Noors  Avontuur in UTVIK

vergezicht

2 0 1 4

huis ZuidWest wij-01 bewerkt klVrijdag 9 mei zijn we om 19.00 uur THUIS in Utvik, nadat we eerst de hoogstnodige boodschappen in ‘onze’ winkel hebben gedaan en op die manier duidelijk hebben gemaakt dat het zomer wordt ‘want Corry & Johan zijn gearriveerd’!  Hoe we via Frankrijk hier gekomen zijn zullen we in het kort duidelijk maken. Wie het uitgebreide ¨Frankijk 2014¨ verslag wil lezen moet maar eens langskomen in Utvik of Herwijnen.

Dinsdag 22 april vertwokkenrekken we om 20.30 uur, na het wokken met Tim, Rita, Bram en Emma, richting Frankrijk. We zien wel hoever we vanavond komen. We hebben gepland in de buurt van Reims te komen en daar een hotel te zoeken. We willen eigenlijk geen PEAGE-weg nemen, maar deze avond doen we dat nog wel. We rijden direct al fout, want we vergeten de A27 naar het zuiden te nemen. We rijden via Papendrecht en Dordrecht naar de A12 en dat scheelt tochPremiere Classe gauw al een kwartier. Ook in België hebben we het idee dat ‘BRAM’, onze TomTom stem, ons niet de kortste weg richting het Zuiden stuurt. Johan heeft als eerste overnachting een ¨Premier Classe¨ hotel in Laon uitgezocht en we besluiten hier dan ook maar gebruik van te maken. Na 390 km komen we daar precies om 00.00 uur aan.

Woensdag 23 april  worden we om even na 08.00 uur uitgerust wakker. De rug van Corry laat, na het deze week inpakken van de auto, erg veel te wensen over. En dat is zeer voorzichtig uitgedrukt !We geven ‘BRAM’ de opdracht om richting Domme te rijden zonder PEAGE. Om 18.00 uur en na 464 km bereiken we Chateauroux en belanden we in een hotel van de Amarys-keten. Prachtige kamer, een heerlijk bed en Wifi, zodat we een begin kunnen maken met het verslag.
Amarys hotel

Donderdag 24 april gPerpetuum IMG_2923 klenieten we van een heerlijk ontbijt en vertrekken we om 09.30 uur richting Domme. We geven ‘Bram’ nu de opdracht dat we ook niet over welke snelweg dan ook willen rijden. We drinken koffie bij een meertje bij l’Anglain vóór La Souterraine en later lunchen we even vóór Hautefort. Na de lunch gaan we even onderuit. Na 289 km komen we om 16.00 uur in Domme op de camping ¨Le Perpetuum¨ aan. s Avonds gaan we eten in de boiling  L’Osmoz, want het restauranL' Osmozt        l’Ancre d’Or is nog niet open. We worden verwelkomd door Pierre en later komt gelukkig ook Marie-Jo. Die ziet er heel wat beter uit dan vorig jaar.

Zaterdag 26 april pakken we het tentje i.v.m. het weer in en rijden naar de Pyreneeën. We moeten over de Col d’Aspin van 1489 meter hoog. Om 16.10 uur komen we na 404 km op de camping “Pradelongue” icamping Pradelonguen Bagnères- de-Luchon aan. Een mooie camping en natuurlijk erg rustig. Dat is ook wel een voordeel van zo vroeg in het seizoen door Frankrijk ‘crossen’. ’s Avonds gaan we heerlijk uit eten, terwijl het plenst van de regen! Hoezo mooi weer in de Pyreneeën?

Zondag 27 april vertrekken we, bij een temperatuur van 8 graden C. We geven ‘Bram’ de opdracht om via de kortste weg naar Andorra te rijden. De kortste weg is zeker niet de snelste, vooral niet wanneer blijk dat één van de cols die we over moeten gesloten blijkt te zijn!!! In Andorra schaffen we weer nieuwe luchtjes voor ons aan. Daarna rijden via de hBellevue Ria Siragoofdweg verder naar de camping ‘Bellevue’ in Ria-Sirach.   ’s Avonds uit eten in Villefrance-de-Conflent.

Maandag begint zonnig, maar al snel trekt het dicht. We kijken het even aan en besluiten dan toch een poging te wagen de zon op te zoeken. We stappen in de auto, maar echt veel beter wordt het niet . Helaas ! We eten ’s avonds in Prades. Opnieuw in een gelegenheid die we van jaren geleden kennen Gelukkig maakt de dinsdag alles goed. We genieten van een heerlijke dag in de zon, maken ’s middags even een wandelingetje door Villefranche en verwennen onszelf met een heerlijke ijslunch.

woensdag 30 april pakken we de boel weer in, omdat de weersverwachting in de Pyreneeën niet beter wordt, en rijden door naar de Cevennes. Daar ligt in St Jean de Ceyrargues eecamping Les Vistesn camping die we via “Chris-van-de-garage” hebben: Camping ¨Les Vistes¨. Net voorbij Sommières staat er een bordje met ‘Miel’ langs de kant van de weg. Natuurlijk kun je het ook gewoon in de winkel kopen, maar dit heeft iets extra’s. We komen in een heel klein dorpje (verzameling van zes à zeven huisjes) waar nog een extra bordje staat: de Miellerie is ook met bussen te bereiken! Dat is nauwelijks geloofwaardig, als we er maar met onze auto dichtbij kunnen komen. We stoppen eerst nog even voor een lunch op een prachtig plekje, heerlijk in de zon!

