionele schade en 229 miljoen strafbetaling voor geleden schade) aan de weduwe van de man. Nu wil ik het farmacie bedrijf Merck niet verdedigen, als het waar is, dat het middel gevaar oplevert bij gebruik en als het bedrijf dit wist, maar toch, waar gaan we heen met dit soort vergoedingen? Waarom worden bedrijven veroordeeld tot dit soort van extreme exorbitante vergoedingen en worden individuele moordenaars of verkrachters gestraft met gevangenisstraffen zonder vergoedingen, komen automobilisten die iemand doodrijden er meestal zelfs af zonder straf en zonder het betalen van vergoedingen? Ik weet natuurlijk niet, hoe dit huwelijk was en hoe verdrietig deze weduwe is, maar een vergoeding van 253 miljoen? Absurd volgens mij. Typisch Amerikaans, of gaan wij in Europa ook die kant op?

Toonder is dood(augustus 2005), de schepper van Tom Poes, Olie B.Bommel en vele andere dierlijke - maar zo bijzonder menselijke - strip figuren. Stripfiguren nog uit een andere wereld dan de onze, en vooral: uit een andere wereld dan die van vandaag. Een wereld nog van verbeelding en onbeperkte mogelijkheden, maar ook van een bepaalde moraal, moed, eerlijkheid en duidelijkheid, De boeven zijn boeven, de politie is nog ouderwetse politie, de ambtenaar is nog een echte ambtenaar en in die wereld zorgt Bommel op zijn onhandige manier er voor, dat alles weer goed komt. Ik hoop, dat er iets van Toonder en zijn Bommel en Tom Poes in ons dagelijks leven blijft bestaan.

De uitgesproken gevangenisstraf en de werkelijkheid (juli 2005).zijn nogal verschillend. In de Nederlandse rechtspraak, zoals ook in een aantal andere landen, is het standaard, dat van een gevangenisstraf 1/3e af gaat, oorspronkelijk misschien wegens goed gedrag, maar steeds meer als een automatisme. Ik vraag me af hoe dit werkt en waarom dit gebruik gehandhaafd blijft. Vindt men soms, dat de rechter te hoge straffen uitspreekt? Is men van mening, dat iemand, die zegt oprecht spijt te hebben van zijn daden en waar men geen herhaling vreest eerder vrij gelaten mag of moet worden? Maar hoe bepaald men dit zonder dat de strafkorting een automatisme wordt? Wat te denken als een verkrachter na vrijlating met strafkorting opnieuw eenzelfde misdaad pleegt? Ik vraag me ook af, wat je als rechter gaat doen als je weet, dat van jouw uitgesproken vonnis automatisch 1/3e af gaat. Heb je dan niet de neiging om de straf te verhogen, of gaat de samenleving dat niet van je eisen ? En wat te denken van het vonnis "levenslang"? Als leek, als niet-jurist, lijkt me het hele gebruik van straf verkorting zoals nu toegepast uitermate verwarrend en een blijk van wantrouwen tegenover de uitspraak van de rechters. Een oplossing zou kunnen zijn, dat de rechter in zijn vonnis al aangeeft of (en zo ja, onder welke condities) straf verkorting mogelijk is.

De bommen in Londen, (15 juli 2005). In een aantal steden in de wereld is 2 minuten stilte in acht genomen voor de slachtoffers van de aanslag in Londen. We zijn het er allen mee eens, dat het een tragedie is, dat onschuldigen gedood (laatste telling 53) en gewond zijn door terroristen. Tegelijkertijd vraag je je af, wat de waarde is van een mens in Londen vergeleken met een mens in bijvoorbeeld Irak, welk land jarenlang illegaal gebombardeerd en daarna illegaal voluit aangevallen werd door politici uit Londen en Washington, resulterend in een heel wat hoger aantal doden onder burgers. Of vergeleken met de waarde van een leven in de Soedan, waar het aantal slachtoffers rond de miljoen ligt. Of met Atjeh, met vele plaatsen in Afrika, in Oesbekistan, enz. Een heel andere vergelijking: wat is de waarde van een mens gedood door terroristen in Londen vergeleken met het zo veel grotere aantal mensen, die jaarlijks in Engeland (en andere Westerse landen) gedood worden door dronken chauffeurs of chauffeurs die zich niet aan de snelheids limieten houden, chauffeurs die niet voor moord veroordeeld worden en zelfs vaak ongestraft blijven. Of vergeleken met mensen, die sterven aan kanker of andere ziektes veroorzaakt door vervuilende fabrieken (wie herinnert zich nog het stadje in India?) of vervuilende auto's en motoren. Het aantal voorbeelden is zonder eind. We weten allen - of kunnen weten - welk aantal kinderen er sterft van de honger in de wereld, maar afgaand op wat er voor hen gedaan wordt staan ze onderaan de lijst; hun waarde wordt kennelijk op 0,0 gewaardeerd door dezelfde mensen die de stilte voor de Londen slachtoffers in acht nemen. Wanneer mensen door terroristen gedood worden gaat hun waarde onmiddellijk omhoog; wanneer dat in een belangrijke Westerse stad gebeurt springt de waarde nog eens verder stijl omhoog. Misschien moeten eens wat meer kijken naar andere plaatsen in de wereld dan het Westen en naar andere doodsoorzaken dan terrorisme en ook wat rouwen voor die doden, trachten die slachtoffers te voorkomen en de daders te achterhalen en straffen met dezelfde energie, die nu alleen voor terroristen gereserveerd lijkt, die de Westerse wereld aanvallen.

