Een donut is
een gefrituurd broodje met een gat in het midden. Het kan worden gevuld met een
beetje jam en/of geglazuurd of met poedersuiker bestrooid.
Een bagel is
een broodje met een gat erin. Qua vorm lijkt hij veel op de donut en wordt hier
vaak mee verward. De bagel ligt echter veel zwaarder op de maag en wordt niet
gefrituurd. Bagels hebben een gezond imago; ze worden zonder boter of margarine
gebakken. Ze kunnen op vele manieren worden belegd. De bagel is van oorsprong
een product, dat door joodse immigranten in de Verenigde Staten is
geïntroduceerd.
Dat brengt
me op het idee om donuts en zwarte gaten met elkaar te vergelijken.
Ik ga eerst
de Schepping beschrijven zoals ik dat uit de Kabbala heb gedistilleerd.
Laat ik
traditioneel beginnen met de tekst uit Genesis.
Deze regel
is voor mij volkomen onbegrijpelijk, omdat wij aannemen dat God in een
penthouse in de Hemel verblijft. Dus als God in den beginne Hemel en Aarde creëerde
moet hij daarvoor in een kraakpand hebben gewoond. Laat ik er niet te lang bij
stil staan. Wat ik opmerkelijk vind is dat twee algemeen geaccepteerde scheppingsverhalen
met een ‘B’ beginnen.
De
Nederlandse vertaling: “In den beginne schiep God Hemel en Aarde” volgt trouw
de Hebreeuwse tekst, die ook met een ‘B’ begint: “BERASHITH BARA ELOHIM, ET
HASHAMAIM WE'ET HA' ARETZ”.
Wie ‘A’
zegt moet ook ‘B’ zeggen nietwaar? Dus waarom begint de Schepping niet met een ‘A’?
Bovendien is er één groot verschil tussen de persoonlijkheden die hier als scheppende
intelligenties worden geduid. De Nederlandse vertaling heeft het over een
enkelvoudige mannelijke entiteit. De Hebreeuwse tekst laat een heel stel goden
(Elohim) als scheppers opdraven.
Laat ik er
ook maar niet te lang bij stil staan. We gaan naar een mogelijke verklaring die
erg veel lijkt op de zogenaamde Oerknal.
De tiende
letter uit het Hebreeuwse alfabet/alefbeit is de letter YUD. Het teken YUD, manifest
als een kleine verlengde punt, openbaart de vonk van
wezenlijke goedheid binnen de letter TET. En hier moet ik wel bij stil staan
anders kunnen jullie van deze tekst geen brood bakken, laat staan een Bagel of
donut!
De TET is
de eerste letter van het woord tov, dat goed betekent. De vorm van het teken
CHET symboliseert de vereniging van bruid en bruidegom tijdens het volvoeren
van een conceptie. Het geheim van het teken TET, dat numeriek gelijk is aan
negen, het getal van Voltooiing.
God weet wat
er in dat kraakpand is gebeurd. Er is blijkbaar een samengaan en een conceptie geweest
vóór ‘in den beginne’… Dat is een perfecte reden om voortaan alleen nog maar te
schrijven en te spreken van onze vader/Moeder God!
We gaan
verder met de tiende letter, die god-beter-het toevallig de eerste letter is
van de naam Yeshua! Na de oorspronkelijke samentrekking van Gods Onbeperkte
Licht om ‘plaats’ te maken voor de Schepping, bleef er binnen de leegte één
enkele punt of ‘impressie’ achter. Het oneindige maakte plaats voor het eindige
om zich ZELF te kunnen ervaren.
Om dit
volkomen te begrijpen vertellen we het hier nog een keer in eenvoudiger
bewoordingen. Het begrip TZIMTZUM (samentrekking) vertegenwoordigt of
suggereert een begin vóór Den Beginne. Een moment op een tijdlijn voordat tijd
bestond, waarop het Licht uit de Bron tot één enkel punt samentrok, waardoor
dat Licht van polariteit veranderde en werkelijk een Licht Fontein werd.
We zien
hier een verwijzing naar de Zelfschenking van de Michaël Yeshua die zich ZELF
samentrok om het Christus Licht te scheppen. De (letterlijke) ímpressie die
achterbleef is het hologram van de kruisiging.
