Schotland.
10 mei t/m 20
mei 2001.
Donderdag 10 mei.
Na een uurtje
puzzelen, waren de beide Deauville’s bepakt en gezakt
voor hun reis naar de andere kant van de Noordzee!
Het weer deed zijn uiterste best en gaf ons het
juiste vakantie gevoel. Zonnetje en een graad of 23……. Om half twee ‘s middags
vertrokken van huis richting Ede, waar het bij de brandweer verzamelen was. 50
Motoren en 68 personen gingen de oversteek wagen. Sommigen voor de eerste keer
anderen al voor de 2e, 3e of 4e keer.
Nadat de koppen geteld waren in optocht en
begeleid door politie motoren, op weg naar IJmuiden.
De Prince of Skandinavia lag al op ons te wachten
. Na de douane controle en verdeling van de hutten, mochten we de boot op! Door
de grote openstaande deuren aan de achterzijde van het schip, doorrijden naar
de punt van het laaddek. Daar konden we de motoren vastzetten met de nieuwe
spanbanden aan ogen in het dek en strak gespannen banden over de vloer. Na een
laatste keurende blik achterom, moesten we het parkeerdek verlaten en ging deze
voor de hele reis op slot! Hopen maar dat ze de volgende morgen nog allemaal
rechtop staan………..?!?
Wat een schip! Negen etages hoog en een doolhof
……… De hut toch nog wel snel gevonden en eerst de douche uitgeprobeerd!! Heerlijk opgefrist op zoek gegaan naar het
restaurant, waar een fantastisch buffet klaar stond!!
Goed eten was het advies, voorkomt zeeziekte……
In de loop van de avond regelmatig op het dek
heerlijk uit de wind en in de zon gezeten. Gewacht op de zonsondergang, die
helaas niet zo spectaculair was……
Na toch wel een eerste spannende dag redelijk
vroeg de kooi opgezocht en voortreffelijk geslapen op het ritme van de zee.
Vrijdag 11 mei.
Na alweer een goed ontbijt buffet aan dek naar de
opdoemende Engelse kust gekeken en om half negen, nee sorry, half tien kwamen
we aan in New Castle .
De motoren stonden nog keurig in het gelid op het
laaddek. De zee was dan ook zeer rustig geweest…………pffff.
Alles weer losmaken en opbergen in de koffers van
de deau’s en daarna voorzichtig over het gladde dek naar buiten. Douane
controle en op naar het verzamelpunt op de 1e parkeerplaats.
Inmiddels al twee roundabouts linksom genomen!!
Er zouden er nog vele volgen………. Tot onze verbazing ging dat eigenlijk
vanzelf, alleen bij het wegrijden na een stop, moest je even goed opletten
waarheen ga ik en waarvandaan komt het overige verkeer!
De route naar Ambleside van 283 km. ging door het
engelse landschap met vele stenen muurtjes en langs de 117 km. lange Hadrians
wall. Gebouwd in het jaar 122 van onze jaartelling in opdracht van keizer
Hadrianus, door Romeinse legioen soldaten, als
verdedigingsmuur dwars door Engeland heen.
De grote groep splitste zich vanzelf op in
kleinere motorgroepjes en kwamen elkaar onderweg vaak tegen.
De eerste koffiestop in een kleine pub, gaf veel
consternatie, maar vriendelijk bleef hij…… zijn dag begon zo goed.($$$$) Na de
koffie voor het eerst aangesloten bij een andere groep nl. die van Dick. Zijn
vierde keer, dus hij moest een goede leider zijn…….Vlot bracht hij ons over de
lange single lane tracks met veel schapen en wildroosters naar het Youth Hostel
in Ambleside. (Lake District)
Daar aangekomen een kamersleutel gekregen en
heerlijk met de voeten in het Windermere Lake gezeten. Zwemmen kon ook om af te
koelen….. brrrr wel koud. Een voor een kwamen alle motoren binnen. Het was
duidelijk dat Dick een missie had, nl. vooral doorrijden en als eerste zien aan
te komen!!