De presidentsverkiezingen in Iran(27 juni 2005) zijn gehouden, en een zo genoemde "hardliner" heeft gewonnen. Veel mensen, vooral in de Verenigde Staten, waren daar verbaasd over. Het is echter niet zo vreemd, na de oorlog in Irak en de bezetting van dat Mohammedaanse land door de Verenigde Staten. We leven in een periode van de wereld geschiedenis, waarin angst een grote rol speelt in de denkwereld van velen, een angst die door veel politici nog extra aangevuurd is. In de Verenigde Staten was de herverkiezing van president Bush voor een niet onbelangrijk deel te danken aan die angst-factor en het feit, dat de dreiging van terrorisme door het Bush kamp tot de limiet uitgespeeld werd. In Iran is nu in feite hetzelfde gebeurd, maar de Verenigde Staten en niet het terrorisme werden gezien als de grootste dreiging. En het was niet alleen de oorlog in Irak; men zag ook, dat Irak zonder atoomwapens en zonder (na de eerste Golf oorlog) een leger dat die naam verdiende, jaren lang gebombardeerd werd en tenslotte werd aangevallen, maar dat Noord Korea, met atoomwapens en met een flink groot leger, dat niet was. Men heeft wel gezegd, dat president Bush de nummer 1 werver van terroristen in de wereld is. Het zou ook gezegd kunnen worden dat hij de nummer 1 aanwerver is van Moslim fundamentalisten en de beste propagandist voor het verkiezen van Moslim "hardliners". Begrijp me goed: ik ben tegen atoomwapens in Noord Korea en in Iran, maar, anders dan Bush, ben ik ook tegen die wapens in Pakistan, India en Israel.

Japan doet het meeste met minder olie(juni 2005), lees ik in de International Herald Tribune van 6 Juni 2005. In deze tijd van stijgende temperaturen een hartverwarmende aanhef. De Japanse regering, gaat het artikel verder, is bezig met een campagne om haar burgers aan te sporen om oudere apparaten te vervangen door moderne en om hybride auto's te gaan gebruiken, als deel van een gezamenlijke inspanning om energie te besparen en het verwarmen van de wereld te bestrijden. In de showroom van Matsushita schreeuwen de nummers niet over de lage prijzen maar over de lage, lage kilowatt uren. Een vacuŁm-ge-isoleerde koelkast, die met een alarm komt, wat af gaat, als de ijskast meer dan 30 seconden open staat, zegt dat hij slechts 160 kilowatt-uren per jaar gebruikt, een-achtste van wat standaard modellen tien jaar geleden nodig hadden. Meerdere landen werken aan het terugdringen van het energie gebruik, maar allen lopen achter op Japan. Voorbeeld: Frankrijk en Duitsland gebruiken bijna 50% meer energie op een equivalent van $1 in economische activiteit; Engeland's energie gebruik is bijna het dubbele; dat van de Verenigde Staten is bijna 3 maal zo hoog en dat van China bijna 8 maal hoger. Van 1973 tot vandaag is Japan's industriŽle producties met factor 3 gestegen, terwijl de energie consumptie vrijwel gelijk is gebleven. Bij JFE Holdings, een vooraanstaand staalbedrijf, bestaat 10% van de brandstof in de hoogovens uit plastic pellets, die gemaakt zijn van ge-gebruikte plastic potjes en flessen; Japanse papier fabrieken investeren hevig in ovens, die kunnen branden op afval papier, hout en plastics; binnen 2 jaar kan de helft van het energie verbruik van de Japanse papier fabrikanten komen van afval. Tot zover het artikel.
Terwijl bovenstaande me een wat beter gevoel geeft over ons toekomstig energie gebruik, vraag ik me af, waarom Japan dit kan bereiken en kan werken aan verdere energie besparingen, en waarom de Verenigde Staten (en in mindere mate ook Europa), met z'n grote technische voorsprong en met al z'n rijkdom zo weinig doet, om niet te zeggen helemaal niets, terwijl het ter zelfde tijd bij verre de grootste verbruiker van energie is en de grootste vervuiler in de wereld. Sommige zeggen: het is president Bush, maar zelfs een president zou dit niet kunnen doen zonder dat een flink deel van de bevolking het met hem eens is, dat "na ons de zondvloed", laten onze kinderen er maar in verzuipen!

Klimaat veranderingen part 3 (21 mei 2005): Veel milieu wetenschappers zijn er van overtuigd, dat de vernietiging van de regenwouden zo'n beetje het ergste is wat ons klimaat en leef-omgeving kan overkomen. Dit jaar, lees ik, hebben we weer een flink stuk regen woud verloren in Brazilie; een oppervlakte even groot als Belgie. De onverschilligheid die wij met z'n allen tonen ten opzichte van de aarde en ten opzichte van de conditie van die aarde, zoals we die onze kinderen gaan achterlaten, is werkelijk ongelooflijk! De meeste mensen hebben blijkbaar liever grotere auto's, grotere huizen en meer geld voor zichzelf; in wat voor wereld hun (onze) kinderen komen te leven interesseert ze kennelijk geen fluit.

Martelen (2 mei 2005): Veel mensen in onze "Westerse wereld" denken dat het martelen van gevangenen niet meer gebeurt, moreel niet langer toegestaan wordt door de landen van de Europese Unie en door de Verenigde Staten van Amerika. Het is zelfs zo, dat nieuwe leden van de Europese Unie zich moeten houden aan de Rechten van de Mens, zoals toegepast in de E.U. Terwijl de geschiedenis van martelingen door de kerk in de Middeleeuwen bekend is, zowel als het feit, dat in een aantal landen onder dictatoriaal of ander on-democratisch bewind nog steeds gemarteld wordt, is het toch een "shock" te horen, dat in dat meest Christelijke land van onze Westerse wereld, de Verenigde staten van Amerika, de regering een grote stap achteruit gezet heeft in beschaving door haar Veiligheidsdiensten toestemming te geven tot het martelen van gevangenen. De regering van de V.S. toont haar ongemak en onzekerheid over de legaliteit van haar houding door bij voorkeur het martelen te laten gebeuren buiten haar landsgrenzen, namelijk door de mensen, die zij wil laten martelen te transporteren naar landen zoals Cuba, Egypte, Oesbekistan, Marokko, enz., landen waar martelen nog wat gewoner is dan bij ons, en door haar martel-politiek voor het grote publiek geheim te houden, door o.a. deze gevangenen met geregistreerde vliegtuigen te vervoeren en de gevangenen onherkenbaar te maken door bedekken van gezicht. In een lang artikel in de New Yorker van 14 en 21 februari heeft men deze Amerikaanse politiek de naam gegeven: Outsourcing Torture (uitbesteding van martelen)! Het land, waarvan de regering zichzelf de verdediger van Vrijheid en Christelijke waarden noemt, stuurt zijn gevangenen zonder enige vorm van proces naar landen als Oesbekistan, geregeerd door een bijzonder wrede dictator, om daar gemarteld te worden. Een wel heel vreemde manier om Vrijheid en Mensen Rechten te verdedigen!

