HOME

ASTROLOGY

ASTROARTICLES GEBOORTETEKST OMARKHAYYAMINTRO
ENGLISHRUBAIYAT DUTCHRUBAIYAT MIRIAM GEDICHTENRUTH SAYINGS BOOKS HERINNERINGEN LINKS

"Wekelijks" commentaar (Weblog)


Deel 3, vanaf 1 januari 2014 tot nu. (Klik hier voor inhoud, , hier voor deel 2, en hier voor deel 1.)

Uw Commentaar is welkom naar Hans-Van.Rossum@NOSPAMhetnet.nl, maar laat het woord NOSPAM weg.


* * *

Belasting met geheime deals (23 november 2017). We moeten allemaal belasting betalen en doen dat redelijk braaf en zonder al te veel protest. We hopen dat dat belastinggeld redelijk besteed wordt en zonder al te veel missers. Missers zoals o.a. bij de politie -hervorming, etc.
Maar waar we allemaal kwaad over worden is als het belastingstelsel onrechtvaardig is en bepaalde partijen bevoordeeld worden, zoals met speciale regelingen met grote bedrijven zoals Google, Amazon, Shell, etc.etc. En nu recent weer bij het aantreden van de nieuwe regering via schrappen van dividend belasting. De regering lijkt zich niet te realiseren, dat we, weliswaar met tegenzin, toch braaf onze belasting betalen, maar als tegenprestatie verwachten, dat de belastingdienst (in casu de regering) streeft naar een rechtvaardig beleid. En dat is via het bestaande regeringsbeleid en geheime afspraken van de belastingdienst al heel lang niet het geval.
Het is geen wonder, dat men steeds minder vertrouwen heeft in regering en politiek; met een onrechtvaardig belastingstelsel boordevol geheime afspraken ga je steeds meer geloven in een corrupt systeem en corrupte politici, in dienst van grote bedrijven.

Politieke partijen (10 november 2017). Ik zag een t.v. uitzending over de onverdraagzaamheid, de polarisatie van de Amerikaanse politiek. Veel mensen hebben daar blijkbaar het idee dat ze zonder ruzie of geweld uit te lokken niet over politiek kunnen praten. In het democratische Pitsburg durven republikeinen vaak hun mond niet open te doen en in republikeinse gebieden zullen het wel de democraten zijn, die op moeten passen met wat ze zeggen. Hoe komt dat, is het de verkiezing van Trump, die dat veroorzaakt heeft, zijn er andere factoren? Natuurlijk, we leven in een tijd van onzekerheid, polarisatie, geloof in eigen gelijk. Maar waarom bestaat dat probleem vrijwel niet in Nederland? Nederland heeft rond de 17 miljoen inwoners en een enorm aantal politieke partijen en partijtjes, de V.S. van Amerika hebben rond de 310 miljoen inwoners en maar twee partijen. We klagen in Nederland wel eens over de vele partijen, maar kunnen daardoor wel vrij nauwkeurig een partij kiezen waar we het aardig mee eens zijn. En onze mede burgers kunnen heel andere sympathieŽn hebben, ook allemaal weer verschillend van elkaar. Bovendien denken de meeste mensen in ons land misschien pas na wat te kiezen als er ook echt verkiezingen zijn. En als de verkiezingen geweest zijn worden de winnende of verliezende partijen wel gedwongen samen te werken. Hoe anders is het in de V.S., waar je maar 2, grotendeels tegengestelde, keuzes hebt. Sommige mensen denken, dat we in Nederland te veel partijen hebben, maar als je naar het alternatief kijkt in Amerika, slechts de keus uit twee partijen, die bovendien eerder het eigen dan het landsbelang dienen, die vaak al tegen iets zijn omdat de ander voor is, die bijzonder slecht samenwerken, dan hebben we het nog zo slecht niet. En zouden de Amerikanen misschien iets van ons kunnen leren.

Dierenleed (8 november 2017). Ook hierover zegt Harari (zie 1 november) goede dingen. Over het feit, dat de vleesindustrie dieren niet meer beschouwd als dieren, maar als machines zonder enig gevoel, zonder behoeften. Mensen eten vlees zonder enige bedenking hoe het geproduceerd is. Ze voeren het zelfs in overvloed aan andere dieren, hun zo geliefde honden, noemen zichzelf zelfs dierenliefhebers en kunnen zelfs vijandig doen tegen mensen, die de liefde voor honden overdreven noemen.
Harari schrijft o.a.: "Net zoals de slavenhandel niet voortvloeide uit vijandschap jegens Afrikanen, handelt de moderne vee-industrie ook niet uit dieren haat. Ook deze handel wordt gevoed door onverschilligheid. De meeste mensen die eieren, melk en vlees produceren en consumeren staan zelden stil bij het lot van de kippen, koeien en varkens wier vlees en lichaamsafscheidingen ze eten". En: "Ironisch genoeg hebben dezelfde wetenschappelijke disciplines die onze melkmachines en eiermachines ontwerpen onlangs onomstotelijk aangetoond dat zoogdieren en dieren een complexe zintuiglijke en emotionele aard hebben . Ze voelen niet alleen fysieke pijn, maar kunnen ook emotioneel lijden".
Hondenliefhebber, mensenliefhebber, voedt Uzelf en uw huisdier dus maar volop met producten uit de vleesindustrie en besef, dat U eigenlijk alleen maar van Uw eigen huisdier of van Uzelf houdt.

Sapiens, een kleine geschiedenis van de mensheid (1 november 2017), is het eerste magistrale boek van Yuval Noah Harari over de mensheid. Ik schreef 25 september al over zijn 2e boek, Homo Deus, wat meer gaat over onze toekomst als mensheid in deze tijd van steeds snellere technische ontwikkelingen en robotisering. En toen ik dat boek uit had dacht ik dat zijn eerste boek me niet zo veel nieuws kon bieden, maar dat is dus niet zo. Ook zijn eerste boek is even grondig, even eye-opening als zijn tweede. Dit boek gaat in feite over onze geschiedenis vanaf de oertijd tot nu en laat ons zien hoe we daardoor gevormd zijn, hoe oude leef-gewoontes van lang geleden nog steeds opspelen en ons gedrag bepalen, hoe we leven en beslissingen nemen die catastrofaal kunnen zijn.
Ik quoteer enkele zinnen uit zijn nawoord Het dier dat een god werd: "Zeventigduizend jaar geleden was Homo Sapiens nog een onbeduidende diersoort. In de millennia daarna verandert hij zichzelf in de absolute heerser van de planeet en de grootste nachtmerrie van het ecosysteem. Nu staat hij op het punt om een god te worden klaar om niet alleen de eeuwige jeugd te verwerven maar ook met het goddelijke vermogen om te scheppen en te vernietigen. We zijn machtiger dan ooit maar hebben nauwelijks een idee wat we met al die macht aan moeten. Erger nog, de mensheid lijkt onverantwoordelijker dan ooit. Als zelfmade goden hoeven we niemand rekenschap af te leggen. We richten de ene na de andere ramp aan onder onze collega-dieren en het ecosysteem waarin we leven, terwijl we weinig meer najagen dan ons eigen comfort en amusement, zonder ooit ergens content mee te zijn." En als slot zin: "Bestaat er iets gevaarlijkers dan ontevreden, onverantwoordelijke goden die niet weten wat ze willen?"
Lees dit boek! Lees beide boeken! Ze helpen ons om wat na te denken over ons leven en wat we er mee willen, Om na te denken over onze toekomst of er zelfs iets aan te doen.

Grimeurs en Mode. (19 oktober 2017) Het verbaast mij, in een tijd waar uiterlijk zo belangrijk gevonden wordt, hoe slecht in programma's als bijvoorbeeld De Wereld Draait Door de vrouwelijke gasten opgemaakt worden, hoe slecht de grimeurs hun werk doen. De make-up is meestal super duidelijk zichtbaar en vertekent daardoor een normaal gezicht tot een soort bevroren masker, maakt mensen extra oud. Werken de grimeurs in tamelijk slecht verlichte ruimtes en hebben ze geen idee hoe het er dan later onder de schijnwerpers uitziet of is er iets anders aan de hand? Dat de wereld verandert en misschien op de weg terug is naar beschilderde gezichtenuit de rimboe? Want ook veel anderen, zoals de NOS journaal omroepsters, zien er vaak niet uit, dragen door de grimeurs aangebrachte witgekalkte maskers met verdraaide oogspleetjes.

Nog meer Mode. (19 oktober 2017)Terwijl bij mannen de baard in opkomst lijkt zien we bij vrouwen ook meer haar op het hoofd: bijna alle schoolmeisjes hebben in onze stad vrijwel hetzelfde lange meestal blonde haar. Het staat vaak leuk, maar of alle moeders dat fijn vinden vraag ik me af: meestal is het haar zo lang, dat dat of hulp van de moeder vraagt of langer tijd voor de spiegel. Trouwens, ook heel veel oudere vrouwen (de moeders) dragen hun haar nu lang. Deze mode stoort zich kennelijk niet aan leeftijd. En zo zien we dus overal vrouwen met lang blond haar op hun rug. Gelukkig kan je aan de voorkant meestal nog wel zien hoe ze er echt uitzien.

Mode. (9 oktober 2017) Mode kan leuk zijn, wispelturig, de persoonlijkheid accentueren, maar ook dwingend, vervlakkend, tamelijk idioot. Voor mannen lijkt de mode in Nederland nu een baard voor te schrijven; je ziet opvallend meer baarddragers. Komt dat door de Islam, willen ook Westerse mannen nu een baard om er mannelijker uit te zien, te tonen dat ze dank zij hun baard weer de baas in huis zijn, heren der schepping, baas over de lager geplaatste vrouw, die zonder baard door het leven moet gaan? Het merkwaardige is dat het zogenaamde symbool van mannelijkheid, de baard, volgens mij in de meeste gevallen de man een tamelijk kinderlijk, onvolwassen uiterlijk geeft, juist door het baardloze bovengedeelte van zijn gezicht. Turken, wordt wel gezegd, hebben vaak snorren, Mohammedanen vaak baarden, maar dat is misschien deel van hun geloof.
Ooit in liet ik even een baard staan, omdat het scheren (toen nog met een scheermes) in dat warme land zo lastig was, maar ik merkte dat het onderhouden van een baard toch nog bewerkelijker was dan het scheren.
De zus van mijn beste vriend mij zei ooit: "Een zoen zonder snor is als een ei zonder zout", dus ja, ieder zijn meug.

Mijn jongste dochter. (3 oktober 2017 - zie ook 23 januari en 3 april 2017)
Beginnen met het down syndroom en eindigen met dementie.
Begin en einde zijn beslist niet de essentie.
De tijd daartussen telt, zij werd gevierd actrice bij 't theater,
vervulde jaren lang haar levensdroom en speelde vrijwel elke rol,
voor enthousiast publiek. Wat was haar leven vol.

Homo Deus, (25 septermber 2017) het laatste boek van Yuval Noah Harari is zeker wel het beste boek over onze historie als mens, vanaf de jagers gemeenschappen via landbouwers en stede bewoners, van meer-godendom naar een-godendom, naar humanisme en mens als goddelijk ras, naar dataisme. En ook beste boek wat ik ooit las over onze mogelijke toekomst in het internet en communicatie tijdperk vol algoritmes. Wat gaat er onder de druk van de technische ontwikkelingen gebeuren met het menselijk ras? Een bijzonder leerzaam en helder boek, maar wellicht ook wat beangstigend als de mens straks mogelijk overbodig is geworden en overvleugeld wordt door de technische ontwikkelingen. Het boek eindigt op bladzij 409 met een opsomming van 3 processen, die andere problemen en ontwikkelingen overschaduwen: 1: wetenschap koerst op allesomvattend dogma af dat zegt dat organismen algoritmen zijn en dat leven dataverwerking is; 2e dat intelligentie wordt losgekoppeld van bewustzijn; 3e niet bewuste algoritmen zullen ons beter kennen dan wijzelf. Met de volgende vragen daarover: 1e: Is voorgaande sub 1 wel waar? 2e Wat is waardevoller: intelligentie of bewustzijn? 3e Wat gaat er dan gebeuren met onze maatschappij, politiek, dagelijks leven?
Dit boek staat boordevol vragen en informatie die voor ons voortbestaan als mens van levensbelang zijn. Tegelijkertijd valt het op dat op de achterkant aanbevelingen staan van Bill Gates en Mark Zuckerberg, de giganten van de technische revolutie. Zij kunnen er mede over nadenken welke toekomst wij ingaan, maar, en dat is ietwat beangstigend, ook veel uit leren om hun macht uit te breiden.

Algoritmen. (17 sep 2017) Algoritmen, het woord kom je regelmatig tegen, de hele computer technologie zit er vol mee, maar die niet alleen, ook dagelijkse gebruiksvoorwerpen zoals de koffie machine, ook dieren hersens, ook de mens. Het woord algoritme was een woord, waar ik wel een vage voorstelling bij had, waar ik een bepaalde betekenis aan verbond, maar het exact omschrijven was moeilijk. In het zo lezenswaardige boek Homo Deus (vervolg op Homo sapiens) van Yuval Noah Harari staat op bladzijde 95 en volgende pagina's de voor mij eerste duidelijke definitie van een algoritme: een reeks methodische stappen om berekeningen te maken, problemen op te lossen en tot beslissingen te komen. Machines worden er mee geprogrammeerd, dieren worden er mee geboren of leren ze van hun ouders, hun omgeving en mensen ziften er ook vol mee, vol met algoritmen. 99% van onze berekeningen, onze levens keuzes, schrijft hij, wordt gemaakt door de uiterst verfijnde algoritmen die wij sensaties, emoties en verlangens noemen. Algoritmen, die door miljoenen jaren van evolutie zijn gevormd.
Lees dit boek! En niet alleen om deze definitie, maar om wat hij aan ideeen aanvoert over onze toekomst.

What's in a name (15 sep 2017)? Als je met de naam van Rossum of van Rossem geboren bent kreeg je vroeger als kind, maar ook wel later altijd de vraag: familie van Maarten van Rossem? En daar werd dan mee bedoeld de roofridder uit oude tijden, die huishield in de omgeving van Bommel. En ook werd er soms wel verwezen naar van Rossem's troost, het tabaksmerk van de vroeger zo bekende thee, koffie en tabakshandel met de mooie plaatjes.


Je kon daar mee leven als kind, met het idee dat je misschien wel afstamde van een roofridder, dat had wel iets, gaf status, je laat dat niet zomaar varen.

Filosoof (in de dop) (6 sep 2017).

Als je in Amsterdam geboren bent
In 't ziekenhuis aan de Spinozastraat
Dan voel je je een filosoof
Je leven lang, het geeft niet waar en in welk land je leven verder gaat.

Fietsen (4 sep 2017). Ik fiets veel en graag. Deels omdat ik mijn oude spieren in conditie wil houden, maar voornamelijk ook omdat ik fietsen fijn vind, veel prettiger dan lopen. Fietsen heeft een beter tempo voor mijn ietwat ongeduldige geest, je ziet sneller iets nieuws, het landschap schuift sneller voorbij; met lopen kijk je langer naar hetzelfde. En ik bof, dat er in de omgeving van Alkmaar fietspaden genoeg zijn en ook al worden een aantal fietspaden wat voller met brommers en elektrische fietsen, er zijn nog genoeg rustige wegen. Favoriete bestemming is Bergen aan Zee, 11 km, waar je bij de Noordelijke strand overgang een redelijk rustig strand op kan en na 10 minuten lopen bij een heel rustig naaktstrand uitkomt. Fietsen en op het strand lopen is een goede afwisseling en ik houd bovendien erg veel van de kleuren combinatie zee, strand en duinen begroeid met helmgras. Zon en water, de ideale combinatie, die je de zo hoog nodige energie geeft die je in het leven nodig hebt. Of moet ik zeggen: zon en zee zijn de perfecte energie opladers? Voor mij is dat in ieder geval wel zo.
Sinds kort fiets ik nu op een damesfiets, dus met lage opstap. Het is even wennen: met een herenfiets en been over het zadel gooiend had je meteen vaart, nu begin je met een korter opstapje trager. Aanleiding voor de nieuwe (tweedehands, sportieve) damesfiets was een aanrijding. Een auto in Bergen stak het fietspad richting Bergen aan Zee over op een plek waar alleen bestemmingsverkeer mocht rijden, weliswaar van rechts maar op die plek toch onverantwoordelijk, en reed mij aan. Zonnebril 3 meter naar voren, fiets om, ik op mijn rug 3 meter naar achteren met klap van achterhoofd op de grond. Ik heb de reputatie van veel maar goed vallen en dat was nu gelukkig weer zo. Ik kon opkrabbelen en de fiets had niets. Wel was ik zo beduusd, dat ik vergat de bestuurder naar zijn naam te vragen voordat ik in zeer rustig tempo wegfietste. Achteraf behoorlijk stom natuurlijk; zowel de fiets als ik had door zijn toedoen blijvende schade kunnen oplopen, en hij zelf deed ook geen enkele poging mij zijn naam te geven. Misschien geen kwade opzet, het was net zoals ik een oude man en mogelijk ook te geschrokken om daar aan te denken, of misschien was hij ook wel erg blij dat ik zelf kon opstaan. Zou hij daar nog wel eens aan denken? Ik fietste door richting Bergen aan Zee, maar besloot na een paar kilometers toch maar naar huis om te keren, voelde me best wel "dizzy".
Enfin, ik heb nu dus mijn terreinfiets van meer dan 30 jaar oud omgeruild voor een damesfiets en moet toegeven: het fietst even goed, even snel, en is echt wel veiliger.

Arm en rijk (27 aug 2017). De tegenstelling arm en rijk in de wereld is bijna onvoorstelbaar, zowel in de wereld als geheel met de tegenstelling tussen arme en rijke landen, landen met vrede en landen met oorlog, als in elk land op zich. Kijk bijvoorbeeld naar Amerika, de V.S., een rijk land maar met onvoorstelbare tegenstellingen tussen wit en zwart, arm en rijk. De rijke miljardairs, die als het ware rijker zijn, meer te besteden hebben dan de meerderheid van de landen in de wereld. Ja, sommigen geven ook veel weg, anderen niet, maar ook als ze veel weg geven worden ze niet armer. Een miljardair zei als ik me dat goed herinner een paar dagen geleden op de tv: elke seconde wordt ik een paar duizend dollar rijker. En ja, het is dus zo: 1% van de mensen bezit 35% van de wereld!
Het is dan ook verheugend, dat er in de V.S. een beweging lijkt te ontstaan, die een eind lijkt te willen maken aan de onmetelijke rijkdom van een kleine elite. De vakbewegingen in de wereld vochten en vechten voor betere lonen, maar deden niets aan de verschillen tussen de lonen van de bazen, de top managers en de rest. Maar nu lijkt er een beweging te ontstaan, die niet alleen kijkt naar de laagste lonen en die die laagste lonen wil verhogen, maar die ook kijkt naar de loon-verschillen tussen de top en de rest en die die enorme verschillen niet meer lijkt te accepteren. En die ook kijkt naar inkomen uit bezit. Ik hoop, dat die beweging groeit, want de ongelijkheid die er nu is tussen beloning van arbeid en bezit maakt onze samenleving kapot. In feite is er nu door de enorme ongelijkheid in beloning en in rijkdom geen sprake meer van een samenleving. En dat is misschien wel de grootste reden van de huidige ontevredenheid, van de onzekerheid die je overal proeft; er is geen enkele saamhorigheid meer, maar steeds meer afstand, steeds meer groepen, steeds meer verdeeldheid en steeds meer het gevoel van steeds meer mensen in de steek gelaten te worden, geen echte toekomst te hebben.
Dit gevoel van verwaarlozing, als minder behandeld worden, heerst bij grote groepen in de rijke landen zoals de V.S. en wellicht zal hier eerst iets aan gedaan moeten worden voordat landen ook elkaar gaan helpen. Als we alleen maar geld willen verdienen,het geeft niet hoe, bommen gooien op anderen en niets aan onze eigen ik-eerst of zelfs ik-alleen maatschappij doen, onze eigen maatschappij niet verbeteren, dan weten we in feite zeker: we maken ook onszelf en onze wereld kapot.

Genieten in een gekkenhuis (24 aug 2017). Bij toeval zag ik in onze stads bibliotheek het boek Genieten in een gekkenhuis van Godfried Bomans liggen; een verzameling van zijn stukken in Elseviers Weekblad, van 1945 tot zijn dood in 971. Laat U echter niet afschrikken door die jaartallen, want het is verwonderlijk, hoe actueel zijn schrijfsels nog zijn en hoe wijs nog zijn ideeŽn. Bomans is bij velen misschien meer bekend om zijn tv optredens en zijn humor maar hier gaat het voornamelijk om maatschappelijke beschouwingen , die als je ze leest toch laten zien, dat er ondanks de enorme technische veranderingen niet zoveel veranderd is in ons karakter, onze landsaard, onze omgang met elkaar. Hij legt uit, waarom Nederlanders zoveel huisdieren en ook overal bloemen in de vensterbank hebben en Italianen niet, geeft aan wat de kunst is van het reizen, hoe je met het personeel in dure hotels moet omgaan, heeft het over de terugloop van het geloof in een God, geeft aanwijzingen over het toespreken van een publiek, analyseert de nationale karakters van Nederlanders, Fransen, Italianen, Duitsers. Enfin, ik moet u zeggen, ik heb van dit boek genoten, er wat van geleerd en het heeft me ideeen gegeven. Een andere Bomans dan in zijn meeste geschriften en optredens maar van harte aanbevolen, zowel om de inhoud als om de prachtige schrijfstijl. De meeste bibliotheken hebben het; overigens is het ook nog wel tweedehands te verkrijgen.

Democratie? (20 aug 2017) Vandaag in het programma Het filosofisch kwintet een discussie over democratie. Nu hadden de oude Grieken het al uitvoerig over regeringsvormen en over dictatuur, democratie, macht van elite of volk enz. En sindsdien lijkt democratie het als ideale regeringsvorm een beetje gewonnen te hebben, zeker in het welvarende Westen. Natuurlijk, dictaturen zijn er genoeg, maar ze worden niet bewonderd, als ideale regeringsvorm gezien, zijn vooral niet democratisch, geven geen macht aan het "volk".
Wat mij bij discussies opvalt is dat ideeen over wat democratisch is zo kunnen verschillen. Geen koningen of dictators dus, maar de wil van het volk? Maar dan ook blijkbaar rekening houden met onze moraal, met het recht op persoonlijk vrijheid, met vrije meningsuiting mits niet beledigend. Zoals Godsdiensten lange lange jaren de moraal voorschreven doet nu de groei van ideeen dat. Er zijn, denken we in het Westen, algemene wetten van moraal waaraan we ons te houden hebben. Wetten zoals ik boven al enkele noemde voor onszelf maar ook aangevuld of toepasbaar verklaard voor de hele wereld. Nu gaat het mij er niet zozeer om, of het goede of slechte voorschriften van gedrag betreft, maar of het zo democratisch is die morele wetten of overtuigingen verplicht te willen toepassen.
Een voorbeeld: stel dat een overgrote meerderheid van een land iets wil, wat een andere, kleinere groep als moreel verwerpelijk ervaart, wie heeft dan gelijk, wiens wil volgen we, die van die (democratische) meerderheid of van de elitaire minderheid? Een paar (misschien wat extreme) voorbeelden. Een democratische meerderheid in een land wil de doodstraf op bepaalde misdaden en een morele groep is daar tegen: wat doen we? Of: een meerderheid in een land wil een bepaalde bevolkingsgroep bevoordelen, bijvoorbeeld wit in een Balkan land of een zwarte groep in Rodesia. Doodschieten van drugsdealers in sommige landen. Een meerderheid in een land is tegen homosexualiteit een minderheid voor. En weer: wat doen we. Volgen we de democratische wens van de meerderheden of de minderheidswens van de morele groepen als die het niet met die meerderheid eens zijn?
En dan kom je natuurlijk meteen bij de vraag: waar komt de moraal vandaan, wie bepaalt hoe we moeten leven, zijn onze opvattingen sociaal gegroeid, bepaald of overgeleverd uit diverse, elkaar vaak tegensprekende godsdiensten? Wie bepaalt de moraal, onze levenswetten, waar zelfs door de democratie niet aan getornd mag worden.
Is het begrip democratie niet volslagen onduidelijk geworden en mag je er wel over discussiŽren zonder eerst eens het begrip te definiŽren? Is democratie misschien alleen maar het recht voor iedereen om af en toe een stem uit te brengen voor zijn regeerders, maar mogen die dan wel of geen beleid voeren wat tegen de moraal van andere groepen ingaat? Wie beslist: het volk, de koning of president, de volksvertegenwoordiging? In ieder geval lang niet altijd de democratische meerderheid!
En ook zouden we eens goed moeten nagaan hoe onze Westerse morele wetten tot stand zijn gekomen en of ze (nog steeds) in orde zijn voor ons eigen land en volgens velen zelfs ook voor andere landen afgedwongen mogen worden. Kortom, democratie lijkt vaak ook een mooie dekmantel voor het (al dan niet met dwang, hoe anti-democratisch) verplicht stellen aan anderen van regels waar wij wel maar anderen niet mee vergroeid zijn geraakt en die lang niet altijd goede regels betreffen.

Is het leven leuk? (14 juli 2017) Een vraag waar we nooit, soms of vaker mee bezig zijn, afhankelijk van de tijd waarin we leven, ons karakter en onze stemming. Het kan een louter filosofische vraag zijn, afstandelijk of wetenschappelijk, of een heel persoonlijke. En het hangt ook af (kan ook afhangen) van onze ups en downs, het gezin, kinderen, werk, reizen, vakantie, materiŽle situatie etc. etc. Hemelhoog juigend, ten dode bedroefd schreef een Duitser ooit. Heeft ons persoonlijke leven zin, creŽren we iets, verspreiden we iets vrolijks of nuttigs waar anderen of wijzelf iets aan hebben? Afhankelijk van onze stemming kleuren we dingen vaak wit, zwart, vrolijk of verdrietig en de vraag is daarbij: wie of wat bepaalt die stemming. Leeftijd, actuele gebeurtenissen die we al dan niet in de hand hebben. En als astroloog denk ik dan: het is het energie veld van het nu die onze stemming van nu bepalen door de manier waarop ze ons karakter, ons eigen geboorte energie veld raken, positief of negatief. Dat geldt voor landen (zie de huidige polarisatie in Amerika) en voor personen. En we zien dan als astroloog misschien een verborgen oorzaak, maar we kunnen er weinig aan veranderen, wel helpen beter met meer begrip het proces in te gaan. Men moet door zo'n energie boost of belemmering heen tot de invloeden van buiten weer overgaan in andere. Hooguit vertellen wat iemand raakt en hoe lang die stemming wellicht gaat duren. We kunnen nare dingen beleven, iemand die dood gaat, ziektes, baan verlies, dingen zo erg, dat we in een groot waas van verdriet zitten en dan heeft het verdriet een reŽle reden. Maar verdriet kan ook een meer verborgen reden hebben. Men is dan vaak te streng tegenover zichzelf, denkt dat men weinig of niets goed doet, dat he lot ons achtervolgt. Is men verliefd dan kan alles je toelachen. Is men depressief dan is alles om ons heen somber.
Wat doe je er aan? Er zijn natuurlijk allerlei mogelijke "oplossingen", maar of het ook echt oplossingen zijn, of ze helpen, of je er juist in zo'n stemming de energie voor hebt, er niet te uitgeput, te moe of te gedeprimeerd voor bent? Ik noem er een paar: schrijven in een soort van dagboek. Professionele hulp vragen, of met vrienden praten over wat je dwars zit, nu of uit je verleden. En hopen dat die vrienden tijd hebben, niet in een rat-race leven. Daarmee kan je wat afstand creŽren van problemen. Positief denken als dat uberhaubt nog gaat: kijken niet alleen naar het verdriet maar ook naar het goede uit verleden of heden. Zien dat er mensen zijn die je willen steunen als je ze de kans geeft en met ze praten. En bovenal: Meer rust nemen lijkt mij heel belangrijk, want een down-stemming krijgt vaak meer ruimte als je continue loopt te rennen, doorlopend moe of zelfs uitgeput bent. Afwisselende dingen doen, de energie anders verdelen tussen hersens en lichaam, tussen huis, werk, gezinsleden, denken, dromen en doen.
Maar kan dat ook, is dat nu juist niet moeilijk in zo'n situatie? En kan iemand je eigenlijk wel raad geven, kent hij jouw persoonlijke omstandigheden, jouw verleden? Iemand die luistert helpt vaak meer dan een raadgever. Karakter speelt een grote rol: sommige mensen denken onterecht dat ze het nooit goed (genoeg) doen, anderen zijn al heel gauw (heel) tevreden met zichzelf. En met je eigen karakter ben je nu eenmaal geboren, maar dat wil niet zeggen, dat je er ontevreden mee moet zijn. Elk karakter heeft zijn positieve kanten, kan goed gebruikt worden.
Liefde dus voor jezelf, zoals je bent, waardering inplaats van kritiek voor je eigen pogingen het goed te willen doen in het leven, voor je inzet en zonder eisen van resultaat!

We weten meer, maar worden dommer (Tom Lassing). (29 juni 2017) Dankzij Internet is alle kennis van de wereld voor iedereen bereikbaar via een handzame smartphone in onze eigen handen. Je hoeft je niets meer op de mouw te laten spelden, alle kennis en alle feiten zijn controleerbaar. Je zou denken dat mensen daardoor slimmer worden, maar het tegendeel blijkt het geval. We worden juist dommer. Dat heeft alles te maken met het feit dat we zelf niet meer hoeven na te denken. Je hoeft je niets te herinneren. Je kijkt het gewoon even na. Je hoeft niets meer te verzinnen of te ontwerpen, want de uitleg staat op Internet dat je via je smartphone kan bereiken. We doen en maken zelf veel minder, want je kan, wat je maar nodig hebt, makkelijk via Internet bestellen. We worden dus dankzij al die kennis in snel tempo fors dommer en onhandiger. Al die tijd die we winnen, die gebruiken we voor... Voor wat? Onze kennis te vergroten? Dacht het niet. We willen massaal goedkoop vermaakt worden. Hoewel een festival een keer leuk is, is het niet veel meer dan een flinke beat en veel lichteffecten. Het daagt niet uit, het heeft geen enkele diepgang. 100 jaar geleden ging men naar de opera. Het is maar een voorbeeld, maar het geeft goed aan hoe alles steeds platter wordt. Met de opkomst van de computertechniek is kennis in apparaten gaan zitten en steeds minder in onze hersenen. 100 jaar geleden waren mensen intelligenter dan we nu zijn. Ze konden zelf ook veel meer. We moeten ons afvragen waar het heen gaat. Een man als Trump, die bijna alles wat hij zegt bij elkaar liegt en in feite van de wereld buiten de hekken van zijn resorts niets weet, is wel de president van de VS. Hij wordt door 31% van de Amerikanen aanbeden als hun verlosser. Hoe hij ook feiten verzint (alternatieve facts), het maakt zijn volgers niets uit. Wat hij ook zegt, ze juichen en klappen toch wel. 'Ik ga jullie gezondheidszorg afnemen', en ze juichen. 'Ik neem alleen extreem rijke mensen aan...' en ze juichen en klappen. 'Ik ga 800 miljard dollar geven aan de rijkste 2% van Amerika...' en ze juichen. 'Ik ga jullie je rechten afnemen en je tot de bedelstaf veroordelen...' en ze juichen. Hij werd verkozen op de meest belachelijke uitspraken en nog altijd vreten ze zijn onzin als zoete koek. Hoe populair zijn hier politici die niets toevoegen? Politici alleen maar kritiek hebben, maar geen oplossingen. Nigel Farage in Engeland is een briljant spreker, en hij kreeg de Brexit voor elkaar. Om dan nu te moeten constateren dat hij verder geen oplossingen biedt. Hij had verder geen visie over wat dan verder. Voor hem hield het op bij de winst van het referendum. Ik blijf vinden dat de Brexit een prachtig idee is, maar er had natuurlijk wel een doordacht beleid onder moeten liggen! De Brexit had Europa beter moeten maken en de Engelse economie sterker. Nu is het een verlies/verlies situatie aan het worden. Op facebook kom je de wildste fantasieŽn tegen. De platte aarde, een gat in de noordpool, de holle aarde, buitenaardse wezens op de achterkant van de maan, de evolutietheorie die 'slechts' een theorie zou zijn, de aarde die nog geen 6000 jaar oud is... En steeds meer mensen die niet meer nadenken en dom volgen. De middeleeuwen gaan terugkomen. Domheid wordt weer gevierd en met facebook heeft iedereen een stem ťn een publiek. Niet alleen hier, niet alleen in de VS, maar wereldwijd is domheid razend populair en domheid etaleren is helemaal in. Een satirische site over de platte aarde etc. is nu commercieel gegaan en is nu spullen als t-shirts gaan verkopen. De bezoekers herkenden de satire niet en willen t-shirts met al die belachelijke uitspraken over de platte aarde er op. De site-eigenaren worden nu rijk door de verkoop en hebben de satire vrijwel van de site weggehaald, want de satire verkoopt niet, de onzin wel. Daar is een snel groeiende markt voor. Amerika zal Amerika niet zijn als een ondernemer daar zijn kans niet pakt. Dat alles gaat maar naar ťťn ding leiden en dat is de dictatuur van mensen die de absolute waarheid wel even zullen dicteren aan het volk. Turkije en de VS gaan ons voor. Kijk op facebook en zie dat ook in Nederland en BelgiŽ zat mensen al aan het voorsorteren zijn. Ze willen allemaal een grote leider volgen. Een grote leider die hun domheid voedt met nog meer onzin die ze kunnen slikken als zoete koek. Leve de stupiditeit. Ze is razend populair en het resultaat van dit alles wordt helaas oorlog. Maak je daarover maar geen illusies. Die oorlog is al gaande alleen ze wordt nu nog niet hier uitgevochten. Turkije, Rusland, De Arabische wereld, iedereen is zich op aan het maken voor de grote confrontatie. Het is 1913, het is 1938. Je ziet het aankomen, je ziet hoe de mensheid klaar wordt gestoomd voor nog weer een enorm conflict over... ja waarover eigenlijk? Over domheid! Wie is er hier het domst? Nu, er zijn nog heel wat kansrijke kandidaten. De race is nog maar net begonnen.