Na een half uurtje rijden we door naar de Miellerie die open is en ze Miel-Honinghebben heel veel verschillende soorten honing. Van wel tien verschillende soorten staan er potten met houten proefstokjes (soort lange dunne ijsstokjes) ernaast, zodat je net zo veel kunt proeven als je wilt. Onze favoriete hebben we er vrij snel uit en onze smaken blijken redelijk overeen te komen ook, zodat we niet veel later met maar liefst vier verschillende soorten weer verder rijden.

De camping lijkt niet open, maar is dat gelukkig wel. In de loop van de dag komt er nog een camper bij en hoewel de camping groot zat is en ook het veld waar wij op staan nog minstens zeven alternatieven biedt, strijken ze precies op de plek naast ons neer, met twee honden en de opening van de camper naar ons toe. We schijnen aantrekkelijk gezelschap te zijn, want de volgende dag komt daar een caravan te staan!

Fabiënne et DavidVrijdag 2 mei rijden we terug naar Domme, omdat we bij de weersverwachting zien dat het in de Dordogne een goed weekend lijkt te worden. We laten Bram een route uitstippelen die niet over grote wegen gaat en zijn zelf zo vrij om daar wat op te variëren, waardoor we ook weer eens een stukje van de Gorges du Tarn meepakken. Om half vier zijn we weer terug bij Le Perpetuum in Domme, waar ons een warm welkom wacht door Fabiënne. Haar Engels is gelukkig door de jaren heen stukken beter geworden, waardoor wij onze tong niet hoeven te breken in het Frans.

Natuurlijk gaan we weer bij Marie-Jo en Pierre eten bij de bowling in Sarlat. Vanwege de belangstelling voor ons huis in Noorwegen (twee Nederlandse stellen die al geëmigreerd zijn hebben laten weten ons huis te willen bezichtigen), hebben we een route uitgestippeld die ons in drie dagen van Zuid-Frankrijk naar Noord-Denemarken brengt en dat betekent dat we dinsdag hier weer moeten vertrekken. Dat geeft ons voldoende gelegenheid om wat bij te praten met Marie-Jo en omdat l’Ancre d’Or alleen overdag open is, spreken we af dat we maandag bij haar gaan lunchen. Maandagavond kunnen we niet eten bij de bowling omdat die dan dicht is vanwege een verlate 1-mei-viering en blijkbaar is het dan de gewoonte dat de baas zijn personeel uitnodl'Ancre d'Or IMG_2925 kligt voor een gezamenlijke maaltijd. Wij zijn natuurlijk geen personeel van de bowling, maar Pierre weet het zo te regelen met Jean-Philippe (oudste zoon) dat wij bij dat feestje aanwezig mogen zijn, als verrassing voor Marie-Jo.

 

Corry IMG_2931 kl

 

 

 

 

 

 

 

 

 

De lunch in L’Ancre d’Ori in La Roque Gageac is heerlijk en heel gezellig, al is het te druk om verder wat te kunnen bijpraten. Bij het afrekenen blijkt dat we door Marie-Jo vrijgehouden worden en na een hartelijk afscheid, alsof we pas over een jaar haar weer zien, rijden we weer naar de tent.

We moeten om 19.15 uur op de parkeerplaats bij L’Osmoz zijn en dat kun je aan ons overlaten, precies om kwart over zeven rijden we het parkeerterrein op. Daar zien we een tractor met aanhanger met een lange dennenboom erop en veel meer mensen dan we verwacht hadden. We zijn in de 1 mei viering van bowling L’Osmoz en restaurant l’Ancre d’Or terechtgekomen gekomen. Als we ruim een uur na aankomst nog geen stap dichter bij het eten zijn, besluiten we het voor gezien te horugpijnuden. Hoe aardig de uitnodiging ook is, voor Johan is het vanwege zijn suiker geen optie om langer te moeten wachten met eten en voor Corry is het vanwege haar rug geen optie om langer te moeten blijven hangen of zitten. Dus Corry probeert in haar beste Frans uit te leggen wat het probleem is en dat we nu dus echt weg moeten. Natuurlijk voelt Marie-Jo zich daar rot over en wil ons nog iets meegeven, maar we weten uit ervaring dat dat dan ook nog makkelijk een half uur kan duren en als het op is met Corry’s rug, is het ook gewoon op. Dus nemen we afscheid, eten een snelle hap bij de Mac in Sarlat en rijden dan terug naar de tent. We rekenen meteen de camping maar af, dan zijn we morgen vrij om te gaan en staan waar en wanneer we willen en nemen afscheid van Fabiënne en David. Als afscheidscadeau krijgen we een grote zak walnoten mee uit eigen boomgaard. Dat is nooit weg!

Dinsdag 6 mei is het bewolkt. We pakken de tent (droog!!) in en rijden om 09.00 uur weg. De rug van Corry is er niet beter op geworden, maar daar moeten we het maar mee doen, er moet een boot gehaald worden donderdagavond om 21.30 uur en daarna zien we wel verder. Het eerste stuk gaat super, maar tussen Vierzon en Orléans is een ongeluk gebeurd en staan we ruim drie kwartier in de file Dat is een mooie gelegenheid voor Corry om rugoefeningen te doen aan de vangrail.