Klimaatsveranderingen part 2. (30 april 2005): Als mensen werkelijk zouden beseffen, wat het tempo van opwarmen van de aarde en de consequenties ervan zijn, zouden ze er wel meer over praten en van regeringen eisen er wat meer aan te gaan doen. Men denkt bijvoorbeeld vaak, dat het tempo rechtlijnig is, dat wil zeggen in gelijkblijvend tempo elk jaar, terwijl het proces in werkelijkheid veel sneller verloopt of kan verlopen. In de New Yorker van 25 april lees ik o.a. over de albedo factor. Men verkrijgt deze door de teruggekaatste energie van een bepaald oppervlak te delen door de ontvangen energie. IJs bedekt met sneeuw kaatst bijna alle energie terug en heeft dus een albedo factor van bijna 1. Zonne-energie en warmte wordt door dit oppervlak bijna volledig teruggekaatst. Water daarentegen houdt bijna alle ontvangen energie vast en zet deze om in warmte en heeft een albedo factor van bijna 0. Wat gebeurt er nu, als ijs smelt (zoals op allerlei plaatsen op aarde nu aan het gebeuren is): ijs wordt omgezet in water en de ijs reflectie van energie, het terug zenden van die energie in de ruimte, wordt omgezet in vrijwel totale opname van die energie van buiten door het water; door het smelten van ijs wordt steeds minder energie teruggekaatst en meer energie vastgehouden, waardoor weer meer ijs smelt. Een zichzelf versnellend proces dus!

Klimaatsveranderingen (8 april 2005): Terwijl in feite alle wetenschappelijke rapporten het er over eens zijn, dat de aarde opwarmt door toedoen van de menselijke activiteiten, en over de gevolgen, die dat kan hebben voor het leven op aarde, zoals we dat nu kennen, zijn er slechts weinig mensen (en nog minder politici), die zich zorgen maken, die de ernst van de situatie inzien. We zien nu al meer extreme weersomstandigheden, krachtiger stormen, periodes van droogte. Wat staat ons nog te wachten? Het ijs aan de polen is aan het smelten evenals de sneeuw op de bergtoppen. Het smeltende poolijs lijdt tot een verhoogd zee-niveau; in Nederland heeft men de keus de dijken aanzienlijk te verhogen of een deel van het land onder water te laten lopen. En niet alleen de dijken te verhogen maar ook te verzwaren, want het stijgende zeewater heeft ook als gevolg een steeds krachtiger golfbeweging met een steeds vernietigender werking. Men spreekt nu reeds over dijken in zee voor de kust, die het geweld al in zee moeten trachten te breken, dijken die men al over 10 jaar nodig kan hebben. En denk niet, dat Nederland het enige land of gebied is, dat last zal krijgen van de hogere zeespiegel! Een uitdaging, zou je denken, om alles op alles te zetten om oplossingen te vinden! Het smelten van de sneeuw op de bergtoppen geeft weer andere problemen; die sneeuw vormde altijd een prachtige natuurlijke opslagplaats voor de regens in de vorm van sneeuw in de winter, die dan in voorjaar en zomer de mensen en landbouw in de lager gelegen gebieden als gesmolten sneeuwwater van water kunnen voorzien op het moment, dat dat water het meest nodig is. Ik las, dat het versneld en toenemend smelten van die sneeuw in eerste instantie, in bijvoorbeeld India en China, kan leiden tot overstromingen van de grote rivieren, waardoor miljoenen mensen getroffen zullen worden. Die periode van wateroverlast zal daarna gevolgd worden door periodes van droogte omdat er geen sneeuw voldoende meer is om via smelten de rivieren van water te voorzien, met catastrofale gevolgen. De wereld problemen door de temperatuurstijging leken in eerste instantie ver in de toekomst te liggen, maar inmiddels is al duidelijk, dat die stijging als het ware per jaar versnelt, en dat ook de problemen daardoor versneld op ons afkomen, sneller dan men denkt. We willen steeds meer welvaart, ook voor onze kinderen, maar we kunnen ons beter eens afvragen of onze kinderen in die wereld nog zullen kunnen leven!

Europese Grondwet (27 maart 2005): In Frankrijk geven de laatste peilingen voor het komende referendum een meerderheid, die nee denkt te gaan stemmen tegen de voorgestelde Europese Grondwet; de Fransen (en vermoedelijk ook veel andere Europese burgers) zijn klaarblijkelijk nog niet echt overtuigd van het nut van de huidige tekst en doelstellingen van die grondwet. Ik lees in een locale Franse krant, dat de tekst, mede dankzij een stel bureaucraten, die er zich mee bemoeid heeft en er zelfs de kleinste kleinigheden in heeft willen regelen, bestaat uit 400 lange pagina's. Dat is uiteraard onleesbaar voor elke normale burger. Lang niet alles is goed, wat uit de Verenigde Staten van Amerika komt, zeker de laatste jaren niet, maar men had in ons Europa wel een voorbeeld aan de Amerikaanse grondwet kunnen nemen, die slechts 10 pagina's lang is en toch alle essentiŽle zaken bevat. Ook die 10 pagina's zullen niet door alle burgers gelezen worden, maar 10 pagina's is mathematisch toch 40 maal beter dan 400 en gevoelsmatig misschien wel 400 maal beter!