Vogelhuisje. (23 juni 2017) Ik installeerde een aantal jaren geleden een houten vogelhuisje op ons balkon van ons appartement 2-hoog in Alkmaar; de opening was aan de kleine kant, speciaal voor pimpelmeesjes, want vogels kiezen een nestkastje met een gat waar zij zelf nog net in kunnen maar grotere, vijandige vogels niet, zodat de eieren en net geboren vogeltjes veilig zijn. Een jaar of drie kwamen er inderdaad pimpelmeesjes in, maar vorig jaar niet; ik dacht toen dat pimpelmeesjes net zoals mussen misschien schaarser werden. En dit jaar weer geen pimpelmezen, maar opeens een wat grotere koolmees, die weken aan het openings gat begon te pikken; we hoorden hem vrijwel constant bezig, tok tok tok. Tot het gat groot genoeg was en hij er een vrouwtje bijhaalde om te broeden en daarna samen met hem de jongen te voeren met insectjes. Het pimpelmees nestkastje is nu dus een koolmees nestkastje geworden, even leuk overigens.

Fietsen. (22 juni 2017) Ik fiets graag, eigenlijk liever dan lopen. Het is goed voor het in conditie houden van het lichaam en je ziet meer. In de omgeving van Alkmaar valt goed te fietsen; veel en attractieve natuur op goede fietspaden. Wel wordt het fietsen steeds gevaarlijker door niet alleen de brommers, die je bovendien ook goed hoort aankomen achter je, maar ook door de race-fietsers en vooral de elektrische fietsen, die je niet hoort. Hoe veilig is het doorgaande fietspad nog voor de eenvoudige ouderwetse fietser? Meestal neem ik dus de wat rustiger fietspaden dwars door de natuur en niet langs een snelweg, hoewel dat niet altijd mogelijk is. Zo kan ik mijn geliefde route van Alkmaar naar Bergen aan Zee wel rustig en door mooie natuur blijven gebruiken.

Ik Amerika, ik Rusland, ik Turkye, ik Europa, etc.? <4 juni 2017) Met het aantreden van Trump weten we vaak vandaag niet meer wat er morgen gezegd of zelfs besloten gaat worden. Was die onzekerheid er al, dit ad hoc beleid en heeft Trump dit alleen maar benadrukt of ook echt zelf in gang gezet? Is Trump misschien slechts een teken van onze tijd? De aanpak van Amerika, zoals getoond met willen uittreden uit verdragen, met nieuwe grote wapen deals is ouderwets: onderdrukken, handel drijven, geld verdienen, economisch kolonialisme. China doet het recent (gedeeltelijk wellicht) anders: invloed winnen niet met wapens maar met investeringen in armere landen, zoals de aanleg van wegen, van spoorwegen in Afrika, een soort imitatie van de Marshall hulp van Amerika aan Europa na de tweede wereldoorlog. Het lijkt er voorlopig op, dat dat beter werkt: hulp en investeringen betalen in arme landen, sympathie daarmee winnen en zo je eigen land, je eigen producten promoten. Wat Amerika nu doet: bommen gooien, haat zaaien en wat China nu doet: ontwikkeling steunen, sympathie winnen. Misschien wat simpel gezegd, maar het is wel duidelijk, wat op langere termijn beter zal uitwerken. Het Amerikaanse systeem lijkt mij verouderd, de positie van Amerika als wereld leider lijkt mij voorbij.

Alweer Groningen. (10 mei 2017) Groningen is weer het haasje van het westen. De Groningers moeten al jaren leven met aardbevingen om het Westen van Nederland van goedkope energie te voorzien, zonder met de wensen en gezondheid van de Groningers rekening te houden, zonder de daardoor opgeleverde schade ruimhartig te vergoeden. De gaskraan wordt eindelijk een beetje dichtgedraaid maar niet genoeg, de boringen worden niet gestopt, de grond blijft zakken.
Maar het is niet genoeg! Nederland wil overgaan op schonere energie, een mooi en noodzakelijk streven. Maar hoe doet men dat, bouwen van het grootste windpark, want veel mensen willen die windparken niet vlak naast hun huis - dus laten we ze maar niet in West Nederland neerzetten. Gelukkig hebben we Groningen nog, met bewoners die minder klagen en minder invloed hebben. Dus waar komt dat nieuw te bouwen grootste Windpark? U raad het al: in Groningen dus! Groningen mag weer de appeltjes voor het Westen ophoesten.

Witte fietsen. (8 mei 2017) Wij waren gisteren op bezoek bij het park Hoge Veluwe met daarin ook het beeldenpark en het Museum KroellerMuller. Prachtig park, een bezoek vooral in het voorjaar zeker waard. En een museum met veel van Gogh's. Wat opviel was dat er meteen na de ingang een grote verzameling fietsen stond, witte fietsen, die iedereen in het park kon gebruiken. Alle fietsen in dames formaat (lage instap), met terug trap rem en met een kinderzitje achterop. En met makkelijk te verstellen zadelhoogte. Apart was wel even, dat toen wij de kaartjes kochten en vroegen hoe ver het was naar het museum we wel het antwoord kregen: half uur lopen, 4 kilometer, maar niet de mogelijkheid van fietsen. Nu hoefde dat ook niet echt, want de fietsen waren redelijk duidelijk te zien. Het mooie was ook, dat je naar een aantal plekken toe kon fietsen, je fiets neerzetten en bij terugkomst weer een fiets pakken; overal stonden er genoeg. Een prachtig voorbeeld voor allerlei grote steden zoals Parijs en Amsterdam hoe het witte fietsen systeem voor iedereen goed kan werken. Want veel steden praten er al jaren over, maar hebben het probleem nog niet zo mooi opgelost als hier.

Denken en instinct (24 april 2017) hoe gaan die samen? We leven in een tijd, dat ons denken via technische hulpmiddelen een enorme vlucht neemt, zo'n vlucht, dat de volgende stappen van onze toekomstige ontwikkelingen op bijna elk gebied bijna niet te bevroeden, laat staan voorspellen, zijn. En tegelijkertijd zijn onze instinctieve reacties nog bijna onveranderd, nog primitief zou je haast zeggen. Hoe ver staan we niet van de oude mens, de holbewoner af met ons denken. En tegelijkertijd, hoe vaak reageren we instinctief nog als die holbewoner? Een gevaarlijke ontwikkeling: holbewoners met ongekende technische mogelijkheden Laten we hopen op reflectie en voorzichtigheid.

Agressie of begrip? (24 april 2017).
ďTo spare oneself from grief at all cost can be achieved only at the price of total detachment, which excludes the ability to experience happiness.Ē Ė Eric Fromm, German-American Psychoanalyst and author, from the Arizona Republic, April 21, 2017.
"Speaking of war, I expect to be writing about this possibility several times over the next several months, for the solar eclipse of August 21 will conjoin Mars in late Leo Ė and on USA President Donald Trumpís natal Mars and Ascendant. For those who donít know the language of astrology, that is a powerful, forceful, and aggressive dynamic. If not contained, it could lead to disputes and an increase in hostilities throughout the world, involving the USA.
We have already seen signs of this dynamic arising over the past two weeks with the USAís bombing of Syrian airfields and the drop of the MOAB (ďMother Of All BombsĒ) on ISIS hideouts in Afghanistan. The idea, I think, was to deter aggression against the USA and its allies by exhibiting awesome firepower, and thereby expecting terrorist and other groups who wish to harm Americans and its allies to think twice. One of the problems with this calculation is that it fails to take into account a simple logic and its consequence: when you kill someone, you are killing the son (or daughter) of two parents, an average of 5-7 siblings of that person (in the case of Middle Eastern victims), possibly several children of that victim, and a possibly a slew of friends of that victim. Each of these relations are now likely to commit themselves to the fight against those who initiated the attack. Thus, instead of getting the wished-for-result of people abandoning the fight, the opposite happens. For every person killed, several more join the fight against the attacker. When Americans are attacked, its leaders want revenge. When American leaders initiate the attack, others want revenge on Americans. Neither leads to a safer, more peaceful world. Aggression and the senseless extinguishing of human lives through force doesnít deter future aggression. It just leads to more of the same, and the loss of more and more lives. Yet with Uranus still in Aries off and on until March 2019, and given that Uranus is not ďlogicalĒ or ďsensibleĒ by nature (but rather ďradicalĒ), it will take extreme effort for world leaders to shift their mindset to more diplomatic and peaceful resolution efforts. Yet it is not impossible, for Neptune (peace) is in its ruling sign of Pisces (also indicating the wish for peace) into 2026".(astroloog Raymond Merryman)

Voorjaar (12 april 2017).

Sport verslaggeving. (9 april 2017). Ik zie op de tv de marathon van Rotterdam voorbijgaan, want mijn vrouw is Rotterdamse. En het verbaast me, zoals het me ook verbaasde bij de laatste elfstedentocht, dat je vrijwel alleen de stuk of tien koplopers in beeld ziet. De beelden zijn daardoor vrijwel aldoor hetzelfde, saai. Slechts af en toe even een beeld van de groep met de eerste vrouwen of van een tweede groepje, en dan gauw weer terug naar de koplopers, die er nog steeds hetzelfde uitzien, hetzelfde lopen. Waarom, bij dit soort van massa-evenementen niet wat meer beelden van al die niet-professionele lopers of schaatsers? Wat de tv verslaggevers betreft doen er maar een stuk of wat lopers of schaatsers mee; het gaat alleen nog maar om de top-profs. Jammer, want marathons en elfsteden tochten zijn toch bedoeld voor massa deelname, het zijn van oorsprong volksfeesten, waar de meerderheid zonder betaling aan deel neemt, puur voor de sport. Maar nee, nu moeten er records gevestigd worden, halen we tegen betaling lopers uit Ethiopie en andere verre landen, die na Rotterdam weer ergens anders lopen en er in die andere stad weer net zo uitzien. Is dit echt wat de tv kijker wil of wat de stad Rotterdam (of elke andere stad) wil? Een volks evenement, door de tv gedegradeerd tot een voorstellinkje van een klein groepje "profs".

Homo's. (5 april 2017). In de kranten twee vrijwel gelijktijdige berichten: 1e: - veel gemeentes zijn het zat dat homo mannen op openbare plekken zoals parkeerterrijnen, parken, stranden openlijk de liefde solliciteren en ook bedrijven, en 2e: - een homostel in elkaar geslagen door een groep jongeren. Dat laatste, het in elkaar slaan van homo's is zeer verwerpelijk en we moeten er alles aan doen om dat tegen te gaan. De vereniging voor homoseksuelen laat zich daarin ook horen. Maar over het 1e, het openlijk de liefde bedrijven op openbare plekken hoor je die vereniging helaas niet. En terwijl homoseksuelen recht hebben op gelijke behandeling en gelijke rechten meen ik toch ook, dat heteroseksuelen evenzo recht hebben op respect van homosexuelen. En ook daar hoor je hun vereniging helaas nooit over. Ik ken meerdere Nederlandse stranden, bezocht door hetero ouders met kinderen, die moeten aankijken tegen duinen vrij vol met mannen al dan niet in zwembroek of naakt, die daar "in full view" lopen te solliciteren. Het idiote is dat lesbische vrouwen dat niet doen, die gedragen zich zoals iedereen, bedrijven de liefde discreet, maar een aantal homoseksuele mannen kent geen enkele discretie, trekt zich van niemand wat aan, wrijft ons hun geaardheid en manier van vrijen als het ware pal onder onze neus.
Ik heb veel vrienden, waaronder ook homo's; onze geaardheid is nooit een punt. Het enige verschil is dat sommigen op mannen vallen en anderen op vrouwen. Ik denk, dat dat verschil er helaas bij een aantal zich niet gedragende homo's toe geleid heeft zich niet alleen anders te mogen voelen (en natuurlijk mag dat) maar zich ook anders te mogen gedragen. Homo-vereniging, breng die kleine groep leden graag wat sociaal gedrag bij!. Laten zij niet moedwillig en onnodig de omgeving provoceren en de grote groep goede homo's daarmee opzadelen.

Dementie 2. (3 april 2017). Ik schreef over de beginnende dementie van mijn dochter Miriam op 23 januari 2017. Helaas, het proces lijkt door te gaan; in welk tempo, op welke manier is niet te voorspellen. Miriam, die vanaf haar 18e jaar actief toneel gespeeld heeft, een volwaardige ervaren actrice werd met regelmatige optredens met het bekende Theater Maatwerk in Nederlandse, Duitse, Franse, Belgische en Spaanse theaters en met uitvoeringen op straat festivals, kreeg dit weekend te horen dat zij geen nieuwe rollen krijgt bij haar huidige theater groep het RCTH. Hoe reageert Miriam hierop? We weten het nog niet, want ik zie haar pas morgen. Beseft zij het of gaat het een beetje langs haar heen, gaat zij de optredens missen of valt een hoeveelheid spanning van haar af; spanning die elke acteur voelt voor een optreden? Het merkwaardige met het proces van deze beginnende dementie is, dat niemand je eigenlijk kan vertellen hoe snel of hoe langzaam het proces zal verlopen, niemand kan je vertellen wat de persoon zelf voelt of niet meer voelt. En dat is vermoedelijk nog meer zo, als het een verstandelijk gehandicapte betreft, die toch al vaak moeite heeft eigen gevoelens te begrijpen en in woorden uit te leggen.
Ik sprak Miriam vandaag per telefoon; zij was in haar zit/slaap kamer met keuken druk bezig en voelde zich goed, zei ze. Had ze het gevoel een snipperdag te hebben, besefte zij dat haar theater loopbaan voorbij was? Ik kwam er niet achter en wilde haar daar ook niet mee confronteren. Wel komt er nu een periode aan van overleg met de leiding van haar gezinsvervangend tehuis: zoeken naar en beslissen over andere, passende dagbesteding, al dan niet meer dagen thuis, etc.
En weten (of juist niet weten) wat de toekomst zal bieden. Spannende tijden voor Miriam, voor ons. Gelukkig met enorm goede steun van de leiding van haar woonvorm. Maar spannend, enerverend; je staat er mee op en je gaat er mee naar bed.

Klimaatsverandering (2 april 2017). Kunnen wij, de mensheid het klimaat nog redden, de aarde redden door verandering van gedrag? Ik denk het niet, wij mensen veranderen niet gauw onze gewoonten, onze behoeften aan luxe, goederen, aan transport, het maken van kinderen. Er zal eerder meer luxe ontstaan bij de mensen uit de armste landen van de wereld en het tragische is dat deze armsten ook de eerste zullen zijn die last krijgen van de temperatuurstijgingen, die eraan onderdoor gaan. Bij de rijken is het effect vermoedelijk trager; zij hebben meer geld om zich nog een tijdje te verdedigen met dijken enz.enz. Maar zich verdedigen tegen de miljoenen vluchtelingen? Dat zal moeilijk zijn, dus ook zij gaan er uiteindelijk aan.
Volgens mij is onze enige hoop de techniek, de wetenschap. De mogelijkheid, dat men iets uitvindt wat de temperatuurstijging een halt toeroept. Mensen die veranderen willen: nee! De wetenschap, die ons redt - laten we het hopen.
Maar aan de andere kant: zoals wij nu de aarde verpesten en alle andere levende organismen laten uitsterven: zijn we een redding waard?

Haiku (1 april 2017).

Ah! I am someone
Who spends his little breakfast
Morning-glory gazing
Basho

begin van april
de zonnebaan steeds hoger
wat een energie
HvR

de aarde en zon
wie draait en wie staat er stil
een danspaar samen
HvR

Verkiezingen2 (16 maart 2017). En dan is het de dag na de verkiezingen en zien we een opkomst van 81%. Dat kan je toch wel zeer verheugend noemen; men wil weer deelnemen. Aan de andere kant: de meeste verkiezings onderwerpen zijn wel lokaal Nederlands. Polariserende politici lijken wat minder populair; er zijn nieuwe partijen bijgekomen. De randstad lijkt te overheersen: aardbevingen in Groningen en vuil stortingen in Twente blijven op de achtergrond ondanks inspanningen van Freek de Jonge en Herman Finkers. En - belangrijk - de groeiende invloed van internet, facebook en twitter groeit sneller dan we dachten. Met ook het stijgende risico van nepnieuws, het mode woord met de snelle opkomst.

Verkiezingen. (15 maart 2017) Vandaag kiest Nederland en ondanks twijfels over stemmen op wie meen ik dat ik toch moet stemmen. Alle beetjes helpen. Ook mijn stem. En ondanks mijn tegenzin. Want de historie, de grote bewegingen hebben een slinger effect: de slinger gaat z'n eigen gang, jaren lang en verandert dan van richting, gaat traag heen en weer, van links naar rechts en weer terug en niemand, die dat op korte termijn kan stoppen.
En waar gaan deze verkiezingen over? Over korte termijn onderwerpen. Over onze identiteit van nu, onze zorgvoorzieningen van nu. Gisteren was mijn tai chi avond; een groep bewogen, welwillende mensen met allerlei goede voornemens. En het gesprek ging even over kinderen: zo lief, zo belangrijk, die goede zorg en liefde verdienen. En ik als cynische spelbederver: "Als we zo van die kinderen houden, waarom geven we ze dan zo'n slechte toekomst? En gaat die liefde alleen over Nederlandse kinderen of over alle kinderen? Maar ja, wat kan je er aan doen dat de meeste andere landen het niet zo rijk, zo goed hebben als Nederland? Meer ontwikkelingshulp bijvoorbeeld, of, zoals China het doet, meer handel en investeringen?
Klimaatverandering, toenemende manipulatie van ons denken door reclame-belust facebook, tv, internet etc., alles gratis in ruil voor onze ziel? Verpesten van het milieu: alles per auto, alles in plastic, het hele jaar alles te koop uit de hele wereld, alles snel weggooien. "Daar kunnen we toch niets tegen doen" is een antwoord. "Maar jullie houden wel heel veel van kinderen" dacht ik. En in zekere zin is dat waar: de historische maatschappij slinger houd je niet tegen, die slingert nog wel even door tot de tegenstand te groot wordt
En vandaag las ik (niet bedoeld als reclame) ook het maart nummer van Vrij Nederland, sinds kort geen weekblad meer. En ik dacht: wat een verzameling van meningen die op de goede manier gebracht worden. Mensen die hun mening geven maar ook naar anderen willen luisteren, die ook denken aan de toekomst.
Verkiezingen vandaag, over allerlei onderwerpen van vandaag, toonbeeld van korte termijn denken, van het negeren van waar het echt over zou moeten gaan, de toekomst van onze wereld. Het ik of het wij op de korte termijn staat voorop. Maar ga toch maar kiezen, dan heeft U misschien in Uw ogen verkeerde politici getracht tegen te houden en tenminste toch iets gedaan. En misschien moeten we bij volgende verkiezingen insisteren op het opnemen van belangrijker kwesties.
En los van het bovenstaande: hoe lang nog voordat computers (eerst volgens commando's van mensen, later misschien zelfstandig) ons vertellen wat er moet gebeuren?

Wilders de zielepoot of de uitdagende schelder? (24 februari 2017) Wilders wordt al jaren beschermd omdat hij Jan en alleman uitscheldt en bedreigt. Gezien zijn gedrag vraag ik me altijd af: iemand die anderen zo fel en racistisch aanvalt, moet je die bescherming geven zonder voorwaarden, zonder dat hij ophoudt met schelden, met haat? Hij kost ons allemaal geld met die door hem geŽiste bescherming, hij lokt zelf de bedreigingen uit. Ik kan er niets aan doen, maar ik vind het eigenlijk zeer hypocriet om eerst zelf een hele bevolkingsgroep te bedreigen en daarna het hele Nederlandse volk te dwingen al jaren zoveel geld uit te geven voor zijn bescherming. Laat hij eens ophouden met zijn haat tegen een groot aantal Nederlanders, dan heeft hij helemaal geen bescherming meer nodig!

Stop Wapenhandel (24 februari 2017) Het is bij lang niet iedereen bekend: Nederland is een van de grootste wapenexporteurs ter wereld. Ondanks het bestaan van exportregels vinden Nederlandse wapens zonder problemen hun weg naar landen in oorlog of met gewapende binnenlandse conflicten, repressieve regimes, mensenrechtenschenders en arme landen.
Nederland staat steevast in de top 15, over de laatste tien jaar waarover cijfers bekend zijn zelfs op plek negen. De regering gaf de afgelopen tien jaar meestal voor rond de een miljard euro per jaar aan wapenexport vergunningen af.
Willen we dit, willen we zo graag veel verdienen aan onze wapen exporten, waarmee gewapende conflicten worden uitgevochten, onnoemelijk veel mensen worden vermoord of verminkt?
En zij, die niet meteen door onze bommen geraakt worden en dan voor onze bommen vluchten, wat gebeurt er met hen? We laten ze aan de grenzen staan of sturen ze terug, zodat we hen opnieuw met onze wapens kunnen aanvallen. Vrijwel niemand praat erover of interesseert het blijkbaar, want de Nederlandse politici gaan hiermee maar door, met verdienen aan moordwapens, al jaren en jaren.
Er is, helaas, weinig protest van de bevolking; we zijn allen mede verantwoordelijk.
Een kleine stichting die hier iets aan probeert te doen of althans over bericht is: Stop Wapenhandel, url stopwapenhandel.org/informatie/Nlwapenexporten08.
Het is naar mijn mening een grof schandaal, dat Nederland veel extra welvaart wil verdienen uit het indirect moorden en verminken van mensen, ook al zijn die mensen soms ook wat verder weg en uit het directe gezicht. Laten we toch met z'n allen hier wat vaker tegen protesteren, want met deze smerige export moeten we als "beschaafd"land toch eindelijk eens stoppen!

Ed van der Elsken (22 februari 2017) is weer in het nieuws, mede door de nieuwe tentoonstelling van zijn werk. Het is wat vreemd, dat de samenstellers geen enkele belangstelling toonden over zijn wereldreis in 1959,samen met zijn toenmalige vrouw Gerda en de handige manier waarop hij kosten wist te sparen door van het ene naar het andere logeer adres te hoppen. Zo was hij ongeveer een maand onze gast in Sakasegawa, Japan en konden wij goed zien hoe hij zijn foto's maakte. Een gezellig en boeiend bezoek , waaraan ik foto's overgehouden heb zoals gezamenlijk tempelbezoek, Ed en Gerda in Japanse kimono's in onze tuin, buigend naar elkaar, enz.

Donald Trump (4 februari 2017). De nieuwe president van de V.S. is volop in het nieuws. Daarom is het wellicht nuttig astrologisch te kijken hoe de geboortehoroscoop met deze gegevens in elkaar zit. Omdat een complete analyse hier wat veel ruimte inneemt geef ik hier alleen een paar korte opmerkingen. Meer informatie vindt U elders op deze site. Voor de lezers die geen astroloog zijn: het is aan de persoon zelf en aan de totale horoscoop of hij zijn eigenschappen heel of minder goed of zelfs slecht gebruikt, daarover mag U op basis van deze teksten geen conclusies trekken.
Donald Trump, 14 juni 1946 10:54:00 Jamaica NY, Ascendant in Leeuw - Met een leeuw ascendant wil je loyaal, waardig, koninklijk overkomen op je omgeving; je kan goed organiseren en leiding geven, verwacht respect en wilt graag in het middelpunt staan en houdt er van je wat opvallend te kleden. Wanneer je je onzeker voelt kan dat soms omslaan naar koppigheid en pedanterigheid, anderen als minder zien dan jezelf. Je voelt zoveel creativiteit in je, dat je dat ook wilt uitdragen en je laat je daar door anderen niet gauw van af brengen. Als je teveel op de reacties van andere mensen let, zou je jezelf kunnen dwingen om meer te lijken dan je bent en jezelf op zulke momenten teveel op je tenen laten lopen, een show opvoeren. Wanneer je echter in je eigen echte creatieve mogelijkheden blijft en die kant van je ontwikkelt, dan heb je het vermogen om je eigen ziel tot uitdrukking te brengen. Je leeft dan niet vanuit een vals gevoel van trots maar vanuit het krachtige zelfbesef dat je je eigen creatieve capaciteiten ten volle gebruikt en je je eigen warmte met anderen kan delen.
En Zon in Tweelingen - Nieuwsgierig en afstandelijk communicatief, een lucht (denken) teken. Dat betekent, dat je op mensen en situaties meer met je verstand, afstandelijk, dan met je gevoel, intens, zal reageren. Een actief verstand, heel nieuwsgierig naar de antwoorden op al je vragen, je kan daarom veel leren maar ook vasthouden aan jouw steeds wisselende ideeen. Die zon houdt ook in, dat je niet lang geconcentreerd blijft op een onderwerp, zelfs als dat nodig is; dat maakt je rusteloos, verveeld; je ziet niet zo makkelijk, dat ook een onderwerp steeds iets nieuws kan bieden. Vaak doe je meerdere dingen tegelijk. Je houdt er van nieuwe dingen te zien en ervaren en bent daarom graag op reis. Je stemming kan snel veranderen; ook als je je niet goed voelt voel je je al weer beter, als je je met iets nieuws kan bezighouden. Je leert nieuwe dingen door erover te lezen of er met mensen over te praten. Je wilt met alles en iedereen communiceren op wat voor manier dan ook.
En mercurius vierkant neptunus: zijn denken wordt zeer sterk beinvloedt door zijn verbeelding, maar omdat het een vierkant is zal dat heel vaak op een ongunstige manier gebeuren; als hij zich iets verbeeldt zal hij ook echt denken dat dat zo is.

Dementie. (23 januari 2017). Dementie komt steeds vaker voor, naarmate meer mensen ouder worden. Misschien zijn er ook andere redenen, zoals luchtvervuiling, snellere confrontatie met meer problemen dan vroeger, etc. Het betreft dan voor de familieleden vrijwel altijd ouderen, zoals ouders, partners, etc. Van eigen kinderen maakt je het eigenlijk nooit mee; uiteindelijk zijn ze een jongere generatie. Je maakt het eigenlijk nooit mee, tenzij ze verstandelijk gehandicapt zijn, bijvoorbeeld met Down Syndroom. Want terwijl mensen met dat syndroom vroeger al op tamelijk jonge leeftijd stierven, rond de 50 jarige leeftijd, worden veel mensen met dit syndroom nu wel veel ouder dan vroeger, maar wel eerder dement dan mensen zonder dit syndroom. En zo zie ik nu mijn jongste dochter van 54 jaar oud achteruit gaan. Ik schreef over haar op deze website (zie MIRIAM ).
Een hartverscheurende ervaring, waar zowel ikzelf als haar een paar jaar oudere zus nu mee geconfronteerd worden, en waarvan we de gang van zaken, het tempo niet weten en maar moeten afwachten. Veel mensen, verwanten krijgen te maken met familieleden, die achteruit gaan, dementeren, verward raken, maar het ervaren met een van je kinderen, zoveel jonger dan je zelf bent, of met eenpaar jaar jongere broer of zus is ook al hadden we het misschien wel een beetje kunnen verwachten, toch wel heel speciaal.

Bescherming. (29 december 2016). Kamerlid Wilders stuurde enkele dagen geleden een gemanipuleerde foto rond van Mevrouw Merckel vol bloed Ė daarmee als het ware zijn opinie gevend over een bevriend staatshoofd. De vraag is, of hij dat als Kamerlid mag doen. Uiteraard kan men het met de heer Wilders eens zijn of niet, maar men kan zich ook afvragen, of deze politicus nog steeds met ons belasting geld beschermd moet worden. Hoelang duurt die bescherming al en is die bescherming nog steeds nodig in onze veranderende maatschappij? En werden er ooit afspraken gemaakt over die bescherming? Het is jammer, dat er in feite zo geheimzinnig wordt gedaan met betrekking tot de bescherming van de heer Wilders en de afspraken daarover. Daar is al jaren lang niets over gepubliceerd door onze kranten en ook niet door de instantie, die die bescherming en de noodzaak ervan moet beoordelen. Je kunt je afvragen; is de bescherming nog steeds nodig en wordt het neen tijd dat wij als burgers weer eens geÔnformeerd worden over die bescherming en over alle facetten daarvan en dan speciaal over al dan niet blijvende noodzaak, afspraken en kosten?

28 december. (28 december 2016). Op sommige dagen gebeurt er niets. Dan gebeurt er helemaal niets. Althans, zo lijkt het. Dat is dan zo'n dag tussen Kerst en OUdjaar. Althans als je niet net aan het verhuizen bent, inpakken voor of uitpakken na een vakantie. Je hebt een paar dagen met elkaar Kerstdiners gegeten, met alle gangen die je niet elke dag eet, met anderen waar je niet elke dag mee eet, en dan is daar de rust. Ook de scholen zijn dicht. Zelfs op straat in het centrum zie je het; de straten zijn nog wel tamelijk vol, maar de mensen zijn uitgewinkeld, uit-cadeaugekocht, hoeven niet meer te verzinnen wat ze voor wie willen of moeten gaan kopen. De mensen, die nu winkelen doen dat alleen maar voor het dagelijks nodige. Of misschien ook om te ruilen, sommige cadeaus ruilen, die ze gekregen hebben. Of in de bibliotheek wat geleende boeken ruilen. Zo'n dag is het. En zulk weer is het ook, vanochtend vroeg stralende zon, alsof het laatste kerstdiner nog aan de gang was, en nu zwaar bewolkt, haast mistig, druilerig mag je wel zeggen. Afhankelijk van jouw stemming, zeggen ze weleens, zie je de zon zelfs in de regen of de regen in de zon. En dat is natuurlijk het mooie: je hebt het zelf in de hand. Je kan niet altijd doen wat je wilt, maar je kan wel dromen wat je wilt. En nu zit ik dus met mijn rug naar het raam en gezicht naar de computer vol zon te tikken. Een klein uur geleden fietste ik nog door de stad, ruilde dus boeken en kocht melkchocola bij Jamin en bedacht me, dat er veel dingen in de wereld kunnen veranderen, maar dat je nog altijd melkchocolade repen kan kopen bij Jamin, al heel, heel lang. Vroeger kreeg je er de 5e reep gratis, dat is er niet meer bij. Als vaste klant knikken ze je nu wel heel vriendelijk goedendag.
De tijd tussen kerst en oudejaar is over het algemeen een rustige tijd, tenminste als je in Nederland woont. Er gebeurt niet veel. Kranten met maar weinig schokkend lokaal nieuws. Straks, over een paar dagen is het Oude Jaars avond, is er een soupeetje, wachten we op de klok van 12, is er vuurwerk, champagne, klinken we, zoenen we en wensen elkaar allemaal een goed jaar toe. Tot die tijd is het rustig in Nederland.

2016. (21 december 2016). Zoals een vroegere cabaretier (Wim Kan) placht te zeggen: Het was me het jaartje wel. En ik denk, dat hij zich wellicht geen raad had geweten met 2016, als hij dat nog had meegemaakt. Is de wereld zoveel gewelddadiger of horen en zien we er alleen maar meer van? Zijn de mensen slechter en immoreler geworden of horen en zien we meer. Is de wereld alleen maar kleiner geworden door de technische revolutie, of zijn er gewoon geen remmen meer bij grote groepen? Gesjoemel hier, bedrog daar, ieder voor zich, alles voor geld. Reclame die ons tot het kopen van allerlei onnodigs of schadelijks tracht over te halen. Banken vol bedrog van hun klanten, een geneesmiddelen industrie die ons niet-werkende of schadelijke medicijnen aansmeert. Directeuren en managers, die een bedrijf verkopen of aan de rand van de afgrond brengen en super hoge bonussen voor zichzelf regelen. De wapen industrie, die grof verdient aan het doden van mensen. Godsdienst fanaten, die anders-gelovigen of ongelovigen met het zwaard willen vernietigen. Een aarde, die we met ons allen vervuilen omdat we zoveel eisen hebben en er niet voor willen zorgen, geen stap terug willen doen. Vluchtelingen stromen, die alleen maar zullen toenemen. Kinderen, die ingezet worden als kind-soldaat of de prostitutie in gedwongen worden. Politieke tegenstanders, die de grofste leugens over elkaar vertellen of twitteren en dat normaal vinden, die met geld overwinningen kunnen kopen.
En sport is geen uitzondering. Doping door sporters met medewerking van begeleiders of sponsors aan de lopende band; seksuele handelingen met dwang door jeugdleiders en trainers volop; je zou kunnen zeggen wat in de sport gebeurt is een mooie afspiegeling van de maatschappij.
Ik realiseer me, dat ik het nu wel voornamelijk heb over het "rijke "Westen"; over Afrika, over China kan je weer heel andere dingen vertellen. En ook in het Westen is er de (opkomende?) groep ""Boze witte mannen", die ontevreden zijn maar niet weten hoe verder, die wel protesteren maar geen oplossingen geven. En ook is er de zogenoemde "zwijgende meerderheid", die over het algemeen goedwillende mensen, die wel een betere wereld willen, maar niet goed weten wat ze eraan moeten doen. En zijn er groepen zoals Green Peace, vechtend voor het milieu.
En dan is er nog de voort razende technische revolutie op elk gebied: communicatie, gezondheid, enz.enz., waarvan we de verdere ontwikkeling moeten afwachten
Waar liggen de grenzen of moet ik vragen: zijn er nog grenzen? Het was me het jaartje wel, dat is wel zeker. Laten we hopen op wat meer moraliteit, op verbetering in 2017!

Wapenhandel - handelaars in dood. (12 december 2016). Dynasty of Death was het eerste boek van Taylor Caldwell (1900Ė1985); zij was een onbekende huisvrouw van Buffalo, U.S.A. toen zij haar manuscript aan uitgever Maxwell Perkins in 1937 aanbood. Met Dynasty of Death vestigde zij haar naam.
Ik las het boek toen ik nog op de HBS zat, nog voor de tweede Wereldoorlog, en vond het fascinerend - fascinerend en deprimerend, hoe mensen tot alles in staat zijn voor geld. Het feit, dat mensen (in dit geval een familie over meerdere generaties) wapens wilden maken en verkopen met de absolute zekerheid dat die gebruikt gaan worden voor massa moorden op mensen, jong en oud. En nu nadenkend over dat boek wat ik zo lang geleden las: er is niets veranderd, het was erger dan ik dacht en is alleen maar nog massaler en erger geworden. Veel mensen ontwerpen en maken steeds dodelijker wapentuig en verkopen die aan iedereen die betaalt. En het zijn niet alleen de wapenfabrikanten: zij worden in vele landen door hun regeringen aangemoedigd en geholpen om te exporteren. En het is in feite nog erger: wapenindustrie en wapen exporterende landen zullen zelfs landen of groepen aanzetten tot strijd, tot oorlog, om maar te kunnen verkopen, te kunnen verdienen. Want wapens die niet gebruikt zouden worden zouden ook niet opnieuw gekocht hoeven te worden. Als ik katholiek en geen wapenfabrikant was zou ik zeggen: zij verdienen de hel.
Volgens de website http://www.therichest.com/expensive-lifestyle/location/the-top-10-weapon-exporting-countries-in-the-world/ zijn tussen 2008 en 2012 de volgende landen de 10 grootste exporteurs, from 1 to 10: USA, Russia, Germany, France, China, U.K., Italy, Israel, Sweden, Ukraine. De hoge positie van de Ukraine is een verrassing en een mogelijk gevolg van het feit, dat de wapenfabriek volledig in handen van de regering is. Nederland staat niet bij de eerste 10 maar doet helaas toch dapper mee.
Er zijn meerdere websites met cijfers over wapenhandel en niemand kan dus zeggen We wisten het niet. We weten allemaal van de holecoust, maar over de wapenhandel met zijn veel grotere aantal doden en vluchtelingen en over het aandeel van de wapen exporterende landen in de diverse conflicten in de wereld word niet gesproken. En dat zou toch eindelijk wel moeten.