’s Avonds na de maaltijd even door het dorp
gewandeld en met verschillende mensen nader kennis gemaakt. Een paar bikkels
reden ‘s avonds nog een rondje Wrynose Pass en Hardknot Pass, dat bewaren wij
maar voor een volgende keer…….?! Nog wat gedronken in de plaatselijke pub en
naar bed. Alweer knock out, perfect geslapen en weer fris opgestaan de volgende
morgen.
Zaterdag 12 mei.
Op naar Schotland!!!! Zo
vroeg mogelijk aan het ontbijt en pakken. De bagagezakken niet meer achterop
gedaan maar in de brandweerauto naar Dulnain Bridge laten brengen.
De mooie route naar Dulnain Bridge zou 508 km.
duren. Dick had echter een snellere route in gedachte, nl. snel weg via de
snelweg……… met aan het einde een één of twee persoonskamer in het vooruitzicht!
(anders op de slaapzaal…….snurk,snurk……)
Met z’n vijven op weg en
toch nog ongeveer 450 km. gereden met een koffie/tank stop, een lunch pauze in
een chique restaurant en vele mooie landschappen. Het snelle rijden en de
afwisselende natuur maakten het een prachtige rit naar het hoge noorden.
Bij het Outdoor Centre aangekomen bleek, dat we
niet het allereerste waren, maar er was nog keuze voor een slaapplek!! Buiten in de tuin met een biertje/sapje in de hand zagen
we tot enkele uren later de anderen binnen druppelen. Iedereen was goed
aangekomen en begon met het zoeken naar z’n bed en het
uitpakken van de bagage. De verkenning van het centre was een uitdaging op zich
, wat een gangetjes,
het leek wel een doolhof en vooral erg donker….. ‘s Avonds kwamen de sterke verhalen
vanzelf los en het was een genot om zomaar aan te kunnen schuiven bij het diner……..
de hele week voortreffelijk gegeten!
Gill en Tony met hun familie hebben vreselijk hun
best gedaan om 68 pers. te voorzien van 3 maaltijden
per dag……… wat een klus!
Onze tourleider voldeed prima en we besloten de
volgende dag weer met Dick (Teneré),Ben
(Africa Twin) en Frank (oude
BMW) op pad te gaan.
Zondag 13 mei,
Het ontbijt om ± 7.00 uur, na een douche om echt
wakker te worden……… 68 lunchzakje, stonden klaar voor de 1e dagroute
in Schotland. Het schiereiland Applecross, ruim 500 km., dat moest het worden
en dan vooral de route via het zuiden(vanwege de zon), want die scheen en het
beloofde een mooie dag te worden. Bijna allemaal zijn we daar heen geweest,
sommigen via het noorden.
Wat een kennismaking met een land waar de
medeweggebruikers je vriendelijk voorbij laten gaan en je een seintje geven als
je kan passeren. Een genot om er te rijden wat een rust en wat een goede wegen waar je als motorrijder je helemaal kan
uitleven! Onderweg een prachtige natuur die zich na iedere bocht weer anders
laat zien….. groen, woest en ledig, rotsen, een loch,
kliffen, bossen, je blijft van de ene verbazing in de andere vallen.
Na een fantastische cruise route waarbij de ene
bocht na de andere volgde, wel een uur lang, een koffie stop bij Eilean Donan
Castle, het meest gefotografeerde kasteel ter wereld (Highlander). Het kasteel
is gelegen op een eilandje in het meer, met bergen op de achtergrond en is nu
met een brug aan de wal verbonden. Richting the Applecross waar de smalle
single lane track kronkelt, omhoog, naar beneden, naar links of rechts. In de 7e
eeuw werd er hier een klooster gesticht, nu is het een badplaats met een
roodkleurig zandstrand.
Boven gestopt voor de picknick……….. en deze werd
opgeluisterd door een doedelzakspeler…………….kippenvel……….wat
een timing!
Na vele kilometers rijplezier, even heen en weer
gereden voor benzine en samen met een andere groep naar Dulnain Bridge terug ge……”vlogen”.
570 km. gereden die dag. Dat was een goed begin
van de verkenning van dat mooie land.
Uiteraard ’s avonds na het heerlijke eten, uitgeteld
in slaap gevallen om de volgende morgen weer fris op te staan voor nog een
monsterrit.
Maandag 14 mei.