Speciaal zaken massaal dicht lees ik in de NRC van 5 Maart 2005. Bakkers, slagers en groentezaken verdwijnen in hoog tempo. Het aantal groentewinkels is in 4 jaar gehalveerd tot 1664; van de 4325 slagers in 2000 waren er november 2004 nog 2932 over; van de 489 zuivel speciaal zaken waren er nog slechts 114 over. Iedereen zegt, dat ze de kleine winkels leuker vinden dan de supers, maar bijna niemand koopt er. Deels is dat een geld kwestie, als de supers goedkoper zijn, deels een kwestie van tijd: men wil snel winkelen in een winkel (super), die alles heeft. Hoe kortzichtig, want het straatbeeld veranderd; de mensen, die die winkels zo leuk vinden in de buurt, die ervan schrikken, als de groenteman, de slager of de bakker vlakbij huis opeens weg is, zijn er, door er niet meer te kopen, zelf schuldig aan, dat deze zo nuttige winkeliers de eindjes niet meer aan elkaar kunnen knopen en dan moeten sluiten. Ik vind het heel wat persoonlijker om in die kleinere winkels te kopen, en doe dat ook; veel tijd kost het niet en ik heb er de auto niet bij nodig; ik kan, zolang ze er nog zijn in de buurt, lopend of met de fiets m'n dagelijkse boodschappen snel genoeg doen en het is dan ook meer dan genoeg om 1 keer per week naar de super te gaan voor de artikelen, die groenteman, bakker of slager in de buurt niet hebben. Wat zeg ik - groenteman of bakker is het nu, want de slager is een week geleden vertrokken!

Huisartsen (22 februari 2005) zijn niet meer de huisartsen van vroeger; mijn "huis"arts zei me, dat huisbezoek niet meer bestaat voor hem. Dit naar aanleiding van een zware griep, die ik vorige maand had. Ik begon me ongerust te maken, toen mijn temperatuur tot boven de 41 graden steeg, een flinke koorts voor een 76 jarige, en ik mijn dokter probeerde te bereiken. Het antwoord apparaat zei me dat de dokter niet aanwezig was en gaf een nummer voor urgente gevallen. Toen ik dat belde kreeg ik een zuster, die zei dat ze de dienstdoende dokter niet wilde storen en dat mijn temperatuur normaal was; als ik het echt niet vertrouwde en bang was voor bronchitis of longontsteking moest ik maar langs komen. Het idee: m'n bed uit met hoge koorts en over straat naar de vervangende dokter! Maar misschien had ze ook wel gelijk en moest ik gewoon in bed blijven tot de griep weer verdween. Toch moet ik wel even wennen aan dokters, die niet meer komen en zo druk zijn, dat de assistente vaak de zaak overneemt.

Burn-out (18 Februari 2005): Ik las het boek "De lessen van Burn-out", van Annegreet van Bergen. Ik zou haast zeggen, een aanrader voor iedereen. Voor de persoon die een burn-out heeft en er uit leest dat het niet alleen hem of haar overkomt en hoe weer te herstellen, en voor hen, die op weg zijn naar een burn-out en de waarschuwende tekens zo kunnen herkennen. Ook voor de personen, die via dit boek een beter begrip kunnen verwerven voor kennissen, vrienden of familieleden met een burnout; voor collega's en speciaal ook voor de bazen, die tijdig in zouden kunnen grijpen, inplaats van geconfronteerd te worden met lang-afwezige medewerkers. Soms zijn de personen, die een burn-out krijgen te veeleisend voor zichzelf, willen het te goed doen of teveel. Maar burn-out is ook vaak het gevolg van een langzaam opgebouwd teveel aan stress. De rustpunten op de werkvloer worden steeds vaker door bezuinigingen geschrapt, rustpunten, die nutteloos lijken, maar wel de medewerkers meer kans geven met nieuwe energie aan het werk te gaan en te blijven.

Ouders mogen hun kinderen niet meer slaan (17 Februari 2005); dit lijkt een nieuwe wet te worden. Het is duidelijk dat kinder-mishandeling vreselijk is, uitgeroeid moet worden, dat kinderen daartegen beter beschermd moeten worden en dat de rechtspraak de ouders en anderen, die zich aan kindermishandeling schuldig hebben gemaakt adequaat dient te straffen. Maar de wet lijkt te verzuipen in ; duidelijk is niet waar een opvoedend klapje op de billen overgaat in een klap op het hoofd, in al dan niet zwaar letsel. Ook is niet duidelijk, waar het strafbare feit begint, waar men ouders gaat aanklagen. En het is bekend: het succes van een wet is afhankelijk niet alleen van publieke instemming met de redelijkheid van een wet, maar ook van de naleving: de pakkans en de zekerheid dat overtreding gestraft wordt. Het is daarom ook, dat wetten duidelijk horen te zijn. Het is overigens jammer, dat slechts dit deel van slechte behandeling van kinderen de aandacht heeft. Hoelang zal het nog duren, voordat men beseft, dat bijvoorbeeld het vele geweld op de T.V. misschien nog wel slechter voor jonge kinderen is dan af en toe een pak slaag. En niet alleen slechter voor die jonge kinderen, maar ook voor de maatschappij, die straks te maken krijgt met opgroeiende tieners, voor wie geweld de meest normale zaak van de wereld is. Heeft het ontzien van de T.V. geweld-programma's en het niet straffen van de mensen, die voor het getoonde geweld verantwoordelijk zijn misschien te maken met de macht van het geld, het grote geld dat achter het T,V. gebeuren zit?