Oude boeken. (29 november 2016). Het afgelopen weekend logeerde ik bij mijn dochter, om haar wat te helpen met haar aanstaande verhuizing op 7 december. Het project was de enorme boekenkast, boordevol boeken van elk formaat, van lichte pockets tot hele zware, zoals kunstboeken. Alles moest in dozen en de instructie van de verhuizers was: alle dozen halfvol, anders worden ze te zwaar. Daarna opvullen met kussens en dergelijke mocht dan nog wel. En dan kom je van alles aan boeken tegen en realiseer je je hoe ook boeken niet tijdloos zijn, zeker niet met ipads, boeken-readers en dergelijke in opmars. Maar ook de smaak is duidelijk veranderd; ook in boeken lijkt alles sneller te moeten dan vroeger, als het ware beknopter, vele lezers hebben geen tijd meer voor lange uitwijdingen. Als voorbeeld: ik zag het boekje O zei ik van Leonhard Huizinga voorbij komen, een zeer populair boek in de 1940-er jaren en wat ik toen ook met veel plezier las, en wat nu geen sterveling meer interesseert. Ga naar een 2ehands boekwinkel, naar een antiquariaat, en het enige wat je in feite kwijt kan als je je boekenvoorraad wilt uitdunnen zijn leefstijl boeken, kook boeken, handleidingen en dergelijke. Want wie leest nu nog Dostrojefski, Camus, Isherwood en ga zo maar door. Misschien ben ik te pessimistisch, maar men wil geen boeken uit oudere tijden, men wil boeken die over het leven nu gaan, ook al zijn dat, als ik zo af en toe een steekproef neem, volkomen doorsnee levens, voorspelbaar en vaak oninteressant. Neem Herman Koch, Kees van Koten, mateloos populair, maar voor mij niet uit te lezen. Nu heb ik wel bijzonder veel gelezen in mijn leven en ben wellicht te kritisch, maar denk toch ook: echt goede boeken zijn tijdloos, elk tijdperk levert maar een beperkt aantal echt goede boeken op. De grote uitzondering lijken mij detectives, spannende trillers, die steeds meer gelezen worden en waaraan ook de boeken-kritiek in kranten meer tijd besteed dan voorheen.
Misschien gaat de mens in dit snelle technische tijdperk al wat meer op de computers lijken, die hij steeds maar verbetert en steeds meer praktisch denken, ook bij het lezen: heb ik er wat aan, is het praktisch of gezond, komen deze programma instructies mijn snelheid en doelmatigheid ten goede?

Ouder worden - een taboe? Maak er iets leuks van. (27 november 2016). Ouder worden vind ik een interessant proces; er veranderen dingen en je kan er op allerlei manieren mee omgaan. En met mijn 88 jaar mag ik toch wel zeggen dat ik er iets van hoor te weten, dat ik als het ware een expert ben. Na het stoppen met werken en met pensioen gaan heb je meer tijd, je ontmoet daardoor (gedwongen) minder mensen en zo raak je als je niet oppast de noodzaak van het je concentreren op taken of multi tasking kwijt en gaat het concentreren op iets je door ongeoefendheid meer moeite kosten, zoals het nu eenmaal met minder-geoefende bezigheden gaat. Je ontmoet minder mensen dan voorheen in je baan van zoveel uur per dag en in plaats dat je door het vaak moeten praten over werk de neiging krijgt zo min mogelijk te zeggen over dag en ook 's avonds thuis, ben je nu je minder mensen ziet vaak blij dat er iemand is aan wie je iets kan vertellen. Vaak kan dat resulteren in meer behoefte aan praten en minder behoefte aan luisteren, vooral als de ander dingen zegt die je niet interesseren. Want leeftijds kloven bestaan.
Maar het omgekeerde komt aanzienlijk meer voor: je verteld mensen dingen die ze niet interesseren en blij met gehoor ga je dan te lang door over jezelf, je leeftijd, hoe het vroegen was, enz. enz en als je niet oppast en jezelf en eigen verhalen niet checkt zit je al gauw zonder vrijwillig gehoor. Ouder worden is een interessant verschijnsel of beter gezegd interessante ervaring, maar niet een onderwerp voor hen die deze ervaring zelf nog niet hebben. Je kan het er over hebben met leeftijdsgenoten, maar het vreemde is nu juist weer, dat ik het met leeftijdsgenoten zelden over oud worden heb; we praten liever over onze eigen activiteiten en plannen. Want plannen hebben we nog en die moet je ook hebben om gezond te leven.
Natuurlijk ga je ook lichamelijk achteruit, zo fiets ik nu de 11 km van Alkmaar naar Bergen aan Zee niet meer in de 30 minuten van een paar jaar geleden, maar in 45 minuten. Maar los daarvan is het een groot verschil dat je in je baan gedwongen werd te werken, alert te zijn, snel te zijn, je te vernieuwen, weliswaar op het werkgebied, maar je moest toch in zekere zin op je tenen lopen. Dat is na het pensioen niet meer zo: geen bazen meer die je opjagen of althans prestaties verwachten, maar alleen nog jezelf als baas. En dat is vaak zeker niet de strengste. Alles kan ook morgen nog of overmorgen, uitstel is verleidelijk. Ook onmiddellijke beloning in geld of goedkeuring van de baas valt weg. Als je hier niet tegen optreed vind je altijd wel een excuus voor uitstel of afstel.
Heb je liefhebberijen, dan geven die je bezigheid, uren van dagvulling; dat kan zijn wandelen, fietsen (ook nog goed voor het lichaam en dus makkelijk gekwalificeerd als nuttige of noodzakelijke bezigheid) enz maar vraag je dan ook wel af, of je ook genoeg uren per dag "creatief" bezig bent, niet te veel uren tv kijkt of zit te suffen, te wachten op "inspiratie". Want om creativiteit gaat het. Wil je nog voldoende meedoen aan het leven dan moet je iets creŽren. Dat kan van alles zijn: vrijwilligerswerk, dingen doen met kleinkinderen of andere kinderen of bij een vereniging, maar doen moet je iets. En als een strenge baas moet je eisen aan jezelf stellen: je moet zoveel uren per dag "werken", iets presteren, iets creŽren. En het is natuurlijk logisch dat lichamelijke beperkingen kunnen optreden of het geheugen gaat achteruit, dementie neemt mogelijk een aanvang, je raakt in de ban van een nare ziekte. Maar het gaat er wel om dat je als strenge maar ook redelijke baas van jezelf niet het onmogelijke eist, maar wel het maximaal mogelijke.
Wie van ons oudjes doet echt wel zoveel als hij/zij maar kan? Ik heb een paar vrienden die als 80ers nog zeer actief zijn; de een schrijft het ene boek na het andere en heeft een website met regelmatige artikelen over japan, waar hij woont; de ander heeft een indrukwekkende website met herinneringen, informatie over minder alledaagse geloofsrichtingen enz en heeft ook nog een enorme hoeveelheid video's van oud-Japan en Hongkong op yahoo gezet, met duizenden bezoekers per dag. Beiden werken een fixed aantal uren per dag, zijn volop creatief.
Oud zijn is geen excuus om niet creatief meer te zijn, uiteraard binnen het raam van persoonlijke geestelijke of lichamelijke beperkingen. Maar roep die persoonlijke beperkingen niet te gauw te hulp om niets te doen. Bovendien, het creatief bezig zijn is een van de beste geneesmiddelen voor een zo goed mogelijke gezondheid.
Ik had het hierboven al over de neiging van oude mensen om te veel te praten en vaak zichzelf te herhalen. Je weet vaak niet meer of je een bepaald iets al verteld hebt aan degeen waar je mee zit te praten En dat niet alleen, je oefent onvoldoende censuur uit op wat je vertelt. Het is goed voordat je aan een verhaal begint je af te vragen of de ander het wel wil horen. En helaas, het kan ook zo zijn, dat je helemaal niets interessants te vertellen hebt, omdat je mogelijk weinig of niets beleeft of wel voldoende beleeft, maar niet op het interesse vlak van de toehoorder. En kijk niet te veel naar dingen die achteruit gaan. Vandaag is nog steeds de eerste dag van de rest van je leven en het gaat erom wat je nog kan. Een voorbeeld van kijken: mijn dochter is aan het verhuizen en wij hadden de helft van de boeken al in dozen en keken naar de boekenkast. De een zei: gelukkig, hij is nog maar half vol. En de ander: hij is al half leeg.

Files kunnen (makkelijk) opgelost worden (19 november 2016). Politici en media staan weer bol met berichten over files. Nu zijn die er ook, dat is niet te ontkennen, en dat, terwijl ze zo makkelijk te voorkomen zijn. Mijn dochter heeft de perfecte oplossing: bij elk NS station in de plaats waar ze woont (den Haag) en de plaatsen waar ze vaak naartoe moet heeft zij een fiets staan. Dat hoeven natuurlijk geen dure fietsen te zijn ook met het oog op diefstal; goedkoop tweedehands volstaat, want het gaat om kleine afstanden. Zij fietst dan van huis naar station en bij aankomst in de plaats van bestemming pakt zij de fiets die daar staat en fietst naar het kantoor waar zij moet werken. Ideaal, want de trein rijdt snel en comfortabel en zij kan nog wat stukken nakijken en zij verliest geen tijd meer tussen huis en station of station en bestemming. Waarom doen niet meer mensen dat? Want zo los je de problemen bij reizen met de trein (eventueel nodig aanvullend vervoer) volledig op: je verliest geen tijd meer om bij de plek waar je moet zijn te komen. Zitten veel mensen zo graag in de auto? Zijn ze te lui om even te kijken hoe laat treinen rijden, want er rijden er genoeg en het is dus geen moeite je aan die tijden aan te passen. Vinden ze de auto een status symbool, hebben ze door vroeger met de auto te moeten vertrekken een excuus om thuis niet te helpen, kinderen niet naar school te brengen, willen ze ongestoord hun minnares of minnaar bellen? Waarom toch die auto? De mens is een gewoonte dier, maar gewoontes kunnen ook veranderd worden. Probeer daarom de combinatie trein en twee of meer fietsen. Want dat meer asfalt niet helpt en alleen maar tot toename van het aantal auto's leidt is genoeg bekend.
Nadat ik dit scheef werd ik er op gewezen, dat eigen fietsen op stations niet meer nodig is; de NS heeft overal OV fietsen staan en die kan men natuurlijk ook gebruiken.

Verhaal van een brand (17 november 2016). 1: Het begon om 12 uur 's nachts, drie dagen geleden. Sirenes van politie wagens en brandweer. Het leek op een opstootje maar bleek brand te zijn op een balkon aan de andere kant van ons flatgebouw, die snel geblust leek. Veroorzaakt door een afgeschoten vuurwerk pijl, misschien afgeschoten door jeugd, die vaak op ons plantsoen zit te praten dachten sommigen? 2: De volgende dag hoorden we meer: de plantsoen jeugd had de vuurpijl niet afgeschoten maar juist als eerste gewaarschuwd, waarvoor we hen dankbaar moeten zijn. Een buurman zei, dat hij namens ons allen een kratje bier aan ze ging geven. Een uitstekend idee; of hij dat inmiddels gedaan heeft weet ik niet. 3: We vroegen ons af in hoeverre onze balkons onvoldoende brandvrij waren en of we er uit voorzorg de tijd voor Oudejaar een emmer water moesten neerzetten. 4: De betreffende flat bleek flink uitgebrand van binnen, maar andere appartementen waren niet beschadigd. Nu hoorden wij ook, dat op het balkon een paar (brandbare) kussens op de stoelen lagen, waardoor de brand kon ontstaan. Dus niet nodig om een emmer water op ons balkon te zetten. Wel hebben wij de ligstoelen met overtrek naar binnen gehaald. 5: Twee dagen lang werden meubels etc. uit het betreffende pand gehaald, alles vol roet en ruikend naar rook. De bewoonster slaapt bij een familielid. 6: Er is wel enige verdenking over wie de vuurpijl wel hebben afgeschoten, vermoedelijk per ongeluk; dit lijkt de politie verder te willen uitzoeken. 7: Conclusie- gelukkig is het dus niet de zo vaak al dan niet ten onrechte beschuldigde jeugd, die in dit geval juist een bedankje verdient. En zijn onze balkons dus niet brandbaar als er niets op staat.

Katten (10 november 2016). Toen wij van 1954 tot 1963 in Nigawa en daarna in Sakasegawa in Japan woonden hadden we vele katten. Niet met opzet; we werden er mee opgezadeld. Als vrijwel de enige buitenlanders in een klein dorpje vielen we op en de Japanners in onze omgeving dachten, misschien terecht, dat we geen boeddhisten waren en dus niet zoals zij problemen zouden hebben jonge katjes af te maken, of dat we meer ruimte zouden hebben en ze dus mogelijk zouden houden. Dus in plaats van een nest net geboren katjes langs de rivier te zetten waar ze dan mooi in konden lopen en wegspoelen, werd een jong nest vaak in een kartonnen doosje voor de deur of over het hek in onze tuin gezet. En in eerste instantie werkte dat, tot het er wat te veel werden en ik zoín nest dan maar in een emmer verdronk. Dat lijkt wat wreed, maar was zeker niet erger dan de methode van mijn vrouw Ė het nest naar de veearts brengen voor een spuitje.
Overigens, onze eerste kat (een gecastreerde kater), Nekko-chan, namen we na aandringen over van kennissen, die Japan verlieten. Het was een aristocraat, verwend en gewend aan goed, zo niet duur eten, die zijn neus optrok, letterlijk, voor gewoon kattenvoer. Een luie kat ook, al wat ouder en gewend aan rust en aan tijdige goede verzorging. Als wij muizen zouden hebben gehad, dan hadden ze naast hem op zín kussen mogen liggen. Ook de volgende 2 kregen we in Nigawa, in een keurig doosje voor de deur van de garage gezet. We woonden daar op de eerste etage en de katten konden via onze prachtige Wisteria boom en een open raam zelf naar binnen en naar buiten. Pippa was een kat, die net deed of ze je niet zag, maar wel altijd met haar rug naar je toe ging liggen op zoín plek, dat je haar wel moest zien. Als je met de auto thuiskwam lag ze ook altijd toevallig voor de garagedeur. De ander, Pinokkio, ontpopte zich als een enorme zwerver, die dagen wegbleef en dan volkomen verfomfaaid en verlopen weer even terugkwam om uit te rusten. en zich vol te eten.
De katten die in ons volgend huis met grote tuin gedropt werden kregen geen naam meer. We hadden een extra kamer waar we een stukje ruit uitgehaald hadden en daar langs de muur een stuk boomstam tegenaan gezet, zodat de katten dus ongestoord in en uit konden. Ons dienstmeisje zette daar af en toe wat eten neer. En wat betekent dit verhaal? Dat we in Japan in feite genoeg kat gezien hebben voor de rest van ons leven en na ons vertrek uit Japan geen kat meer in huis genomen hebben. En zelfs geen hond, want de verschillen tussen een kat en een hond in huis zijn niet zo groot als honden- of katten liefhebbers wel denken.

Marcel (8 november 2016). Ik ben 88 en als Marcel nog leeft zal hij nu 96 zijn. De eerste keer, dat ik Marcel ontmoette was in 1976. Wij, mijn vrouw en ik, bekeken een bouwterrein van 1630 m2 in Zuid Frankrijk en hij liep daar langs op weg naar zijn huis bovenaan de doodlopende weg, die als een van de wegen van ons kruispunt wat omhoog liep. Zijn huis was in feite het enige wat al af was van ons lotissement, alle andere plotjes moesten nog verkocht of bebouwd worden. Een lotissement overigens met ietwat vreemde grenzen; niet afgesloten met een toegangshek zoals meestal in de Provence, want dat kon niet, omdat de drie andere armen doorgaande wegen waren; een de heuvels op via een klein bruggetje over ons riviertje, via 2 andere lottissements naar de kustweg, een ander rechtstreeks naar de zee op een zevenhonderd meter afstand van ons terrein en de laatste via het plaatselijke kerkhof naar de tennisbanen aan de kustweg tussen Sainte Maxime en Saint Tropez. Ons lotissement lag nog net in Sainte Maxime, aan de overkant van de rivier begon Grimaud. Het ruwe terrein was als onderdeel van een heuvelachtig gebied tamelijk vlak, kennelijk al een beetje bouwrijp gemaakt. En het keek uit op de baai van Saint Tropez aan de ene kant en op de berg Haute Suane aan de andere kant. We kochten het terrein kort na dat bezoek en lieten er een huis op bouwen. Overigens, een huis ontwerpen , samen met een architect, en het dan laten bouwen is heel leuk. Marcel was acht ouder dan ik, liep elke dag een rondje en hield ervan om wat te praten met een niet-Fransman, eerst als wij naar de voortgang van de bouw gingen kijken staand op het terrein, later zittend op een van onze terrasjes met de wijnfles tussen ons in elke keer als we er met vakanties waren. En nog later, toen we permanent in Frankrijk woonden, van 1998 tot 2010, waren het wekelijkse glaasjes wijn en gesprekken over alles wat er in de wereld en om ons heen gebeurde. Overigens bijna altijd bij mij; de paar keer dat ik bij hem naar binnen mocht was zijn vrouw Cristiane nooit thuis; kennelijk hield zij niet zo van bezoek.
De verschillen tussen ons waren groot en dat was misschien wel een deel van de wederzijdse attractie. In de eerste plaats wat karakter betreft, hij de beheerste, rustige en waardige dubbele leeuw, ik de dubbele waterman, impulsief en bij wijze van spreken (maar ook in het echt) struikelend over drempels. Hij geboren in de buurt van Metz, ik in Amsterdam. Ik mij tot het uiterste verzettend tegen de militaire dienstplicht en nog steeds werkend in de graanhandel, hij de beroepsmilitair met een carriŤre als sergeant in Algiers, daar gewond aan zijn been (was het nu zín linker of rechter Ė ondanks het feit, dat ik hem er elke keer weer moeilijk mee zag lopen moet ik daar toch weer goed over nadenken Ė ja, het was links) en daardoor met vervroegd pensioen, zodat hij het zich kon veroorloven zich al betrekkelijk jong in Sainte Maxime te vestigen. Met dat been moest hij elk jaar een paar weken in een ziekenhuis in Toulon verzorgd worden. Vervroegd pensioen volgens normale arbeidsgewoonten, maar niet ongewoon met zijn been en als militair. Want tijdens onze eerste ontmoeting was Ik dus nog maar 48, hij al 56, Ik getrouwd met een Nederlandse, hij met een wat gekleurde, mooie vrouw uit Frans Guiyana. En ik redelijk links in politiek opzicht, hij een aanhanger van le Pen van het Nationale Front, fel tegen verdere import van Arabische mensen in Frankrijk. Niet dat hij een hekel aan ze had; hij sprak altijd vol lof over zijn locale vrienden tijdens zijn Arabische diensttijd en over de locale rekruten die hij daar moest opleiden, maar hij was wel bang voor de invloed van de Islam in Frankrijk. Zoals hij wel eens zei: ďwij Fransen krijgen nauwelijks kinderen, de Algerijnen in Frankrijk een heleboel, dus uiteindelijk krijgen zij alleen daarom al straks een meerderheid. En dan is het voorbij met het Frankrijk van nuĒ. We wisten beiden, dat we over dat onderwerp een verschil van mening hadden en praatten daar in feite dus zelden over, want dat had weinig zin. En bovendien waren er genoeg onderwerpen, waar we het wel eens waren, zoals ons stadje, het huis, en vooral de tuin en filosofie. Want Marcel las veel, evenals ik en gaf mij ook af en toe de naam van een Franse filosoof op die ik volgens hem moest lezen. Mijn dochter Ruth, zoveel jonger dan ik en daarmee ook feller, had af en toe, bijvoorbeeld tijdens verkiezingen en wat de Franse kranten daarover dan schreven wel eens een heet debat met hem, overigens zonder elkaar te overtuigen. Beiden hadden we twee kinderen. Hij had een zoon, die in Nice studeerde en later hoofd posterijen op een Frans eiland werd en die hij daardoor vrijwel nooit meer zag, en een jongere dochter, eerst nog op de lagere school, die later ging samenwonen met een vriend in de buurt van Saint Tropez, waar ze een beauty praktijk begon en o.a. ook klanten had op de vele cruise schepen.
Na de verkoop van mijn huis in 2010 namen wij afscheid en heb ik Marcel niet meer gezien. Ik gaf hem wat van mijn tuin-werktuigen, want hij tuinierde nog actief, had zijn luiken een ander kleurtje gegeven en zijn oprij pad vernieuwd.
Ik was weer in Maxime in 2014 en wilde uiteraard Marcel bezoeken om oude herinneringen op te halen. maar zoals gewoonlijk was zijn tuinhek op slot en moest ik bellen door te schudden aan de grote koperen bel. Na een tijdje wachten en weer bellen kwam zijn vrouw Cristiane naar het hek toe, maar zonder het hek open te maken. Hoe is het met jullie, ik kom voor Marcel, is hij thuis en mag ik binnenkomen? Nee, zei ze, dat kan niet. Het gaat heel slecht met Marcel, hij herkent mensen niet meer en ligt de hele dag in bed. Je mag hem dus niet bezoeken. Kan ik ook niet even om een hoekje kijken? Nee zei ze, hij wil geen bezoek meer. ďEn hoe gaat het met de kinderenĒ vroeg ik nog. Onze zoon zit te ver weg, zoals je weet. En onze dochter laat de verzorging van Marcel aan mij over, ze helpt me nooit.
En dat was het dan. Leeft Marcel nog? Ik denk van niet, maar weet het niet zeker. Marcel, op onze manier waren we goede vrienden, we respecteerden elkaar en genoten van onze vaak korte maar regelmatige gesprekken. Hij kwam en hij ging. Een markante man.

Lao Zi (2 november 2016). In de daodejing van Lao Zi staan mooie dingen; een oude tekst maar nog steeds actueel. De mens is weinig veranderd maar heeft wel zwaardere machtsmiddelen en wapens.
Zoals:
Op je tenen sta je niet vast, wijdbeens loop je niet ver.
Of:
De heren paraderen in chique kleren
dragen scherpe zwaarden aan hun zijde
en zwelgen, zuipen en vullen hun zakken.
Dat is de weg van de rovers en patsers
alles behalve de weg.

Ouder worden (3 oktober 2016). Als je nu 88 bent kan je al wel als "oud" bestempeld worden. Hoe dat over 10, 20 of 30 jaar is zullen we dan wel zien.De medische wetenschap staat niet stil. Mijn twee grootvaders waren dik in de 90 toen ze midden vorige eeuw dood gingen, 2 zussen van mijn moeder werden over de 100, maar mijn ouders slechts 58 en 39. Ik neem dus maar aan, dat ik wat van de genen van mijn grootvaders geŽrfd heb. Oud worden is uiteraard een proces, dat heel geleidelijk gaat en waar je ook niet steeds mee bezig bent. En ik heb het dan uiteraard over wat ik zelf ervaar: oud worden in de Westerse wereld. Er gaan natuurlijk leeftijdsgenoten dood, maar mijn 2 beste vrienden zijn nog steeds actief en helder van geest; de een heeft een arsenaal van video's gepubliceerd, de ander een aantal boeken. En beiden gaan daar nog steeds actief mee door. Je moet in feite creatief blijven doen wat je leuk vindt, de hersens blijven prikkelen, niet in het verleden leven.
En toch is het ook boeiend om naar het oud-worden als proces te kijken, te zien hoe dat verloopt. En ik sluit daarbij voor het gemak lichamelijke kwalen en ziektes en dementeren maar even uit, hoewel die er wel vaak bijkomen, en concentreer me hier op het ouder worden zelf, de lichamelijke en geestelijke slijtage en het soms ook overdenken van wat je met je leven gedaan hebt en er nog mee wilt doen, het omgaan met anderen. Vermoedelijk is het proces bij iedereen weer anders maar zijn er toch ook gemeenschappelijke factoren. De een zit achter de geraniums te kijken wat er buiten gebeurt of zelfs te slapen, de ander is nog volop actief. Maar op welk punt je ook bent, de weg is natuurlijk toch omlaag. De spanning van alles op tijd moeten doen, op tijd opstaan, naar het werk gaan, tien dingen tegelijk doen is er niet meer, je kan wat meer zelf je tijd indelen.
Ik noem hier wat verschijnselen, die mij vrij algemeen lijken. Minder goed slapen, omdat de dagen minder jachtig zijn. Graag steeds dezelfde verhalen vertellen of theorieŽn spuien aan toevallige passanten of familieleden omdat je minder vaak met mensen praat of zo graag jezelf hoort. Slechter horen in gezelschap en vaker alleen zijn. Langzamer starten met iets: je neemt meer tijd om van gedachte tot handeling te komen, wat minder initiatief. Denken dat anderen in hun drukke leven evenveel tijd hebben als jij. Of dat ze op jouw raad zitten te wachten - hoewel, ... en daar ga je dan weer. Jongeren die al dan niet uit beleefdheid zeggen: jij bent toch nog niet oud, maar die niet schijnen te weten dat je ze toch niet gelooft, maar heimelijk juist wel een beetje trots bent, zo van: ik ben oud maar kan toch best nog wel wat. Het ouder-worden proces moet natuurlijk niet te veel denktijd innemen, maar is toch ook weer een boeiende episode van het leven, als je naar jezelf kijkt alsof je een ander bent, waar we allemaal min of meer geleidelijk in verzeild raken.
Wilt U wat raad van deze oude man, want raad geven is een tweede natuur: beweeg veel zolang het kan: lopen, fietsen, geen liften maar trappen, veel lezen, nieuwsgierig zijn, dingen opschrijven, naar een of andere club gaan zoals bijvoorbeeld tai chi, iets nieuws leren, enz.
En bekijk het proces met plezier, zie het interessante ervan.

Lezen (30 september 2016). Ik heb mijn hele leven veel gelezen. Toen ik geboren werd had mijn vader een boekwinkel met uitleen bibliotheek, waar wij boven woonden in Amsterdam. En later ook een uitgeverij op de eerste verdieping. Genoeg boeken altijd in mijn buurt dus en ook in alle huizen, waar ik later in woonde volop boeken. Een boekenkast die uitpuilde, zoals ook de rond mijn 40e zelfgemaakte tot het plafond reikende boekenkast. Sinds een jaar of 6 koop ik daarom vrijwel geen boeken meer voor mezelf, maar haal alles wat ik wil lezen uit de plaatselijke bibliotheek. De meeste boeken die ik wil lezen hebben ze wel en anders kunnen ze die voor me bestellen bij andere bibliotheken. Een systeem wat me goed bevalt. Op deze computer zit ook een bestand met boeken, die ik nog wil lezen; regelmatig zet ik daar weer nieuwe boektitels of schrijvers op, die ik hier of daar oppik of schrap wat ik inmiddels gelezen heb.
En sinds een klein jaar heb ik daar een nieuw systeem aan toegevoegd: ik kijk bij de tafels aanbevolen boeken en net ingeleverde boeken of daar iets ligt wat me interesseert. Leuk want daardoor kom ik boeken tegen, waar ik normaliter niet aan gedacht zou hebben, maar die me toch interessant lijken. En zo lees ik nu wekelijks een mengeling van zelf uitgezochte boeken (de laatste zijn het uitstekende Mannen zonder vrouw van Haruki Marakami en Kapuscinski non fiction van Artur Domoslawski) en boeken, die anderen interessant genoeg gevonden hebben om te lezen (de laatste zijn Herinneringen aan Sonia Gaskell van Rudi van Dantzig en Andy Warhole's roadtrip van Deborah Davis).

Een maatschappij vol onrust? (25 september 2016). Veel mensen voelen zich onzeker, onrustig, al maanden lang. Waar gaat de maatschappij heen, wat staat er te gebeuren, hoe gaan we er mee om. Het lijkt alsof bij velen er een soort van natte deken om ze heen hangt; men weet niet goed wat het is, maar de toekomst, en dan meer de algemene toekomst dan van de persoon zelf, lijkt onzeker.
Astrologisch is die stemming goed te verklaren. Vanaf voorjaar tot najaar 2016 maken saturnus en neptunus een vierkant met elkaar. Zij tonen daarmee een bepaalde energie die dan heerst. De energie van traditie, van regels en gewoonten en vastheid staat nu haaks op de energie van verbeelding en idealen, van misleiding en bedrog. Het gevolg is dat men de huidige gang van zaken niet vertrouwd, machthebbers en politici niet vertrouwd, eigenlijk alles niet vertrouwd waaraan men gewend was, zekerheid aan ontleende. We hadden een soort van vertrouwen dat het wel goed zou komen met een aantal zaken rond onszelf of in de wereld en nu twijfelen we aan alles. Natuurlijk, afhankelijk van ons karakter zijn we hier meer of minder gevoelig voor, maar toch: iedereen heeft er wel wat last van, krijgt er wel wat van mee. Onder andere zijn ontevreden kiezers hiervan een gevolg. Die openstaan voor beloften dat men de situatie zal verbeteren. En ook al zijn dat in deze tijd vrijwel altijd loze beloften. Een sombere stemming dus. Het hoopvolle is, dat ook deze situatie weer overgaat, maar voorlopig zullen we het er nog even mee moeten doen voordat we tot wat meer realiteitszin geneigd zijn.

Rente op spaargeld? (23 september 2016). Hoe lang blijft de EEG, de Nederlandse Regering ons nog rente afnemen op ons spaargeld? De rente is nu bijna 0, ook al rekent de belastingdienst ons rijk met circa 4 procent, en kan zelfs negatief worden. Gevolg: iedereen (vooral ouderen) met spaargeld is zijn inkomen kwijt en heeft niets meer te besteden. En men voelt zich hierdoor bijna gedwongen om naar de beurs te gaan met het grote risico straks alles kwijt te zijn. Misschien gaan we in de toekomst wel naar een renteloze maatschappij, maar wat er nu door de instanties gebeurt is bijna misdadig: in veel te korte tijd de rente kunstmatig tot 0 laten dalen, zonder tijd voor aanpassing. Bovendien een economisch volkomen foute politiek: men heeft minder te besteden en vertrouwt het economisch beleid niet meer en geeft dus juist minder uit!

Vluchtelingen moeten aan het werk. (22 september 2016). Het probleem van de vluchtelingen lijkt zo eenvoudig op te lossen maar de politici zijn (alweer) blind voor de voor de hand liggende oplossing: laat ze werken. Zoals het nu gaat zitten ze in opvang kampementen zich de hele dag te vervelen, ze hebben geen kansen hun tijd nuttig en creatief door te brengen. Is er iets ergers dan de hele dag in een opvangskamp niets mogen doen? Politiek doe er iets aan. Stop het bureaucratisch denken, dat ze pas mogen werken als ze een verblijfsvergunning hebben. Ze zijn immers nu in ons land, nu in opvangskampen en de procedures voor al dan niet toelating duren lang - eeuwen als het je overkomt.
Geef hen de kans op werk, meteen, dat hoort bij een menswaardige opvang en voorkomt bovendien veel problemen door verveling.

De wereld van de mens en de bijbel. (18 september 2016). "Ik ben een imitatie van iets, maar ik ben vergeten van wat." zegt de Turkse schrijver Oguz Atay ergens. Zijn wij mensen imitaties van sterrenstelsels met al onze atomen en moleculen die nauwelijks ruimte nemen in het totaal, met de moleculen en sterrenstelsels, de atoomkernen (zonnen) en de daaromheen draaiende deeltjes (planeten)? Misschien is het heelal wel deel van een reusachtige, onvoorspelbaar grote reus. En dan lees is, atheÔst, ongelovige voor wie geen scheppende God bestaat, het boek Het oerboek van de Mens van Carel can Schaik en Kai Michel en zie hoe mooi het geloof van de primitieve jagersstammen in de vele boom- en andere goden via de landbouw gemeenschappen met geleidelijk steeds minder en machtiger goden uitloopt naar een een-goden-geloof, een steeds machtiger alleenheerser, en hoe de vriendelijke primitieve goden steeds wreder en strengstraffender werden, dat de goden, die de mens moesten beschermen tegen natuurrampen die natuurrampen zelf gingen veroorzaken als straf. De mensen moesten gehoorzamen, anders gaf de grote enige God ze de pest, een tsunamie, een oorlog. Niet alleen vijanden en hun vrouwen en kinderen maar ook het eigen volk werd op grote schaal door een tamelijk willekeurig optredende Godheid gemarteld, uitgemoord, vernederd.
Het is een zeer leerzaam boek over de geschiedenis van de mensheid en de ontwikkeling van het godendom zoals het steeds probeerde te passen bij het stadium van de maatschappelijke ontwikkeling. Aanpassingen van karakter en macht van de goden of God naar gelang dat nodig was om voor de mens in een bepaald stadium acceptabel te blijven.
Je kan zeggen, dat er 1 element uitspringt: de bijbel en het christelijk geloof heeft zijn overwegende positie in de wereld kunnen veroveren door de beste reclame en public relations campagne ooit; de mens krijgt vanaf het oude naar het nieuwe testament goden verhalen te horen of lezen die steeds haarfijn aansluiten bij de menselijke intuÔtie en behoeften en denkbeelden van de tijd, met op het laatst weer een terugkeer van de alleen heersende God naar het driemanschap van God, Jezus en Maria. Het is een kluif, kost zeker wel een week, maar is wel een zeek boeiend verhaal over de zo zorgvuldig opgezette bijbelverhalen met als resultaat een alomvattende godsdienst.