Het zou de komende dagen langzaam aan wat minder
weer worden, dus pakken wat je pakken kan. Nu nog fris en monter, aan het eind
van de week waarschijnlijk wat minder energie………. Dus richting John ‘O Groats,
het noordelijkste puntje van Schotland. Op wel 1410 km. van Land’s End,
helemaal aan de andere kant van Engeland. Deze gemeente ontleent zijn naam aan
de Nederlander Jan de Groot, die er in de 16e eeuw een veerdienst
naar de Orkney Islands opzette.
Vandaag een uitbreiding van de groep,
Pieter(Africa Twin) sloot zich bij ons aan.
Over de inmiddels bekende A9 en A99 naar het
noorden, de temperatuur was duidelijk lager, vanwege het ontbreken van het
zonnetje, maar met de winter-outfit aan, prima
rij-weer. Onderweg koffie in het Dunrobin Castle, in Golspie, gebouwd in de 14e
eeuw op een natuurlijk terras boven de zee.
Tot daar een drukke doorgaande weg die gelukkig
steeds rustiger werd. De mooie dorpjes waren een lust voor het oog en eigenlijk
wilde je wel om ieder hoek even afstappen, maar Dick hield zich aan zijn gemiddelde
en stopte af en toe bij een extra mooi punt.( kilometers maken……..anders niet
op tijd voor het diner thuis!)
De lunch pauze in J’O Gr. gehouden, echt het einde
van Schotland, je kunt daar met de ferry overvaren naar de Orkney Islands en
Shetland Islands die je in de verte zag liggen.
Na de middag via het
hoge noorden(A836), midden door(A897 en B873) via Altnaharra(de
A836 weer op) en The Crask Inn(Koffie!) met veel schapen
en lammeren, wildroosters, roedels herten en de zon weer naar het zuiden. Door
een kleine vergissing van onze “Guide” een keer verkeerd gereden en een beetje
in tijdnood gekomen. Via The Shin Falls en een mooi
panorama weer richting Inverness en het diner dat om 19.00 ipv. 20.00 uur
geserveerd werd. Snel
naar huis en snel aan tafel waar we een half uur te laat aankwamen. De
soeplepel bibberde een beetje………….adrenaline?
Wat leer je daar motorrijden……… te gek……..!!!!!
Weer een route van ongeveer 540 km. dus na de
koffie nog even contact met het thuisfront, via de GSM/SMS en dan gewoon na een
douche weer in je bed rollen………………
Dinsdag 15 mei.
Helaas wat minder weer en ook wat minder energie
dus maar wat “rustig” aan gedaan. De Highlands tour ± 275 km. ’s Morgens wat
later vertrokken naar Blair Atholl Castle….. De
koffie smaakte uitstekend voor de open haard in een hotel voor het kasteel. De
hertogen van Blair hebben het kasteel bewoond tot in 1996, de laatste
vertegenwoordiger van de oude tak overleed. De hertog van Blair Atholl is de
enige op de Britse eilanden die nog een privé leger heeft, de Atholl Highlanders ;
dit is het laatste overblijfsel van het systeem van de Schotse clans, waarvan
de hoofden de taak hadden om het leger van de koning bijeen te brengen. In de
mooie oude kasteeltuinen hebben we rondgelopen, prachtige oude bomen van vele
jaren oud en heel wat centimeters in doorsnee. Daarna in Pitlochery geluncht/
geshopt bij de V.V.V. Daarna
van het uitzicht op Loch Tummel genoten, op Queen’s
View, dat zijn naam dankt aan een bezoek van koningin Victoria die hier in 1866
is geweest, echt een koninklijk uitzicht….. daarna richting Breamar en de Linn
of Dee in. Een mooie weg het dal van de River Dee in met roedels herten langs
de weg en aan het eind een indrukwekkende waterval onder een brug door Een
plaats waar je zalmen kunt zien springen, als je geluk hebt……….nu even niet. Je snapt niet dat zo’n
vis tegen dat watergeweld op kan springen. Wat een kabaal…..
Daarna weer verder richting Tomintoul en door de
dikke mist via Devils Elbow
en langs het Schotse ski-centre, naar “huis”. Al met al toch weer ruim 375 km.
gereden.
Woensdag 16 mei.