Teloorgang eettafel slechte zaak voor het gezinsleven(11 Februari 2005)lees ik in het Noordhollands Dagblad. En: In Engeland heeft 30% van de huishoudens geen eettafel meer. Er wordt ook steeds minder zelf gekookt. Eten voor de televisie gaat meestal samen met kant en klare hapjes, junkfood. Volgens een steekproef staat bij 53% van de Hollandse gezinnen de pan niet meer op tafel. En: Op dit moment is 1 op de 7 kinderen in Nederland te dik. Op zich valt dit nog enigszins mee, maar het percentage is groeiend. Ik heb niets tegen TV, maar het is helaas zo, dat TV kijken vaak doorslaat naar teveel kijken en dan in de plaats komt van goede dingen, zoals bijvoorbeeld goed eten, boeken lezen, aan de eettafel zitten en tijd hebben met elkaar te praten. En helaas geven ook bij het TV kijken en eten en dik worden de ouders vaak het (slechte) voorbeeld.

Verpleeghuizen sluiten?(11 Februari): In Trouw lees ik dat de Score van verpleeghuizen openbaar gemaakt zal worden; de staatssecretaris gaat de misstanden in de verpleeghuizen te lijf. Eindelijk, zou ik haast zeggen. En hopelijk komt er dan ook meer geld voor de zorg sector, want in Nederland, wat toch behoort tot de rijkste landen in de wereld, gaat de zorg voor ouderen, voor verstandelijk en andere gehandicapten jaarlijks achteruit. En dat ligt vaak niet aan het personeel, wat meestal vol goede bedoelingen is, maar dat door de verhoogde werkdruk te weinig tijd heeft om genoeg individuele aandacht aan de klant te besteden. Bezuinigingen treffen de meest weerloze groepen; de gezonde Nederlander hoeft er geen biertje voor te laten staan. Verder in het artikel: als een verpleeghuis niet voldoet aan de minimale eisen kunnen verwanten dit lezen op internet. Mocht een instelling er niet in slagen na enkele maanden zich te verbeteren, dan schrikt de staatssecretaris niet terug voor een dwangsom of zelfs sluiting. En dit laatste, sluiting, lijkt mij wel heel onlogisch. Er zijn nu al wachtlijsten, die met sluitingen alleen nog erger zouden worden. Laat de staatssecretaris zich maar concentreren op het afdwingen van verbeteringen met goede controle, boetes en eventueel persoonlijke straffen voor verantwoordelijken! En ook op het onderzoeken of de kwaliteit achteruitgang in de zorg sector niet mede komt omdat de bezuinigingen al veel te ver zijn gegaan.

Schiphol, het grote Nederlandse vliegveld(5 Februari 2005): De krant berichtte vandaag, dat na de fusie van KLM en Air France het heel goed gaat met Schiphol. Dat moet wel waar zijn, want hier in Alkmaar, de kaas stad, een 40 kilometers ten noorden van Schiphol, worden we nu vele ochtenden wakker gemaakt door meer en meer vliegtuigen die steeds lager boven ons hoofd vliegen met steeds meer lawaai, ook omdat ze de landings procedure voor Schiphol steeds eerder inzetten. Moeten we echt wel zo trots zijn, dat Schiphol nog steeds groeit, dat het zo'n grote Europese luchthaven is? Want we betalen daarvoor wel een heel hoge prijs met de steeds toenemende lawaai-pollutie en luchtverontreiniging door het toenemend aantal vliegtuigen in een steeds groter wordende cirkel om Schiphol heen. Nederland was altijd bekend als een "schoon" land, maar dat is het al lang niet meer. Economisch doen we het misschien wel redelijk of goed, maar de kwaliteit van ons leven in Nederland gaat, ook in vergelijking met andere landen, achteruit. Ik denk, dat Schiphol meer een status symbool is voor onze politici, dan dat het echt economisch zo belangrijk is dat het blijft groeien, een groei, die ons leefklimaat zo negatief beÔnvloedt.

Zwart rijden in de trein (2 Februari 2005): De Nederlandse minister van Verkeer en Waterstaat heeft gezegd, dat het zwart rijden met de trein maar eens uit moet zijn, omdat de Spoorwegen daardoor aanzienlijke inkomsten mislopen en dat hij daartegen maatregelen gaat nemen en meer controle vraagt van de Spoorwegen. En tegelijkertijd zegt deze minister, dat hij wil bezuinigen en dat er controleurs ontslagen moeten worden. Kinderen op de lagere school kunnen al bedenken, dat dat niet kan: meer controle met minder mensen: alsof die controleurs er de kantjes aflopen. Maar deze minister heeft kennelijk het idee, dat hij dat wel even kan regelen.

Advertenties (1 Februari 2005): Advertenties zijn overal; op straat, de radio, de TV; zelfs concertzalen maken reclame voor firma's. We kunnen de reclame nauwelijks ontlopen. Wat doet het onze kinderen, hieraan blootgesteld op een leeftijd, te jong om zich te kunnen verdedigen. Geld is alles en slechts een handje vol mensen trekt het zich aan dat hun kinderen worden aangetast door ongevraagde en ongewenste leugens over wat goed voor ons is, wat we moeten doen of eten of kopen om er bij te horen, om ons veilig te voelen, om te slagen, populair te zijn. Eerst vertellen de adverteerders ons dat we niet genoeg zelfvertrouwen hebben, dat we lelijk zijn, niet zo populair als we zouden moeten zijn; daarna geven ze ons de remedie: hoe we kunnen zorgen dat jongens of mannen, meisjes of vrouwen naar ons willen kijken, van ons willen houden, met ons willen neuken, dank zij hun producten. Het zou toepasselijk zijn, als we het personeel van de firma's, die ons met hun reclames verleiden, konden dwingen tot het gebruik van hun eigen producten. Er zijn natuurlijk ook producten, die weinig schade toebrengen of zelfs goed zijn, zoals computers, boeken, cursussen, sport, enz.; maar er zijn ook een heleboel producten die onnodig zijn of zelfs slecht. Ik heb het ouderwetse idee, dat we ons zelf en onze kinderen moeten kunnen verdedigen tegen die artikelen.