We willen deze eerste dag van de doorreis naar Noorwegen een flinke ruk maken, zodatPremiere Classe1 we de volgende twee dagen rustiger aan kunnen doen zonder in de stress te hoeven schieten vanwege de boot die gehaald moet worden. Daarom rijden we vandaag tot half acht doowaterkarafr. We hebben er precies 888 kilometer op zitten als we Metz bereiken waar we (onderweg) in Talange een Premier Classe geboekt hebben. We eten in het vlakbij geleden Campanille hotel, waar de serveerster zo attent is, dat als de eerste (kleine) karaf water al heel snel leeg is, ze een tweede (grotere) neerzet, nog voordat ik daarom heb kunnen vragen! Dat is niet alleen heel attent, de karaf is ook erg leuk en dus vraagt Corry bij het afrekenen of de karaf ook op de rekening kan. Helaas op de rekening kan niet, maar we krijgen een schone karaf zo mee!!! ‘‘Dat bent leuke dingen voor de mensen’’.

benzinepomp2woensdag 7 mei rijden we na een heerlijk ontbijt om 08.55 uur weer weg. Het is druk onderweg, voornamelijk de ochtendspits in Noord-Frankrijke en Luxemburg en daarom tanken we ook niet langs de grote weg, maar gaan in Luxemburg even de grote weg af om voor € 1.17 per liter de tank weer vol te gooien. Dàt zijn nog eens prijzen als je bedenkt dat je in Nederland voor een liter diesel € 1.38 betaalt…

Duitsland scheuren we door, tot we het zat zijn en in Hamburg een Bed en Breakfast zoeken. Ook weer aan de hand van een boekje. Het regent pijpenstelen als we informeren naar een beschikbare kamer. Ja, ze hebben er nog wel één en dan kunnen we Bed en breakfastde auto twee straten verderop om de hoek parkeren en moeten we er een blaadje in leggen om te voorkomen dat ie wordt weggesleept en daarna moeten we door de z..k regen terug naar het hotel. Dat ziet Corry niet zitten. We hebben niet voor niets een invalidenparkeerkaart en zo kunnen we voor de deur parkeren en krijgen we een aangepaste kamer, direct bij de ingang. Wel goed geïsoleerd, dus geen geluidoverlast en ook goed gekoeld dankzij de enorme airco die aan het plafond hangt. Dat zou dan nog wel een staartje krijgen….

Een restaurantje zoeken in de buitenwijk van Hamburg om deze tijd is een regelrechte ramp. Neem daarbij dat het nog steeds flink regent, dat beperkt je actieradius ook nog eens. Maar we vinden een gezellig restaurant (Bistro Einstein). Met een flinke reis achter de rug (617 kilometer) duurt het, eenmaal terug op de kamer, niet lang voor we in slaap dutten.

Donderdag 8 mei starten we de dag met een prima ontbijt en pas om 10.00 uur rijden we weg. Het regent opnieuw, maar als we na 157 kilometer de Duits-Deense grens bereiken, lijkt het verder naar het noorden zowaar iets lichter te worden. Corry’s rug wordt er al met al niet hospitaalbeter op en van lieverlee kan ze bijna geen hobbel of bocht of remmen meer verdragen en dus besluiten we in Denemarken ‘even’ langs een ziekenhuis te gaan. We treffen in het ziekenhuis van Kolding een alleraardigste arts op de EHBO, die natùùrlijk niet over één nacht ijs wil gaan door zo maar morfine voor te schrijven, maar na een verhelderend gesprek en wat kleine testjes durft hij het toch wel aan. Alleen al die aanpak geeft een beetje lucht en met een eerste dosis achter de kiezen, en voor een paar dagen in de pocket, gaan we weer op weg.

Bij een Chinese patattent accepteren ze onze Nederlandse bankpas gelukkig en met de afhaalpatat in de auto melden we ons  na 525 kilometer keurig op tijd bij de vertrekbalie. Al met al hebben we van Herwijnen, via Frankrijk e.a. naar Hirtshals  5109 km Fjord Line logoafgelegd. We hebben een prachtige hut, dat kan ook bijna niet anders met zo’n nieuw schip en na een rondje over het schip en wat puzzelen en lezen, kruipen we lekker op tijd in onze bedden. De overtocht verloopt super rustig.

Fjordline Stavanger

Dinsdag 6 mei

Na een goede nacht, vertrekken we uit Bergen. Dit keer hebben we wèl heet water gescoord voor onderweg en ook een paar broodjes van het ontbijt bewaard voor bij de koffie. We hebben aan één koffiestop genoeg, want de andere koffie doen we aan boord van de pont Lavik-Oppedal.  Er is al wéér een nieuwe tunnel in het E-39 traject in gebruik genomen en zonder verdere vertraging bereiken we om 17.30 uur Utvik.

pont Lavik-Oppedal1

Nog vóór we goed en wel aan het uitpakken zijn, komt de buurvrouw al met de post aan van het afgelopen halfjaar (na uitsorteren van de reclame, blijven er zeggen en schrijven twee brieven over. Dan snel uitladen en de boel op orde maken voor de bezichtigingen van zaterdag en zondag. Het huis staat er perfect bij, we hoeven niet te stoffen of zuigen, alleen een paar dode vliegen opuimen en zelfs de kelder staat er keurig droog bij. Kost een paar centen om de hele winter zachtjes door te stoken, maar daar hebben we nu alleen maar heel veel gemak van!

jong stelZaterdag 10 mei krijgen we onze eerste kijkers! Het is een jong stel uit Myklebustdalen, gras 2 kontjes hoogaan de andere kant van het Utvikfjell. Ze zijn vorig jaar naar Noorwegen geëmigreerd. Er is hier in de omgeving een Nederlandse contactpersoon die heel actief werft en die praktisch alle Nederlanders in onze omgeving hier naartoe gehaald schijnt te hebben. Zo ook dus dit stel. We laten ze het hele huis zien en zijn blij dat het lekker weer is, zodat we ook een rondje door de tuin kunnen doen. Het gras staat nog twee kontjes hoog, maar het uitzicht maakt een hoop goed. Na een uurtje sluiten we de rondleiding af en spreken we af dat ze na hun vakantie in Nederland contact op zullen nemen over eventuele vervolgstappen.