Het geheim
van YUD is de macht van het Oneindige om, binnen het Zelf, eindige zaken te
bevatten, en ze tot uitdrukking te brengen in schijnbaar externe
werkelijkheden. Eindige manifestaties starten vanuit een Nul Dimensionaal punt,
om zicht te ontwikkelen tot een 1D lijn met een 2D oppervlakte.
Hierop
wordt in de volledige spelling van het teken YUD (yud-vav-dalet)
gezinspeeld: YUD/punt, VAV/lijn, DALET/oppervlakte
Het
oorspronkelijke punt, de essentiële kracht van YUD is het “weinige dat het vele
omvat”. Het ‘vele’ refereert aan de Oneindigheid van God dat verborgen is
binnen het oorspronkelijke punt van Openbaring, dat zichzelf reflecteert als
het Oneindige potentieel van het punt om zich te ontwikkelen en tot uitdrukking
te brengen in al de veelvuldige eindige verschijnselen van tijd/ruimte.
Tijd + Ruimte = Vorm.
Hieruit
volgt ook de conclusie dat tijd en ruimte de voorwaarden zijn om vorm te
scheppen. We mogen er van uit gaan dat de Schepper “In den Beginne”, wat een
tijdsaanduiding is, eerst Tijd schiep, en vervolgens ruimte; de grote Leegte,
voordat het concept van vorm manifest werd.
Het wordt
nu tijd om met de vorm van de Donut verder te gaan. Een donut is een gefrituurd
broodje met een gat in het midden. Dat gat is ontstaan op de kruising van
tijd/ruimte toen het Licht uit de Bron zich tot één enkel punt samentrok. Het gat
werd gecreëerd om ruimte te geven aan de schepping. Het is als het ware dat wat
wetenschappers een Zwart Gat noemen. Een zwart gat is voor mij een Kosmische
Donut!
Lees maar
wat ik van Internet heb geplukt over zwarte gaten. Een zwart gat is wat er overblijft als een zware ster
"sterft". Sterren kun je beschouwen als kernfusiereactoren waarbij de
zwaartekracht in balans is met de explosieve kracht. Denk bij "explosieve
kracht" aan de explosie van een atoombom, want een ster is eigenlijk een verzameling
atoombommen die constant ontploffen.
Wat gebeurt
er nu met een zeer zware ster als de kernfusie stopt omdat de brandstof op is?
Omdat de zwaartekracht niet meer wordt tegengehouden krimpt de ster en wordt
steeds heter tot het een supernova veroorzaakt. Een supernova behoort tot de
grootste explosies in het Universum. De ster vlamt op met de kracht van
honderden miljoenen tot meer dan een miljard zonnen.
Dit leidt
er toe dat een ster een groot gedeelte van zijn materie verliest. Wat er overblijft,
is een kern van extreme dichtheid met een zwaartekracht die zo sterk is, dat
zelfs licht niet kan ontsnappen. Daarom noemen we het een "zwart
gat".
Die
superzware sterren drukken hun massa dus samen tot één punt, tot een
onvoorstelbaar zwaar stukje materie. Alles verdwijnt in het Zwarte Gat en komt
nooit meer uit tevoorschijn. Omdat licht eveneens verdwijnt, zijn deze objecten
onzichtbaar, net zo onzichtbaar als… als God bijvoorbeeld.
God is een
naam die we gegeven hebben aan een niet fysieke entiteit die we, volgens de
meeste theologen nog nooit gezien hebben. Dus God voorstellen als een Kosmische
Donut is geen blasfemie, het is slechts een suggestie die tamelijk rationeel
verklaard kan worden.
We weten
dat ons bestaan in deze illusionaire 3D werkelijkheid gebaseerd is op aannames.
Als kind hoorde ik mijn papa soms zeggen: “Wat je NIET ziet heeft wel degelijk
bestaansrecht, jongen!” Ik ben nu op een leeftijd gekomen die hij met moeite
ook bereikt heeft, en ik weet nu dat hij een punt scoorde.
Die ene
superzware punt binnen de Leegte om ruimte te geven aan gans de Schepping,
ruimte ook voor verscheidenheid in eenheid.