Draagbare Telefoon (28 januari 2005): Ik ben een "laatste der Mohikanen" zonder draagbare telefoon; mijn vrouw, jonger dan ik, gebruikt er wel een, gekregen van een zoon, zij het sporadisch. Misschien moet ik er ook aan: met een auto ongeluk, een lekke band, met een gebroken been alleen op een berghelling of van het dak gevallen is het toch erg handig om hulp te kunnen bellen. Natuurlijk (en gelukkig) is de telefoon niet meer wat hij was in mijn jeugd; het was ondenkbaar dat wij, als klein kind, de telefoon aanraakten, terwijl de kinderen van nu er als het ware aan de haren bijgesleept worden om even dag tegen Opa of Oma te zeggen. En de telefoon van vroeger zat solide vast aan de muur. Nu zie je vaak meer mensen wel bellen dan niet. In treinen, op de fiets, een baby vasthoudend, de kinderwagen duwend, zelfs al lopend en pratend met vrienden. Ik vraag me wel eens af waar al het geld vandaan komt om al die telefoontjes van te betalen, zelfs met de verlaagde tarieven. In de krant zag ik een artikel over het gebruik van portables door teenagers en pre-teenagers. Er zijn rapporten, die aangeven, dat de meeste van hen door het telefoneren flink in de schuld staan bij ouders of anderen en die schulden misschien nooit terug kunnen betalen. Ik denk, dat ze zonder de draagbare telefoon geen status hebben bij hun leeftijdsgenoten, dus wat kunnen ze er aan doen, helemaal omdat hun ouders ook heel wat afbellen en trouwens ook niet gauw nee zullen zeggen tegen hun kinderen.

Rimpels (20 Januari 2005): Als we de reclame moeten geloven, die we bijna dagelijks op de TV zien, zijn rimpels zo'n beetje het lelijkste en beschamendste wat je kan overkomen, speciaal als je vrouw bent We moeten er alles aan doen om ze te vermijden (de rimpels, natuurlijk). Rimpel verwijderende operaties, rimpel verwijderende crŤmes, lagen kalkachtige schoonheid make-up, dat ons er uit laat zien als robots, alles is beter dan rimpels. We moeten er allemaal uitzien alsof we nog kinderen zijn, alsof we niet ouder zijn geworden, het leven niet beleefd hebben. Ik houd van mensen zoals ze zijn, met hun karakteristieke rimpels, die laten zien dat ze een boel gelachen hebben, gehuild hebben, meegemaakt hebben in hun leven; ik zie die gezichten liever dan de gezichten, die behandeld zijn en daardoor zonder expressie. Maar de adverteerders willen geld verdienen en proberen ons daarom wijs te maken hoe slecht rimpels wel zijn. En helaas, ze hebben flink wat mensen overtuigd. Maar gelukkig, nog niet iedereen.

Hoe kunnen fabrieken er uit zien? (10 Januari 2005): Nederland is een vol land met veel huizen- en kantoor bouw activiteit; huizen, want iedereen wil wel een eigen huis, en fabrieken en kantoren, want iedereen moet ook een werkplek. Als je Nederland bezoekt zie je overal nieuwe bouw projecten. In de huizen met tuintjes zie je al gauw struiken, bomen en bloemen, die het toenemend cement wat compenseren, maar met de fabrieken en kantoren is het helaas anders gesteld. Het ene lelijke gebouw na het andere verrijst langs de snelweg en doet ons verlangen naar het vroegere natuurlandschap of weiland. Ik vraag me af, waarom men deze fabrieken en kantoorgebouwen niet wat minder afstotelijk, wat onopvallender tracht te maken door er wat bomen om heen te zetten. Het zou zo makkelijk zijn om bij nieuwe bouwvergunningen te eisen, dat er jonge boompjes rond het terrein geplant worden; die jonge boompjes kosten niet veel en zouden, naar mate ze steeds groter worden, een prachtig wapen zijn tegen de oog-pollutie van die fabrieken.

Een film over hamburgers (10 December 2004): Er is een film gemaakt over het eten van hamburgers, zoveel als men maar kan, over niets anders eten dan hamburgers, en over de effecten daarvan op het lichaam. Wat een goed idee! We weten allemaal dat hamburgers behoren tot de categorie "junk food" en dat veel te veel mensen ongezond vet zijn of laten we zeggen "oversized" omdat ze te veel junk food eten, en hier hebben we een film, die dat wel heel duidelijk laat zien. Zal het helpen, deze film, zullen we onze eet gewoontes erdoor veranderen (eet gewoontes, die populairder zijn in Amerika dan in Europa, maar overal groeiend)? Ik weet het niet, maar ik waardeer de man, die de film gemaakt heeft en die het onderwerp laat zien.

Hollandse koeien (30 November 2004): Een dag of wat geleden, rijdend op een Hollandse snelweg met weilanden aan beide kanten, was ik verbaasd midden in zo'n weiland geen levende koeien te zien, maar een kunstmatige koe-achtige constructie. Het zag er dwaas en levenloos uit en misschien was dat ook wel de bedoeling. Ik hoorde, dat de kunstmatige koe-constructies (ik zag er later nog enkele) daar geplaatst waren door een milieugroep, die protesteerde tegen het toenemend verdwijnen van weiland en natuurlandschap ten koste van nieuwbouw activiteiten. En nu vraag ik me af, waarom deze groep met hun goede en lovenswaardige doel niet ook levende koeien gebruikte om hun actie onder de aandacht te brengen, eventueel behangen met spandoeken. Zijn koeien in Nederland al zo schaars? Zeker niet. Ik hoop, dat deze groep bij hun volgende actie echte koeien zullen gebruiken.