Zondag 11 mei

Vandaag komen in de middag de andere kijkers. Van hen horen we het standaardverhaal van Nederlanders die naar Noorwegen ‘gelokt’ worden met mooie verhalen over de ruimte hier in Norge en dan eerst even in een huurhuis wennen en kijken of het je wel zo bevalt dat je permanent wilt blijven en als dat zo is, kun je daarna eventueel het huis kopen. Nou, vergeet dat maar, ze worden stuk voor stuk afgescheept of krijgen het huurhuis (vaak met veel, heel veel achterstallig onderhoud) aangeboden voor een woekerprijs, die ze natuurlijk niet willen betalen. Het is juist ook vanwege deze houding van de Noren dat wij graag het huis aan Nederlanders verkopen.

Dit stel krijgt dezelfde `behandeling’ als de vorige. Zonder dat we het merken zijn we drie uur verder voor zij ineens beseffen dat ze weg moeten. Ook met hen maken we de afspraak dat ze uiterlijk in de tweede week van juni laten weten of ze vervolgstappen willen zetten. We hebben direct een `klik’ met hen en verkopen het huis graag aan hen.

 Imorfinen de week die volgt, doen we het rustig aan. Johan is grieperig en Corry heeft nog voor een paar dagen morfine vanwege haar rug. Beetje dom om je in zo’n situatie vol op de tuin of iets anders te storten. Er moeten de nodige boodschappen gedaan worden en er moet natuurlijk wel gebakken worden. Niets moet echt maar we mogen van alles.

grieperig

Johan heeft geprobeerd de Nederlandse vaan weer te hijsen, maar door materiaalmoeheid komt de vaan naar beneden en blijft de haak met de lijn boven in de mast. We moeten de mast strijken en dat lijkt een klus die we samen wel kunnen klaren, maar het blijkt  te zwaar voor ons, zodat de mast met een vaart naar beneden duikt en als ie over het kantelpunt heen is komt ie met een enorme knal op het terras voor het huis terecht.

vlaggenmastknop1

 De knop breekt eraf en we mogen blij zijn dat dat voorlopig de enige schade is! Johan zal nu eerst weer een manier moeten vinden om de knop weer aan de mast te lijmen, kitten en/of tapen en natuurlijk lukt hem dat, maar daarna moet er iemand anders bijkomen om de mast weer overeind te krijgen. Want zo veel is duidelijk: dit gaat ons samen niet lukken. Weer een klus die duidelijk maakt dat wij samen niet alles meer kunnen behappen.

Gelukkig is de vader van een buurvrouw deze week daar aan het klussen en hij is direct bereid om een handje te helpen. En zo staat de mast vrijdagmiddag weer overeind, precies op tijd om op 17 mei de vlag te kunnen hijsen. De Nederlandse wel te verstaan, compleet met oranje wimpel, want het mag in Noorwegen dan wel de dag van de grondwet zijn en daarom een nationale feestdag, in Nederland viert onze koningin Maximá haar verjaardag en dus vlaggen we voor haar.

vlag met oranje wimpel

Maandag 19 mei voelt Johan zich nog niet veel beter dan een week geleden en omdat hij vanwege zijn kunst(hart)klep toch altijd voorzichtig moet zijn met ontstekingen en infecties, bellen we maandag nog voor het ontbijt toch maar naar de dokter in Stryn om de boel even te laten checken. We kunnen over een uur terecht en dus is het snel ontbijten en dan op weg. Er wordt weliswaar aan de weg en aan een nieuwe tunnel gewerkt, maar het bord m.b.t. de tijdelijke afsluitingen is weg, dus hopen we dat de weg inderdaad gewoon open is. Maar helaas, nog maar net om de hafgesloten wegoek bij Innvik zien we een auto langs de kant van de weg en een slagboom over de weg. Er is geen doorkomen aan en dus gaan we weer terug naar huis. We bellen opnieuw met de dokterspost en krijgen een nieuwe afspraak voor halverwege de middag. Die sluit mooi aan op de middagsluiting van de weg en gewapend met boodschappentassen en koeltas gaan we anderhalf uur later weer op weg. bloedprikken2

Dit keer loopt het soepel en we arriveren keurig op tijd in Stryn. Na een kop koffie en boodschappen melden we ons bij de dokterspost. Het bloedonderzoek duidt op een virale infectie. Op zich niet heel ernstig maar vanwege de kunst-hartklep krijgt hij toch een penicillinekuur van een week, die hem weer op de been moet helpen.