De positie van de vrouw (7 september 2016) in de wereld. Hoe hardnekkig is toch de tweederangs positie van de vrouw in de wereld, zelfs in het zogenaamde "verlichte westen". We beginnen ons leven allemaal in de baarmoeder van onze moeder, beginnen onze groei daar en worden door haar gevoed en ook na de geboorte door haar zolang als nodig verzorgd. Veel mannen zeggen ook dat ze van hun moeder houden en doen dat ook echt. Waarom dan die ongelijkwaardigheid van de vrouw, die vernederende behandeling van de vrouw door het merendeel van de mannen in de wereld? Misschien ligt de oorsprong wel in het Geloof, in de verschillende Godsdiensten. Nemen we bijvoorbeeld het scheppingsverhaal waar Eva is gemaakt uit een rib van Adam of het Adam en Eva verhaal uit het paradijs, dan is het duidelijk, dat Eva een wat minder deeltje is van Adam en dat het Eva's schuld is, dat we uit het Paradijs verdreven zijn. "Gelovigen" weten het zeker: de vrouw (Eva), die naar de slang luisterde is de schuld van al onze ellende. En daarmee is de basis gelegd: vrouwen zijn onbetrouwbaar, leiden ons op het verkeerde pad, als je ze er niet onder houdt, zorgt dat ze geen macht hebben om ons opnieuw te verleiden tot het kwade. Veel mensen geloven het Adam en Eva verhaal letterlijk, maar ook niet-gelovigen zijn er door beÔnvloed, zien vrouwen al dan niet bewust als onbetrouwbaar.
Vraag is daarbij natuurlijk, in hoeverre mannen dit bijbel verhaal ook bewust gebruiken om de vrouw te verlagen tot dienares van de man en ook tot willoos sex object, tot minder soort mens, dat voor de man moet werken en ook altijd moet klaarstaan voor zijn seksuele behoeften of beter gezegd seksuele lusten, die tegenwoordig vaak niets meer te maken hebben met voortplanting en ook lang niet altijd met de daarvoor in de plaats gekomen begrip liefde.
Natuurlijk, in de menselijke evolutie zijn er steeds meer vrouwen, die wel gelijkwaardig zijn. Maar toch, de positie van de vrouw, emancipatie, gelijkwaardigheid - in hoeverre werken godsdiensten dit tegen en in hoeverre willen mannen in de hele wereld dit echt?
En daarnaast is er natuurlijk ook het aspect van de fysieke maatschappelijke ontwikkeling van de mens - van grotbewoner met mannen die op jacht gingen en vrouwen die thuis bleven naar landbouwer, die moest werken op het land met als beloning de opbrengst van de gewassen, naar werken voor anderen met als beloning een salaris, naar werk dus wat min of meer even goed door mannen als vrouwen gedaan kan worden. En wat dus als het ware om emancipatie vraagt in gebieden waar vrouwen mede voor het inkomen van het gezin moeten zorgen en emancipatie tegenhoudt in gebieden waar vrouwen alleen thuis werken.

Olympische sporters, hoe sportief zijn ze? (18 augustus 2016). Een voorbeeld vandaag, een TV beeld van de 200 meter vrouwen , waar Daphne Schippers 2e werd en zilver won. En waarin ze op een super-onsportieve manier haar teleurstelling afreageerde. Waar is haar vriendelijke reactie van na een gewonnen race, haar sportieve reactie naar tegenstanders die ze verslagen heeft, was dat een pose, want hoe contrasterend haar reactie nu, nu het even niet lukt, als een ander beter blijk te zijn dan zij. Een soortgelijke reactie zagen we van de hockeyer Sander de Wijn, die zijn stick weggooit na een verloren wedstrijd. En zo zijn er meer voorbeelden, Schippers staat heus niet alleen. Ik vind deze reacties kwalijker dan van de turner Yuri en de bobos, die het eerder zo goed zeiden te weten houden nu hun mond. Blijkbaar mag je bij deze olympische spelen in afzondering en zonder dat iemand het ziet privť geen borreltje drinken maar je mag wel in het openbaar onsportief gedrag vertonen. De media, die van te voren schrijven alsof medailles al behaald zijn, zijn natuurlijk niet geheel onschuldig.
Gaat het bij deze Olympische spelen nog om meedoen of alleen om winnen? Een rode kaart voor de onsportieve sporters en voor de bobos, die onsportief gedrag wel tolereren.

Nederland Olympische Gouden medaille hypocrisie (10 augustus 2016). De Nederlandse turner Yuri van Gelder naar huis gestuurd door de Nederlandse bobos. De bobos, die weinig doen op de spelen maar zichzelf wel de leuke reisjes toedelen. Leuk om te weten hoeveel het er zijn en wat ze gezamenlijk kosten. Helaas, meestal doen ze niets, maar nu is het nog veel erger. Ze meenden iedereen te moeten laten zien hoe belangrijk ze zijn en hoeveel macht ze hebben door om een kleinigheid een turner, die de finale al had gehaald met kans op een medaille, naar huis te sturen. Wat deed hij? Een paar biertjes en een bezoek aan zijn vriendin. Ik vraag me af hoeveel alcohol de bobos zelf dronken en of enkelen van hen niet een vriendin maar een te betalen Braziliaanse vrouw bezochten? Een rode kaart voor deze officials", deze sportieve nullen, die de sport zogenaamd hoog in het vaandel hebben maar tegelijkertijd dagelijks in bed liggen met sponsor Heiniken bier. Want reclame maken voor alcohol fabrikanten en alcohol drinken vinden ze gewoon bij sportieve evenementen. Stuur liever deze officials naar huis en geef ze nooit meer een functie in de sport. Ik hoop, dat Yuri deze mensen wegens het hem afnemen van een kans op een olympische medaille rechtelijk laat aanklagen.

Humor or hard truth? Grap of harde werkelijkheid? (22 juli 2016). Ik wil volgende graag quoteren:
A worldwide survey was conducted by the UN. The only question asked was: "Would you please give your honest opinion about solutions to the food shortage in the rest of the world?"
The survey was a huge failure. In Africa they didn't know what "food" meant. In Eastern Europe they didn't know what "honest" meant. In Western Europe they didn't know what "shortage" meant. In China they didn't know what "opinion" meant. In the Middle East they didn't know what "solution" meant. In South America they didn't know what "please" meant. And in the USA they didn't know what "the rest of the worldĒ meant. http://www.laughfactory.com/jokes/political-jokes.

Commentaar (21 juli 2016). Ik moet een keus maken tussen verschillende activiteiten. De laatste weken kwam daarbij deze kolom in het gedrang; andere dingen gingen voor en ook in de toekomst dien ik wat keuzes te maken. Meer tijd nemen om herinneringen op te halen? Mijn dochter wil dat graag. Praten over Trump? De media doen het volop, alsof hij ook in Nederland belangrijker is dan alles wat er met Nederlandse politici gebeurt. En in zekere zin is dat wel zo, maar Amerika zal zelf z'n eigen toekomst wel beslissen en heus niet naar ons luisteren. Dat doet ook Erdogan niet, die ook veel aandacht krijgt. Een machtig man, waarvan wij nu wel kunnen zeggen dat toetreding tot de EEG van de baan is. En, dichter bij huis: Schiphol blijft groeien en de lucht verontreinig met lawaai en gifstoffen gaat door en daar kunnen we als Nederlanders dan wel tegen protesteren. Maar welke Nederlander wil nog protesteren? Want er heerst wel een soort van gelatenheid in de lucht, waar we allemaal last van lijken te hebben. Gaswinning in Groningen? Och, ver van ons bed, wie interesseert het dat de aarde daarvan beeft, behalve een paar Groningers? En dat de EEG bankiers de rente kunstmatig zo laag houden dat pensioenen verlaagd moeten worden en kleine spaarders geen inkomen meer hebben, of dat een paar mensen steeds rijker worden en de grote meerderheid steeds armer, wat kunnen we er aan doen denkt de grote meerderheid terecht. Zeker in Nederland, waar zelfs de armen het relatief zeer goed hebben. En zo is de macht is in een paar handen en democratie blijft een mooi woord dat ons het gevoel geeft dat we mee mogen beslissen en dat ook de door ons benoemde politici mee mogen beslissen. En die democratie: betekent dat dat de meerderheid beslist en z'n zin doorvoert of is democratie zo bedoeld, dat de meerderheid ook rekening houdt met de minderheid? Ik noemde hierboven Trump, ver buiten onze invloedssfeer, maar tegelijkertijd is wat in Amerika gebeurt belangrijk voor de hele wereld. En dan is het wel bijzonder verontrustend, hoe de toon van de politieke strijd in Amerika niet alleen verhard is, maar dat ook de waarheid van wat gezegd wordt niet meer belangrijk lijkt te zijn. Beschuldig ieder tegenstander maar van alles en nog wat, zonder dat het waar is, zonder bewijs, dat is de huidige methode van kandidaten voor politieke functies zoals Trump. En het erge daarbij is dat dat werkt. Dat het publiek, de toehoorders, de toekomstige stemmers het prachtig vinden, dat voor een groot percentage van stemmers opwinding en ophitsing belangrijker zijn dan geschiktheid voor een functie en een eerlijk karakter.
We leven in roerige tijden en een groeiende virtuele werkelijkheid, waarin alles gezegd mag worden over iedereen en waar bankiers, politici, andere machthebbers handig (of moeten we zeggen gemeen en onverantwoordelijk) gebruik van maken. Maar helaas, wij zijn het met z'n allen zelf die dat toelaten!
En terwijl ik dit schrijf lopen de deelnemers van de vierdaagse de finish in Nijmegen binnen, want ook die vierdaagse wordt gelopen, al 100 jaar.

Jack London (4 juni 2016) leefde van 12 januari 1876 tot 22 november 1916. Slechts 40 jaar dus, maar elke dag "brandde hij aan 2 kanten", zoals Joke placht te zeggen. Van opperste armoede tot Amerika's grootste en meest vertaalde, meest verkochte schrijver, van 20 uur werken in fabrieken tot stroper van oesters, tot haven politieman, tot zeeman, whisky drinker, socialist, maar bovenal lezer en schrijver. Ik herinner me hem voornamelijk om zijn dieren verhalen, maar er is meer, veel meer. Lees over zijn zo buitengewoon boeiende leven in de biografie Jack London, piraat, minnaar, schrijver en genie van Hans Duetting.

Ed van der Elsken (25 mei 2016). Ik las enkele berichten in de krant over het restaureren van het foto archief van Ed van der Elsken. Dat deed mij weer denken aan begin 1960. Ik werkte toen in Osaka, Japan en Ed en zijn toenmalige vrouw Gerda maakten een wereld toer en logeerden een week of 6 bij ons in ons huis in Takarazuka om in dat deel van Japan foto's te maken. Ed had een overeenkomst met the National Geographic en Gerda schreef voor de Libelle. Het was een leuke tijd; beiden waren beminnelijke gasten en bijzonder geÔnteresseerd in Japan en ons leven daar. Ed was verslaafd aan het fotograferen; hij was de hele dag op pad en kwam dan thuis met indringende foto's maar liet ook 's avonds zijn foto toestel niet los. Al pratend (en praten kon hij) zat hij er continue aan te rommelen of hield het in zijn handen. Als ik tijd had ging ik overdag met hem mee; we bezochten en fotografeerden niet alleen Osaka en Kobe maar ook Kyoto; tempels (van binnen en van buiten) en tuinen, winkelstraatjes, alles wat hij zag kwam op de plaat. Het was koud en naast handschoenen zonder vingers gebruikte hij ook een Japans "verwarmings plaatje" (formaat huidige mobiel) om zijn handen een beetje warm te houden. Een fotootje wat ik maakte van Ed, Gerda en Joke bij de ingang van een tempel in Kyoto gaat hierbij. Na ons vertrokken ze naar Hawai; ze hadden een mooi systeem om de reiskosten wat te drukken; logeerden ergens (voor ons bij mijn goede vriend IJsbrand in Tokyo) om dan zo mogelijk bij de gastheer of -vrouw een introductie te krijgen voor een volgend gratis adres. Ik denk nog steeds met veel plezier aan zijn bezoek terug.


Ed, Gerda en Joke

Computer problemen opgelost en schandalige reclame (24 mei 2016). Ik schreef 19 april over mijn computer problemen en dat de computer het nog af en toe deed, maar uiteindelijk moest hij (of is het een zij) toch terug naar de fabriek; als ik het goed begreep voor een probleem met de bios, waardoor hij steeds in de slaapstand ging en daar niet meer uit te krijgen was. In de weken zonder computer raakte ik ook van mijn lichte computer-verslaving af; er zijn ook genoeg dingen te doen zonder, maar nu hij sinds gisteren weer op tafel staat moet ik oppassen er niet te veel tijd mee door te brengen. Aan de andere kant: het is ook de ideale schrijfmachine.
Misschien wel het vreemdste op reclamegebied wat ik de afgelopen weken las: een fabrikant van maandverband stuurt meisjes van een jaar of 12 (dus nog voor ze kunnen mens trueren) een pak van hun maandverband met instructies hoe die te gebruiken als ze zover zijn. Niet alleen bijzonder om deze flagrante inbreuk op hun privacy, ook om hen te benaderen zonder toestemming van de ouders, maar ook: hoe komen ze aan de gegevens van de namen, geboortedatum en adressen. Die hebben ze dus kennelijk gekocht, zijn dus zomaar te koop. Deze maandverband fabrikanten zou je moeten boycotten en mogelijk zelfs moeten aanklagen wegens ontoelaatbaar, weerzinwekkend lastig vallen van minderjarigen.

Mag beledigen en waar is de grens? (19 april 2016): Naar aanleiding van de opmerkingen van een duitse televisie presentator (men noemt hem ook wel komiek of cabaretier, maar grappig is hij absoluut niet, alleen maar grof) is er een discussie ontstaan of je anderen, ook bevriende staatshoofden, onbeperkt mag beledigen, of de vrijheid van meningsuiting onbeperkt is en niet onderhevig aan fatsoens eisen. Ik krijg de indruk, dat veel mensen die presentator verdedigen: alles mag blijkbaar gezegd worden, want vrijheid van meningsuiting is onbeperkt. Ik vraag me dan af, wat die verdedigers van de vrije meningsuiting zouden doen, als een paar mensen voor hun deur zouden gaan roepen: je vrouw is een hoer, of: je man is een kinder verkrachter. Doet de waarheid er niet meer toe? In De Wereld Draait Door wist Freek de Jonge het dilemma goed te verwoorden: "Mag iemand beledigen? Ja. Mag iemand beledigd zijn en daar op reageren? Ja.

Computer problemen. (19 april 2016): Computer problemen hebben voor een stilte gezorgd; de computer is nog niet geheel gerepareerd maar doet het voorlopig weer even en moet binnenkort opgezonden worden voor volledige reparatie.

Humor en "the age of awkward", het tijdperk van de ongemakkelijkheid (26 maart 2016): Ik verbaas me vaak over de tegenwoordige humor van stand-up artiesten en cabaretiers in Nederland zowel als Amerika en vraag me dan af: ligt het aan mijn gebrekkige gevoel voor humor, aan mijn leeftijd, of aan het feit, dat wat voor humor door moet gaan tegenwoordig vaak geen humor is maar doodgewoon leedvermaak, plezier in anderen in verlegenheid veroorzakende omstandigheden. Je ziet het bijvoorbeeld bij de Wereld Draait Door: in elke aflevering het vertonen van stukjes film, waarbij alle aanwezigen geacht worden in lachen uit te barsten; het gaat vrijwel steeds om niet meer dan verlegen-makende versprekingen of foute, verlegen-makende handelingen. Het hele publiek van Matthijs lacht braaf; vinden ze het echt allemaal zo leuk of verbergen ze met het meelachen hun verlegenheid met de getoonde situatie?
Ik las nu net in de Volkskrant: Ēin 2014 riep de New Yorker onze tijd uit tot The age of Awkward. Niet langer leven we in het tijdperk van de ironie Ė nee, nu vinden we niets zo geestig als ongemakkelijkheid van anderen. Sommige komieken en presentatoren maken welbeschouwd nooit meer een gevatte grap met een ouderwetse clou, maar laten elk gesprek, elke monoloog zo schurend pijnlijk uit de hand lopen dat je ingewanden pijn doen van plaatsvervangende schaamte, een heerlijk gevoel.Ē
Waar is de tijd van een Wim Sonneveld, Toon Hermans, Andre van Duin en alle anderen met leuke of ook wel flauwe grappen, maar in ieder geval met grappen en onverwachte wendingen, resulterrend in echte lach-uitbarstingen, ontspannen gelach van hele zalen. Een vriend van me, even oud als ik, gaf als commentaar, dat ook de cartoons van de New Yorker zelf veranderd zijn onder de invloed van the age of awkward en dat zelfs een Seinfeld lang niet meer zo grappig is als vroeger, meer spiteful, meer leedvermaak.
Het artikel verklaart veel Ė humor is inderdaad veranderd en mijn vrienden en ik hebben deze nieuwe humor kennelijk niet omarmd of begrepen en begrijpen vaak ook niet waar mensen jonger dan wij vaak zo nodig om moeten lachen Ė kennelijk dus om de awkwardness van anderen.

Grunberg over terrorisme en samenleving (23 maart 2016): Grunberg, Nederlands zo actieve schrijver, is ook een zeer actief columnist, o.a. in de Volkskrant. Terwijl de meeste kranten ons doodgooien met ongenuanceerde verhalen en meningen over terroristische aanvallen en daarmee alleen maar het grote publiek angstiger maken (moet dat nu echt, die overdreven aandacht?), weet Arnon Grunberg tenminste te nuanceren, ook in zijn voetnoot van vandaag. Terecht schrijft hij, dat op het hoogtepunt van de tweede Intifada een IsraŽlische minister opmerkte dat het aantal doden in het verkeer groter was dan door terrorisme. En dat een staat, die open en betrekkelijk een vrije samenleving in naam van terrorisme bestrijding geleidelijk doet veranderen in een politiestaat juist meewerkt aan het doel van de terroristen.
Laten we met z'n allen, ook en vooral de media, ons niet voor het karretje van de terroristen laten spannen en de zaak, zoals nu gebeurt, schromelijk overdrijven. Ook in West Europa is het aantal verkeersslachtoffers aanzienlijk hoger dan van terroristen, maar we willen toch graag auto's gebruiken. Laten we toch eens ook het grote goed van een open samenleving wat meer op waarde schatten dan het bezit van een auto!

Ons geld en onze politici (22 maart 2016). Het is triest hoe onze politici met ons geld systeem omgaan - ze laten het zo'n beetje aan de bankiers over en zo gebeurt er in feite niets wat de macht van de (heel grote) banken kan aantasten. En zo wordt het gevaar van een economische crisis nooit door de politiek opgelost en leven we in een wereld, waar we steeds meer crisis risico lopen!
Tom Lassing schreef hier vandaag over in Beursbox (iets ingekort): ""Debat over geld mislukt: Ik vrees dat we gerust kunnen stellen dat het (door burgers aangevraagde) debat in de Tweede Kamer in bepaalde opzichten een debacle is geworden. Zo had de Tweede Kamer vol moeten zitten met Kamerleden, maar ze was vrijwel leeg. De Kamerleden geven er overduidelijk geen enkele prioriteit aan. Het is ze waarschijnlijk te ingewikkeld en ze laten het graag over aan de experts. Zich niet realiserend dat die experts een verborgen agenda hebben die zo groot is, dat iedereen die agenda alsnog wel ziet of kan zien. Immers, de politieke financiŽle experts, die gaan na hun politieke loopbaan naar de commerciŽle banken of krijgen een baan bij een Centrale Bank of toezichthouder.
De crisis waarin we zitten is helaas enorm complex. Ze heeft te maken met de gecombineerde rollen die banken nu in de economie spelen (splitsing van de banken is mijns inziens noodzakelijk) Ze heeft te maken met de ongedekte rente die gecreŽerd wordt in het huidige systeem en ze heeft te maken met het feit dat commerciŽle banken nu eigenaar van ons geld zijn. Doe daarbij dat de almachtige banken zich op letterlijk alle fronten hebben beziggehouden en zijn weggekomen met keiharde fraude en de ramp is compleet.
De oplossing moet simpel uit te leggen zijn want zonder een simpele oplossing veranderd er vrijwel niets. Het moet een volksbeweging worden die meer is dan alleen maar een vraag om nieuw geld. We moeten in feite streven naar een nieuwe samenleving. Vaak had in het verleden de mislukking van de samenleving te maken met macht en geld van en bij enkelen. Die twee zaken stonden vervolgens de goede uitvoer van welke staatsvorm dan ook altijd wel in de weg. Als we nu ďgeldĒ goed gaan regelen, dan kunnen we ďmachtĒ hopelijk ook beteugelen.""

Donald Trump, politiek verschijnsel en zijn horoscoop (9 maart 2016). De (voorlopige?) successen van Trump in Amerika zijn vergelijkbaar met die van le Pen en Wilders in Europa: grote ontevredenheid met de bestaande, oude politiek partijen. En, ben ik geneigd te zeggen: die ontevredenheid is terecht. In Amerika 2 partijen, die niet regeren, maar elk ja van de ander met nee beantwoorden, zodat het land volkomen lam ligt. In Europa ontkenning van de echte problemen, o.a. in de financiŽle wereld, waar politici vaak als ze met de politiek stoppen een baan krijgen, met vluchtelingen, die geen werk krijgen zodat ze aan de economie kunnen bijdragen, met bommen gooien op andere landen en tegelijkertijd enorme hoeveelheid wapens aan iedereen, ook terroristen, verkopen puur uit economisch gewin. De gevestigde politieke partijen doen hun werk slecht en scheppen zo zelf de ruimte voor nieuwkomers. Er is nog een overeenkomst: de media besteden enorm veel (veel te veel denk ik) aandacht aan de "nieuwelingen" en of het nu positief of (meestal) negatief nieuws is, het blijft gratis reclame, vaak ook nog gevoed door wat controversionele uitspraken. En, zoals het gezegde is in de politiek: "het geeft niet wat je zegt, als je maar over me praat".
Willen we Trump leren kennen, luister dan niet alleen naar wat hij zegt, want hij komt uit het politieke niets en moet bekendheid krijgen, zo veel mogelijk opvallen, en daar gebruikt hij alle middelen voor. Luister dan ook niet alleen naar de media, want die willen nieuws en niet altijd de waarheid en rapporteren daarom vaak ook niet neutraal, maar gebruik de oude beproefde methode om zijn karakter te bepalen: een horoscoop. Ik heb die nu voor Trump op mijn website gezet en meen, dat daaruit heel wat over het karakter van Donald Trump te leren valt.
Nadat ik dit schreef berichten de nieuwsdiensten over rellen bij bijeenkomsten van Trump en dat hij er veel te weinig aan doet om die te stoppen.
Overigens is het frappant, hoeveel we weten en te horen krijgen over de Amerikaanse politieke ontwikkelingen en hoe weinig we weten en te horen krijgen over het politieke systeem in onze buur Duitsland.

88 jaar (28 februari 2016) is best wel oud. Ik vierde mijn 88e verjaardag met een long weekend Texel en daarna een aantal dagen in Nieuw Haamstede. Als het weer dan een beetje meezit (en er was redelijk wat zon en vrijwel geen regen) zijn dat allebei prachtige natuurgebieden, veel strand, veel duingebied, veel wandel mogelijkheden, en toch ook weer heel verschillend. Ik ben een groot liefhebber van de kleuren combinatie water, strandzand en helmgras. Geen felle kleuren, eerder subtiel, zoals ze op elkaar inwerken. Nederland kan heel mooi zijn, maar het weer moet dan wel meewerken, je moet een beetje geluk hebben. En dan kan je weer wat beter tegen de vele grauwe regendagen.
88 jaar, het is best oud, ook daar moet je het geluk hebben, dat je nog redelijk fit bent, goed kan denken, lopen, fietsen, autorijden. Nog actief en nieuwsgierig kan zijn. Want als je pech hebt met denken of gezondheid kan het ook heel anders, het oud worden.

Baarden (3 februari 2016). Baarden worden weer populair. Je ziet steeds meer mannen, die hun baard laten groeien. Is het een godsdienstige kwestie, zoals bij Joden en Moslims, is het de mode, of willen sommige mannen er mannelijker gaan uitzien omdat ze zich in feite minder "mannelijk" voelen, of denken ze met baard meer indruk op vrouwen te maken? Ik weet het niet. Ik had ooit een vriendin die zei: een zoen zonder snor is als een ei zonder zout. Maar van baarden hield ze niet. Hoe dan ook: de baard lijkt in opmars.
En nu lees ik in de VPRO gids nr 45, dat volgens deskundigen die pluizige kaak bedekking een eldorado is voor bacillen omdat baardharen door hun afwijkende vorm uitgesprokener dan andere haren geliefd zijn als hun woongebied. En i heb het daarbij nog niet eens over gemorst eten wat in die baarden kan zitten. Baarden zijn dus blijkbaar wat bacillen betreft onze vuilste, minst hygiŽnische haargebieden en of ze de dragers als tegenprestatie ook mannelijker maken is maar de vraag, want dat hangt toch wel van andere dingen af!

Vakbond V&D (31januari 2016). Van vakbonden weet ik weinig af - wat zijn hun rechten, wat zijn hun plichten? Gaat het alleen om salarissen en ontslag regelingen of - hopelijk - om veel meer?
Ik vraag me dit af naar aanleiding van het faillissement van de V&D keten. V&D is jaren geleden overgenomen door een bekend Amerikaans investerings bedrijf en volgens de verhalen door die firma in een aantal jaren helemaal leeg geplukt. Het faillissement zou dus minder te maken hebben met normale bedrijfs verliezen, maar veel meer met "min of meer legale" diefstal. Ik weet te weinig van de ins en outs om hierover een oordeel te geven, maar vraag me toch af: wat is in het hele proces na de overname door die investerings maatschappij de rol van de vakbond geweest. En in hoeverre heeft die vakbond zitten slapen, zijn plicht niet gedaan tegenover bedrijf en werknemers, door geen enkele vorm van protest tegen de gang van zaken te laten horen. Keken ze alleen naar salarissen en lieten ze de investeerders verder volledig zijn gang gaan?
Als dat zo is dan heeft naar mijn mening die vakbond toch wel volledig gefaald, op het misdadige af, waardoor nu veel arbeiders die zij moesten vertegenwoordigen werkloos zijn. Waarom horen we hier zo weinig over, over de rol en het gedrag van de vakbond van V&D en over hoe die zich tijdens de geleidelijke afgang na de overname gedragen heeft en in hoeverre ze door hun zwijgen mede schuldig zijn aan het faillissement en ter verantwoording geroepen zouden moeten worden?

Winter in Nederland (31januari 2016). Na dagen van stormwind en regen vandaag windstil hier in Alkmaar en een stralend blauwe lucht. En ik denk aan mijn huis in Sainte Maxime, maar ook dat elk mens, creatief bezig, een beetje zonnewarmte creŽert:

Zon, heerlijke zon,
tuin vol kleur geur geluiden,
en daarachter zee

Petities.nl (18 januari 2016). Ik teken wel eens petities over dingen, die mij interesseren en belangrijk lijken om een opinie over te geven, vaak ook met het doel te helpen om naar mijn mening verkeerde plannen tegen te houden. Ik vind het uiten van een mening, niet alleen van mijzelf maar van iedereen die met onze toekomst begaan is, belangrijk. Van Greenpeace heb ik bijvoorbeeld al meerdere initiatieven ondersteund, zoals laatst over het olie boren in het Pool gebied.
Ik zocht nu de petitie tegen bebouwing aan de Nederlandse kust en kwam al zoekend op de website petities.nl, waar ook de door mij gezochte en inmiddels door mij ondertekende.
Een bijzonder nuttige en interessante site, want je vind er zo'n beetje alle lopende petities genoemd en kan zo meteen zien waar je je eventueel voor wil inzetten. Natuurlijk zie je er ook allerlei petities, die je niet zou steunen of die je zelfs vreemd vindt. Veel onderwerpen komen langs. Zo was er een petitie Stop kabinet Rutte, een ander Stop hondenbelasting, kortom veel onderwerpen en veel meningen. Maak ik honden bezitters nu kwaad als ik zeg dat er naar mijn mening al veel te veel honden in Nederland rondlopen?
Maar goed, iedereen heeft recht op zijn mening en op zijn petitie; de effectiviteit zal veelal afhangen van het aantal ondertekenaars.

Vluchtelingen (16 januari 2016). Er is een probleem met vluchtelingen: het zijn er veel, volgens sommigen meer dan we kunnen opvangen. En, misschien minder urgent, ze komen sneller dan we ze kunnen integreren. En de vraag is ook of het alleen om vluchtelingen gaat of ook over een flink percentage van economische immigranten. De politiek heeft, ik zou haast zeggen zoals gewoonlijk, nog geen oplossingen. En een snelle, misschien voorlopige, oplossing lijkt zo eenvoudig: volg het voorbeeld bij rampen in de scheepvaart: vrouwen en kinderen eerst. Want de vrouwen en kinderen zijn in oorlogsgebieden de eersten die hulp nodig hebben. Dus laat geen alleenstaande mannen binnen en geef voorlopig voorrang aan vrouwen en kinderen alleen of laat ook mannen toe, die bewezen echtgenoot zijn van die vrouwen en samen met hen die kinderen begeleiden.
Daarmee sla je twee vliegen in een klap: je geeft voorrang aan hen die hulp het meest nodig hebben en je zorgt dat er geen alleenstaande mannen binnenkomen, die zoals blijkt uit berichten uit Keulen, Zweden en ook Nederland vaker dan bij andere groepen voor overlast zorgen, zelfs in de opvangcentra tegenover andere (vrouwelijke) vluchtelingen.
In het NRC van vandaag 16 januari staan cijfers genoemd, waarin de wanverhouding blijkt tussen binnengelaten mannen en vrouwen. Mijn suggestie: voorrang voor vrouwen en kinderen zou ook dit probleem uit de weg helpen.
Of Europese politici eraan willen is de vraag; heldere, logische oplossingen accepteren is nu eenmaal niet hun sterkste punt!

Van 2015 naar 2016 (4 januari 2016). De overgang van 2015 naar 2016 verliep hier op ons meestal zo rustige plein vol licht en lawaai - zelden zag en hoorde ik hier zo veel vuurwerk de lucht ingaan. Kennelijk heeft men er behoefte aan het jaar 2015 krachtig uit te luiden en zo snel mogelijk te vergeten en daarmee ook hoopvol aan 2016 te beginnen. Of dat ook een wat hoopvoller jaar zal worden? We zullen het zien. Tijd zal het zeker kosten om dingen in de wereld om ons heen te veranderen. Wel is er astrologisch sprake van afnemende pluto/uranus en toenemende saturnus/neptunus invloeden de komende tijd. Daarover later meer.
Laat ik alvast 2016 beginnen met U mijn beste wensen over te brengen: een goede vaart met gunstige wind! Ikzelf heb de laatste week van het jaar de vaak zo deprimerende actualiteiten laten schieten en in plaats daarvan veel gelezen en af en toe gekeken naar een voor mij heerlijk ontspannende serie Death in Paradise. Niet om het detective element, maar om de opnames op het inderdaad paradijselijke eiland Marie Galante voor de kust van Frans Guadeloupe. Een plek om een keer met vakantie naar toe te gaan; hopelijk vinden de in de serie beschreven moorden slechts in de fantasie van de schrijvers plaats, maar schijnt de zon er wel dagelijks over de prachtige natuur.

Milieu (20 december 2015). Toen ik jong was (rond 1935) bestond het milieu niet, dat wil zeggen: er werd niet over gesproken, het was nog niet echt bedreigd. Ook roken was trouwens nog niet echt ongezond; het sprak bijna vanzelf dat je als jongen van een jaar of 12 een eerste sigaret pikte van je ketting rokende vader en je afvroeg wat daar nu zo lekker aan was. Maar stoer was het wel. Melk en melk producten bijvoorbeeld waren toen nog niet verpakt; de melkboer kwam langs met een kar en je ging naar buiten om de hoeveelheid melk die je nodig had in je eigen melkkan te laten scheppen. Zo was het met vrijwel alles wat je kocht: het kwam uit de buurt en verpakking was niet nodig; plastic bestond niet, niets werd aangevoerd per vliegtuig, groenten en fruit at je als het plaatselijk geoogst kon worden.
Dat is nu wel wat anders: alles is verpakt, alles is beschikbaar het hele jaar door omdat het altijd wel ergens in de wereld oogsttijd is. Restjes eten werden vroeger op een plank van de kelder trap gezet en een volgende dag opgegeten; er stond thuis altijd wel een restje soep.
Dat kan je natuurlijk niet meer terug draaien; tegenwoordig is alles verpakt, vaak zelfs in super kleine porties en alles komt overal vandaan en hoewel veel mensen niets aan het milieu doen kan niemand zeggen dat hij of zij er niet van weet.
Gezien de grote dreiging van steeds hogere temperaturen wordt het wel tijd dat we het milieu allemaal serieus nemen. Het valt dan op, hoe weinig de Nederlandse politiek er mee doet. Een recent voorbeeld van de houding van de VVD ministers, gesteund door de PVDA: verhoging op zo veel mogelijk plekken van de maximum snelheid van auto's naar 130 km per uur en verbieden van lagere maximum snelheden door gemeenten op hun rondweg, de ring. Iedereen weet, dat met sneller rijden benzine gebruik en vuil uitstoot explosief toeneemt met de bijbehorende aantasting van de gezondheid van onze bevolking tot levens verkorting, noem het maar moord, aan toe. Dan is bevorderen van hogere snelheden voor auto's toch misdadig en zouden deze ministers voor de rechtbank gedaagd moeten worden! In plaats van op onze gezondheid te letten, zoals hun plicht is, noemen deze ministers lagere snelheid limieten autootje pesten! Misdadige ministers, ik heb er geen ander woord voor.