Klik hier voor vervolg

INHOUD 30 november 2004 - december 2009.
FinanciŽle overwegingen - lenen, lenen, lenen. (10 december 2009) Afganistan, nut van blijven of niet, opinie van een leek (8 december 2009) De Kopenhagen milieu conferentie om de aarde te redden (7 december 2009) Dieren liefde (27 November 2009) Sebastien, Frans schilder en beeldhouwer. (17 November 2009) Mexicaanse griep, inenten of niet en geld. (14 November 2009) TV-smink (16 October 2009) Draaiende auto-motoren (15 October 2009) Laakbaar gedrag van "Lakeman"? (12 October 2009) Staphorst 4 (28 september 2009) Staphorst 3 (27 september 2009) Staphorst 2 (27 september 2009) Staphorst 1 (27 september 2009) Banken beleid, bonussen en maatschappij (21 september 2009) Speeltuin (17 september 2009) De mobiele telefoon (09 september 2009) Het Westen en de rest van de wereld (5 september 2009) Genetische Manipulatie en de gevolgen (18 Augustus 2009) Oplossen van de economische crisis (15 Augustus 2009) De domheid van sommige politieke partijen (10 Augustus 2009) Merce Cunningham (31 Juli 2009) Alzheimer (30 Juli 2009) Vragen rond Bernard Madoff (30 Juni 2009) Vliegveld (23 Juni 2009) Mobiele telefoons en SMS'en (2 Juni 2009) De FinanciŽle wereld? (26 Mei 2009) Opstand der jongeren? (16 Mei 2009) Louis van Gaal, voetbal trainer - en ook mens? (14 mei 2009) Ons eten (1 mei 2009) Vrouwen in Afghanistan (16 april 2009) Kleurenblindheid (10 april 2009) Crisis, groen leven en politiek (2 april 2009) Commissariaten (en zorginstelling Philadelphia) (18 maart 2009) Het herstel van deze economie leidt tot een ramp (16 maart 2009) Karel van het Reve (7 maart 2009) Privacy in Nederland - braafste jongetje van de klas (3 maart 2009) Onderwijs kwaliteit en gemengde scholen (2 maart 2009 Steun aan slechte bedrijven? (1 maart 2009) Vliegtuigen en auto's (25 Februari 2009) Karel van het Reve (14 Februari 2009) Kamerleden, wat doen ze? (4 Februari 2009) Afghanistan (31 Januari 2009) Mandarijnen velletjes (15 Januari 2009) De Mensheid zij geprezen (Lof der Zotheid) (10 Januari 2009) Nieuwjaars resoluties 2 (7 Januari 2009) Nieuwjaars resoluties (4 Januari 2009) Geen stijl (20 December 2008) Luie kopers of stomme winkeliers? (14 December 2008) Een volkstuintje in Amsterdam (28 November 2008) Brommers in Amsterdam 2 (14 November 2008) Economische (of morele) crisis (12 November 2008) Obama gekozen als president V.S. (5 November 2008) Films en maatschappij (15 October 2008) De kinderboeken van Dr Seuss (8 October 2008) De (financiŽle) crisis (2 October 2008) Beurs chaos (18 September 2008) Brommers in Amsterdam (10 September 2008) Less meat, less heat (3 September 2008) Kermis en voetbal (28 Augustus 2008) Georgie - Rusland (17 Augustus 2008) Schrijven (8 Augustus 2008) Politici (2 Augustus 2008) Herinneringen 4 (26 Juli 2008) Herinneringen 3 (20 Juli 2008) Herinneringen 2 (15 Juli 2008) Herinneringen (10 Juli 2008) Begeerte heeft ons aangeraakt (5 Juli 2008) Fietsen in Parijs (25 Juni 2008) Bush en Iran (15 Juni 2008) (Olympische) sport en kinderarbeid (1 Juni 2008) Israel 60 jaar; vreugde en verdriet (14 Mei 2008) Op tijd afstand doen, loslaten (27 April 2008) Gouden handdrukken (7 April 2008) Belasting biljet (1 April 2008) Dure pensioenen? (25 Maart 2008) Chinese Terracotta figuren en Chinese Bronzen (15 Maart 2008) 1 op de honderd volwassenen in de gevangenis! (29 Februari 2008) Is de "Westerse" wereld wel zo democratisch? (20 Februari 2008) Burgers beschermen (12 Februari 2008) Bio-industrie (5 Februari 2008) Tijd en verantwoording steken in relaties (2 Februari 2008) Internet problemen (31 Januari 2008) Joint verhoogt kans op long kanker aanzienlijk (22 Januari 2008) De nieuwe soldaten zonder regels (8 Januari 2008) Een Nieuw Jaar (2 Januari 2008) Klimaat (15 December 2007) Vrouwen (2 December 2007) Mensenrechten (1 December 2007) Verkiezingen in Rusland (29 November 2007) Heeft opvoeding een steeds meer vrouwelijk karakter? (29 Oktober 2007) Ex-Vice-president Gore, president Bush, milieu en oorlog (19 Oktober 2007) Gevaren voor en verzorging van ouderen (17 October 2007) De beslissing over verlenging verblijf van Nederlandse militairen in Afganistan (10 october 2007) Waarschuwingen verplicht bij advertenties (10 october 2007) Wijn en de taal van de "kenners" (19 september 2007) Ballet en taichi (1 september 2007) Kinderen en de computer (30 augustus 2007) Nieuwschierigheid en ouderdom (10 augustus 2007) Huisvuil gescheiden ophalen (8 augustus 2007) Privť gevangenissen in de V.S. - verontrustende situatie (26 juli 2007) Vladimir Vysotsky (25 juli 2007) Groep Tweede generatie Israeliers wil rechtszaak tegen Duitsland (15 juli 2007) De Kalasshnikov dit jaar 60 jaar oud. (5 juli 2007) Enkele redenen waarom Frankrijk zo'n fantastisch land is (25 juni 2007) De kleine plakkertjes op fruit (10 juni 2007) Het "anti-missile" schild van Bush in Europa? (30 mei 2007) Leidt roken tot asociaal gedrag of zijn vele rokers van nature al asociaal? (24 mei 2007) Hoe onoverkomelijk zijn dreigingen? (9 mei 2007) Franse verkiezingen.