Woensdag moet Corry vroeg op omdat de schoorsteenveger komt en al om kwart over acht komt er een sms-je van de 2e kijkers: of we op vrijdagmiddag nog een uurtje vrij kunnen maken voor een tweede bezichtiging, met ouders en kinderen: in totaal met zijn achten dus! Natuuuuuuuurlijk muffins1kunnen we dat. We kijken er naar uit!  We voelen ons vandaag ook weer wat beter en kunnen lekker aan de gang met het gras in de tuin en op de helling, zodat de tuin er een stuk beter bij ligt dan de vorige keer dat ze kwamen. Corry heeft intussen weer met een kwarktaartrecept geëxperimenteerd en omdat dat een geslaagd experiment genoemd mag worden, hebben we in elk geval wat lekkers bij de koffie. En voor degenen die zich niet aan de kwark durven te wagen, hebben we ook altijd nog wel muffins.

Open huis
Huis te koop
meer kijkers

En als het dan even iets minder weer is, werkt Johan de website en het verslag bij (en dat is elk jaar weer geen misselijke opgave, met aantekeningen hier, folders daar, foto’s op verschillende toestellen en ga zo maar door) en bakt Corry voor de broodnodige afwisseling drie verschillende taarten en muffins.

P5160032

 Een kwarktaart, een kvæfjordkake en een chocolade-sinaasappeltaart en ook nog  chocolademuffins met banketbakkersroom, vanillemuffins met bros-chocoladestukjes en appel-kaneelmuffins met een wit hoedje van een soort meringue met geroosterd amandelschaafsel. Ze heeft nog wel inspiratie voor meer gebak, maar wie weet krijgen we helemaal niet genoeg tijd om dat allemaal op te eten als de verkoop ineens vlot gaat. 

sinas.choco taart

Maar eigengemaakt roomijs met Daim-Caramelstukjes kunnen we altijd wel op, dus daar maakt ze ook een voorraadje van. Het heeft maar een paar jaar geduurd, maar nu hebben we wel het perfecte recept voor eigengemaakt roomijs, zònder geknars van ijskristallen en zònder de gebakken bodem die in het originele recept van de ‘Daim-Is-Kake’ er bij hoorde,

P6030038

Tussen de bedrijven van het bakken door breit ze ook nog even vier kussenhoezen en een enveloptasje (voor een tablet) voor de lentefair in Herwijnen, van wol die een Nederlandse kennis vorig jaar in een hele grote doos bij ons heeft afgeleverd, maar dat is op naalden 6 niet zo indrukwekkend als het misschien lijkt. En het werkt heerlijk snel. ¨Grote steken, snel thuis¨

Als aan het begin van de middag de zon doorbreekt, kunnen we het echter toch niet laten om maar weer buiten te gaan klussen. Het waait nog wel stevig, maar de temperatuur is prima. !

softis x stur

De derde week van ons verblijf in Utvik dit jaar, valt het beste samen te vatten met “Lunchen in Byrkjelo”. Het is dat we maandag pas laat op zijn (en nog later aan de gang gaan in de tuin en op de helling) en dat met Hemelvaart de Jafs  (onze softijsleverancier) afgehuurd is voor een privé-aangelegenheid, anders waren we er deze week maar liefst zes keer wezen lunchen en nu ‘maar’ vier keer!!!  Het is alsof de weergoden denken: “Het is waarschijnlijk jullie laatste zomer hier, we zullen er een super zomer van maken.” Prima, wat het ook is, we genieten met volle teugen

softis x stur

De helling staat er dan ook schitterend bij: gemaaid, gehooid, getrimd, aangeharkt en gesnoeid en ook het grasveld ligt er strak bij. Wat moeten we doen als het mooie weer nog langer aanhoudt? Nou, gewoon lekker rustig genieten van al dat moois en heel binnenkort weer van vooraf aan, want het groeit allemaal tegen de klippen op!

softis x stur

Bijna de hele week lunchen we weer in Byrkjelo en pas zondagmiddag om half vijf gaat het EINDELIJK een beetje regenen. Nu graag de hele avond en nacht en morgenochtend flink doorregenen zodat de tuin weer voldoende water heeft om ‘verder te groeien’ en dan weer een heerlijk zonnetje. We weten precies hoe we het willen hebben, nu nog afwachten of we het zo ook kunnen krijgen!

regen 7

Maandag 10 juni (tweede Pinksterdag) behandelen we als een zondag, compleet met een scrabble2feestelijk stuk kvæfjordkake bij de koffie en een potje scrabble met wijn en toastjes in de middag. En weer is het heerlijk weer…. softis x stur

Ook dinsdag is weer een prachtige dag. Corry neemt de heg onderhanden en Johan pakt de auto aan. Daar zitten wat kleine schadeplekjes op (krassen, gebarsten lak op de achterbumper) en die kunnen met een speciale behandeling bijna onzichtbaar gemaakt worden (zeggen ze!). We zijn dus allebei de hele ochtend weer lekker bezig en bij 27°C begrijpt iedereen dat het voor ons weer een ‘soft-is-dag’ is. HEERLIJK !!!!!!!!

** **

In de nacht van dinsdag op woensdag regent het behoorlijk, maar woensdag is het weer droog. Nog niet direct ‘terrasweer’ en dus duikt Johan achter de computer en probeert Corry een nieuw recept uit voor kokoskoekjes met jam. Een uitstekend experiment, dat zeker voor herhaling vatbaar is!

kokoskoekjes

** **

geslaagdWe lunchen THUIS en ook al haalt een cracker met komijnekaas en een boterham met hagelslag het niet bij een soft-is-lunch, het smaakt prima. We zouden vandaag een extra wijntje ‘mogen’ nemen, want Esther is vandaag geslaagd voor haar VMBO-examen, maar matige drinkers en gewoontedieren die we zijn, houden we het toch maar gewoon bij één wijntje.