De wapen industrie (9 december 2015). In het midden Oosten wordt gevochten - tegen Assad, tegen IS,tegen koerden; het is een ingewikkelde situatie. Maar ook een merkwaardige situatie, want waar komen alle wapens vandaan waarmee men elkaar bevecht? Voornamelijk uit het Westen. De V.S. is een grote leverancier, hetzij direct, hetzij via Saudi Arabie en allerlei andere tussenpersonen. Ook Nederland is groot wapen exporteur, evenals de U.K., Frankrijk, en nu ook Rusland en China. En zo verdienen deze wapen exporterende landen miljarden aan de strijd. En alsof de winst nog niet groot genoeg is, gaat men ook met bombardementen de verschillende groepen te lijf.
Zowel de wapens van de vechtende locale groepen als de bommen van de westerse landen leveren enorme winsten op, dragen bij aan de zo heilige economie. Dat die wapens vele doden opleveren - och, dat zijn toch voornamelijk locale mensen. Dat ze een grote vluchtelingen stroom veroorzaken, ja dat is lastig, vooral omdat ze naar ons (Europa) toe vluchten, maar we verdienen er wel lekker aan, aan onze wapen leveranties, veel en veel meer dan die vluchtelingen ons kosten. En daar gaat het toch om bij onze politici: winst, ook op wapens. Met moraliteit en menselijkheid heeft het allemaal niets te maken. Tenzij je er van uitgaat, dat winsten maken ten koste van alles menselijk is. De politici in Europa moeten zich schamen; geen een partij heeft het immers over onze wapen leveranties, die de gevechten mogelijk maken, heeft gezegd dat ze de fabricage en verkoop van wapens willen stoppen!
Meer informatie over wapens, fabricage en verkopen vindt U op http://www.sipri.org/ (dit is de site van Stockholm Intetnational Peace Research Institute). Daarin kunt U ook het grote aandeel van de U.S.A. en Europa zien en de enorme bedragen, die zij aan wapen verkopen en oorlogen verdienen.

Belangen groepen en rechters. (28 november 2015) Er zijn belangen groepen, die strijden voor een betere wereld, vaak met zeer bewogen vrijwilligers ook. Ze voeren acties, zoals Greenpeace tegen Shell bij de Pool streken, zoals andere groeperingen tegen de vlees industrie, tegen milieu delicten enz. enz. Hoewel ik grote bewondering heb voor die inzet, zo nodig om onze aarde nog een kans op leefbaarheid te geven vraag ik me af, waarom deze groepen niet veel vaker gebruik maken van ons bestaande rechtssysteem. En dat, terwijl toch al vaker is aangetoond, dat met het voor de rechter brengen van misstanden heel veel bereikt kan worden. Het lijkt er haast op, dat rechters en advocaten geen lid zijn van deze organisaties, hen niet van advies dienen. Een recent besluit zoals over de aardgas winning is een van de voorbeelden, hoe de gang naar de rechter goede gevolgen kan hebben, men er meer mee kan bereiken, dan met vele andere middelen.
Actiegroepen, milieubewegingen, kijk eens wat vaker naar de mogelijkheden om regeringen en grote multi-nationals aan te klagen via de rechter. Want heus, hier liggen grote mogelijkheden, naast al bestaande acties, om delen van jullie doelstellingen te bereiken!

Terrorisme (25 november 2015) is een veelgebruikte term maar staat wel voor verschillende begrippen. Het kunnen verzet strijders zijn of saboteurs tegen een bezettings leger, vrijheidsstrijders of ook gewoon religieuze fanaten of ook machtswellustelingen. In het geval van de IS en van gelijksoortige groepen in andere delen van de wereld zoals bijvoorbeeld Afrika gaat het kennelijk alleen maar om macht; een bestaande macht te vernietigen om zelf onder het mom van een zelf verzonnen en verminkte religie een nog grotere (vaak wredere) macht uit te oefenen. Om het plegen van misdaden tegen de mensheid. Die groepen moeten bestreden worden, zo snel mogelijk. En hun financiers ook. Maar of drones daarvoor het juiste middel zijn --? Wrede groepen bestrijden met wapens die ook burger slachtoffers maken - en onderhand zaken doen met hun financiers - het lijkt nogal twijfelachtig.

Terrorisme. (17 november 2015) Er waren recent weer een aantal terroristische aanvallen; op een Russisch vliegtuig en op doelen in de hoofdstad van Frankrijk, Parijs. Alom, terecht, grote verontwaardiging en ook angst: waar is de volgende aanslag. En geschreeuw, dat we nu in oorlog zijn tegen IS. Alsof we dat, met onze bombardementen zonder oorlogsverklaring al niet waren. De aanvallen op IS zullen toenemen en de uitkomst lijkt duidelijk: IS wordt verslagen. Helaas zoals het zich laat aanzien gebruikt het Westen daarvoor vooral bombardementen en we weten het al lang (zouden het moeten weten) bombardementen gaan altijd gepaard met veel onschuldige burgerslachtoffers en maken het bombarderende land nooit populair.
Het gevaar van het huidige terrorisme is vooral, dat deze terroristen vaak gehersenspoelt zijn tot religieuze fanaten en op die manier een willig slachtoffer worden van misdadige leiders en daardoor tot alles in staat zijn.
Afgezien van het uiten van sympathie voor de slachtoffers, zou ik toch het volgende willen opmerken: terroristen zijn nu de boemannen, maar er zijn er meer. Er zijn - tot dusverre - meer doden (het aantal gewonden is nog vele malen groter) in het verkeer in b.v. Nederland alleen in 2015 dan door de recente terroristische acties samen en toch verhoogd de Nederlandse Regering de maximum snelheid op veel wegen naar 130 km per uur. Onder onze huidige wetten kennelijk niet misdadig of beter gezegd: niet strafbaar. Oliebedrijven zoals Shell verpesten regelmatig ons milieu, zoals in Nigeria, Alaska, Pool gebied. Onder huidige wetten blijkbaar niet misdadig. De geneesmiddelen industrie maakt reclame en verkoopt vele geneesmiddelen die of geen resultaat hebben, of nare verzwegen bijwerkingen hebben om zoveel mogelijk te verdienen. Onder huidige wetten kennelijk niet misdadig. Onnoemelijk veel bedrijven, waaronder multi-nationals denken maar aan 1 ding: geld verdienen, met daarbij willens en wetens toebrengen van grote schade aan het milieu. Onder huidige wetten kennelijk niet misdadig. Illegale vuil stortingen zijn er in de wereld volop, maar gestraft wordt er nauwelijks en wetten met de zo nodige veel zwaardere straffen ontbreken.
En in vele steden in ons rijke westen leven grote groepen kansarme jongeren, zoals in achterstand wijken, banlieus, bijvoorbeeld Molenbeek bij Brussel, waar zij geen kans krijgen te werken, te integreren in onze maatschappij, deel te nemen aan onze welvaart. Onder huidige wetten kennelijk niet misdadig.
Is het een wonder, dat velen het terrorisme steunen met enerzijds de eigen omstandigheden, anderzijds het voorbeeld van de vaak zo misdadige grote industrieŽn, van de Rijken?
De terroristen veroordelen is 1 ding, maar ook naar onszelf kijken, naar onze wetten, naar het voorbeeld dat wij geven, is hard nodig.
Er wordt al jaren gelobbyd voor een Internationale wet, die schade toebrengen aan het milieu strafbaar zou maken, maar veel rijke landen waaronder Nederland hebben dat tegengehouden. Onder huidige wetten kennelijk niet misdadig!

Commissie Geheim of Stiekem? (12 november 2015) De opschudding in Medialand over lekken heeft misschien een goed resultaat: ons afvragen of er geen misbruik wordt gemaakt van deze commissie door ministers of anderen, die vervelende vragen willen vermijden en daarom zaken in de commissie bespreken en zo onnodig van iets een geheim maken. Want wie bepaal of iets een geheim is - de minister of lid van de commissie - en kan de commissie dan stellen dat iets ten onrechte een geheim genoemd wordt? Daarnaast kan dan ook een minister evengoed als een ander commissielid lekken. Maar de vraag is: is iets lekken als het gaat om iets wat ten onrechte als geheim bestempeld is?
Het is goed, als er nu ook eens gekeken gaat worden, of de commissie stiekem misbruikt word om ons feiten, die wij als bevolking moeten weten, te onthouden. Want dat er van de commissie stiekem oneigenlijk gebruik gemaakt wordt lijkt wel duidelijk

1 November, (1 november 2015) het jaar is al weer bijna voorbij. Het is volop herfst, met de afgelopen dagen volop zon, echt Indian summer weer, waarbij je heerlijk buiten kon fietsen, lopen of zitten, al dan niet op eigen balkon en wat uit de wind. De stoepen rond het plantsoen voor ons appartementen gebouw liggen boordevol afgevallen bladeren in allerlei herfstkleuren, een prachtig gezicht. Hopelijk haalt de gemeente ze niet te snel weg. Hoe vredig is dan het leven als bewoner van het rijke Westen, als de radio en tv niet aanstaan met nieuwsberichten vol gruwelijkheden uit de hele wereld, als het met gezondheid van mij en mijn dierbaren redelijk goed gaat, als je zelf in redelijke gezondheid en luxe oud kan worden.
Oud worden, een probleem vaak voor velen in ons rijke westen, een taboe soms, maar wat voor een groot deel van de wereld geen enkel probleem is; met krijgt daar gewoon de kans niet oud te worden.
1 November 2015, een prachtige herfstdag, geniet er van, kijk naar buiten of loop wat rond door een parkje of bos, geniet van de kleuren en van het proces van vallende bladen die straks weer aangroeien, van doodgaan en geboren worden.

Bescherming van politici (12 oktober 2015). De heer Wilders wordt, meen ik, nog steeds beschermd, voor rekening van alle Nederlanders, zonder kortingen. En dat in een tijd, waarin alom bezuinigd moet worden op allerlei vormen van hoognodige zorg. Is het niet eens tijd dat niet alleen zijn opinies gepubliceerd worden, want dat doen de media maar al te graag, maar dat onze dagbladen zich er ook eens in verdiepen, hoeveel zijn ďbeschermingĒ per maand kost en hoeveel het totaal bedrag tot nu toe is? Waarom zwijgen de media zo halstarrig over deze kosten en over de al dan niet luxueuze omstandigheden waarin deze bescherming plaats vindt. En zwengelen zij geen discussie aan, of deze bescherming nog steeds zo hard nodig is en hoe lang deze nog moet duren en of daarbij op een bepaald moment ook condities aan gesteld mogen worden? Want waarom zou in deze tijd van rigoreuze bezuinigingen ook niet op deze bescherming bezuinigd moeten worden? Overigens betalen via de belasting alle in Nederland wonende burgers mee aan die bescherming, ook de burgers afkomstig uit andere landen en van ander geloof, die hij liever ziet vertrekken.

De maatschappelijke ideeŽn van de VVD (11 oktober 2015) kwamen duidelijk tot uiting door een van de recente uitspraken van haar fractie voorzitter Zijlstra, die het had over de aanzuigende werking van plastische chirurgie op vluchtelingen. Bedoelde hij daar misschien de vele verkrachte jonge vrouwen en kinderen in Afrika mee en was hij bang dat die naar Nederland zouden komen en dat hij mee moest gaan betalen aan vagina herstel?
Dat deze man absurde ideeŽn heeft, vaak nog extremer dan Wilders, en dat hij zelf kennelijk een persoon zonder morele waarden is en alleen aan eigen macht en kiezers stemmen denkt is tot daar aan toe. Een persoonlijke afwijking wellicht, zichzelf volkomen overschatten in belangrijkheid. En bang voor ook maar een cent inleveren van zijn eigen rijkdom. Maar dat deze man nog fractie leider mag blijven is erger. Daarmee geeft de hele VVD aanhang aan, het met hem eens te zijn, geeft aan dat hij namens hen, namens de hele VVD spreekt. Dat de VVD eigen standpunten heeft, die van andere partijen afwijken: prima. Maar wat VVDťrs de leiding de laatste tijd over vluchtelingen laat zeggen gaat verder dan eigen, afwijkende standpunten; het gaat over moreel afwijkende, moreel ontoelaatbare standpunten. De VVD neemt nu bij monde van haar fractie voorzitter standpunten in, die zij in het verleden bij de heer Wilders op morele gronden volledig afkeurde. En dat moeten alle VVD partijleden en stemmers die daarover zwijgen zich aantrekken!

Relatie problemen en Astrologie (2 september 2015). Dat astrologie een heel oude wetenschap is weten de meeste mensen wel. En ook, dat astrologie een duidelijk beeld geeft van individuele karakter patronen en hoe daar zo goed mogelijk mee om te gaan, "profeit" uit te halen. Dat astrologie ook heel duidelijk de energie"stromen" tussen 2 mensen kan aangeven is misschien minder bekend. Terwijl er toch in onze maatschappij zoveel relatie problemen bestaan en astrologie daarin zoveel duidelijkheid kan brengen, wordt hiervan eigenlijk te weinig gebruik gemaakt. En dat, terwijl het in feite om een simpele handeling gaat zonder al te hoge kosten en langdurige behandelingssessies: de horoscopen van 2 mensen, die een relatie met elkaar hebben, worden naast elkaar gelegd en de onderlinge energie stromen worden in kaart gebracht. Waar liggen de aantrekkingskrachten, waar de mogelijke botsingen. Of, om dat anders te zeggen: waar gaat het goed, waar ontstonden misverstanden.
Het is daarbij niet aan de astroloog om te bepalen of een relatie stand moet houden of verbroken moet worden, maar wel om een duidelijk beeld te geven hoe de relatie in elkaar zit. Soms zijn de pluspunten (nog steeds) overheersend, soms zijn er in de loop van de tijd te veel problemen naar voren gekomen.
Het is daarna uiteraard aan de partners in de relatie om te bepalen wat ze met deze kennis willen doen. De astroloog kan de kennis aandragen, de partners kunnen vragen stellen en daarna zelf beslissen of ze voorgestelde verbeteringen willen aanbrengen of de relatie beter kunnen verbreken.
Maar met de hulp van een (goede) relatie-astroloog wordt dan wel een beslissing genomen met kennis van zaken. Voor meer informatie zie ook mijn astrologie pagina.

Beursdaling (25 augustus 2015). De beursen gingen gisteren wereldwijd flink omlaag en het is triest daarover de commentaren te lezen van vrijwel alle "financiŽle experts". Het komt door China zeggen ze bijna allemaal. En niet door ons zelf. Is dat zo? Natuurlijk niet, als het in China slecht gaat hoeft dat Europa en Amerika niet te beÔnvloeden; we raken er misschien zelfs gedeeltelijk een concurrent mee kwijt. Bovendien staan de beursen historisch aardig hoog en is het best wel tijd voor een flinke daling, zo niet een crash. Maar de diepere oorzaak van het beursrisico ligt uiteraard bij ons zelf: de enorme schulden, die zowel heel veel landen (zoals Japan, in Amerika en Europa) als particulieren hebben. Schulden, die nog nooit zo hoog zijn geweest en waar nog steeds niets aan gedaan wordt, geen oplossing voor gevonden is. Wat lapmiddeltjes, wat bijprinten van geld, waardoor het probleem niet alleen uitgesteld wordt maar ook verhevigd, dat is alles. En uiteraard, het niet erkennen van het echte probleem lijdt wel tot uitstel maar niet tot afstel!. Gisteren zagen we slechts een kleine waarschuwing van wat er door het falen van onze politici en economen nog komen gaat.

Jon Stewart, begenadigd humorist en maatschappij criticus (7 augustus 2015). Jon Stewart is gestopt met The Daily Show. Ik zou haast zeggen een historische dag. Het is jammer dat deze man, die 16 jaar lang 4 maal per week Amerikaanse wantoestanden en politieke blunders en onbegrijpelijkheden aan de kaak stelde, met groot gevoel voor sarcasme en humor, er niet meer zal zijn met zijn programma. Omdat hij niet alleen een fantastisch humorist was en is, maar ook een bevlogen, integer mens, die altijd zijn best deed de wereld wat beter te maken, of het nu ging over hypocriete politici, racisme, banken of wat dan ook. Ook omdat veel meer jongeren hem volgden dan gebruikelijk en omdat veel humoristen en presentatoren , zoals bijvoorbeeld Steven Colbert, zo veel van hem geleerd hebben. Het in humor verpakte geweten van de V.S van Amerika, dat was hij wel. We zullen hem missen, niet alleen in Amerika, maar ook hier in Europa, want we konden veel van hem leren, niet alleen over wat er allemaal wel en niet goed gaat in Amerika, maar ook hoe we hier vaak dezelfde fouten lijken te maken, Amerikaanse toestanden lijken over te nemen. Zijn laatste uitzending was ontroerend, ontroerend goed, vol herhalingen, terugblik, bedankjes aan anderen en bedankjes aan hem, maar bovenal met een Jon Stewart, die zijn bescheiden, kritische, beschouwende, humoristische zelf bleef tot de laatste zucht.
Een tijdperk is voorbij, we weten niet wat Jon Stewart nu gaat doen, hij heeft wat rust wel verdiend, maar ik hoop van harte dat we hem in de toekomst weer ergens tegenkomen.

Bezuinigingen in de gehandicapten zorg(30 juli 2015). Gisteren was ik in een mega store om te kijken naar een nieuw foto apparaat voor mijn 50jarige dochter. "Het moet redelijk eenvoudig te bedienen zijn,"" zei ik, "want zij is verstandelijk gehandicapt." "Wat is haar handicap" vroeg de verkoper. "Mongolisme" antwoordde ik, "weet U daar soms iets van?" Hij antwoordde: "Jazeker, ik werk al jarenlang als begeleider van verstandelijk gehandicapten, maar door de bezuinigingen ben ik ontslagen en nu moet ik foto apparaten verkopen. En mijn collega, die ook ontslagen is, werkt nu in een supermarkt. Wij vonden dat werk heel wat leuker dan wat we nu moeten doen en de gehandicapten zijn er in zorg behoorlijk op achteruit gegaan"

Volkskrant met Dag in dag uit en de Kleine Krant van de Groene Amsterdammer(27 juli 2015). De Volkskrant is een tijd geleden enthousiast begonnen met de achterpagina Dag in Dag uit, een humoristische, satirische pagina, waarbij ook lezers hun bijdragen konden sturen. Een pagina, die vermoedelijk niet alleen door mij, maar door vele abonnees naast Sigmund als eerste gelezen werd. En nog steeds wordt, ook al is het karakter wat veranderd. De humor is jammer genoeg beduidend minder, een interessante rubriek Dagboek is erbij gekomen, Grunberg draagt sinds kort positief wat bij, terwijl aan dr andere kant de zeurderige verhalen van Campert over Somberman en de tekeningen vol herhalingen uit eerder werk van van Straaten langzamerhand best gemist kunnen worden. Het lijkt er een beetje op alsof de redactie niet goed weet hoe verder; sommige items blijven misschien bestaan bij gebrek aan andere, betere ideeŽn. Misschien goed om ook lezers weer tot bijdragen te stimuleren, zoals in de begintijd.
Goede humor is helaas schaars in de journalistiek en de poging van de Volkskrant verdient bewondering. Daarom, ook al lijkt het de laatste tijd wat halfslachtig: ga er wel mee door.
En daarnaast, redactie, ga eens kijken in de archieven van de Groene Amsterdammer met zijn roemruchte De Kleine Krant. Dat is een lichtend voorbeeld van humor in de journalistiek. Oudere lezers zullen zich die achterpagina nog goed herinneren; zoals het vaste commentaar van de twee visjes, bijdragen van Cees Budding, met o.a. de Blaubilgorgel, etc.etc. Die Kleine Krant zal U vermoedelijk de moed geven met Dag in Dag uit door te gaan en de inhoud verder te verbeteren.

Vliegtuig ongeluk.(15 juli 2015) Het is een jaar geleden, dat een vliegtuig met veel Nederlanders aan boord boven Oekraine verongelukte, vermoedelijk geraakt door een raket. De media staan bol van uitdrukkingen als "hele land rouwt"; als je dezer dagen niet enkele uren per dag huilend doorbrengt ben je blijkbaar geen echte Nederlander. Ik heb volledig begrip voor het verdriet van nabestaanden en geef hen ook graag alle ruimte daartoe, maar meen wel, dat we niet moeten overdrijven en aan iedereen verdriet moeten opdringen. Want we mogen bij dit vlieg-ongeluk toch wel enige relativering toepassen. Zo lijkt het verdriet bijvoorbeeld ook uitgespeeld te worden door regering en KLM om de schuld voor deze ramp uitsluitend aan de raket schutter toe te spelen en bij anderen te verdoezelen. Zo wist volgens de verhalen de Nederlandse Regering al voor het ongeluk dat vliegen boven dit gebied de Goden verzoeken was maar waarschuwde ze niet. Zo wist de KLM dat ze beter een omweg kon maken, zoals andere luchtvaart maatschappijen wel deden, omdat er een gewapende strijd aan de gang was. Maar KLM deed dat niet, vloog toch boven een oorlogsgebied, mogelijk uit zuinigheid. Maar hoor je daar iets van, wordt er naar hun schuld gekeken of viert hypocrisie op dit gebied hoogtij. We zagen een zijn tranen niet kunnen bedwingende minister president, meehuilende KLM directeuren, die allen op die manier hun eigen aandeel (en schuld) aan de ramp proberen te ontkennen en hopen te doen vergeten. Nabestaanden die samen met ons volledig in droefenis gehulde land toestaan het grote schuldaandeel in ons eigen land te laten kleineren of ontkennen, pas op. Media, zo vaak goed in naar buiten brengen van feiten, die nu Regering en KLM, zo lijkt het, uit de wind houden, pas op, doe dat niet, want de vluchtroute van het rampvliegtuig was onverantwoordelijk en had nooit boven oorlogsgebied mogen plaatsvinden.
Een vliegtuig ongeluk gaat meteen vaak om veel mensen, maar vergeet niet: meer mensen gaan dood door auto ongelukken per jaar, elke keer ook met doden en nabestaanden. En wat gebeurt er niet allemaal voor veel ergers, aan de lopende band in de wereld, honger, moord, verkrachting, waarbij dit vliegtuig ongeluk toch volkomen in het niet valt, behalve natuurlijk voor alle betrokkenen.

Europa en Griekenland en zijn banken adviseur.(7 juli 2015) Ik schreef 28 Juni over de EEG en Griekenland. Ik zou daar nog het volgende aan toe willen voegen over de komende miljarden verliezen voor de EEG en een mogelijkheid daar tenminste een deel van terug te krijgen. Want wat is het geval?
De Grieken kwamen volgens de verhalen de EEG binnen met incorrecte cijfers; sommigen spreken zelfs van bedrog. Maar de cijfers die door Griekenland aan de EEG geleverd werden waren in feite volgens dezelfde bronnen verzonnen en geregisseerd door een supergrote Amerikaanse bank. En bij foute handelingen van banken gaf Amerika de EEG al het voorbeeld: miljarden aan boetes uitdelen. Het lijkt mij daarom logisch, dat nu ook de EEG een zeer hoge boete uitdeelt aan deze Amerikaanse bank, die via zijn adviezen en medewerking dapper lijkt te hebben meegedaan aan het ďbedrogĒ en het (boekhoudkundig) verbergen daarvan, die het scenario mogelijk zelfs volledig verzonnen heeft en zo zeker mede-verantwoordelijk lijkt te zijn voor de huidige EEG en Griekse problemen en de ontstane verliezen. EEG, duik hier in, zie wat je van deze bank kan terughalen!

Europa. (28 juni 2015) De Europese gemeenschap (EEG) staat te trillen, wankelen kan je wel haast zeggen. Want wat is er aan de hand? Niet dat Griekenland een onverantwoordelijk beleid gevoerd heeft, zoals je regeringsleiders en ministers van financiŽn in Europa hoort zeggen, maar dat nu duidelijk blijkt, dat niet solidariteit nog het beginsel van de EEG is, maar economisch gewin. Men ging samen om geld te verdienen. Misschien is er weinig overgebleven van de oorspronkelijke verheven doelstelligen, die er zeker wel waren. Maar in een verharde economische maatschappij is 1 ding wel duidelijk: de rijke landen willen verdienen aan de EEG; de achtergebleven landen steunen hoort daar niet bij. Nederland loopt daarbij, mede in de persoon van zijn minister van financiŽn, voorop. En kennelijk vertolkt hij daarbij ook een heersende stemming in Nederland: geen solidariteit bepaalt ons handelen tegenwoordig, maar geld,geld en nogmaals geld. Dat is binnen Nederland zo, maar ook naar buiten en ook naar Griekenland.
Het is eigenlijk schandalig hoe Griekenland behandeld wordt door de EEG leiders: geen hulp, geen begrip voor de historie, geen tijd geven voor veranderingen. Integendeel: het ene ultimatum na het anderen. Solidariteit ontbreekt volledig. En tegelijkertijd: deze op geldelijke motieven gebaseerde houding is niet alleen moreel volkomen verwerpelijk, maar leidt er tegelijkertijd toe, dat herstel van een normaal leven met kans op een opleving en mogelijke terugbetalingen bijna onmogelijk gemaakt wordt door de EEG machthebbers en dat daarmee juist ook zakelijk de EEG zelf zorgt dat het aan Griekenland geleende geld niet meer terugkomt.
EEG, besef toch eens, dat solidariteit nodig is en zichzelf ook terug betaalt. Denk nog eens aan de Marshall-hulp in 1945; die bestond niet uit leningen en de bankschroef, uit onmogelijk strenge condities, maar uit hulp. En hulp, geen bank- of duimswchroef, maar hulp en begrip en tijd is wat Griekenland nu nodig heeft. En wat krijgt het in plaats daarvan: onbegrip, strenge rentmeesters vol onbegrip en menselijkheid, die aan de Griekse crisis nog probeerden te verdienen.

Terug van vakantie. (18 juni 2015) Een aantal weken Bretagne en een stukje Normandie. Een Bretagne, waar het toeristen seizoen eigenlijk nog moest beginnen. Heerlijk rustig dus, maar ook opvallend veel restaurantjes en cafťs nog dicht. Wat is Frankrijk toch een prettig land. Een Fransman, waar ik even mee sprak noemde Nederland en Denemarken het meest "mur" in de wereld. Ik kende het woord niet en zocht het net op; het woordenboek gaf aan "wijs, ervaren". Misschien had hij vooral oog op ontwikkelingen jaren geleden en op modern, want zoals Nederland nu omgaat met tradities, oude gebouwen, leefstijl en leefgenot, vluchtelingen - alles moet vaak zo goedkoop en zuinig mogelijk - je kunt er je vraagtekens bij zetten. Economische overwegingen bepalen er vaak alles. Maar misschien is dit wel het begin van het ongevoelige robot tijdperk en lopen Nederland en Denemarken hierin voorop.
In Frankrijk worden oude gebouwen hersteld, niet verplaatst door iets moderns, wat toch vaak ook iets goedkoops betekent. Er zijn veel parkeer terreinen aan de kust, vaak (als je een stukje wilt lopen) gratis. Overal publieke wc's, ook voor vrouwen. Veel informatie borden met interessante informatie. Op veel plaatsen zagen wij borden met reproducties van schilderijen, zoals bijvoorbeeld in Saint Briac van Monet, die daar en in Dinard een tijdje woonde. Stranden, die bij eb droog liggen en waar nog schelpdieren gezocht kunnen worden. Prachige gebouwen en kastelen, ommuurde steden, veel ruimte en natuur. Regelmatig zie je ook schoolklassen op excursie in de natuur, bezig met zeillessen of rondlopend in musea en dat alles zonder sponsering, zonder reclame op de zeilen zoals ik net zag in Nederland.
Ik was even in Bergen aan Zee, en ook de Nederlandse kust met zijn stranden en duinen is prachtig. Maar we hebben dan wel weer een minister Kamp (ja, de man van het boren en beven in Groningen die lak heeft aan kwaliteit van leven van de Nederlandse burgers en alleen maar de belangen van de NAM en de andere energie maatschappijen ziet), die die kust wil verpesten met windmolens, liefst zo dicht mogelijk bij het strand, want dat is zogenaamd goedkoper. Strandrecreatie, tourisme, maak het maar kapot. Heeft die man ooit gehoord van de uitdrukking "goedkoop is duurkoop" en van iets moois nalaten aan een volgende generatie?

Eenzaamheid in de stad en markthal, (17 mei 2015) een groter tegenstelling in beeld is bijna niet denkbaar, maar dit is slechts schijn. Want ook in een grote menigte kunnen mensen eenzaam zijn. Gisteren was ik in Rotterdam bij een manifestatie op het plein voor de markthal, waaraan ook mijn jongste dochter deelnam, een eenzaam mens spelend, om aandacht te vragen voor de vele eenzame mensen in Rotterdam . De markthal boordevol kraampjes, restaurantjes en winkelende mensen. Een grote massa langs elkaar schuivelende mensen op zoek naar eetwaar uitgestald in al zijn verscheidenheid, maar elkaar vaak zonder groeten voorbij lopend, elkaar niet kennend. En buiten op het plein voor de hal de toneelspelers of dansers, die de eenzaamheid en daarna ook de saamhorigheid uitdrukten. Die markthal in Rotterdam is wel een architectonisch meesterwerk, maar roept ook vragen op: moeten de standhouders misschien niet erg (te) veel betalen om er te mogen staan. En kunnen al die winkelende mensen niet alleen de eenvoudige groentes en fruit, kip en dergelijke betalen maar ook de vele tentoongespreide delicatessen? En wat doet het voor de omzet van de al bestaande buitenmarkt - gaat die niet op den duur verdwijnen of trekken beide markten een ander publiek?
Maar vooral met de indrukwekkende schilderingen op dat grote ronde hoge plafond, met de zitjes boven de grondvloer op de verhoogde platforms, de grote keuze aan artikelen is het wel degelijk een wereld-manifestatie van modern winkelen.

Verschillen in misdaad en verschillen in straffen, (3 mei 2015) dat is waar wij in het Westen (en misschien wel overal) mee leven. Zoals bekend, als je je buurman, buurvrouw of eigen vrouw vermoordt, al dan niet in woede, is de straf zwaar. Hetzelfde geld uiteraard niet als je als president of in andere functie opdracht geeft tot vluchten van dromes en afwerpen van bommen waarbij aantallen onschuldige burgers vermoord of verminkt worden. Men schijnt dat als iets gewoons, horend bij het vak, te beschouwen, ook al gaat dat (of juist omdat het gaat) om hoge getallen. Hetzelfde geldt voor kleinere misdaad, diefstallen: de dader krijgt een over met algemeen flinke straf opgelegd. En weer geen vergelijkbare straf als iemand, bijvoorbeeld een bankier, witteboorden -crimineel, de gemeenschap in het groot oplicht; bij bankiers krijgt tot dusverre hooguit zijn werkgever een boete maar de persoon zelf wordt niet gestraft. En ook in de politiek is dat zo. Verantwoordelijke ministers, regeringsleiders, wethouders mogen vrijwel onbeperkt fouten maken (je zou ook kunnen zeggen: de gemeenschap oplichten), die de gemeenschap miljoenen of miljarden kosten. Terwijl zij in feite dus de gemeenschap oplichten worden ze niet in verhouding persoonlijk gestraft. Hooguit, maar lang niet altijd moeten ze aftreden. Persoonlijke straffen voor hun onverantwoordelijk gedrag en falen, de misdaad van bevoegdheden niet volgens de afspraak uitoefenen straffen? Ho maar. Een mooi voorbeeld (lees de NRC van 2 mei; voorbeelden zijn er namelijk vrijwel dagelijks mede omdat er niet gestraft wordt) is het schandaal rond de uitgaven voor een IT systeem door het ministerie van defensie. Voor een bedrag van 900 (900!!) miljoen euro in het water gegooid aan verkeerde, ondoordachte en daarna ongecontroleerde opdrachten. En persoonlijke straffen blijven uit, ook al gaat het zelfs over personen, die op basis van functie een voorbeeld hadden moeten geven. Je zou zeggen 900 miljoen van de belasting betalers verdonkeremanen is reden voor een zware straf die past bij het bedrag, maar bij ministers en bij een mede-verantwoordelijke minister-president en bij hoge ambtenaren geldt dat blijkbaar niet, die zijn vogelvrij.
En wat te denken van de minister, die in Groningen de huizen in elkaar laat storten - niet persoonlijk verantwoordelijk en strafbaar? Een minister van Gezondheidszorg die alle macht aan de vezekeraars gaf? En weer de minister-president die alles goed vond maar niet strafbaar is?
Rechtspraak - het is een mooi woord, maar de praktijk is anders, dan gaat het recht alleen op voor plegers van kleinere misdaden.

Politici en lobbyisten, beÔnvloeding of corruptie, (22 april 2015) waar liggen de grenzen? Er zijn veel lobbyisten die politici benaderen. De U.S,A. spant de kroon, met zowel heel veel lobbyisten, als bijdragen aan verkiezings-kassen, andere financiŽle "ondersteuning" en beloofde toekomstige banen. Brussel kan er ook wat van en ook in Nederland is het verschijnsel bepaald niet onaanzienlijk. Wat is de invloed van lobbyisten? De test is heel eenvoudig: kijk hoeveel lobbyisten er zijn en ga er van uit, dat ze allemaal een riant salaris opstrijken. Je weet, dat de bedrijven en bedrijfstakken waarvoor gelobbyd wordt over het algemeen zeer commercieel ingesteld zijn en lobbyisten niet in dienst zouden nemen of houden als er geen goede resultaten voor hen bereikt worden en zo kan je een stukje van de beÔnvloeding van politici meten. Lang niet alle beÔnvloeding van politici is via lobbying natuurlijk; het is maar het topje van de ijsberg. Maar als je dat topje ziet krijg je misschien wel een idee van de grootte van het totaal, van het gedeelte (bij ijsbergen zeker 90%) wat onder het water zit. Het bedrijfsleven geeft heel veel geld uit aan het beÔnvloeden van politici, op wat voor manier dan ook, en dat bewijst helaas wel hoe gemakkelijk het is, zou ik haast zeggen, om politici voor je karretje te spannen als ze er nu of later iets voor terug krijgen.

