Het vlot
(Hans de Wit, Het vlot, 2007)
Narcissus
‘Dit is Ripley,
w564502460h, hoofdofficier,
laatste overlevende van handelsruimteschip
Nostromo, meldt zich af.
stilte
Kom, kat.’
Nooit lukt het ons eraan te ontkomen
om als een God of noem het Geest of Ziel
ons van buitenaf te zien. Zoals we dromen
leven we, alleen. Wie weet zonder chlorofyl
kunnen we ooit, zonder behoefte aan de kat
op schoot, zonder mens- en dierverlaten aarde,
kan eens de vrouw geheel zonder man, al is dat
liefst nu nog weg te denken hier; van waarde
dan zijn andere waarden, nooit heimwee meer
naar krokus bloeiend in een tuin met sneeuw:
tijdrekening zonder dag, maand, jaar en eeuw,
slaags raken androïden- en xenomorfenheer,
maar jij beziet je weer, oneindig op zich gericht
blijft je ik, jij, facehugger over je eigen gezicht.
Ze klikt de recorder uit.
Staart naar buiten.
ext. kosmos
De shuttle Narcissus zweeft de ruimte in.
Zaal der grote formaten
Werd nog geen drieëndertig
maar met bijna dat aantal
schilderijen uit zijn oeuvre
in het Louvre. Naar ‘Het vlot’
in de zaal der grote formaten
worden we al bij de onthaal
verwezen ‘Bah, une vignette,’
oordeelde hij op zijn sterfbed.
Géricault. Ary Scheffer toont
ons zijn dood, in zaal 61, op
een grauwe winterdag, maar
in werkelijkheid scheen de zon.
In werkelijkheid scheen de zon,
maar Géricault toont storm en
golven waarin de laatste vijftien
het schip zien aan de horizon.
Met honderdvijftig waren ze
toen het begon. Geschrokken
keek ik om me heen en om in
de zaal der grote formaten. Wie
in deze roezemoezende drom
zou ons het eerst verlaten? Wie
zou weigeren biscuit te delen?
Wie zou als eerste verwilderd
‘Wij zijn met veel te velen’
schreeuwen? Wie ging me kelen?
Wie zou ik vierendelen? Van wie
zou ik vlees en vet verteren?
‘Er zijn er nog te veel te velen!’
Wiens urine zou ik drinken?
Van urine drinken plas je weer
eerder, noteerde arts Savigny.
Werd ik van mijn plank gesmeten
of zou ik maar mezelf verdrinken?
‘Is schipbreuk dan een oogst
en vervoert de storm het graan?’
Wat in hemelsnaam zag ik aan
voor een kust met plantages?
Met stokken elkaar en naar
de haaien slaand. Bijtend open
wonden van in zout water staan,
zeekwallen eraan. Geef mijn lippen
je laatste traan! Laat me stikken
van het lachen om wat rest van ikke!
Een stukje tin op de tong –
de koelste sensatie! Rozengeur
hmm uit een lege parfumfles! Wat
wil een mens meer? Dames? Heren?
Nieuwe kleren? Geloof? Hoop?
Liefde? Trots? En natie? Hals
over kop ontvluchtte iedereen
de zaal der grote formaten. Uit
alle hoeken en gaten stroomden
de massa’s naar de kassa’s terug
en ik spoelde erin mee en weg,
stormwind in en winterregen.
In werkelijkheid zei ik dat het niet
kon, zulke gave lijven na zo veel dagen
op dat vlot op je plastic museumtas op
een bank in de goddelijke voorjaarszon.
Eigenlijk heb je alles al
Eigenlijk heb je alles al om op zomaar een dag
te staan huilen in zomaar een bos populieren,
liefde gehad, verloren, gevonden, vader verast,
moeder ontbonden, vlees gediend, god verlaten,
je vlot alleen met zwarte gaten om je heen zonder
verder te komen dan fanaten rond een zwarte steen,
eigenlijk weet je alles al, je bent de dood zijn niet
te missen kans, zijn niet te weigeren voorstel je
met alle voorstellingen van hem te wissen, rouw
is er dan geen, geen krans of graf, geen annonce
in de krant, je ziet zijn oever die je wacht slechts
zolang je denkt dat hij je al dan niet verwacht en
wenkt, zacht ritselt met zijn populieren, looigeur
in zijn dal, er is geen strandingszand, een traan
misschien nog in je kussen, eindelijk is het dan
dat alles af is of nee want eigenlijk heeft alles je al.