(vervolg) (5 mei 2007) Franse verkiezingen. (24 april 2007) Iraq, Afganistan of liever geen oorlog in Iran?. (21 maart 2007) Auto's buiten de wet. (20 Maart 2007) De leugen regeert en dubbele nationaliteiten. (5 Maart 2007) Rails of asfalt. (4 Maart 2007) De groene daken in Chicago. (2 Maart 2007) Iraq of Afganistan?. (28 Februari 2007) Bezuinigen. (24 Februari 2007) Energie 2. (20 Februari 2007) Sport en godsdienst. (10 Februari 2007) Energie. (28 Januari 2007) Wereldmacht. (20 Januari 2007) Ivan Wolffers, Heimwee naar de lust. (15 Januari 2007) Een nieuwe labtop. (9 Januari 2007) Een nieuw jaar. (4 January 2007) De geketende eend en de handpoppen (27 December 2006) Stemmen per computer, is het veilig? (3 November 2006) Engeland vreest een catastrofe door de klimaatsverandering. (31 october 2006) Intelligent zonder geheugen (3 october 2006) De oorlog tegen terrorisme die Rome ruÔneerde, (2 october 2006) Wat moet er op school geleerd worden en wanneer? (2 september 2006) 8 Dingen, die je moet weten over sex. (28 augustus 2006) De dubbele maten van Israel. (24 augustus 2006) De krant moet kiezen (18 augustus 2006) The World is flat - a brief history of the twenty-first century, door Thomas L.Friedman (8 augustus 2006) Rijke succesvolle zakenmensen, die ook nog menslievend kunnen zijn. (20 Juli 2006) De moraliteit van Israel en de steun die ze krijgen. (18 Juli 2006) Is Iran werkelijk gevaarlijk? (1 Juli 2006) Zelfmoorden in de V.S. gevangenis Guantanamo en meest cynische commentaar van het jaar. (12 Juni 2006) Hier in de Verenigde Naties, wat zijn we jaloers op de Wereld beker voetbal. (10 Juni 2006 Woestijnen in gevaar, (3 Juni 2006) America's standing in de wereld. (3 Juni 2006) Een ander Amerika. (Mei 2006) Een ouder wordende maatschappij (deel 2) (10 april 2006) Discriminatie van vrouwen, een wereld probleem, wat doet men eraan? (27 maart 2006) Een ouder wordende maatschappij (10 maart 2006) Advocaten en hun nut (8 maart 2006) Voetbal millionairs (1 maart 2006) Dienstverlening in verschillende landen (20 februari 2006) Politici en het volk (4 februari 2006) De toekomstige wereld? (januari 2006) Amerika en Iran (begin januari 2006) Een gelukkig nieuw jaar ! (1 januari 2006) Een vrije pers (december 2005) Gevangen kinderen (december 2005) Het proces van oud worden, een taboe? (deel 1). (october 2005) Het proces van oud worden, een taboe? (deel 2, november 2005) Het winnen van goud (september 2005) Meer ongelukken vrachtauto's? (september 2005) Gebruik je hersens (september 2005) Wereldkampioenschap taxidermie (opzetten van beesten) (22 Augustus 2005) Het geneesmiddel (20 augustus 2005) Toonder is dood(augustus 2005) De uitgesproken gevangenisstraf en de werkelijkheid (juli 2005) De bommen in Londen, (15 juli 2005) De presidentsverkiezingen in Iran(27 juni 2005) Japan doet het meeste met minder olie(juni 2005) Klimaat veranderingen part 3 (21 mei 2005) Martelen (2 mei 2005) Klimaatsveranderingen part 2. (30 april 2005) Klimaatsveranderingen (8 april 2005) Europese Grondwet (27 maart 2005) Speciaal zaken massaal dicht lees ik in de NRC van 5 Maart 2005. Huisartsen (22 februari 2005) Burn-out (18 Februari 2005) Ouders mogen hun kinderen niet meer slaan (17 Februari 2005) Teloorgang eettafel slechte zaak voor het gezinsleven(11 Februari 2005) Verpleeghuizen sluiten?(11 Februari) Schiphol, het grote Nederlandse vliegveld((5 Februari 2005) Zwart rijden in de trein (2 Februari 2005) Advertenties (1 Februari 2005) Draagbare Telefoon (28 januari 2005) Rimpels (20 Januari 2005) Hoe kunnen fabrieken er uit zien? (10 Januari 2005) Een film over hamburgers (10 December 2004) Hollandse koeien (30 November 2004).

* * *

You may contact me by email at:
Hans-Van.Rossum@NOSPAMhetnet.nl maar schrap het woord NOSPAM uit het adres (Zo hoop ik spam te vermijden!).

To go to my other pages:
HOME | ASTROLOGY | ARTICLES | GEBOORTETEKST | TRANSITTEXT | COURSFR | CURSUSNL | PRICES | OMAR KHAYYAM's RUBAIYAT INTRO | ENGLISH RUBAIYAT | DUTCH RUBAIYAT | SAYINGS | LINKS | WEBLOG | MIRIAM | VILLASteMaxime BOOKS