WK hockey new

En dan is het vrijdag 13 juni en gaat het eindelijk echt regenen!! De hele dag, aan één stuk door en dan nog af en toe een hoosbui ook. De wolken raken het water van het fjord bijna en het uitzicht is dan ook minimaal, maar…. Dat maakt het wel een prima dag  voor de tuin, om zoete broodjes te bakken en het verslag, de site en het fotoboek bij te werken. En omdat het WK-voetbal in Brazilië vandaag begint en de dames hockeysters vandaag de halve finale spelen, vermaken we ons vandaag voor de tv ook prima.

WK voetbal Brazilïe

Vrijdag is de regen van gisteren al weer snel vergeten. Een vrolijk zonnetje piept af en toe tussen de wolken door, maar door de harde wind (die precies op ons terras staat) is het buiten niet echt aangenaam toeven. Maakt niet uit, we verzinnen wel weer wat om te bakken (koekjes en koeken met jam, een nieuw uitprobeersel) en Johan stort zich op het organiseren van de foto’s en het wegwerken van een paar gaten die onderin de muur van de gastenbadkamer zitten. We hebben ons weleens afgevraagd waar die voor bedoeld zijn geweest, maar het boeide ons verder niet en we hebben er al die tien jaar niet de moeite voor genomen de gaten te dichten. Door vragen van ‘ huiskijkers’ zijn we er echter bij bepaald en voor Johan is het dan een kleine moeite om de gaten te dichten. Hoewel, kleine moeite, de gaten moeten gedicht, geplamuurd, geschuurd, bijgewerkt en op kleur met de rest van de muur gemaakt worden, maar het resultaat mag er zijn. Hij bedenkt intussen ook dat de vorige bewoners waarschijnlijk de droger op de overloop hadden staan en dat de gaten voor het waterafvoer en de elektratoevoer waren.

broodjes

Het is te fris om te lunchen en boodschappen hebben we niet te doen in Byrkjelo, maar de versgebakken broodjes van gisteren zijn zo smakelijk dat we die vandaag wel wéér bij de lunch willen. En omdat het dan toch best aardig weer is, steken we toch nog maar weer even wat energie in het buitengebeuren. Het gras is al weer lang en er moet ook weer worden getrimd, de kerstbomen worden bijna overwoekerd door het lange gras. En zo ligt het er ook allemaal weer lekker strak bij.

bal WK 2014Vrijdagavond moet het Nederlands elftal het, in haar eerste WK wedstrijd, opnemen tegen Spanje. Daar zit een beetje oud-zeer, want tijdens het vorige WK hebben we de finale van Spanje verloren! ‘We’ zijn dus tot op het bot getergd om dat even recht te zetten. De eerste helft is niet van wereldklasse en Spanje krijgt een doelpunt van Persiepenalty cadeau die ze benutten, waardoor we met een 1-0 achterstand de rust lijken in te moeten gaan.

Maar één minuut voor tijd krijgt Robin van Persie een voorzet die hij op meesterlijke wijze weet te benutten, met een kopbal die hij in een zweefduik neemt, werkelijk weergaloos!! De tweede helft blijft Nederland druk zetten en met 5-1 wordt Spanje afgedroogd! Wat een droomstart van het WK. Nu de rest nog…!

Zaterdag 14 juni krijgt van de weersverwachting een 10 Corry op haar buik in de zonen dat wordt volledig waargemaakt. Een strakblauwe lucht begroet ons als we ’s morgens de gordijnen opendoen en de hele dag baadt Utvik en omgeving in de zon. Dat wordt lunchen in Byrkjelo en ook al treffen we een nieuwe medewerkster, ook deze weet van wanten, in elk geval op soft-is-gebied.

Na de lunch gaan we lekker even onderuit op het plaid in de tuin, zodat onze ruggen ook weer even wat bij kunnen kleuren. De Nederlandse hockeydames moeten intussen hun finale hockeydames 2014tegen Australië spelen, maar dat nemen we op en kijken we later terug. Na een geweldige wedstrijd (je zou er spontaan hockey-fan van worden) zijn de Nederlandse hockeydames voor de zevende keer wereldkampioen!!! Nu de mannen zondag nog, ook tegen Australië en dan de heren-voetballers woensdag tegen Australië en dan maar hopen dat die het er allemaal net zo goed afbrengen als de dames-hockeysters!

Zondag 15 juni.