Dokter Tromp en zijn behandeling door Minister en instanties. (18 april 2015). Vrijdag avond liepen wij mee in Tuitjenhorn in een stille optocht met rond de 2000 mensen, om uitdrukking te geven aan onze eerbied voor deze dorps dokter, die altijd vol eerbied en liefde zorg bood aan al zijn patiŽnten, zich volledig gaf aan die patiŽnten, ook als zij hem vroegen hen te helpen bij ondraaglijk leiden om hen te helpen een eind te maken aan hun leven. Eerbied voor deze dokter, maar ook woede om het optreden van de minister (Schippers), van het Openbaar Ministerie, de Inspectie voor de Gezondheidszorg en het AMC. Met veel geweldsvertoon werd deze dokter van zijn huis gehaald door een politiemacht en al op voorhand schuldig verklaard aan moord, waar juist patiŽnt en familie hem alleen maar dankbaar waren voor zijn hulp en mededogen. En dat alles na een mededeling van een stagiaire en zonder eerst met dokter Tromp te praten, hem het recht van weerwoord te geven. Een grof schandaal, leidend tot zelfmoord van dokter Tromp. En excuses bleven uit; de Minister produceerde zelfs een rapport, waarin alle instanties vrijgepleit werden van hun overdreven, onnodig harde, al op voorbaat beschuldigende gedrag; volgens de minister hadden ze het goed gedaan. De opstellers zagen zelfs geen verband tussen optreden van de verschillende instanties en zijn dood en hielden die instanties er niet verantwoordelijk voor. Hoe is dit mogelijk in een toch zo beschaafd land als Nederland!
Hopelijk worden Minister en betrokken instanties alsnog voor de Rechter aangeklaagd. Voor heel veel Nederlanders is deze gang van zaken wel heel onbevredigend - om geen sterker uitdrukking te gebruiken.

Computer problemen (26 maart 2015). Mijn laptop heeft problemen; de Windows 8.1 op mijn harde schijf is geÔnfecteerd en moet opnieuw geÔnstalleerd worden, met alle nadelen daarvan: documenten zijn wel te redden, maar programma's niet. Die moeten vaak opnieuw gedownload en geÔnstalleerd worden. Er valt wel het een en ander te doen dus.
Zodra het allemaal weer een beetje werkt ga ik verder met deze kolom. Graag even geduld dus.

Opleidingsschool voor Politici gaat door (20 maart 2015), droomde ik. De kogel is door de kerk, ook premier Rutte is akkoord, de opleiding komt er. We spraken er over met verschillende betrokkenen.
Premier Rutte: ďIk was er eerst niet voor; uiteraard wil ik niet al mijn eigen geheimen verklappen. Bovendien, met slimme politici moet je oppassen. Enkele tips ga ik wel geven, mogelijk als gastdocent. Hoe een lach te verbeteren met spiegel b.v. of niets te zeggen met veel woorden. Een collega, die vaak juist te veel zegt zal hierbij als voorbeeld dienen. Ander onderwerp: hoe en wanneer het buitenland zo doeltreffend mogelijk te bekritiseren om de aandacht af te leiden van genomen of juist niet genomen maatregelen in Nederland zelf. Ik ga erin zonder ambitie. Maar genoeg mogelijkheden, want politici zitten nu vaak volkomen onvoorbereid in kamer, gemeenteraad of kabinetĒ.
Een andere politicus, die anoniem wil blijven: ďHoe vertel je het een provincie, die op zín grondvesten schudt, dat je in verhoogd tempo door wilt gaan met schudden? Daar kan zoín opleiding bij helpen. En wat te denken van dat vervelende verzet tegen windmolens vlak voor of op het strand? Alsof we die veeleisende toeristen, die perse uitzicht willen, niet kunnen missen? Zoín opleiding is goed om te leren hen tactisch te vertellen weg te blijvenĒ. ď
In de juridische sfeer en vreemdelingen beleid is ook nog een boel te winnenĒ, is het commentaar van weer een ander. ďLaten we wel zijn; dat we homoís nu als volwaardige mensen zien hoeft toch niet te betekenen, dat iedere vreemdeling meteen ook mens is? Bovendien hebben die vreemdelingen vaak niet genoeg geld hun eigen gevangeniskosten te betalenĒ. En deze politicus krijgt bijval van een lid van de 2e kamer: ďJa, alleen vreemdelingen mogen in aanmerking komen voor wonen in Nederland, die net zoín lichtblonde kop haar hebben als ik. Trouwens ook al onze buurlanden vertrouw ik voor geen cent en misschien kan ik dat in zoín opleiding doorgevenď. Het meest gehoorde commentaar van de Nederlandse politici is wel: ďSpreken is zilver en zwijgen is goud, maar veel praten zonder iets te zeggen is toch nog altijd het beste middel om carriŤre te maken, en ook zilver is een edel metaal. Dus als we dat praten nog wat beter kunnen leren is dat winstÖĒ Alle leerstoelen zijn nog niet ingevuld, maar zoals een van de initiatiefnemende politici het zei: ďAan leraren en leerlingen voor deze opleiding zullen we beslist geen gebrek hebben. Er zijn nog genoeg politici met genoeg tijd. En onze premier nogmaals: ďEen bijkomend voordeel is ook, dat politici die aan de opleiding meedoen minder tijd hebben om verkeerde beslissingen te nemen. En dat kan ons miljarden besparen die we nu weghalen bij de Zorg voor Verstandelijk en andere Gehandicapten.Ē.

De eerste kamer - hard nodig (14 maart 2015). Verschillende politici, niet zo merkwaardig juist politici, die daarin geen meerderheid hebben of over een paar dagen daarin een aantal zetels kwijtraken, pleiten voor minder macht van de 1e kamer. Terwijl juist nu het belang van de 1e kamer zo overduidelijk blijkt. We hebben nu immers een regering die geregeerd heeft met een uiterst kleine meerderheid in de 2e kamer en die zonder rekening te houden met anders denkenden inmiddels een aantal zeer impopulaire maatregelen genomen heeft, zoals o.a. kaalslag in de zorg, een teveel aan gas boringen met als gevolg aardbevingen, een snelheidslimiet voor auto's hier en daar naar 130, een vrijwel onbeperkte macht geven aan zorg verzekeraars, enz. en zijn krediet volledig verspeeld heeft. En dat nu waarschijnlijk betaald krijgt in de taande 1e kamer verkiezingen en die daarom die 1e kamer graag zou uitschakelen!. Terwijl die 1e kamer ons nu juist de kans geeft de regeringspartijen voor hun gedrag af te straffen. De 1e kamer handhaven dus, want de 1e kamer is belangrijk, is nuttig, is hard nodig.

Banken gedrag - Dit Kan Niet Waar Zijn (23 februari 2015) schrijft Joris Luyendijk in zijn pas uitgekomen boek over de bankwereld in Londen maar evengoed over banken en bankiers in de hele wereld. Het is fijn, dat zijn boek in de media veel aandacht krijgt maar het was ook te verwachten, dat de banken zelf nauwelijks of niet reageren. Het waait wel weer over denken ze, misschien wel terecht. Het beeld is verontrustend, vooral ook omdat er sinds 2007 nog steeds niets veranderd is, de banken doorgaan met het oplichten van klanten (die kunnen de kleine lettertjes toch lezen en hoeven ons niet te geloven) en met hun ondoorzichtige financiŽle apparaten en onverantwoorde speculaties. En met het gebruik maken van steeds ingewikkelder en ondoorzichtiger computer programma's.
Als het bij een bank mis gaat komt de belastingbetaler wel op voor de verliezen en de politiek doet niets; de slimme politici hopen wellicht op (en krijgen vaak ook) lucratieve banen bij het bankwezen dat ze moeten controleren en de minder slimme missen te vaak de kennis. Luyendijk geeft misschien te weinig aandacht aan oplossingen, maar hoe kan je iets van de vele misstanden oplossen als de banken zo veel macht gegeven is en nog steeds gegeven wordt. Een al heel lang gewenste maatregel, splitsen van handelsbanken en spaarbanken werd bijvoorbeeld door de banken tegengehouden en door de politiek niet doorgedrukt. De bankiers, die rond 2008 bang waren voor een totale ondergang van het systeem gaan nu weer rustig verder en politici willen, kunnen of durven nog steeds geen maatregelen te nemen. Joris Luyendijk, je had het aandeel van de politici in de bank-praktijken misschien wat beter kunnen belichten, maar toch: hulde voor jouw duidelijke verslag.
Bankiers willen jullie zo verder leven? Leven voor super salarissen zonder moraal? En politici, doe eindelijk eens wat aan de misstanden van het bankieren en aan de hoge beloningen waarvoor relatief weinig belasting betaald wordt. Want nu zijn jullie wel medeplichtig. En gewone man, gemiddelde belastingbetaler, die steeds weer de rekening betaald als het bij een bank misgaat, realiseer je, dat je ook nog kiezer bent en dat je de gevestigde partijen, die het bankwezen steunen, af zou kunnen straffen.

Over wapengekletter en oorlogsdreiging (16 februari 2015). Nederlandse politici en media doen weer dapper mee met Amerika, willen "flink" zijn en lopen soms zelfs voorop: wapens sturen naar dat arme OekraÔne. Voor Amerikaanse politici is dat wat makkelijker: het is immers ver weg, ver van hun bed. Maar Europese politici (met uitzondering van Merkel en enkele anderen) lijken wel zonder enig historisch besef, zonder enige realiteitszin. OekraÔne is een land met ellendige geschiedenis, maar betekent dat, dat we het huidige (vermoedelijk zeer corrupte) regime moeten steunen? Moeten we er een wereld oorlog voor beginnen? Helaas kennen de huidige Nederlandse politici alleen nog maar kortstondige economische argumenten; lange termijn denken zie je maar zelden, slechts bij enkelen. Maatschappelijke onderdrukking van minderheden in eigen land (kansarme jongeren, ouderen, gehandicapten), prima blijkbaar. En tegelijkertijd je druk maken om vermeend onrecht in andere landen en dreigen met wapens. Idioter kan het bijna niet.

Overheid beschaamt vertrouwen (5 februari 2015) en: "De NAM en Schiphol zijn onaantastbare staten in de staat" lees ik in de Volkskrant van vandaag. NAM en Schiphol zijn inderdaad onaantastbare staten in de staat. Zij mogen aardbevingen veroorzaken en onze lucht vervuilen zonder de noodzakelijke beperkingen. En, zou ik erbij willen zeggen: de overheid en daarbij vrijwel alle politici worden in het geen grenzen stellen daarvan steeds onbeschaamder. Zie de leugens rond de waarschuwing vooraf bij de recente vliegramp, de onverschilligheid over aardbevingen in Groningen (ondanks vernietigende rapporten over de locale schade) en voortgaande gaswinningen voor een beetje meer luxe in het Westen, de ongebreidelde uitbreiding van aantal vluchten op Schiphol en inzetten van nieuwe vliegvelden, ondanks duidelijke onderzoeken, dat de fijnstof uitstoot van die vliegtuigen ons leven verkort; de onverantwoorde bezuinigingen in de zorg, de omstreden onderhandelingen over een handelsverdrag met de V.S., de belasting faciliteiten van een hele rits grote bedrijven en daardoor dus meer belasting voor gewone burgers, enz. enz., te veel zaken om allemaal op te noemen.
Zoals ik al zei, de politici worden steeds onbeschaamder, laten eigen belang steeds vaker prevaleren boven landsbelang. Proberen aan de bestaande landelijke partijen zoals bijvoorbeeld VVD en PVDA fatsoen bijbrengen lijkt ondertussen wel een hopeloze zaak.
Wellicht is er nog een kleine kans het tij van slecht beleid van de almachtige landelijke politici te keren: stem bij de komende verkiezingen massaal op plaatselijke partijen. Groningen en aangrenzende provincie: stem massaal op een anti-gas-boren partij; Noord Holland, Flevoland, stem massaal op een anti-lucht vervuilings partij, een anti-meer vliegvelden partij.
Stem niet meer op landelijke partijen die ons naar mij mening al genoeg belazerd hebben, die de echte belangen van burgers aan hun laars lappen, maar stem op plaatselijke partijen, als die tenminste ook oog hebben voor ons leefklimaat en milieu, voor de belangen en gezondheid van hun kiezers.
Overigens, nu het er eindelijk op lijkt dat er een aanzienlijk deel van de schade aan Groningers vergoed moet gaan worden, hoor je opeens ook wat andere geluiden - helaas niet uit begrip voor de Groningers, maar omdat het excessieve boren ook geld kan gaan kosten. Het wachten is nu ook op schade claims bij Schiphol voor de enorme uitstoot van fijnstof etc. en de daardoor veroorzaakte levens bekorting en toename van het lijden aan o.a. kanker van steeds meer Nederlanders.

Windmolen parken en subsidies. (14 januari 2015). Een van de grootste regeringsschandalen lijkt er straks aan te komen: de subsidies (gesproken wordt over 18 miljard euro) voor aanleg van windmolen parken aan energie bedrijven. Want wat is er (volgens mij) echt aan de hand? Waar gaat het om? Windmolen energie van die parken wordt straks uitsluitend via de energie maatschappijen verkocht en geeft die energie bedrijven dus een soort van financieel bijzonder aantrekkelijk monopolie voor de toekomst. En dat, terwijl zonnepanelen steeds goedkoper worden, terwijl zonne-energie nu al concurrerend is en straks zelfs nog veel goedkoper wordt dan wind-energie. En bovendien veel vriendelijker is voor het milieu want die zonnepanelen zijn nauwelijks te zien en maken bovendien geen storend lawaai. Het monopolie geven aan de kleine maar machtige groep energie maatschappijen is een slechte zaak en kost ons belasting betalers handen vol geld. Regering, loop niet aan de leiband van de energie maatschappijen; geef ze de subsidie niet!

De hervormingen en kaalslag in de zorg. (4 januari 2015) Deze regering heeft niet alleen besloten tot enorme bezuinigingen in de zorg; ze heeft daar bovenop de zorg taken afgestoten van landelijke voorzieningen naar zorg door alle gemeenten. Gemeenten, die daar geen ervaring mee hebben, geen overgangstijd voor gekregen hebben en fors minder geld krijgen dan landelijk beschikbaar was. Het zou interessant zijn de regeringsmaatregelen in Brussel te toetsen op al lang bestaande rechten, onvoldoende tijd en scholing van de nieuwe uitvoerders en tekort aan financiele middelen om de nieuwe taak uit te voeren. En dat alles onder het hypocriete woord ""participatie""; een participatie, die al heel vaak geprobeerd is maar nooit echt werkte.
Als deze regering eerlijker was geweest en duidelijk had gezegd, dat het hen alleen om bezuinigingen te doen is en ze geen zin meer had om voor zorg aan ouderen en gehandicapten geld uit te geven, was een logische en consequente maatregel tevens geweest de levenseinde pil gratis beschikbaar te stellen voor de velen, die nu door deze regeringsmaatregelen zonder zorg komen te zitten en een einde willen maken aan hun lijden.

Het oude jaar 2014 en nieuwe jaar 2015 (2 januari 2015). Ik wens U allen een zo gelukkig mogelijk jaar 2015, hopelijk een stuk beter dan het zo moeilijke jaar 2014. Helaas zullen veel besluiten van onze Nederlandse Regering in 2014 ook in 2015 doorwerken. Een Nederlandse Regering, die onder andere besloot tot een kaalslag in de zorg voor ouderen en gehandicapten, die besloot door te gaan met gaswinningen in Groningen en zo de Groningers door te laten beven op hun aarde en in hun huizen ten behoeve van meer welvaart in het Westen van het land, en die als groot-aandeelhouder van Schiphol besloot tot verdere uitbreiding van het vliegverkeer met nog meer luchtvervuiling (met volgens recente rapporten korter leven als gevolg voor veel Nederlanders) en enorme geluidsoverlast. En die vluchtelingen onmenselijk behandeld en opsluit in kampen in plaats van ze de kans te geven tot werk en tot het opbouwen van een nieuw leven; kortom een regering in 2014 zonder menselijkheid en vol geld gerichtheid. Zorg voor elkaar is bij deze regeerders niet nodig, voor hen bestaat het leven slechts uit geld besparen en verdienen en de kwaliteit van ons leven is niet belangrijk meer. Terwijl deze regering tegelijkertijd mogelijk het all-time record heeft van gemaakte geldverslindende blunders, zoals bij invoering van ict systemen, belastingdienst fouten, poli tiehervormingen, schadevergoedingen aan onterecht gevangen gezette burgers, enz.enz. Amateur economen zonder verstand van economie met als reclame kreet voor de bezuinigingen: participatie
Maar 2015 is een nieuw jaar, dus laten we hopen op verbeteringen in ons leven en leefklimaat, laten we hopen, dat er weer gekeken gaat worden naar de belangen van alle Nederlandse burgers, laten we hopen dat er ook weer geluisterd gaat worden naar die burgers, en laten we hopen dat de Nederlandse burgers zich ook meer laten horen, protesteren tegen een verkeerd regeringsbeleid.
Wereldwijd lijkt de crisis wel over zijn hoogtepunt heen en mogen we misschien hopen op geen verdere verslechtering en wellicht zelfs op een -langzaam- herstel. Daarover een volgende keer meer.
Dus nogmaals: mijn beste wensen voor een zo gelukkig mogelijk 2015!

Match fixing in voetbal. (22 december 2014) Een recente beker wedstrijd in Nederland geeft aan hoe gemakkelijk match fixing kan zijn. Niet dat ik denk, dat dat daar gebeurd is, maar het gaat om de mogelijke methode. En 1 man hoeft er maar van te weten: de trainer. Die bepaalt uiteindelijk wie hij opstelt en geeft dat vaak pas op een laat moment door aan de pers. En als dan blijkt, dat hij zwakkere spelers of debutanten opgesteld heeft, die wel hun best doen, maar (nog) niet beter kunnen is het resultaat duidelijk: de sterkere ploeg verliest tamelijk onverwacht van de zwakkere. Match fixing of niet, we weten het vaak niet, het is moeilijk te bewijzen. Het bewijs zit hem misschien alleen maar in de afgesloten weddenschappen. Waar is sport nog sport en waar een financieel spel? Waar berekening, omdat winnen in een bepaalde situatie niet het meest belangrijke is?

Over De Mens (20 december 2014) schreef de beroemde Poolse reis-journalist en schrijver Ryszard Kapuscinski rond zijn 50e in 1982 het volgende gedicht, nog steeds even actueel:
O, zo lang - heeft het geduurd - eer ik over de mens heb leren denken - als over een mens,
eer ik die manier van denken heb ontdekt; - eer ik die weg heb ingeslagen - in die bevrijdende richting
en door over de mens te praten of over hem te denken - stelde ik me niet meer de vraag - of hij wit of zwart was, - anarchist of monarchist, - liefhebber van mode of mufheid, - van hier of vreemdeling,
maar begon ik te vragen - wat er menselijk aan hem was.

We worden steeds slimmer (8 december 2014). Ik las het boek : We worden steeds slimmer van Clive Thompson. (Oorspronkelijke titel: Smarter than you think: How technology is changing our minds for the better). Voor mij een bijzonder leerzaam boek over internet, twitter, faceboek etc gebruik en de enorme mogelijkheden ervan, met hoofdstukken over school onderwijs, samenwerken bij oplossingen zoeken enz enz. We worden steeds slimmer, volgend mij een aanrader, zoals ook het hoofdstuk over Ambient Awareness, met veel voorbeelden hoe de moderne media in het werk toe te passen. En een mooie stelling vond ik: The strength of weak ties. Maar omdat jongeren er veel meer in zitten dan ik, denk ik dat dit boek ook juist voor mensen boven de 45 en voor ouderen zeer leerzaam en nuttig is. Om te zien hoe je via de sociale media bijvoorbeeld tijd kunt besparen en als team kunt denken en oplossingen zoeken. En om te begrijpen waar jongeren mee bezig zijn. En als je actie wilt voeren, je ideeŽn in wijdere kring bekend wil maken, kan je bijna niet meer zonder de sociale media.

Politiek alleen nog maar Economie? (30 november 2014) Het valt mij op, hoe weinig de leeftijdsgroep tussen de 40 en 55 geÔnteresseerd is in Politiek. Een soort houding van: wat heeft het voor zin, we kunnen toch niets veranderen. En protesteren tegen wat dan ook, al dan niet terecht, is er al helemaal niet meer bij in Nederland. Wil men nog voor wat dan ook vechten, zich inzetten of gaat het alleen nog maar over werk, welvaart, economie? Vertolken onze kleurloze politici, met al hun aandacht alleen maar voor economische belangen, voor economische argumenten, waarbij leef-kwaliteit nauwelijks nog een rol speelt in de discussies, dat wat de meerderheid voelt, wat er bij de meerderheid leeft: economische belangen? De rijken worden steeds rijker, zegt men, maar door de enorme nadruk van politici voor de economie worden de rijken ook steeds machtiger. Nederland lijkt wat dat betreft wel een wereld trend aan te geven.
Jammer is wel, dat politici zo weinig verstand hebben van economie, dat zij, en de meeste van ons ook, alleen geÔnteresseerd lijken in lenen en kopen, in een wegwerp maatschappij.

Vliegtuig hinder - dubbele rol regering (27 november 2014), De vliegtuig hinder neemt toe in steeds groter, steeds uitbreidend gebied. En nieuwe gebieden liggen volgens autoriteiten te ver van Schiphol en mogen niet meepraten. Alsof dat meepraten trouwens veel zin heeft. Ondanks toenemende hinder in bijvoorbeeld Egmond, Castricum, Bergen, Heilo, Alkmaar, waar steeds meer en meer vliegtuigen gedurende steeds meer uren per dag te laag overvliegen. Radarbeelden laten overduidelijk zien, dat veel vliegtuigen onder de toegestane minimum hoogte van 600 meter vliegen, zonder dat daar voor bekeurd wordt, zonder enig ingrijpen. Probleem is duidelijk ook de dubbele pet van de regering: de plicht enerzijds als regering zijn burgers tegen de vervuiling en herrie te moeten beschermen, anderzijds als groot-aandeelhouder van Schiphol de verleiding alleen maar naar de winst van Schuphol te kijken en die zakelijke, winst opleverende functie kennelijk voorrang te verlenen boven haar eerste plicht tegenover haar burgers.
Ik hoop nu maar, dat er een milieu organisatie is met sympathiserende juristen in haar gelederen, die deze dubbelfunctie van de regering willen aankaarten bij de Nederlandse rechter of eventueel ook bij het Europese hof.
Want en groot aandeelhouder zijn, en tegelijkertijd het aantal vluchten, minimum hoogten en maximum geluid en stank bepalen en aantal vluchten steeds uitbreiden, mogelijk zelfs uitbreiden via een extra vliegveld, dat kan natuurlijk niet samengaan.

Politici, moeten ze werken en/of de straat op? (20 november 2014) Ik lees in de krant, dat PVDA politici van de leiding van de partij een kwart van hun tijd de straat op moeten om met potentiŽle kiezers te praten. Nu is het gezien het onbegrip van hun kiezers voor hun beleid wellicht niet onverstandig met hun kiezers te gaan praten, maar denken ze daarbij de kiezers om te kunnen turnen, hun beleid geaccepteerd te krijgen, of moeten de politici ook meer naar de kiezers gaan luisteren? Gezien de huidige koers van de PVDA en de volkomen afwezigheid van luisteren naar hun achterban lijkt er weinig bij de PVDA leiding te veranderen als zij de straat op gaan en blijft hun boodschap: wij doen het goed en dat moeten jullie nu maar eindelijk eens begrijpen. Blijvende blindheid voor wat de kiezers willen, niet bereid tot een beleid waarvoor ze gekozen zijn.
Ik vraag me verder af, hoe het met het werk zit, waarvoor deze politici betaald worden. Kunnen ze daarvan zomaar een kwart inleveren voor andere activiteiten? En wat doen ze dan met hun salaris, waarvoor ze een kwart minder gaan werken: gaan ze daarvan - zoals dan wel zou moeten - ook een kwart inleveren? Of willen ze, dat het Nederlandse volk dat kwart teveel betaalde salaris voor z'n rekening gaat nemen?
In het normale leven ziet een baas je al aankomen als je zegt een kwart van je tijd de straat op te gaan - zou dat dan in de politiek wel kunnen? Ik denk echt niet dat dat de bedoeling kan zijn; dat zou wel een primeur zijn in Nederland; weliswaar een nieuw politiek idee, maar niet erg ďvernieuwendĒ.

Participatie Ė is het mogelijk? (14 november 2014) Recent kwam de staatssecretaris verantwoordelijk voor zorg in het nieuws wegens de erbarmelijke omstandigheden waaronder zijn moeder leeft in een verpleeghuis. De staatssecretaris baseert zijn enorme (onverantwoordelijke!) bezuinigingen op de door hem uitgesproken verwachting van maatschappelijke participatie, van hulp door verwanten, kinderen, buren. En wat blijkt: hij participeert zelf niet maar laat zijn moeder min of meer volledig in de steek, laat de grote lacunes in haar verzorging een beetje opvangen door zijn oude vader. Zelf haar verzorgen, dagelijks bezoeken, in huis nemen, is zelfs voor de waarschijnlijk redelijk welgestelde staatssecretaris kennelijk niet mogelijk. Ik hoop dan, dat hij best wat voor zijn moeder zou willen doen, maar misschien is hij te druk met regeren en bezuinigen. Daar is hij niet alleen in; heel veel (nu volwassen) kinderen zijn heel druk met hun baan, hun gezin, hebben geen tijd, wonen in een te klein huis waar geen plaats is voor ouders, en participeren dus niet, gaan dat ook niet doen, net zo min als staatssecretaris van Rijn.dat doet.
Het hele begrip participeren, waarop de bezuinigingen gebaseerd zijn, is in de huidige maatschappij een onmogelijke zaak, een wasse neus. Staatssecretaris Van Rijn is daar zelf het levende bewijs van.

Euthanasie wel of niet humaan? (8 november 2014) De tegenstanders van euthanasie lijken een nieuwe strijdwijze te hebben gekozen: niet meer zeggen "euthanasie mag nooit" maar "euthanasie word te snel toegepast". De werkelijkheid van ondraaglijk leiden wil men daarmee negeren. Want wat is ondraaglijk leiden? Je kan daar per persoon eigen opvattingen over hebben, maar zou die niet moeten opdringen aan anderen. Als mensen tijdig aangeven, dat ze toenemende dementie, opname in een verpleeghuis, rondlopen met natte luiers en de hele dag min of meer levenloos rondhangen, jarenlang, tussen al even levenloos rondhangende medebewoners (mede slachtoffers zou ik het willen noemen), wachtend op de veel te laat komende bevrijdende natuurlijke dood, beschouwen als ondraaglijk leiden, dan moet dat gerespecteerd worden. Welke gezonde arts of politicus, die er voor zichzelf eventueel anders over denkt heeft dan het recht euthanasie te weigeren? Het debat over euthanasie is een onfris debat geworden: men wil anderen (de lijdenden) dwingen de eigen opvattingen te volgen zonder de opvattingen van de euthanasie vragende te respecteren of er rekening mee te houden. Een moderne vorm van dictatuur: je mag niet leven (en doodgaan) volgens je eigen opvattingen, maar moet je maar onderwerpen aan de mijne!

Diederik Samsom en TV-presentator Pauw (30 oktober 2014) samen in gesprek. Dan denk je, dat een echt gesprek wordt, maar nee: Pauw was er als presentator blijkbaar alleen maar op uit het laten zien aan zijn publiek hoe flink hij wel tegen een politicus, en dan nog wel de leider van de PVDA, op kon, helaas zonder de juiste vragen te stellen.
Ja, en dan Samsum. Nu ben ik zeker geen aanhanger van Samsum en zijn beleid; hij heeft zijn kiezers niet gegeven waar zij recht op hadden. Hij leeft steeds meer in een droomwereld, denkt nog steeds ten onrechte (of doet waarschijnlijk alsof, want toneel spelen kan hij wel), dat hij zijn beleid kan uitleggen en er begrip voor kan krijgen, als hij maar lang genoeg mag praten, mag uitleggen en sentimenteel mag doen over zijn gezin, zijn verstandelijk gehandicapte dochter, die hij toch maar mooi verlaten heeft. Terwijl hij in werkelijkheid mee werkt aan een beleid dat op heel veel gebieden desastreus is, ook voor (verstandelijk) gehandicapten en ook dus zijn dochter, waar hij zogenaamd zo voor vecht. Hij heeft niet door, dat zijn achterban naar zijn beleid kijkt, niet naar zijn hypocriete uitleg, dat veel PVDA leden en stemmers het beu zijn en zich bedrogen voelen, dat hun PVDA onder leiding van Samsom zo innig blijft samenwerken met de VVD en ondertussen de zwakkeren in de samenleving laat barsten.
Wat we hier op TV zagen is volgens mij een zeer gehaaide presentator, die niet echt de diepte in wil, in gesprek met een domme en niet-gehaaide politicus zonder overtuigingen en er alleen maar uit op handhaving van zijn "partij leiderschap". Het was een flut gesprek.
Overigens, hoe lang pikt de PVDA dit leiderschap in strijd met de goede oude beginselen nog?
En net na dit geschreven te hebben las ik een aforisme van Arno Grunberg in het boekje Voetnoot: Wie nog gelooft dat de belangen van politici samenvallen met de belangen van de burgers die op hen stemmen, heeft van naÔviteit een serieuze hobby gemaakt.

Een paar dagen in Antwerpen (27 oktober 2014) geeft je het gevoel weer even in het buitenland te zijn. Er is niet zo vreselijk veel verschil met Nederland, maar toch .... De terrasjes zijn vol, zelfs in het wat koude eind oktober weer; in Antwerpren zit men liever buiten dan binnen. Er wordt gepraat, veel gepraat, meer dan op terrasjes in Nederland lijkt me. En de Belgen praten wat smeuÔger, het lijkt alsof ze tijdens het praten rekening houden met komma's, niet zo bang zijn in de rede te worden gevallen. Het weer was matig; af en toe wat motregen, af en toe wat zon, maar dat mocht de pret niet drukken. Antwerpen (de naam is blijkbaar afkomstig van handwerken, want er waren altijd veel handwerkers) is een gezellige stad, waar ondanks de vele toeristen de locale bevolking nog steeds het beeld bepaalt.

Voetnotes van Arnon Grunberg (22 oktober 2014). Ik kende de dagelijkse kolom van Grunberg in de Volkskrant; meestal is dat wat ik elke ochtend in die krant het eerste lees. Ooit werd de schrijver Vestdijk een duivelskunstenaar genoemd; die naam is echter zeker van toepassing voor Arnon Grunberg: hij schrijft boeken, verslagen van zijn reisjes naar gevaarlijke gebieden, zoals naar Nederlandse militairen in Afghanistan, houdt lezingen, heeft een plek in de VPRO gids en schrijft ook nog eens zonder onderbreken zijn dagelijkse kolom. Ik wist het niet, maar de Voetnoten zijn ook verzameld uitgegeven. Ik heb nu de uitgave Voetnoot 2 voor me liggen. Het is opmerkelijk, hoe actueel die voetnoten nog zijn en hoe opmerkelijk zijn beschrijving van mensen en oordeel over de maatschappij. Een maatschappij, die hij bekijkt met kritische maar scherpe blik. Hij ziet door de franje heen, wat mensen in het algemeen beweegt. Enkele van zijn meningen of liever vraagstellingen, want hij dringt geen meningen op: Zijn mensen tegen doodstraf? Ja want komt de misdadiger er te gemakkelijk van af; laten we een moordenaar via levenslange opsluiting in gevangenis of TBS liever lang martelen, dat is bevredigener voor onze behoefte aan wraak. En: Het agressief bestrijden van andermans onzin dient veelal om de eigen onzin aan het oog te onttrekken. En over minder behoefte oden in oorlogen: Het grootschalige vernietiging van potentiŽle consumenten is economisch gezien onverstandig. En: Helaas worden dictators zelden opgevolgd door verlichte leiders.meestal worden dictators opgevolgd door nieuwe dictators. Dit boekje geeft ons evenals de nog steeds dagelijks verschijnende voetnoten nieuwe ideeŽn en zet ons aan tot denken. Lees het!

Nederlandse Regering anno 2014 (6 oktober 2014). We hebben nu een staatssecretaris, die iedereen, die zorg nodig heeft, kort op zorg of zelfs helemaal geen zorg meer wil geven. Daaronder zijn veel mensen, die echt zorg nodig hebben, niet zonder kunnen. Daaronder zijn kwetsbare groepen, die zich niet verdedigen kunnen, zoals verstandelijk gehandicapten en kinderen.
We hebben een minister, die zich niets van aardbevingen aantrekt en rustig door laat boren naar gas. Zijn motto vermoedelijk: Laat Groningen maar beven om het Westen luxueuzer te laten leven. En laat de borers doorgaan met goed verdienen. En om een beetje geld bij de aanleg te sparen, maar onze zo belangrijke kust-toeristen industrie de nek om te draaien wil hij nu toestaan windmolens te dichtbij, vlak voor de kust te bouwen
We hebben een minister, die de F16 bommenwerpers zo ongeschikt achtte, dat ze vervangen moesten worden, maar die ze goed genoeg vindt om er nu mee in verre landen te bombarderen zonder burger slachtoffers. Zijn ze nog zo trefzeker, dat er geen burgers geraakt worden en men de bommenwerpers gaat haten?
We hebben een minister, die helpt de banken te steunen door er geld in te pompen, gemeenschapsgeld, wat de belastingbetalers straks moeten ophoesten. Op ons spaargeld krijgen we bijna geen rente meer, zelfs minder dan de belasting er op inhoudt en het kan ons misschien zelfs afgepakt worden. Terwijl hij wel de hele rijken zoals Google en Apple de hand boven het hoofd houdt en nauwelijks belasting laat betalen.
Wij hebben een minister, die de maximum snelheid op veel plaatsen verhoogd heeft tot 130km en ook op de ringwegen van Rotterdam en Amsterdam en andere steden de gemeentes wil dwingen tot toestaan van hogere snelheden.
We hebben een minister met een asiel beleid zonder menselijkheid, die het liefst geen enkele vreemdeling in Nederland wil zien, die zelfs tolken van het Nederlandse leger naar huis stuurt.
En we hebben een minister-president, die trots is op zijn ploeg en trots is op wat hij allemaal al bereikt heeft.