Op deze dag voor het eerst kennis gemaakt met het
Schotse weer, bewolkt, koud, miezerig…… Dus richting
“indoor” activiteiten. De whisky trail, wel iets aangepast.
Door de miezerregen via Tomintoul naar Dufftown,
de Glen Fiddich distilleerderij. Na een leuke presentatie van de geschiedenis
en het maken van de whisky, een slok likeur-whisky, gatverpielekes, daass pass
lekkkerrr…….., dus samen voor ’s avonds, een fles gelapt!
Na een picknick in het groene weideland, ’t was net droog, via mooie wegen terug naar Grantown on
Spey en Smiffey’s. Waar het heel lekker eten is, met als gevolg dat sommigen ’s
avonds de maaltijd van Gill en Tony niet zo veel eer aan konden doen. Toch ook
deze dag zo’n 235 km. gereden.
Na het diner was er deze avond een Schotse
doedelzakspeler en een danser(es) uitgenodigd om voor ons de Schotse folklore
te spelen en dansen. Zwaar werk, om in een uurtje zo’n
programma uit te voeren maar met behulp van een extra glas whisky voor de
doedelzakspeler, werd het een mooie voorstelling.
Donderdag 17 mei.
Op deze dag echt met Schots weer vertrokken. De
route was gepland naar het Noord/westen maar na een paar uur (A836) in
behoorlijke regen te hebben gereden, gestrand in de Crask Inn, waar al een
andere groep natte motorrijders waren gestopt voor koffie!
Het was nog erg vroeg en de waard werd duidelijk
overvallen door zo’n 16 erg natte motorrijders, maar
de generator werd opgestart en de brandweer/pyromaantjes maakten een warm
vuurtje in de oude stenen kachel en de koffie werd in grote potten
aangevoerd…………. De natte sokken en handschoenen gingen op de schoorsteen om te
drogen…………We besloten om de route aan te passen en niet eerst naar het noorden
te rijden maar een langere kustroute te rijden, meer westelijk. Na deze
uitgebreide stop in de Middle of Nowhere (Crask Inn) werd het droog buiten!!!! En werd onze groep uitgebreid met Taco(Africa Twin),
die zo af en toe voorbij flitste en dan weer niet te zien was en dan plotseling
weer opdook……..
Een klein eindje terug en dan richting Unapool
(noord/west de A837). In Kyleskey er even af en aan de baai een soepje gegeten, in de baai een
zeehond zien zwemmen….. Weer terug de route op, via Drumbeg(B869)
en Bealach-na Bo langs de kust en over een pass via prachtige smalle weggetjes,
waar het stijgings percentage de 25 % haalde. Prachtige doorkijkjes en
uitzichten, veel brem in bloei………..mooi………klein stukje bijna “off-road”, (een C
of F weg…?.). Pffff… dat ging op de Africa Twins
makkelijker, hier moesten we ze laten gaan, de Deautjes stuiterden alle kanten
op. De veren konden dat werk niet aan ………. Dus moesten ze op ons wachten. Maar
wel moooooi……;-)
Daarna via Ullapool (de A835) naar Inverness “gevlogen”. Geen
verkeer te zien de weg helemaal voor ons alleen. Zelfs de spits in Inverness is
een lachertje vergeleken bij Nederland….. Emigreren?……
Na 132 erge natte kilometers, werden we toch beloont, met
een mooie 220 km. droog weer en een prachtig stukje van dit mooie land. Iets, wat niet iedereen gehad heeft die dag!
Uiteraard ‘s avonds na de douche, diner, koffie en de dagelijkse motorstory’s
weer in bed gerold en …………….snurk, snurk ( aan de
andere kant van de muur……(gelukkig! ))
Vrijdag 18 mei.
De laatste dag ingevuld met de wens van Frank,
Loch Ness met het Urquhart Castle en Dick, die graag naar de Glen Affric wilde.