IIn de weeijs makenk die volgt kunnen we alleen op maandag lunchen. Dinsdag doen we boodschappen(en koffie-met) in Sandane en de rest van de week doen we kleine klusjes: een was, de vloer van het hok in de kelder opnieuw schilderen (de verf was door de gesprongen waterleiding vorige winter voor een deel losgebladderd) en boven werkt Johan zo netjes de gaten weg dat je er aan de gangkant al niet veel meer van ziet, maar aan de kant van de badkamer is het gewoon een kunstwerk geworden. Als je het niet weet, valt het helemaal niet op dat er twee gaten hebben gezeten. Zelfs het donkere ‘gevlamde’ patroon van de wandplaten heeft Johan door geschilderd op het gerepareerde stuk muur.  Corry maakt 3 ½ liter heerlijk ijs. Het recept is van vorig jaar, maar dit jaar heeft ze ontdekt hoe zij het nog beter en lekkerder kan maken. Dit keer zelfs met vanille er door.

overloop gaten overloop gaten weg
badkamer gaten weg
badkamer gaten 2 badkamer gerepareerd new

Vrijdag 20 juni lijkt een dag om samen met de a.s. bewoner het anker af te laten zinken met de boei, om daar dan de boot nog weer aan te leggen in afwachting van de nieuwe ‘flyttebrygge’, maar vrijdag is het wskattater veel te onstuimig om dat te doen. Misschien zaterdag en anders vinden we wel een andere gelegenheid. Johan zorgt er in ieder geval voor dat alles aan de boot klaar is om te water worden gelaten. Corry lost de problemen met de Noorse belasting op. Die hadden 2 jaar geleden in Stryn niet doorgegeven dat we verhuisd waren, terwijl wij daar speciaal voor naar het kantoor in Stryn waren gegaan. Makkelijk hoor als je zo goed Noors spreekt! ! Oma komt nog even langs voor een praatje en brengt gelijk een mooi boeketje bloemen uit eigen tuin. Verder heeft Corry ook weer even in de keuken gestaan om lekkere koekjes te bakken

spaghetti1
koekjes met bloemen

Vandaag eten we spaghetti met de heerlijks saus die Johan altijd maakt en i.p.v. de ‘avondkoffie’ nemen we een bakje van het heerlijke ijs dat Corry gisteren gemaakt heeft. Nou, dat is heerlijk smullen hoor! Dat mag ze best nog wel meer maken. Is trouwens ook voordeliger dan een bak ijs hier in Noorwegen kopen. In Nederland is het voordeliger om een bak kant en klaar ijs te kopen. Dan kun je trouwens ook nog kiezen tussen verschillende smaken.

ijsbolletjes

Het weekend dat volgt zal Johan vooral bijblijven als ‘het weekend-van-de-overwinningen’. Hij wint niet alleen bij tafelvoetbal, Skibbo en 5000-en, maar ook bij scrabble!!! Game, set en match! Nou, dat mag ook wel eens een keer (en wel wat vaker ook, dat is voor de afwisseling wel zo aardig!).

game, set and match
bal WK 2014
bal WK 2014
Maandag 23 juni kijken we bij Yurdan en Marco naar de laatste poule-wedstrijd van het Nederlands elftal op het WK-voetbal in Brazilië en net als bij de eerste twee wedstrijden is ook vanavond de eerste helft weer een crime, maar in de tweede helft laten ‘onze jongens’ zien dat er wel degelijk serieus rekening met hen gehouden moet worden en ook de derde wedstrijd wordt winnend afgesloten!
bal WK 2014
papavers

We zijn vergeten te vermelden dat eindelijk, na zeker 6 jaar en diverse pogingen, een papaver is opgekomen op de helling. Het duurt even, maar dan heb je ook wat moois.

papavers detail

Nu het huis (hoogstwaarschijnlijk) verkocht wordt aan een stel mensen met wie het geweldig klikt, willen we ons ook nog wel inspannen om het een beetje extra netjes over te dragen. Johan heeft daarmee al een begin gemaakt, door de gaten in de muur bij de gastenbadkamer te dichten en bijna onzichtbaar over te schilderen en hij gaat verder met de zonkant van de windvang. Die is voor het laatst in 2005 geschilderd en daar is de glans wel helemaal vanaf. Een schuurspons en een restje witte en rode verf doen wonderen. En niet alleen voor de zonkant van de windvang, want als je het doet, moet je het ook goed doen…..

IMG_3010

motorkap poetsenAls we woensdag voor de derde keer deze week gaan lunchen in Byrkjelo, ontdekt Johan dat er allemaal minuscuul kleine spettertjes op de bumper zitten… en op de voorruit… en op de motorkap… en op het linker voorportier…! Met een klein beetje poesten krijgen we ze niet weg en met veel poetsen ook niet. Maar we zijn niet voor een kleintje vervaard en hebben altijd wel ergens een tube met ‘wonderpasta’, waarmee de klus ook niet één, twee, drie geklaard is, maar na samen een half uur flink te keer gaan, staat de auto er weer keurig netjes bij.

kokMorgen gaan we naar onze nieuwe vrienden en eten daar ‘s avonds een hapje mee! In Noorwegen is het een goede gewoonte om eigen baksel mee te nemen als je ergens op bezoek gaat. Daarom pakt Corry nog maar weer eens een pakje en een zakje uit de kast, vist een recept van het internet en maakt een ‘omgekeerde bananen-tropische-vruchten-taart’. Het is heerlijk weer en we eten dan ook lekker in de tuin.De man des huizesj heeft gekookt: een met gebraden kipfilet gevulde tortilla vergezeld van een salade met cherry-tomaatjes. Omdat Corry een tik heeft met eten (oneven aantal aardappels bijvoorbeeld) is het eigenlijk de bedoeling dat Corry als enige een bord krijgt met drie chkvæfjordkake Esmeeerry-tomaatjes, maar dat ontgaat de dochter die opdient en zo krijgt de kok uiteindelijk het bord zelf voorgezet. Maakt niet uit, Corry heeft de grap in eerste instantie toch niet door en het smaakt allemaal uitstekend. Bij het dessert kunnen we kiezen uit kwarktaart, ijs of een restant van de verjaardagstaart. De dochter blijkt gisteren jarig geweest te zijn en daarom kiezen we massaal voor haar verjaardagstaart. En dan blijkt het notabene kvæfjordkake te zijn! Alleen niet zoals bij ons een hoge taart die je eigenlijk alleen maar in plakken kunt serveren, maar gewoon mooie lage brede stukken. Dat is Corry nog niet gelukt, dus daar ligt weer een uitdaging voor volgende keer!