We leven niet alleen langer, maar we sterven ook langer(28 september 2014) - schrijft Rene Gude in NRCweekend van 27 september. Een opmerking, die tot denken aanzet. Want langer leven heeft duidelijk niet alleen voordelen; vaak leven mensen wel langer, maar met allerlei lichamelijke of geestelijke beperkingen of handicaps. Die kunnen variŽren van redelijk gezond met meer "vrije"tijd maar wat minder energiek tot rollatorgebruik tot steeds meer operaties tot zwaar lichamelijk leiden tot dementie aan toe. Natuurlijk is er een oorzakelijk verband. Steeds meer medische kennis maakt langer leven mogelijk maar geeft daarmee nu ook uitstel van sterven, rekken van sterven. Langer leven, zou je kunnen zeggen, vaak ten koste van alles, is uiteindelijk zeer omstreden. Waar ligt de grens? Oorspronkelijk was het in het dierenrijk, waar wij van af stammen, de bedoeling nageslacht te verwekken en groot te brengen, te verzorgen tot het moment van zelfstandigheid. Waar nodig, mede afhankelijk van het al dan niet mogelijke uitsterven van de soort, werden meerdere "nesten" op de wereld gezet met grotere getallen, zoals bijvoorbeeld bij planten of insecten. Maar bij onze directere voorgangers, liepen aantal nesten en aantal nageslacht per nest terug. Het kwam er over het algemeen wel op neer: wanneer de vruchtbaarheid ophield en er niet meer voor de groep en het nageslacht gezorgd moest worden was de tijd voor het individu gekomen om deze wereld te verlaten. Dit doel van het leven: zorgen voor nageslacht en daarna afscheid nemen om plaats te maken voor dat nageslacht, dat nageslacht de kans te geven de zaak over te nemen, is nagenoeg verdwenen. Mensen kunnen en worden geacht nu ook op andere manier creatief zijn dan met het maken van kinderen. Maar houdt die creativiteit op, wat dan? Kan je dan nog spreken van leven?
Steeds meer ouderen met steeds verminderende creativiteit, die niet dood willen, niet willen wijken, en steeds meer medische kennis die hen daarbij helpt, die hen het sterven ook als ze het zelf willen vaak belet.

Terug van vakantie (24 september 2014). Ik ben weer terug in Nederland na een aantal weken trekken door mijn geliefde Frankrijk. Wat heeft dat land toch een prachtige natuur en leven de mensen ogenschijnlijk meer op straat, gemoedelijker, communicatiever. We waren dit keer o.a. in Reims, wat behalve de beroemde kathedraal ook een heel drukke restaurant/cafť-straat heeft, waar men tot laat in de avond zit te drinken en eten en waar veel studenten rondlopen. En in de Drome, waar we als experiment een week een appartement hadden gehuurd in Montbrun. Prachtig berg landschap met overal de Mont Ventoux op de voorgrond of achtergrond. Veel fietsende toeristen, die deze fameuze berg gingen beklimmen. Maar ook buiten de Ventoux heel veel mooie natuur. En een tamelijk dun bevolkt gebied met veel heel kleine dorpjes, met voor Franse begrippen weinig barretjes en cafeetjes en restaurants. En verder waren we in onze oude woonplaats Sainte Maxime, alweer drukker dan een paar jaar geleden, ondanks de crisis, nu september steeds meer een vakantie maand is geworden voor mensen zonder schoolgaande kinderen. De straten vol, vol, vol met slenterende toeristen. En het weer uitstekend, de stranden aardig vol. Terug naar Nederland via de route Napoleon, een van de mooiste wegen die ik ken, en via de Beaujolais. Onze hotel eigenaar daar vertelde, dat September zijn drukste maand is nu zoveel toeristen het oogsten van de druiven bezoeken - en mogelijk ook meteen wijn proeven en kopen. De Beaujolais wijn is kennelijk weer helemaal terug. Wij reserveren zelden hotels, zien wel waar we uitkomen, maar hadden nu een paar keer "de laatste kamer", dus geen enkele keus. Na weken mooi en warm weer nu een grauwe dag hier in Alkmaar, goed om weer eens achter de computer te gaan zitten. Want die had ik echt niet nodig op reis.

Belastingdienst: leuker kunnen we het niet maken, wel gemakkelijker. (25 augustus 2014) Dat zegt de belastingdienst zelf. Maar helaas ook niet eerlijker, denk ik daarbij. Want het is langzamerhand zo, dat vrijwel alleen mensen met vast salaris of pensioen echt de volle belasting moeten betalen, die bij hun inkomen past; hun gegevens zijn met computer bestanden te controleren. De rijke particulieren en rijke bedrijven hoeven dat niet. Voor hen heeft de belastingdienst allerlei mogelijkheden gecreŽerd, om belasting betalingen sterk te verminderen of zelfs helemaal te ontwijken. Ik heb het nu niet over de vele fouten van de belastingdienst met uitkeringen, huur toeslagen, etc. Ik kan geen volledige lijst noemen, maar in de laatste paar jaar zijn al heel wat kostbare fouten gepubliceerd, die ons land veel geld gekost hebben. Nee, ik heb het over belasting verminderingen, die structureel zijn, wettelijk toegestaan. Zoals de vele loopholes voor rijke particulieren en zoals ook de min of meer officiŽle (maar vaak wel geheimgehouden) belasting afspraken met grote bedrijven en kantoren van ook in het buitenland werkende firma's, het toestaan van winst verschuivingen enz enz. Het belasting opleggen, zoals het nu werkt is volkomen oneerlijk: vrijwel alleen mensen met een vast inkomen betalen de volle mep en betalen zo ook een onevenredig groot gedeelte van de staats uitgaven.
"Leuker kunnen we het voor de vaste inkomens niet maken, wel gemakkelijke voor de rijken, maar zeker niet eerlijker." zou als spreuk beter bij het al zo lang gevoerde beleid passen.
Overigens is het wellicht toch de politiek die de regels voor de belastingdienst opstelt en daar voor verantwoordelijk is en moeten die regels door de belastingdienst alleen maar opgevolgd worden.

Astrologie, wat kan je ermee? (15 augustus 2014).Eťn van de belangrijkste manieren, waarop Astrologie mensen kan helpen via de geboorte horoscoop wordt zo mooi verwoord in het al oude boek Astrology for the Millions van Grant Lewi: "We cannot make people other than they are; but we can assist them to the discovery of what they are, and safe them long years of struggle in finding themselves by the hit-or-mis business that makes up ordinary undirected experience. We can indicate to everyone what they may aspire to; we may encourage them to develop to the utmost limit of their capacities; and tell them when they have reached the limit beyond which all their best efforts will be merely nerve-racking and fruitless."
Vertaald:
"Wij astrologen kunnen mensen niet anders maken dan ze zijn; maar we kunnen hen helpen met het ontdekken van wie ze zijn, en hen zo lange jaren van worsteling besparen om zichzelf te vinden via de val-en-opstaan methode van de normale ongerichte ervaring. We kunnen iedereen aangeven waar ze naar kunnen streven; we kunnen hen aanmoedigen zich te ontwikkelen tot de grens van hun capaciteiten; en hen vertellen wanneer ze hun limiet bereikt hebben en waarbuiten al hun verdere inspanningen slechts spanningen zouden veroorzaken zonder resultaat."
Hetzelfde geldt ook voor relaties: astrologie kan aangeven hoe die zo goed mogelijk kunnen worden ingevuld. Partners kunnen dan niet alleen zien hoe ze zelf in elkaar zitten, maar zien dat ook bij hun partner. En zien dan hoe beter met elkaar om te gaan.
Zie ook mijn astrologie pagina.

Schiphol, nog meer lawaai en luchtvervuiling komt eraan (15 augustus 2014). Schiphol nieuwbouw, doorgroei staat op de voorpagina van de Volkskrant, in een artikel van Marcel van Lieshout. Het aantal reizigers moet doorgroeien van een dit jaar verwachte 52 miljoen naar 62 miljoen. Over de daardoor verhoogde geluidshinder is het artikel (uiteraard, want gebaseerd op informatie van Schiphol zelf) optimistisch; de verhoging van het benodigde aantal vluchten wordt "conservatief" geschat en een verwachte vermindering van geluid per vliegtuig zeer optimistisch. Bovendien neemt het artikel (immers gebaseerd op informatie van Schiphol zelf) de kwade gevolgen van de brandstof afval op onze gezondheid helemaal niet mee.
Wij leven in Nederland op 1 van de dichtst bevolkte gebieden op aarde en tegelijkertijd wil Schiphol met steun van onze Regering 1 van de grootste overstap luchthavens ter wereld zijn.
Groei van Schiphol boven alles.
Meer geluidsoverlast (en die is al zeer substantieel in steeds grotere cirkel om Schiphol heen) is daarbij blijkbaar geen punt van overweging. En de toenemende gezondheidsproblemen die daar het gevolg van zullen zijn spelen kennelijk al helemaal niet mee, worden zelfs niet genoemd. De effecten die de olie-achtige geloosde brandstof afvallen met veel kwalijke stoffen nu al op de gezondheid hebben en die straks nog zullen toenemen over een steeds groter deel van Nederland worden door Schiphol en Regering genegeerd of ontkend.
Hoeveel kankers, hoeveel long- en ademhalingsziekten worden veroorzaakt door vliegtuig afval en wat zijn daarvan daarvan de behandelingskosten, om niet eens te spreken over het leed van de betrokkenen. Als je dat mee rekent, is Schiphol economisch dan nog wel zo aantrekkelijk?
Schiphol uitbreiden, het is onverantwoordelijk en leidt alleen maar tot meer vervuiling van onze Nederlandse lucht, tot meer zieken en doden. Het dodental van het recente vliegtuig ongeluk boven de Oekraine waar we ons wel druk om maken, valt daarbij volledig in het niet.

Hans Brinckmann en IJsbrand Rogge, creatieve vrienden (4 augustus 2014). Het doet er niet altijd toe, dat je een passie uitstelt of tijdelijk ondergeschikt maakt aan een baan waarmee je geld verdient. Hans Brinckmann is een tachtiger en leeftijdgenoot, vriend vanaf het moment, dat we elkaar in 1953 in Kobe,Japan, ontmoetten. Nu schrijft hij, na een leven als bankier, het ene boek na het andere. Dat kan dus als je het geluk hebt dat op die leeftijd de hersens nog goed functioneren en je de energie en discipline hebt om creatief te blijven. Over zijn laatste, 6e boek schrijft hij: "In the Eyes of the Son", is a character-based novel, unusual in that it focuses on the realities of life in some of the countries I lived in between the 1950s and the early 1980s: post-war Holland, still-colonized Singapore, wind-swept Chicago, and New York with its racial tensions. The story is full of human drama, rich in dialogue, and with a healthy dash of humor and, well, intimacy. For further information go to http://www.savantbooksandpublications.com of naar zijn website www.habri.co.uk.
Ook mijn andere "oud-Japan-vriend" vanaf 1953, IJsbrand Rogge, is de tachtig gepasseerd en actief en creatief bezig, o.a. met zijn verzameling oude foto's en films over Japan en Hongkong op youtube. Zijn uitgebreide, interessante website is http://www.xs4all.nl/~wichm/index.html. Het aantal onderwerpen, dat hij behandelt, is te veel om hier even op te noemen.

Zomer (3 augustus 2014). Vanochtend zit ik lui (of niet-lui, want mijn denken gaat door) op mijn balkon te genieten van de zon en maak een haiku (5-7-5-lettergrepen Japanse dichtvorm):

Lui zonnig balkon
ik zie hoe overbuurman
zijn huis weer schildert

Oorlog en oorlogs ervaring (1 augustus 2014). Het valt mij op, hoe ophitserig de media, zelfs "kwaliteits" kranten als NRC en Volkskrant praten over harde maatregelen tegen Rusland, desnoods dreigen met oorlog. Ik heb de 2e wereldoorlog zeer bewust meegemaakt, maar de redacteuren en columnisten zijn veel jonger en weten in feite niet waar ze over praten. Oorlog is verschrikkelijk en zelfs niet geschikt als "laatste redmiddel". De media doen alsof het een spelletje is, maar dat was het al niet in 1940-1945 en dat is het zeker nu niet meer, met de steeds meer geweld zaaiende wapens. Verslaggevers en schrijvers, bedenk toch wat je over oorlog schrijft, radio, tv en kranten, wees toch voorzichtig, roep mensen niet op tot haat en tot oorlog, verdiep je eerst eens in het materiaal voordat jullie je oorlogszuchtige wijsheden spuien.

KPN, onze nationale trots (27 juli 2014). Laat ik beginnen de KPN een compliment te geven: alle medewerkers, zowel die aan de telefoon als bezoekende technici als die in hun winkels zijn aller-vriendelijks en behulpzaam. Of ze ook milieubewust en commercieel scherp genoeg zijn vraag ik me af na een recente ervaring. Ik heb sinds kort een wat uitgebreider pakket voor telefoon, tv en internet en een technicus zou na telefonische afspraak komen voor installatie. Een week voor zijn komst kreeg ik onverwachts een grote doos toegestuurd. Bij navraag werd mij verteld, dat daarin een nieuw modem zat, wat ik nodig zou hebben bij het nieuwe abonnement. Toen de technicus kwam bleek mijn bestaand modem echter reeds up-to-date genoeg. "Wat doe ik met het nieuwe - onuitgepakte - modem", vroeg ik. Het antwoord was dat ik het mocht houden. Ik vond dat wat vreemd en bracht het daarom naar de locale KPN winkel. Daar werd me gezegd, dat ze het (nieuwe, onuitgepakte) modem zouden vernietigen; vernietigen was voor hen goedkoper dan opsturen naar het technisch centrum.
Je kan het je toch niet voorstellen: mij een nieuw modem toesturen wat ik niet nodig had en dat nieuwe modem dan vernietigen omdat terugsturen te veel kost. De wegwerp maatschappij ten top. KPN zal wel niet de enige zijn die zo met zijn nieuwe apparatuur omgaat, maar het geeft ook wel te denken hoe KPN commercieel in elkaar zit en waarom ze het financieel niet zo supergoed doen. Misschien kan de nieuwe financiŽle man, ex-minister de Jager dit soort verspilling aanpakken?
Ik wil hieronder ook graag de reactie van KPN zetten, welke ik 1 augustus ontving: "Allereerst bedankt voor je compliment, goed om te lezen dat je naar tevredenheid bent geholpen door onze collegaís. Wij stellen bij KPN graag alles in het werk om onze klanten goede service te verlenen. Echter, waar gewerkt wordt, worden helaas ook wel eens fouten gemaakt. Dat bewijst het tweede gedeelte van je blog wel. KPN is zeer bewust bezig met de wereld om ons heen en de samenleving waarin wij leven, ook het milieu heeft bij ons een streepje voor. Wij betreuren het dan ook dat deze informatie aan je is verstrekt. Voor alle modems geldt dat wij ze graag retour ontvangen, dit kan door ze op te sturen (zie de link onderaan dit bericht), maar ook de monteur kan het modem weer meenemen. De modems die gebruikt kunnen worden met onze huidige producten en diensten worden, na uitgebreide keuring, weer hergebruikt. De modems die te oud zijn geworden voor gebruik, worden onder toezicht van strenge milieuregels, uiteindelijk gerecycled. We blijven werken om deze informatie binnen onze hele organisatie beter bekend te maken, op die manier doen we niet alleen onszelf, maar ook de samenleving waarin we wonen, een groot plezier. Bedankt dat je dit verhaal met ons hebt gedeeld."

VPRO's zomergast Freek de Jonge en creativiteit (21 juli 2014). Gisteravond ademloos gekeken naar Zomergasten met Freek de Jonge. Zoals hij aan het eind zei: Hij gaf zich aan het programma met heel zijn hart. Prachtige fragmenten, die zijn meningen en overtuigingen en levensvisie naadloos ondersteunden. Een rijkdom aan raadgevingen voor het uiten van creativiteit, zonder een zweem van arrogantie of betweterigheid. Freek sprak vanuit zijn eigen ervaring en daar kon ik veel van leren. De grondprincipes voor creatief leven: (Zelf)Vertrouwen, discipline, concentratie, daar gaat het om. En dat bracht Freek voortreffelijk aan mij over.

Amerikaanse tv en democratie (20 juli 2014). Het is bekend, dat de vrij populaire zender Fox zeer conservatief is, zeer partijdig in zijn uitzendingen en dat veel van zijn omroepers vaak weinig van de waarheid heel lijken te laten, vooral als het over hun politieke tegenstanders de democraten gaat. Er zijn ook andere zenders en andere programma's, zoals de Tonight Show, een vrij kleurloos en saai programma, in Nederland uitgezonden door BNN, maar ik wil Uw aandacht speciaal vestigen op The Daily Show van Yon Steward en The Colbert Report van Stephen Colbert. Beiden keiharde, vaak sarcastisch-kritische programma's met het tonen en aanvechten van maatschappelijke misstanden, en dat met zeer veel humor. O.A. met veel uitspraken van presentatoren en gasten van de zender Fox News, waar de leugens voor het oprapen liggen.
Het is jammer dat de Daily Show en de Colbert Report niet door een Nederlandse omroep zijn overgenomen voor heruitzending; anderzijds zijn ze op Comedy Center Extra (bij mij kanaal 309) een 3x per dag te zien: in de loop van de ochtend, 's avonds kwart over 7 en kwart over 11. Beide shows komen meteen na elkaar. Het is een pluspunt voor Amerika, dat beide programma's er zijn en veel kijkers trekken; dat geeft je weer hoop voor de democratie in Amerika; niet alleen door rijke conservatieven gesteunde programma's kunnen er bestaan. Yon Steward is er al lang met zijn kritiek op politici; Colbert werkte eerst als zijn assistent maar gaat nu in zijn eigen programma nog een stapje verder. Onderwerpen van vandaag o.a. midden en zuid Amerikaanse kinderen, die het land binnen proberen binnen te komen en opmerkingen daarover op Fox van o.a. Palin, die het feit beklagen, dat deze kinderen opgevangen worden voor deportatie in een 4sterren hotel. "We houden heel veel van kinderen, maar we hoeven toch niet te betalen voor een verblijf in een luxe hotel met zwembad, sauna en de meest luxe faciliteiten". Terwijl het in werkelijkheid een volkomen verwaarloosd 10erangs hotel betreft, waar de kakkerlakken in het rond kruipen. "Laat ze zelf de hotelkosten verdienen" zegt de Fox zegman verder. Ja" zegt Colbert dan sarcastisch, "want met hun kleine vingertjes kunnen ze dingen doen die wij niet meer kunnen".
Ga deze programma's zien; enerzijds geven zij een gruwelijk beeld van hoe de teaparty en andere politici de feiten kunnen verdraaien, maar anderzijds is er ook weer het mooie, dat de leugens getoond en de waarheid gezegd mag worden. Nog een opmerking van de teaparty politici vandaag: "Obama is een gruwelijke dictator en kan en moet afgezet worden, maar we wachten er nog maar even mee omdat het ons nu stemmen zou kosten".

Vliegtuig ramp (19 juli 2014). Een vliegtuig van Malaysian airways verongelukt of vermoedelijk neergeschoten boven Oekraine brengt heel wat emoties en reacties los. Voor de familie en vrienden van de slachtoffers een ramp. Mensenlevens hebben verschillende waarde, afhankelijk van hun afstand. Het meest waardevol zijn partners, kinderen, familieleden, dan mensen uit hetzelfde dorp, buurt, land. Hoe verder weg, hoe minder waard kan je wel zeggen. Een paar honderd Nederlanders in een neergestort vliegtuig zijn meer waard voor ons dan een miljoen doodgehongerde Afrikaanse kinderen, dan duizenden verminkte kinderen in India, dan grote aantallen slachtoffers van een burgeroorlog in de Soedan. En ook het aantal per gebeurtenis is belangrijk. Een vliegtuig ongeluk schokt meer dan een auto ongeluk, ook al sterven er jaarlijks veel meer mensen in auto's dan in vliegtuigen. En dan zijn er nog de politieke motieven. Als de Amerikanen per ongeluk een vliegtuig neerschieten (dat is al eens gebeurt), dan is het echt een ongeluk, want de Amerikanen zijn nu eenmaal een bondgenoot en daarmee inherent niet slecht, maar als zoiets in de buurt van Rusland gebeurt, voor velen nog steeds de vijand, dan zal er wel meer achter zitten. En wordt het ongeluk bovendien uitgespeeld door Amerika en Navo landen om meer invloed in de Oekraine te verkrijgen om zo straks wapens vlak bij de Russische grens te kunnen plaatsen.
Het leed van familie en vrienden is echt, maar de politici, die nu zo vol verdriet elkaar op tv verdringen lijken mij wel zeer hypocriet.
Er worden in de wereld enorm veel wapens verkocht, elk jaar nog geavanceerder en vernietigender; grootste leveranciers Amerika, Rusland, China, Engeland, Frankrijk en Duitsland, terwijl ook Nederland zijn steentje aardig bijdraagt. Die landen verdienen er jaarlijks miljarden aan. En voelen zich kennelijk niet schuldig dat ze zo de middelen leveren voor grote moord partijen en dus in feite medeplichtig, medeschuldig zijn. Geld maakt immers alles geoorloofd denken veel Westerse en andere politici!
Het zou mooi zijn als er eens meer gekeken zou worden naar die wapenhandel en als de wapen leveranciers en wapens leverende landen mede schuldig verklaard zouden worden door de Verenigde Naties of in een rechtszaak.
Misschien kan dat wel de winst van dit vliegtuig ongeluk zijn: dat men niet alleen gaat kijken wie de eventuele raket heeft afgevuurd, maar ook: wie de eventuele raket verkocht en geleverd heeft en dus ook mede-schuldig is. En als men dit principe dan in de toekomst ook voor alle wapen slachtoffers zou gaan toepassen! Want wat zou dat de wereld een stuk vreedzamer maken!

Astrologie en relaties (2 juli 2014). Veel mensen kennen wel het begrip en de vele mogelijkheden van een geboorte horoscoop en de enorme kennis, die je daarmee van jezelf krijgt, maar niet de mogelijkheden van een relatie horoscoop, waarbij de geboorte horoscopen van 2 mensen (meestal partners, maar dat hoeft niet; het kunnen ook ouders en kinderen of andere relaties zijn) samen bekeken worden. In een tijd, waarin zoveel huwelijken en andere relaties misgaan en al dan niet uitdraaien op een scheiding of verwijdering is dat jammer. Want een relatie horoscoop legt heel duidelijk de verbindingen tussen 2 mensen bloot, laat in een overzichtelijk schema zien, waar de contacten soepel verlopen, waar moeilijker; waar men elkaar waardeert of ergert. En leert hoe men elkaar beter kan begrijpen en waarderen. Het is jammer, dat van de relatie-horoscoop in feite te weinig gebruik gemaakt wordt, waardoor kleinere of wat grotere misverstanden niet altijd op de beste manier opgelost worden en kunnen groeien tot struikelblokken van de relatie. Helaas wordt van de relatie horoscoop te weinig gebruik gemaakt. En zo wordt een relatie vaak beŽindigd, met alle nare gevolgen voor de kinderen en enorme financiŽle kosten, zonder de oorzaken van de problemen eens goed door te nemen en eens met astrologische hulp te kijken wat het aandeel van de ander en wat het aandeel van jezelf is. Je hebt dan ook minder kans in een volgende relatie dezelfde fouten te maken, die best verbeterd kan worden.

Vakantie op Madeira (1 juli 2014) Ik was de afgelopen week met vakantie op Madeira, het bloemen eiland. De hoofdstad Funchal, waar ik alleen maar langs reed, is flink gegroeid, maar de kleine dorpjes zijn nog even dorps, de locale bars nog even kleinschalig en de wegen nog even steil omhoog of omlaag lopend. Als je tenminste de nieuwe wegen vol tunnels een beetje mijdt. Wij hadden een huisje gehuurd in een klein dorpje in het Zuid-Westen, waar de kans op zon groter is dan in Funchal of ten Oosten of Noorden daarvan en van toeristen was weinig te bekennen. Wat Duitsers, wat Nederlanders, enkele Engelsen. Maar als je gaat wandelen langs de Levada's, de kleine irrigatie kanalen, dan kom je toch maar heel weinig mensen tegen. Een eiland vol bloemen, vol natuur, vol rotswanden en kliffen, met veel wandel mogelijkheden en met bijzondere vis- en schelpdier gerechten. En een prachtig klimaat - wat wil je nog meer?
Er is een keerzijde: werkloosheid. Bij bushokjes zag je vaak mannen zitten, die kennelijk geen werk hadden en ook geen kans dat nog te vinden.

Nederlanders in vreemde krijgsdienst (19 juni 2014). Opeens weer een actueel onderwerp; steeds meer Nederlanders gaan vechten in andere landen en wat doen we ermee. Het laatst dat het onderwerp actueel was, was mogelijk tijdens de Spaanse burgeroorlog, die uiteindelijk gewonnen werd door Generaal Franco. En ook tijdens de wereldoorlog van 1940-1945 traden Nederlanders in dienst van een vreemde mogendheid, maar toen was het met duidelijke toestemming van de Nederlandse Regering in Londen. En nu doen we als Nederlands leger, dus goedgekeurd door regering en niet individueel mee aan Navo acties. Maar goed, de kwestie is nu weer actueel: wat gebeurt er met Nederlanders die zich individueel en zonder regeringstoestemming bij een vreemde krijgsdienst aangesloten hebben, als ze straks naar Nederland terug willen komen? Want het lijkt er toch op z.n minst op, dat ze een strafbare daad hebben gepleegd. Ik dacht altijd, dat voor alle Nederlanders het dienst nemen bij een niet-Nederlandse krijgsmacht strafbaar was en automatisch leidde tot verlies van de Nederlandse Nationaliteit en het Nederlandse paspoort. Maar dat is blijkbaar niet zo of niet meer zo. Waarom anders de discussie? Het vreemde is, dat je zowel de VVD als de PVDA, onze regerings coalitie partijen, er niet over hoort. Ze laten de aanzet voor een discussie, voor maatregelen voor de zoveelste keer over aan een oppositie partij. En waarom? Een probleem gaat niet weg als je doet alsof het niet bestaat, heren en dames van de VVD, van de PVDA., van andere over dit onderwerp zwijgende partijen. Je mag zijn voor afnemen van de Nederlandse Nationaliteit en het Nederlandse paspoort, of tegen die maatregel, andere maatregelen beter of effectiever vinden, maar je moet dit toch wel zeer belangrijke onderwerp niet negeren, het zo snel mogelijk op de agenda zetten, want het is al laat, al bijna middernacht. En het probleem van vreemde krijgsdienst komt in de hele wereld steeds meer voor.

Een ingewikkelde fantasie (18 juni 2014). Van de Japanner Haruki Murakami heb ik al veel gelezen; altijd verhalen vol fantasie. En nu zag ik opeens in de plaatselijke bibliotheek staan "Ten Zuiden Van De Grens" en las dat in een paar dagen uit. Murakami is een merkwaardig schrijver; totaal Japans aan de ene kant, tegelijk ook Westers. In dit boek gaat het over 1 persoon, hoe die leeft, over zijn herinneringen en het leven nu. Hoe ingewikkeld kan denken, kan fantasie een leven maken? Is er een doel, kan je veel of weinig of zelfs niets met een ander delen? Naast een ander leven met routine als hoofdmoot? Op de een of andere manier raakt de fantasie van Murakami je altijd, vaak toch wat oppervlakkig, afstandelijk. Maar in dit boek werd ik veel persoonlijker geraakt. Gebeurt er veel, is het spannend? Nee, het meeste is niet schokkend, gebeurt in het hoofd van hoofdpersoon Hajime, maar het gaat dan wel om een aantal thema's die me raken. Jeugd, school, oude relaties, allemaal verbonden met een nu, zonder einde, zonder conclusie. Alles blijft open staan. Ik kan er zelf einden bij bedenken, als ik dat tenminste wil.

Erik Staal, de moderne "topbaas" (14 juni 2014). Erik Staal is het perfecte voorbeeld va de moderne manager. Als je een broodje steelt bij de bakker als normale sterveling ga je de bak in, maar als je de firma waarvoor je werkt en ook de maatschappij voor miljoenen of zelfs miljarden oplicht door ongeoorloofd en onkundig (zeg maar stom) handelen, en daarvoor dan ook nog jezelf miljoenen laat incasseren, dan ga je vrijuit, hoeft geen spijt te betuigen en niets terug te betalen.
Hoe is dit fenomeen ontstaan van de "moderne" top-manager, die ongestoord zijn gang kan gaan? Te veel macht bij 1 persoon en daarbij commissarissen, die hun functie alleen maar zien als extra inkomen en volkomen falen in hun functie als controleur? Geen directeurs meer met bestuurders als laatste beslissingsraad, maar de directeur, die zichzelf bestuurder heeft genoemd en zo minder met anderen rekening hoeft te houden? Is het besturen moeilijker geworden? Nee, maar men is over gegaan van team-management naar de dictator-bestuurder. Men kent hem onfeilbaarheid toe, geeft hem een goddelijk salaris, en is dan achteraf verbaasd als dit absurde systeem van alleen-heerser niet werkt. Het systeem van de bestuurder die steeds arroganter wordt, die steeds meer op een voetstuk geplaatst wordt en zo steeds meer onverantwoorde risico's gaat nemen met andermans geld, die geen tegenspraak van medewerkers duldt? En dat alles met vaak eigenhandig vaststellen van eigen salaris en financiŽle extra's. En bovendien in het absurde vertrouwen dat hij nooit voor zijn fouten gestraft zal worden en bij ontslag zelfs nog een extra premie krijgt. Hoe heeft zich dit alles kunnen ontwikkelen, vooral bij stichtingen met een publieke functie? Erik Staal en zijn gedrag bij Vestia zou een voorbeeld moeten worden van een ommekeer naar het benoemen van managers met verantwoordelijkheidsgevoel, naar verantwoordelijke managers. Hij zou op de schandpaal op de publieke markt moeten staan, gedwongen moeten worden tot inlevering van zijn volledige en zo onterecht verdiende financiŽle beloningen en ook op zijn privť bezittingen voor zijn wangedrag aangesproken moeten worden. Waar is de Nederlandse staat, de Vestia huurder, die het niet langer pikt, die Erik Staal aanpakt? Hoe lang gaan we nog door met almachtige, onverantwoordelijke managers, met politici en anderen, die gokken met ons geld, hoe lang nog tot het volk dit niet meer pikt en in opstand komt? Want verantwoordelijk zijn ze en het is hoog tijd dat ze daar aan gehouden worden.
En natuurlijk, ook toezichthouders, die wel hun beloning accepteren (een beloning die mogelijk stijgt naarmate ze de directeur/bestuurder minder lastig vallen) maar geen toezicht houden, zouden aangepakt moeten worden wegens plichtsverzuim.

Zadkine (10 juni 2014) is in Nederland misschien wel het meest bekend door zin beeld in Rotterdam van de Verwoeste stad, waarbij ik dat beeld altijd zag (ik werkte er een aantal jaren vlak bij) als juist een zich weer oprichtende stad vol hart. In Frankrijk bezocht ik het Zadkine museum in Arques, een piepklein, oud plaatsje ten Noordwesten van Cahors. Dat museum is zeker een bezoek waard, mede door de beelden die er mogen staan van het Zadkine museum in Parijs. Misschien komen zijn beelden in dit rustige dorpje van wat mooie oude gebouwtjes zelfs wel beter uit. De beelden staan zowel buiten om het museum heen als binnen en ook het plaatselijk kerkje laat nog wat Zadkine zien. Een aanrader dus, een flinke omweg (de bekende Michelin waardering) zeker waard.

Bezoek aan Frankrijk (9 juni 2014). Ik ben net terug van een paar weken vakantie in Frankrijk, trekkend langs Dordogne en Lot gebied. Wat heeft dat land nog een ruimte voor natuur, voor rivieren en rotsen, voor kastelen en oude gebouwen, voor marktjes met natuurlijke producten, voor cafťs waar men tussen de middag eet, met volle terrasjes al dan niet verwarmd afhankelijk van weer. Natuurlijk, ik ben francofiel en dus niet neutraal, maar toch heb ik steeds het idee, dat men in Frankrijk meer eerbied heeft dan in vele andere landen voor mooie dingen en voor kwaliteit en voor het verleden en daar nog geld voor wil betalen. Oude gebouwen worden opgeknapt, prachtig gerestaureerd. Gemeentehuizen zijn vaak juweeltjes bewaard uit eerdere tijden. Natuurlijk er zijn ook de lelijke flatgebouwen rond de grote steden, maar veel moois wordt toch behouden. Kortom, zo verfrissend om te zien dat niet alles gesloopt wordt, moet wijken voor iets moderns, dat er geld beschikbaar is voor dingen van waarde. Als je dan weer terug rijdt naar huis, wat is BelgiŽ dan opeens rommelig, wat is Nederland vol.

Europa, verkiezingen, oorlog (12 mei 2014). En terwijl de Europese verkiezingen er aan komen en veel Europese regeringsleiders hun eigen falen afschuiven op Europa ("ik zou het in Nederland veel beter hebben gedaan als ik maar mocht van Europa" zeggen ook de Nederlandse politici, heel hypocriet, want ze hebben wel steeds meegestemd voor alle Europese maatregelen), moeten we met z'n allen niet vergeten, dat, dank zij de EEG , we sinds 1945 in Europa geen onderlinge oorlogen meer gehad hebben, een unicum, waar we heel dankbaar voor moeten zijn. Daarom alleen al: toch van harte stemmen voor de EEG!

Oorlogs herdenking - de doden en de bevrijding, (5 mei 2014) het hoort er allebei bij. Hoewel, veel oorlogen beginnen niet met een bezetting en eindigen niet met een bevrijding. Veel oorlogen zijn onsamenhangend, kleinere groepen tegen elkaar, ergens ver we,g, met op en neer gaande strijd. De 2e wereldoorlog (want het Westen was nu eenmaal de wereld, het machtscentrum) ging over 2 partijen waarbij de eerste, de aanjager veel landen kon bezetten, veel mensen kon doden en waarbij de tweede uiteindelijk won, mede dank zij een technische overmacht, bommenwerpers, misschien ook een betere moraal, een beter geweten, maar uiteindelijk ook veel mensen dodend. Zoals de historicus Toynbee al zei: helaas neemt in oorlogen de overwinnaar heel veel van de slechte eigenschappen van zijn tegenstander over, gaat dezelfde of nog dodelijker wapens gebruiken.
Ik was bij het begin van de oorlog 12 jaar, 17 aan het eind (te jong om te vechten, niet te jong om te zien) en hoorde vandaag de schrijver en politicus Terlouw, die 4 jaar jonger is dan ik, praten over zijn ervaringen. Mijn ervaringen over de oorlog, ik praat er niet graag over, kijk ook niet graag naar oorlogsfilms. Op mijn zolderkamertje hoorde je 's nachts de granaatscherven van het Duitse afweergeschut neerkletteren, een sinister geluid. Een tijdje lang verrzamelden we de granaatscherven. We hadden honger, mensen werden opgepikt en weggevoerd, we hielpen onderduikers. Ik en mijn vrienden waren nog net te jong om persoonlijk gevaar te lopen. Ik denk niet veel aan die oorlog; wil dat ook eigenlijk niet, maar het is wel deel van mijn leven. Mijn vader, geboren in 1900 maakte zelfs 2 oorlogen mee, hoewel Nederland bij de eerste "neutraal" was. Er zit in mij toch een wat verborgen, onderdrukte angst voor oorlogen; dat hebben vermoedelijk alle mensen, die nu boven de 80 zijn. Een hevige afkeer van onderdrukking, van bevelende officieren en marcherende soldaten, van welk land of welke partij dan ook. Oorlog is een ramp, een onbeschrijfelijke, onmenselijke ramp. En toch, de wereld is nog vol van oorlog, onderdrukking, van gevechten met steeds gemakkelijker verkrijgbare, steeds krachtiger wapens, met steeds jongere soldaten, met dictators en terroristen, met autoritaire regeringen en fanatiekelingen, met stammen en stam-oorlogen, met mensen, die alleen maar hun eigen waarheid kennen en voor wie de "ander" zo vaak een vijand is.
Het beangstigt me, dat er de laatste tijd weer meer oorlogsfilms vertoond worden, met zogenaamde helden, alsof we weer klaargestoomd moeten worden voor een nieuwe oorlog.