Vrijdag 30
oktober legde ik een cursiste uit hoe ik tegen de Schepping aankeek, en kwam
met mijn theorie van de Kosmische Donut. Ik beschouw Zwarte Gaten als Poorten
naar andere dimensies, andere scheppingen als het ware, en niet als de ‘shredders
van materie’ zoals de wetenschap beweert.
Zaterdag 31
oktober kreeg ik min of meer bevestiging van die ‘kleine jongens fantasie’,
want zeg nu zelf, wat kan ik nu weten met mijn MULO diploma…
Het
avondblad waarop ik geabonneerd ben heeft zaterdags een katern ‘Wetenschap’ die
ik meestal met een ongebreidelde weetgierigheid absorbeer.
Wat was er
eerder, de alles verslindende superzware zwarte gaten
die materie opslokken of de enorme sterrenstelsels waarin ze zich bevinden? David
Elbaz is een vooraanstaande astrofysicus die enkele wetenschappelijke theorieën
met betrekking tot Zwarte Gaten omver kegelt. Hij stelt zich al enkele jaren de
vraag over de kip en het ei: “Wie of wat was er eerder?”
Een sterrenstelsel
of zijn Zwarte Gat is, volgens David Elbaz, momenteel een van de meest
besproken onderwerpen in de astrofysica. “Onze studie duidt erop dat superzware
zwarte gaten stervorming kunnen veroorzaken en zo hun eigen sterrenstelsel ‘creëren’. Dit verklaart ook waarom sterrenstelsels met
grotere zwarte gaten meer sterren bevatten.”
David
Elbaz, een van de onderzoekers van ESO kwam tot deze conclusie na observatie
van een quasar, een enorm helder object miljarden lichtjaren verwijderd van de
aarde. Algemeen wordt aangenomen dat het hart van een quasar bestaat uit een Zwart
Gat.
Van deze
quasar was geen sterrenstelsel bekend. Het zou schuilgaan achter enorme
hoeveelheden stof. Met de Chileense supertelescoop ontdekten de astronomen geen
stof, maar wel een sterrenstelsel in de buurt van de quasar dat aan de lopende
band sterren produceert, zo'n 350 per jaar. Dat is
honderd keer zoveel als gebruikelijk voor sterrenstelsels in het nabije heelal!
Stel je
voor een Zwart Gat, of in mijn terminologie een Kosmische Donut als schepper
van sterrenstelsel. Daarom vind ik mijn idee van een poort naar andere dimensies
niet eens ver gezocht. Alle materie wordt, volgens de wetenschap opgeslokt,
maar we hebben natuurlijk nooit de achterkant van zo’n
Zwart Gat kunnen waarnemen. Het is dus een wetenschappelijke aanname dat de
materie in dat Zwarte Gat blijft steken en steeds zwaarder wordt.
Zou het
mogelijk zijn dat die samengebalde materie, een energie gelijk miljoenen
atoombommen, zich samentrekt om ruimte te geven aan een nieuwe schepping?
Ik heb al
eens eerder een ‘kinderlijke’ vergelijking gemaakt tussen de schepping van de
mensheid en een koudvuur sterretje. Je weet wel, zo’n
sterretje die je op verjaardagstaarten plaatst.
Als je het
sterretje aansteekt springen de vonken vrolijk de ruimte in als vonkjes van
licht, als zieltjes die in een Lichtlichaam reizen. Naarmate ze verder van de
Bron verwijderd zijn, neemt hun Licht af, en tenslotte
dalen ze op de grond, op de Aarde neer als materie…
Juist nu we
op de terugweg zijn, nu we binnen ons fysieke voertuig steeds meer Licht kunnen
bevatten, komen dit soort ontdekkingen boven water. Juist nu Harry Mulisch, de
auteur van: “De Ontdekking van de Hemel” naar de andere kant is gegaan, komt
dit in de media. De synchroniciteit is hemelhoog, geliefden.
De volgende
keer dat je een donut eet, kan je er met heel andere ogen naar kijken.
Misschien wel met ogen die kunnen zien!
In
Dienstbaarheid aan het Plan.
Artikelen
op deze website mogen vrij verspreid worden onder vermelding van de juiste
bron: ArjunA – www.assayya.com