Dermoid Sinus

 

Ervaringen van eigenaren

 

  Quito en de dermo´d sinus

Hallo,

Wij zijn Peter Teunissen en Anneke van Beek. Sinds 1 september 2001 zijn wij de trotse bezitters van een prachtige Ridgebackpup, genaamd Quito. Quito is een gezonde reu met een "kleine" erfelijke afwijking: de dermo´d sinus.

Omdat er weinig informatie over de dermo´d sinus te vinden is, zijn we door de fokster gevraagd om onze ervaringen omtrent de operatie (de verwijdering van de sinus) op te schrijven. Dit om eventuele toekomstige eigenaren van een Ridgebackpup met sinus de gelegenheid te geven hierover wat meer te lezen.

Quito is op 8 juli 2001 geboren uit een nest van 7 pups, bestaande uit 2 reuen en 5 teefjes. Na enkele dagen overleed er helaas 1 teefje. Deze pup was vanaf de geboorte al duidelijk zwakker dan de rest. Het nest zag er verder gezond uit. Na 1 week kwam het bericht dat er sinussen in de nek waren gevonden, bij 1 reu en 3 teefjes. In eerste instantie schrokken we hier wel van, omdat ons bekend was wat een dermo´d sinus betekent. Het hield in dat een operatie noodzakelijk is voor een gelukkig hondenleven. Vanwege het sociale karakter en uiterlijk van beide ouderhonden wilden we dolgraag een pup uit dit nest. Na een gesprek met de fokster besloten we voor de reu met sinus te kiezen! Omdat een sinus wel wat consequenties met zich meebrengt, zijn we door de fokster zo uitgebreid mogelijk ge´nformeerd. Dit vonden we zeer belangrijk omdat je goed moet weten waar je aan begint. Er was gelukkig wel iets aan informatie voorhanden, zodat iedereen zich een beetje kon voorstellen wat er allemaal ging gebeuren. Fokken is natuurlijk uitgesloten met een hond met sinus, omdat deze afwijking waarschijnlijk erfelijk is. Aangezien niemand de intentie had om met ÚÚn van deze pups te gaan fokken was dit ook geen probleem.

De fokster maakte een afspraak bij de beste specialist die er op het gebied van de dermo´d sinus te vinden is, dhr. Sjollema van de spoedkliniek voor dieren te Amsterdam. Een operatie is nooit zonder risico, maar het feit dat dhr. Sjollema al ▒ 60 sinusoperaties met goed gevolg op zijn naam had staan, deed ons hoopvol stemmen. Quito zou op 4 oktober 2001 worden geopereerd. We vonden het een mooie datum: dierendag.

Omdat Quito voor de operatie nuchter moest zijn, kreeg hij de avond en ochtend voor de operatie geen eten. Dit had tot gevolg dat Quito in de auto misselijk werd en gal begon over te geven. Om de hond niet nerveus te maken deden we zo rustig en gewoon mogelijk. Om 10.00 uur waren we in de kliniek aanwezig. Dhr. Sjollema onderzocht Quito voor de operatie, waarbij de sinus goed werd ge´nspecteerd. Daarna was het wachten en hopen.

Tijdens de operatie bleek bij Quito dat de sinus zich uitstrekte tot op het bot van de ruggewervel. Dhr. Sjollema heeft daarom een klein stukje bot moeten weghalen om zo de gehele sinus te kunnen verwijderen. Was de sinus nog verder naar beneden gegroeid, dan was de operatie veel ingrijpender geweest. Na lang wachten kwam het goede nieuws: operatie geslaagd! Ingepakt in verband en nog suf van de narcose kwam Quito van de uitslaapkamer. Op dat moment was hij ontroostbaar. Onderweg naar huis bleef hij huilen en was hij zeer onrustig. In de loop van de avond begon de narcose uit te werken en voelde Quito zich weer op zijn gemak. We hadden voor ▒ 2 weken pijnstillers en antibiotica meegekregen. Dit bleek zeer goed te werken. De eerste nacht na de operatie had Quito prima geslapen. Het verband (vanaf achter zijn oren tot achter zijn voorpoten) zat er nog keurig omheen en hij leek er geen last van te hebben. Na zijn eerste portie eten kwam de energie weer terug. Vanaf dat moment was het alsof er niets was gebeurd. We moesten het nog wel ▒ 3 weken rustig aan doen met hem. Zoveel mogelijk binnen houden, niet met andere honden laten spelen en achter in de tuin zijn behoefte laten doen. Dit alles om het genezingsproces te bevorderen. Voor zijn socialisatie is dit een nadeel, maar dat was op dat moment van ondergeschikt belang. Het genezen van de wond heeft de prioriteit. Tijdens Quito zijn genezingsproces hebben we het verband 4 keer vervangen omdat het te strak ging zitten. Ridgebackpups hebben namelijk een enorme groeikracht. We konden zo tevens zien hoe de wond zich heelde. Het komt wel eens voor dat er vochtophoping bij een wond ontstaat, maar gelukkig was dit bij Quito niet het geval. Het zag er keurig uit. Na 3 weken ging het verband er definitief af.

Achteraf gezien zijn we zeer blij dat we voor deze optie gekozen hebben. Quito heeft naar onze mening nauwelijks last gehad van de operatie en is al hard op weg om een forse reu te worden. Wat ons betreft gaat hij een lang, gelukkig en gezond hondenleven tegemoet!