OekraÔne (23 april 2014), een groot, vruchtbaar land, liggend tussen Europa en Rusland in. Na vorige opmerkingen over de gebeurtenissen in de Krim (die ik maakte zonder veel feitelijke kennis van zijn verleden) heb ik me wat verder in de geschiedenis van de OekraÔne verdiept. Veel informatie staat in het boek Imperium van Ryszard Kapuscinski, wat trouwens in eerste instantie ook veel informatie bevat om het hele Russische rijk beter te leren begrijpen.
Als je over de gebeurtenissen in de Krim en dus de OekraÔne praat of denkt moet je wat weten van zijn geschiedenis. Er waren in feite 2 OekraÔnes. Een Westelijk OekraÔne, het vroegere Galicie, deel van het vroegere Polen, waar de bewoners OekraÔens spreken en zich 100% OekraÔners voelen en daar trots op zijn. En een Oostelijk deel, waar meer dan 13 miljoen etnische Russen wonen. In dit Oostelijke deel heeft Stalin in 1932/1933 van de oorspronkelijke bevolking een paar miljoen boeren laten doodhongeren en tienduizenden intellectuelen laten terechtstellen. De OekraÔnische taal werd door Stalin verboden, op scholen mocht alleen Russisch onderwezen worden; de helft van de 52 miljoen OekraÔnische bewoners spreekt daardoor geen of slecht OekraÔnisch. Wat moet je, na zo'n geschiedenis met uitmoording van een groot deel van de oorspronkelijke bevolking en gedwongen russificatie van de bevolking? Het is in zekere zin verwonderlijk, dat er niet meer haat, verdeeldheid was voordat Poetin de Krim bezette. En verwonderlijk, dat Europa, mede door slechte kennis van de geschiedenis, niet eerder aan Oekraine morele en materiŽle steun gaf en met meer kennis van zaken doeltreffender en tactischer optrad. Kan je het de oorspronkelijke Oekrainische bevolking kwalijk nemen dat ze onafhankelijk wil zijn en meer bij Europa wil horen? Nee. En kan je het het Russisch sprekende, deels gedwongen geÔmporteerde deel van de bevolking kwalijk nemen, dat ze wat meer zelfstandigheid wil, zonder bij Rusland te willen horen? Ook niet.
Maar kan je het de domme Europese (en Amerikaanse) politici, zonder historische kennis van het land, kwalijk nemen dat ze zich door het pragmatisch optreden van Poetin volkomen lieten overvallen? Hadden ze niet even de moeite moeten nemen, evenals de media trouwens, om zich wat beter op de hoogte te stellen van niet alleen heden maar ook verleden van de OekraÔne? En hadden ze niet eerder moeten denken aan humanitaire in plaats van met militaire machtsmiddelen te zwaaien? Europa en Amerika verdienen om het maar even zachtjes te zeggen zeker geen schoonheidsprijs. EgoÔstische machtspolitiek lijkt daar nog altijd gangbaar.

De vlees maffia. (10 april 2014). In de media wordt nog wel eens geschreven, nu pas weer, over de vlees maffia, die probeert bijvoorbeeld paarde vlees te verkopen als rundvlees, etc. etc. Maar de echte vlees maffia zijn niet die handelaren; het is de vlees industrie, die kippen, varkens en rundvee vetmest onder de meest afgrijselijke omstandigheden om maar wat meer opbrengst te krijgen, die de beesten slacht op de goedkoopste en meest afgrijselijke manier. Die echte vlees maffia heeft zoveel invloed op politici en regeringen, dat men ze geen strootje in de weg legt, ze onbelemmerd hun gang laat gaan. En U, groot deel van mijn lezers, U koopt en eet dat vrees zonder protest, zonder u af te vragen hoe het op Uw tafel komt. Ook U laat deze vlees maffia volkomen hun gang gaan.

Ryszard Kapuscinski, universeel reisjournalist, filosoof, schrijver, geschiedenis kenner, reporter van de Eeuw. (3 april 2014) geboren 4 maart 1932 in Pinsk, toen nog Pools, nu Wit-Russisch, en gestorven 23 januari 2007 in Warschau, schreef vele boeken over zijn vele reizen met achtergronden waarom dingen gebeurden en nog gebeuren. In zijn boek Reizen met Herodotos vertelt hij hoe hij zijn eerste reizen maakte met de "Historien" van Herodotos altijd bij zich en daaruit leerde gebeurtenissen in de wereld niet alleen te beschrijven, maar vooral ook er achter te komen wat die gebeurtenissen betekenen, hoe en waardoor ze ontstaan zijn, in beweging gezet. In dit boek leven we als het ware in 2 werelden: die van Herodotos in plusminus 500 jaar voor onze jaartelling en de gebeurtenissen in die tijd, en in de wereld van Kapuscinski en de gebeurtenissen van onze tijd. De parallellen zijn opmerkelijk. En deze manier van benaderen, zoeken naar het waarom, geeft ons, zijn lezers, een extra dimensie, extra begrip en kennis. Ik kom superlatieven te kort, als ik moet uitleggen hoe goed deze man is als journalist en rapporteur en hoeveel we van hem en van zijn bijzondere benadering kunnen leren. Zijn boeken staan vol met feiten en observaties, die je niet wilt vergeten, vol van aforismen die je overschrijft. Andere boeken, die ik inmiddels gelezen heb gaan over de Ethiopische keizer Haile Selassie (in mijn jeugd was die naam een algemeen begrip), over Afrika (Ebbenhout) en Lapidarium, een verzameling aforismen. Als geen ander dringt Kapuscinski door in de andere mens, het andere volk, het andere ras, ziet hij waarom oorlogen ontstaan, ziet wat de zoveel jaren durende slavenhandel heeft aangericht, wat de kunstmatige verdeling en grensvaststelling van Afrika door Europese landen, zonder rekening te houden met bestaande stammen, nog steeds voor gevolgen heeft. Hij reist niet in luxe, verblijft niet in de betere hotels, maar woont ook tussen de plaatselijke bevolking, verplaatst zich ook liftend zonder te weten waar en wanneer hij zal aankomen. Een avonturier in dienst van het willen weten.
Lees zijn boeken; er is zoveel uit te halen!

Voedsel in vluchtelingen kampen (29 maart 2014), al is het nog zo'n armetierig, nog zo'n bescheiden hapje, is duur, duurder dan we denken. Heel veel mensen moeten er kennelijk aan verdienen. De beroemde Poolse reiziger Ryszard Kapuscinski, in zijn boek Ebbenhout dat gaat over zijn reizen tot in alle uithoeken van Afrika, schrijft het volgende: "....de paradox van onze wereld: als we de kosten van transport, personeel en opslag en bewaren van levensmiddelen bij elkaar optellen, dan is de prijs van 1 maaltijd, gewoonlijk een handvol mais, voor een vluchteling in een of ander kamp, bijvoorbeeld in Sudan, hoger dan de prijs van een souper in het duurste restaurant van Parijs".

Politiek, Wilders en Marokkanen. (27 maart 2014) Wat zijn de meeste Nederlandse politici toch een hypocrieten, hypocrieten die veel en veel meer kritiek op anderen leveren dan zelf iets te doen. Een goed voorbeeld is de recente rel om een uitspraak van Wilders. Al die zo rechtschapen, zelf niets fout doende politici struikelen over elkaar heen om Wilders te veroordelen en daarvoor krijgen ze ook nog eens alle ruimte in de media. Zo maken ze dus reclame voor zichzelf denken ze. En tegelijkertijd heeft geen van deze politici zin of tijd om het echte probleem aan te roeren - laat staan serieus aan te pakken: jongere Marokkanen in achterstandswijken. Want dat is toch wat een eerlijke, gedreven politicus zou moeten doen: niet al z'n tijd besteden aan het aanvallen van concurrent Wilders, maar zelf het maatschappelijke probleem te lijf gaan van deze jongeren, die, als er niets gebeurt en men hen geen betere mogelijkheden biedt, nog steeds een grotere kans dan anderen hebben om "het verkeerde pad" op te gaan. Doe iets aan de taal achterstand, de scholing, leer ze een vak, desnoods met wat meer dwang. Geef ze in hun leven wat nuttigs te doen: eerst de opleiding voor een vak, maar daarna ook een reŽle kans op werk. Ontken eindelijk eens niet dat er een probleem is, niet alleen door, maar ook voor, Marokkaanse jongeren en doe er wat aan. Misschien maken die zogenaamd "brave" politici zich daar wat minder "zichtbaar" mee bij het grote publiek als met kankeren op Wilders, maar ze doen dan tenminste wel zelf iets vruchtbaarders voor de maatschappij.
En zeggen ze niet steeds dat ze daarvoor de politiek ooit zijn ingegaan, om zelf iets te doen?

Huizen prijzen in Nederland. (17 maart 2014). Algemeen klaagt men over de daling van de huizen prijzen in Nederland en vindt men, dat daar iets aan gedaan moet worden. Maar helaas wordt het werkelijke probleem niet erkend en daarom zijn voorgenomen maatregelen ondoelmatig. Want het werkelijke probleem is, dat huizen in Nederland te duur waren en nog steeds te hoog geprijsd zijn in vergelijking met omringende landen. Een huis in Nederland kost zelfs meer dan een huis aan de paradijselijke Franse Riviera. De huizenprijzen in Nederland horen verder te dalen, zodat jonge mensen, jonge gezinnen weer een huis kunnen kopen als ze dat willen. En tegelijkertijd kan (moet men) maatregelen nemen om mensen met een te hoge hypotheek te helpen. Want allen, die op de top van de markt een huis gekocht hebben met een te hoge hypotheek, deels door eigen schuld, deels verleidt door regering of banken, zitten op blaren en moeten geholpen worden. Niet door kunstmatig hoge huizen prijzen, maar bijvoorbeeld door bevriezen van een deel van de hypotheek.
Overigens, is eigen huis bezit zaligmakend? Toen ik jong was kocht vrijwel niemand een huis; we woonden allemaal heel plezierig in huurhuizen tegen een redelijke huur!

Oekraine (17 maart 2014). Het Westen put zich nu uit -politici en media - om de volksstemming in de Krim illegaal te verklaren: tegen de grondwet van de Oekraine. Maar waarom lezen we dan niet ook, dat de huidige "Regering" van de Oekraine illegaal is, want die is met wapens en opstand bevochten en niet echt gekozen, men durfde of wilde daar geen volksstemming houden. Zouden heel andere belangen van Amerika zoals graan en olie en een stategische bondgenoot grenzend aan Rusland (Oekraine) en haven (de Krim) de echte reden zijn om een hard standpunt tegen Rusland in te nemen en heeft dat niets te maken met legaliteit?
Is de hele stemming makerij van politici en media tegen Rusland niet verdacht veel gaan lijken op oorlogs ophitserij? En heeft het verleden ons nog steeds niet geleerd dat dat heel gevaarlijk is en dat je voor je het weet dan ook echt een wereld oorlog kan hebben?
Europa, laat je niet meesleuren door Amerikaanse belangen.

Goud uit Oekraine (11 maart 2014). Het volgende berichtje heb ik nog niet kunnen verifiŽren, maar als het waar is werpt het wel een merkwaardig licht op de betrouwbaarheid van de nieuwe machthebbers, nieuwe machthebbers overigens die niet bepaald met democratische verkiezingen maar eerder met geweld aan de macht gekomen zijn. "In de nacht van donderdag op vrijdag kamen 4 vrachtwagens en 2 minibusjes toe op de luchthaven van Kiev. De vrachtwagens reden rond zonder nummerplaat. Het transport werd begeleid door 15 gemaskerde mannen in zwarte uniformen. Een aantal van hen waren bewapend met machinegeweren. Deze mannen verplaatsten vervolgens 40 zware kisten van de vrachtwagens naar het vliegtuig dat gereed stond. Meteen daarna verscheen een mysterieuze man op het toneel die in het vliegtuig stapte. Een aantal mensen waren getuige van deze mysterieuze operatie en waarschuwden de luchthaven. De luchthaven kreeg na wat rondbellen te horen dat de nieuwe OekraÔnische leiders opdracht hadden gegeven om het goud in "bewaring te geven van de VS". Toch opvallend hoe de goudvoorraad ťťn van de eerste zaken is waarmee de nieuwe leiders bezig zijn."

Verkiezingen (7 maart 2014) kunnen merkwaardige plaatjes opleveren. Vandaag was minister-president Rutte te zien, vriendelijk pratend tegen een Verstandelijk Gehandicapte jongen en hem sterkte toewensend. Hoe hypocriet kan je zijn als politicus. Rutte, de politicus, die de grootste bezuinigings ronde ooit op de zorg voor verstandelijk gehandicapten op gang zet (ik schreef daar al over op 9 februari) en die tegelijkertijd voor de camera's net doet of hij met hun lot begaan is! Wat een bedrog, wat een misleiding. We kennen de plaatjes wel, dictators babies kussend, een hond aaiend, maar dat ook in Nederland een vooraanstaand politicus zo ver gaat met het verdraaien van de waarheid is toch wel heel verontrustend!

Hoe milieu bewust zijn de gifgas vernietigers (25 februari 2014)? Niet zo bewust als we misschien dachten of hoopten. TV zender Arte schenkt daar vanavond aandacht aan. De chemische wapens van Khadafi werden in diep geheim ergens in de Lybische woestijn min of meer gedumpt en nu, onder controle van de V.N., wordt het Syrische gifgas in zee vernietigd. Of vernietigd? Het lijkt er op, dat het op zo goedkoop mogelijke manier gebeurt, dat wil zeggen, het wordt -nota bene door de V.N. waar wij ook lid van zijn- gedumpt in zee, die zee, waar al zo veel vuil en afval door bandieten en onnadenkenden in wordt gegooid. Die zee, waar het leven op aarde zoveel aan te danken heeft en die we zo nodig hebben met alles wat er in leeft.
Zoals onze TV gids het zegt: De zee fungeert al sinds de eerste wereldoorlog als afvalbak voor chemisch wapentuig. Tussen 1917 en 1970 werd al een miljoen ton in oceanen, meren en in de grond gekieperd. Sluipend gif, een tikkende tijdbom.

Koffie (21 februari 2014). Kleine dingen kunnen je soms verbazen. Zo kopen wij al jaren onze koffie bij een supermarkt in de buurt: elke keer een pak Mocca en een pak Decafe van Douwe Egberts. Die mengen we dan in onze lege vaste koffiebus, die daarmee ook altijd tot de nok toe vol was; de koffielepel kon er na vullen alleen omgekeerd, d.w.z. met de steel eerst in. Tot een paar maanden geleden; opeens was de bus elke keer niet meer vol met de twee pakken, maar bleef steken op ongeveer een centimeter onder de rand. Vreemd, het waren toch dezelfde pakken van 250gram elk. We vroegen het Douwe en die zei dat het gewicht altijd wat kon variŽren en in ons geval nu dus steeds naar beneden. Tenzij onze metalen koffiebus gekrompen is.

Een militair terug uit Afghanistan (18 februari). In de Volkskrant van vandaag een bespreking van het boek "Oorlog in mijn kop" van Niels Veldhuizen. Hij schrijft: "Ik zie, hoor en ruik Afghanistan in mijn slaap. Wat ik daar heb meegemaakt, herhaalt zich in mijn dromen. En omdat ik weet wat er gaat komen, wordt ik bang. Mijn lakens zijn doorweekt van het zweet, mijn hele lichaam ruikt naar angst". Politiemannen die jongetjes verkrachten, bermbommen, mishandelde vrouwen, de plaatselijke godsdienst. Een doodziek kind dat aan hem door een Afghaan gegeven wordt en wat hij niet kan helpen omdat ze verder moeten, op zoek zijn naar een Taliban strijder. Wat is hier nog aan toe te voegen?

Verstandelijk Gehandicapten Zorg (9 februari). Nederland heeft last van de crisis, maar het is toch nog een heel rijk land. Alle kinderen, zelfs uit armere gezinnen, hebben toch wel een i-pad of i-phone of beiden. Er zijn al meerdere scholen, waar men niet meer leert uit boeken en waar opgaven en antwoorden op de i-pad staan. We hebben alle tijd om ons druk te maken over de behandeling van homo's in Rusland; hier in Nederland zijn ze volkomen geaccepteerd. Helaas geldt dat niet voor de Verstandelijk Gehandicapte burgers van Nederland; dat lijkt een outcast klasse te worden. En helaas, die kunnen niet zelf voor hun belangen en acceptatie vechten, zoals homo's dat wel konden doen. En de Regering maakt daar misbruik van. Het is de zwakste groep, ze kunnen niet voor hun belangen opkomen, niet protesteren, ze zijn afhankelijk van de zorg van anderen. Een ideale groep dus voor de Regering om op te bezuinigen. Gemakkelijk gevonden geld. Voor een beschaafd land is het natuurlijk wel een schandaal, maar ja, protesteren kunnen ze immers toch niet, knijp ze maar uit, laat ze maar los in de voor hen vijandige maatschappij, laat ze maar verpauperen, prooi zijn voor misdadige elementen, wat geeft het, ze kunnen zich immers niet verweren.
Wat een Regering, wat een land, die de bezuinigingen voor een flink deel afwentelt op weerlozen, op Verstandelijk Gehandicapten!

Nieuwe mobiel (25 januari 2014). Terwijl ik mij verder 'bekwaam' in Windows 8 heeft mijn vrouw een Samsung telefoontje aangeschaft. Nou ja, telefoontje, het mobieltje doet veel meer dan bellen en foto's maken; je kan er ook mee emailen, surfen etc etc, je kan er bijna alles mee. Het kopen ging onder de enthousiaste en capabele leiding van een kleinzoon van 13, die zorgde voor de juiste keuze (mijn vrouw mocht zelf wel de kleur kiezen) en die nu ook vol enthousiasme de nazorg op zich neemt - alles instellen en uitleggen - want hij heeft zo'n apparaat (plus een tablet) natuurlijk al lang en weet er veel meer vanaf dan wij. Mijn vrouw wist er wel iets van, maar mijn kennis van die apparaten is vrijwel nihil; ik heb wel een mobieltje, het meest simpele dat een paar jaar geleden te vinden was en wat ik voor een verjaardag kreeg en in een paar jaar tijd niet meer dan 10 keer gebruikt heb. Ik concentreer me maar op m'n computer als hulpmiddel. Ja, zo zet je je wel, zegt men, een beetje buiten de samenleving. Maar goed, ik word misschien wat minder afgeluisterd en ik maak dan wel weer heel ouderwets mijn foto's met een echt fototoestel en denk dan heel verwaand dat die foto's toch beter van kwaliteit zijn. De samenleving verandert in een razend tempo en we krijgen steeds meer elektronische hulpmiddelen en weten alles van elkaar. Onze kleinkinderen weten niet beter; je kan ook zeggen: ze weten er alles van en verbazen zich nergens over.

Nieuwe Computer (21 januari 2014). Ik schreef al eerder over mijn computer problemen. Inmiddels kocht ik een nieuwe ultrabook laptop. Na een paar zeer gefrustreerde weken van gedwongen wennen aan windows 8.1 en de laatste versie van word en aan lints ben ik zeer blij met mijn aankoop, voornamelijk door de snelheid van openen en sluiten en tijdens het werken. En windows 8.1, ach, je moet je er echt even in verdiepen en dat valt niet mee, maar met behulp van een paar handleiding boekjes uit de bibliotheek hoeft dat proces niet zo lang te duren. En dan lijkt het ook, alsof je nooit anders gedaan hebt. Ik was ook nog even op bezoek bij een senioren club computerkunde, die een bijeenkomst hield over windows 8.1, maar daar leerde ik eerlijk gezegd weinig, eigenlijk overheerste daar naar mijn gevoel een zekere mate van pessimisme: houdt zo lang mogelijk vast aan je oude computer met XP, op zich wel begrijpelijk. Enfin, ik kan weer zonder ergernis aan de slag.

Veel Nederlanders willen Rusland lesje lezen en verwaarlozen eigen gehandicapten (14 januari 2014). Ik erger me steeds meer aan de discussies over Rusland en de homo rechten daar; je kan radio of tv niet aanzetten of daar gaat het weer over. Maar Rusland is toch niet alleen, is in vergelijking met het Midden Oosten, Afrikaanse landen, niet het land waar die rechten het zwaarst overtreden worden. Integendeel. Maar terwijl homo rechten heel belangrijk zijn (evenals vrouwen rechten, bijna niet bestaand in bijvoorbeeld India, waar veel mannen lijken te denken dat groepsverkrachting normaal is, maar wel onze hockey ploeg aan een toernooi mee doet), zijn ook rechten in eigen land belangrijk en mogen ook wel wat meer aandacht krijgen. Maar homo's hebben het voor elkaar; hun rechten worden in Nederland meer besproken dan van wie dan ook. Dat Verstandelijk en andere Gehandicapten door de bezuinigingen in Nederland zwaar geraakt worden en zelfs onvoldoende zorg gaan krijgen - je hoort er de homo's, de tv, kranten en radio nauwelijks over. Homo's vinden hun eigen rechten veel belangrijker. En dat is misschien wel logisch. Maar dat vrijwel heel Nederland met dat standpunt mee gaat en meer debatteert over de homo rechten in Rusland dan over de rechten van Verstandelijk en anderszins Gehandicapten in Nederland is een kwalijke zaak. Rusland verwijten, dat het homo's niet net zo behandelt als wij en tegelijkertijd collectief geen enkele interesse tonen voor wat hier in Nederland gebeurt met Gehandicapten en andere zwakke groepen, ik vind het hypocriet, een schandaal. Want de homo's zijn niet gehandicapt, hebben geen zorg nodig, zijn intelligent en mondig en kunnen zoals blijkt goed voor zichzelf zorgen, terwijl wij met z'n allen de Gehandicapten die wel degelijk zorg nodig hebben en die niet voor zichzelf kunnen zorgen links laten liggen. Homo's, misschien is het tijd dat jullie ook eens aan zwakkeren dan jullie zelf gaan denken. En alle Nederlanders, geef wat meer hulp, maak je eens wat meer druk om de Gehandicapten en anderen in eigen land, die zorg echt nodig hebben en daarin nu door onrechtvaardige bezuinigingen zwaar gekort worden, en eis dat die weer goede zorg krijgen!

Een beetje astrologie en maatschappij dromen (12 januari 2014). De wereld ondergaat de invloed van een economische en financiŽle crisis. Als astroloog zien we daarin (en zagen dat al jaren van te voren aankomen) de invloed van het vierkant, wat de planeten Uranus en Pluto thans vormen. Dit vierkant is uiterst zeldzaam (deze planeten vormden een soortgelijk aspect in de jaren 1930) en was exact 24 Juni 2012, 18 September 2012, 20 Mei 2013, 1 November 2013, 21 April 2014, 15 December 2014 en 16 Maart 2015, met een marge van een flink aantal maanden, waarin de invloed doorwerkt. Wat betekent dit? Omdat het een vierkant betreft botsen de eigenschappen van deze planeten als het ware met elkaar; ze moeten samenwerken maar doen dat niet van harte, niet zonder strijd en strubbelingen. Pluto staat voor o.a. het onbewuste collectieve, machtsstrijd, geheime bedoelingen en openbaring daarvan, schulden en al of niet aflossen daarvan, noodzakelijke veranderingen die vaak afgedwongen moeten worden. Uranus staat voor individualiteit, onverwachte gebeurtenissen, toekomst, technische ontdekkingen en hervormingen. Strijd dus tussen machthebbers, regeringen die niets willen veranderen en hun macht zelfs willen uitbreiden (zelfs door afluisteren), banken en super commerciŽle instellingen aan de ene kant en aan de andere kant individuen, die het recht willen van individuele vrijheid, van zich op eigen manier ontwikkelen, die onze maatschappij willen hervormen. Hoe dit zal aflopen zal mede afhangen van de manier waarop gevestigde machten zich zullen opstellen; welke maatregelen ze zullen nemen, of ze met het algemeen belang rekening zullen houden. Hervormingen moeten er komen, dat staat vast. Hoe en wanneer, dat is de vraag. Omdat het hier om een vierkant gaat ligt de uitkomst niet vast, die zal ook een beetje van ons afhangen.
1 ding staat vast: we leven in een zeer speciaal en boeiend moment van de wereld geschiedenis.

T.V. presentatrices en verstaanbaarheid (10 januari 2014). Vanavond was de presentatrice van Lingo, Lucille Werner, te gast bij De Wereld Draait Door. En het was voor mij weer wonderlijk te luisteren naar het tempo, waarop zij de woorden uit haar mond gooit. Het lijkt er op, alsof ze een wedstrijd doet en die perse wil winnen: hoeveel woorden krijg ik er uit per minuut - bij haar kan je beter zeggen: per seconde. En een record zal ze vast wel gehaald hebben. Alleen, waar gaat het haar om: wil zij snelheid records breken of wil zij ook nog verstaanbaar spreken? Als ervaren presentatrice zou dat toch eigenlijk haar doel moeten zijn: verstaanbaarheid voor alle luisteraars. En daar schijnt ze helaas weinig op te letten.

Inhoud vanaf 1 januari 2014 tot nu:

Sapiens, een kleine geschiedenis van de mensheid (1 november 2017) Grimeurs en Mode. (19 oktober 2017) Nog meer Mode. (19 oktober 2017) Mode. (9 oktober 2017) Mijn jongste dochter. (3 oktober 2017) Homo Deus, (25 sep 2017) Algoritmen. (17 sep 2017) What's in a name (15 sep 2017)? Filosoof (in de dop) (6 sep 2017). Fietsen (4 sep 2017). Arm en rijk (27 aug 2017). Genieten in een gekkenhuis (24 aug 2017). Democratie? (20 aug 2017) Is het leven leuk? (14 juli 2017) We weten meer, maar worden dommer (Tom Lassing). (29 juni 2017) Vogelhuisje. (23 juni 2017) Fietsen. (22 juni 2017) Ik Amerika, ik Rusland, ik Turkye, ik Europa, etc.? <4 juni 2017) Alweer Groningen. (10 mei 2017) Witte fietsen. (8 mei 2017) Denken en instinct (24 april 2017) Voorjaar (12 april 2017). Sport verslaggeving. (9 april 2017). Homo's. (5 april 2017). Dementie 2. (3 april 2017). Klimaatsverandering (2 april 2017). Haiku (1 april 2017). Verkiezingen2 (16 maart 2017). Verkiezingen. (15 maart 2017). Stop Wapenhandel (24 februari 2017) Ed van der Elsken (22 februari 2017) Donald Trump (4 februari 2017). Dementie. (23 januari 2017). Bescherming. (29 december 2016). 28 december. (28 december 2016). Wapenhandel - handelaars in dood. (12 december 2016). Oude boeken. (29 november 2016). Ouder worden - een taboe? Maak er iets leuks van. (27 november 2016). Files kunnen (makkelijk) opgelost worden (19 november 2016). Verhaal van een brand (17 november 2016). Katten (10 november 2016). Marcel (8 november 2016). Lao Zi (2 november 2016). Ouder worden (3 oktober 2016). Lezen (30 september 2016). Een maatschappij vol onrust? (25 september 2016). Rente op spaargeld? (23 september 2016). Vluchtelingen moeten aan het werk. (22 september 2016). De wereld van de mens en de bijbel. (18 september 2016). De positie van de vrouw (7 september 2016) in de wereld. Olympische sporters, hoe sportief zijn ze? (18 augustus 2016). Humor or hard truth? Grap of harde werkelijkheid? (22 juli 2016). Commentaar (21 juli 2016). Jack London (4 juni 2016) Ed van der Elsken (25 mei 2016). Computer problemen opgelost en schandalige reclame (24 mei 2016). Mag beledigen en waar is de grens? (19 april 2016): Humor en "the age of awkward", het tijdperk van de ongemakkelijkheid (26 maart 2016): Grunberg over terrorisme en samenleving (23 maart 2016): Ons geld en onze politici (22 maart 2016). Donald Trump, politiek verschijnsel en zijn horoscoop (9 maart 2016). 88 jaar (28 februari 2016) is best wel oud. Baarden (3 februari 2016). Vakbond V&D (31januari 2016). Winter in Nederland (31januari 2016). Huis in Zuid Frankrijk (25 januari 2016). Petities.nl (18 januari 2016). Vluchtelingen (16 januari 2016). Van 2015 naar 2016 (4 januari 2016). Milieu (20 december 2015). De wapen industrie (9 december 2015). Belangen groepen en rechters. (28 november 2015) Terrorisme (25 november 2015) Terrorisme. (17 november 2015) Commissie Geheim of Stiekem? (12 november 2015) 1 November, (1 november 2015) Bescherming van politici (12 oktober 2015). De maatschappelijke ideeŽn van de VVD (11 oktober 2015) Relatie problemen en Astrologie (2 september 2015). Beursdaling (25 augustus 2015). FONT COLOR="red" >Jon Stewart, begenadigd humorist en maatschappij criticus (7 augustus 2015). Bezuinigingen in de gehandicapten zorg(30 juli 2015). Volkskrant met Dag in dag uit en de Kleine Krant van de Groene Amsterdammer(27 juli 2015). Vliegtuig ongeluk.(15 juli 2015) Europa en Griekenland en zijn banken adviseur.(7 juli 2015) Europa. (28 juni 2015) Terug van vakantie. (18 juni 2015) Eenzaamheid in de stad en markthal, (17 mei 2015) Verschillen in misdaad en verschillen in straffen, (3 mei 2015) Politici en lobbyisten, beÔnvloeding of corruptie, (22 april 2015) Dokter Tromp en zijn behandeling door Minister en instanties. (18 april 2015). Opleidingsschool voor Politici gaat door (20 maart 2015), De eerste kamer - hard nodig (14 maart 2015). Banken gedrag - Dit Kan Niet Waar Zijn (23 februari 2015) Over wapengekletter en oorlogsdreiging (16 februari 2015). Overheid beschaamt vertrouwen (5 februari 2015) Windmolen parken en subsidies. (14 januari 2015). De hervormingen en kaalslag in de zorg. (4 januari 2015) Het oude jaar 2014 en nieuwe jaar 2015 (2 januari 2015). Match fixing in voetbal. (22 december 2014) Over De Mens (20 december 2014) We worden steeds slimmer (8 december 2014). Politiek alleen nog maar Economie? (30 november 2014) Vliegtuig hinder - dubbele rol regering (27 november 2014), Politici, moeten ze werken en/of de straat op? (20 november 2014) Participatie Ė is het mogelijk? (14 november 2014) Euthanasie wel of niet humaan? (8 november 2014) Diederik Samsom en TV-presentator Pauw (30 oktober 2014) Een paar dagen in Antwerpen (27 oktober 2014) Voetnotes van Arnon Grunberg (22 oktober 2014). Nederlandse Regering anno 2014 (6 oktober 2014). We leven niet alleen langer, maar we sterven ook langer(28 september 2014) Terug van vakantie (24 september 2014). Belastingdienst: leuker kunnen we het niet maken, wel gemakkelijker. (25 augustus 2014) Astrologie, wat kan ermee? (15 augustus 2014). Schiphol, nog meer lawaai en luchtvervuiling komt eraan (15 augustus 2014). Hans Brinckmann en IJsbrand Rogge, creatieve vrienden (4 augustus 2014) Zomer (3 augustus 2014). Oorlog en oorlogs ervaring (1 augustus 2014). KPN, onze nationale trots (27 juli 2014). Zomergast Freek de Jonge en creativiteit (21 juli 2014). Amerikaanse tv en democratie (20 juli 2014). Vliegtuig ramp (19 juli 2014). Astrologie en relaties (2 juli 2014). Vakantie op Madeira (1 juli 2014). Nederlanders in vreemde krijgsdienst (19 juni 2014). Een ingewikkelde fantasie (18 juni 2014). Erik Staal, de moderne "topbaas" (14 juni 2014). Zadkine (10 juni 2014) Bezoek aan Frankrijk (9 juni 2014). Europa, verkiezingen, oorlog (12 mei 2014). Oorlogs herdenking - de doden en de bevrijding, (5 mei 2014) OekraÔne (23 april 2014), De vlees maffia. (10 april 2014). Ryszard Kapuscinski, universeel reisjournalist, filosoof, schrijver, geschiedenis kenner, reporter van de Eeuw. (3 april 2014) Voedsel in vluchtelingen kampen (29 maart 2014), Politiek, Wilders en Marokkanen. (27 maart 2014) Huizen prijzen in Nederland. (17 maart 2014). Oekraine (17 maart 2014). Goud uit Oekraine (11 maart 2014). Verkiezingen (7 maart 2014) Hoe milieu bewust zijn de gifgas vernietigers (25 februari 2014)? Koffie (21 februari 2014). Een militair terug uit Afghanistan (18 februari). Verstandelijk Gehandicapten Zorg (9 februari). Nieuwe mobiel (25 januari 2014). Nieuwe Computer (21 januari 2014). Veel Nederlanders willen Rusland lesje lezen en verwaarlozen eigen gehandicapten (14 januari 2014). Een beetje astrologie en maatschappij dromen (12 januari 2014).

Klik hier voor deel 2, en hier voor deel 1.)

* * *

contact me by email at Hans-Van.Rossum@hetnet.nl

my other pages:
HOME | OMAR KHAYYAM's RUBAIYAT INTRO | ENGLISH RUBAIYAT | DUTCH RUBAIYAT | ASTROLOGY | ARTICLES | GEBOORTETEKST | TRANSITTEXT | COURSFR CURSUSNL | PRICES | SAYINGS | LINKS | GEDICHTEN RUTH | MIRIAM BOOKS