Een beetje weemoedig begonnen aan onze laatste
trip……..maar het weer zat mee en de mooie wolken luchten werden afgewisseld met
zon en een enkel buitje………
Binnendoor via B wegen naar het zuidelijkste
puntje van Loch Ness gereden. Onderweg gestopt voor koffie bij de waterval van
Foyers en daarna via Fort Augustus met de sluizen van
het Caledonian Canal, aan de ander kant omhoog (A82), naar Drumnadrochit. Er
even af voor een foto van de ruïne Urquhart. Hier aansluiting gekregen van Taco
en Maya. Dan weg uit de drukte, en afgeslagen naar Glen Affric…. Een mooi groen
bebost dal maar de Off-road motoren hadden elkaar
gevonden en trokken er behoorlijk aan, te hard naar mijn zin en samen zijn we
verder gereden ……….het dal in . Op de parkeerplaats
aan het einde, was je nog niet van de motor af of er zat al een vinkje op je
ruitje…….! Een prachtige plek voor
vogelspotters……de vogels eten er uit je hand. Wij hebben er gepicknickt met een
buitje regen. Taco kwam ons zoeken, de GSM werkte er niet, geen ontvangst. De
rest had al eerder een stop gemaakt. Wij hebben ze lekker verder laten razen,
en zijn op ons eigen tempo verder gegaan. Gewoon samen iets langzamer, nog even
genieten van een overweldigende week in Schotland……….(ongeveer 250 km. gereden)
’s Middags wat eerder terug dan de andere dagen en
nog een laatste wandeling en boodschap in Dulnain Bridge gedaan……..de laatste
foto’s……… een steen voor de vijver thuis, als aandenken…….morgen
naar huis……helaas.
’s Avonds na de douche, diner, koffie, borrel een
gezellige laatste avond gehad met Paul als drummer en Herman als gitarist…….Zo
werd het toch nog laat… ff rekken nog……trusten…
Zaterdag 19 mei.
Na het ontbijt was het afscheid nemen van Gill en
Tony………’ hopefully untill next year!’…… en met het laatste
lunchzakje op weg naar h u i s ……
Dulnain
Bridge – New Castle. 399.9 km.
Dat was het programma voor de 50 motoren en de
brandweerauto, de terugreis…. Uiteraard was Dick een van de eersten die weg
wilde……. Bij de eerste koffiestop, even na Blair Castle/Pitlochery, in
Ballinluig arriveerden we dan ook als 1e. Met z’n allen
op weg naar de boot in New Castle. Leuk om elkaar onderweg elke keer tegen te
komen….gedeelde smart is halve smart…….. over de Forth
Road Bridge bij Edinburg gereden en ons
aan de snelheid gehouden, hier staan toch ook wel camera’s……Op de grens met
Engeland even achterom gekeken………naar dat fantastische land……….
Als 1e aan de thee in de haven en
gewacht op alle anderen.
Door de douane, waar alle kentekens werden
gecontroleerd…………….?!? Een hutnummer en dan de boot
op, weer het ritueel van het vastzetten van al die motoren en hopen dat je dat
goed gedaan hebt….. Op zoek naar je hut, douchen en op naar het buffet………
Het vertrek werd een uurtje of twee vertraagd
doordat er een tros tussen de wal en het schip viel en in de al draaiende
schroef sloeg………. Vast….. echt vast… daar moest een duiker voor komen om alles
los te snijden en te checken of er geen schade was….. Maar volgens de GPS van
Pieter gingen we daarna met 45 km. p.u naar huis, in
plaats van de 38 km. op de heenweg. Zo werd de verloren tijd ingehaald. De zee
was spiegelglad dus alles bleef rechtop, ook de motoren…….
Na een gezellige avond aan boord in de Admirals
Pub met live muziek en een optreden van drummer Paul, een rustige nacht op de
golven………
Zondag 20 mei.
Na het ontbijt buiten op het dek de haven van
IJmuiden dichterbij zien komen. De temperatuur was duidelijk hoger en op de
Veluwe scheen de zon……Motoren los maken en op weg naar huis….. T. splitsing
links en daar stond de eerste FILE….. zucht, zucht……. Weer in Nederland…….. De
bocht op het klaverblad naar de A9 ging verbazingwekkend plat/snel……….! En in
een wipje waren we weer in Ede….opgevangen door
bekenden en familie…… nog één keer samen koffie bij de brandweer en dan………….
Naar Lunteren. (die dag ±120 km.)
Aldus in tien dagen op de deau’s een rit gemaakt van ± 3600 km., ongeveer 3 mm van de achterband ‘weggereden’ en voor Schotse begrippen mooi weer gehad.