bibliotheek

Door ons bezoekje moesten we wel even de rest van de dag goed inplannen, want we moesten ook naar Sandane om boodschappen te doen, naar de Bieb én zeer waarschijnlijk lunchen in Byrkjelo, maar daar rijden we met alle plezier een extra ritje voor naar Sandane. Uiteindelijk besluiten we meteen na het ontbijt te gaan en dus de lunch in Byrkjelo te verruilen voor koffie-met in Sandane. Het ziet er ’s morgens ook helemaal nog niet naar uit dat het überhaupt een soft-is-lunch-dag zal worden, maar daar blijken we mooi naast te zitten.

We zijn vergeten te vermelden dat eindelijk, na zeker 6 jaar en diverse pogingen, een papaver is opgekomen op de helling. Het duurt even, maar dan heb je ook wat moois.

papavers detail

Vrijdag zijn we thuis. Johan schildert verder aan de windvang en maakt de boot in orde, terwijl Corry het huis de vrijdagse schoonmaakbeurt geeft (doet ze lang niet elke vrijdag meer hoor, maar zaterdag komen onze nieuwwe vrienden helpen met de boot in het water leggen en dan wil Corry dat het huis schoon is. Laten ze nou bij het doorlopen van de kelder toch nog een spinnenweb vinden dat er vorige keer niet was! Tja, de kelder heeft ze ook niet meegenomen bij de schoonmaak!

Het is de mooistaardbeiene dag van de week en met al dat werk hebben we een soft-is-lunch meer dan verdiend. Die halen we tegenwoordig bij ‘Baker Jon’ in Byrkjelo (voorheen de Spar, zelfde personeel, andere opzet met veel producten van lokale kleine producenten) en dit keer laten we ons verleiden door een tray heerlijke grote aardbeien. Dat ze belachelijk duur zijn maakt op zo’n moment niet uit: we eten maar één keer in het jaar zulke mooie grote aardbeien en omdat we dit keer wat laat met de lunch zijn, bestaat het avondeten uit een paar boterhammen met aardbeien. We eten de hele bak gewoon in één keer leeg, heerlijk!

Aan het eind van de middag komt er een bui aandrijven vanuit Stryn, die zich ontwikkelt tot de grootste stortbui die we dit jaar gehad hebben. Echt een kletterende regenbui, die maar heel langzaam overtrekt. Héééééérlijk voor de tuin en binnen heb je nergens last van.

stortregen1

Zaterdag 28 juni is het weer prachtig weer. Rond 12.00 uur is het hoog water is, dus laat de vrienden maar komen om te helpen met de boot. Het lukt Johan om in één keer goed achteruit te steken bij het haventje in het dorp, maar door de plensbui van gisteren is de afloop naar het water in geulen weggeslagen en is er een behoorlijk grote steen midden in de afloop bloot komen te liggen. We besluiten om de trailer los te koppelen en met zijn allen de boot ‘even’ van de trailer af te duwen, het water in. En zo staan we even later, met de alternatieve oplossing,  met z’n allen aan de boot te duwen en trekken. Het valt nog niet mee, maar uiteindelijk lukt het natuurlijk wel, we laten ons immers niet kennen! Vader, dochter en Johan stappen in de boot (de motor slaat al bij de tweede poging aan!) en terwijl Corry en vriendin de auto met de trailer weer terugbrengen, vaart Johan met de anderen naar de plek waar het anker en de boei afgezonken moeten worden.

boei1
boot  aan de boei
stalen ketting1
anker nieuw

De trailer in de tuin parkeren is een eitje en daarna doen ze gewoon even lekker een bakkie, zich niet bewust van de moeite die het de anderen kost om de klus met de boot en het anker te klaren. Maar Johan komt even boven voor een tang en dan gaan ze toch osoft-is_lunch_2_klok maar mee naar beneden. Met vijf ‘kapiteins’ is het vooral lachen om wat mis gaat, maar het duurt niet lvissoepang of de boot ligt toch op zijn plaats. Al met al was het weer een gezellige ochtend en als ze halverwege de middag weer richting huis rijden, is dat voor ons precies een mooie tijd om te gaan lunchen in Byrkjelo. Net als gisteren wel een beetje aan de late kant, maar dat kunnen we voor het avondeten volstaan met een kom heerlijke vissoep, natùùrlijk ‘lekker makkie uit een pakkie’ (met een beetje extra van mezelf), maar die is zóóóó lekker, daar kun je zelf niet tegenop, dus waarom zou je dan moeilijk doen?!

Het zijn met zo veel afspraken een beetje gekke weken en voor je het weet, is er weer een week om en weet je bijna niet wat je allemaal gedaan hebt. Dat is natuurlijk ook niet écht belangrijk, maar voor onszelf wel leuk om terug te lezen. Tussen de bedrijven door maakt Corry nog een gehaakt jurkje voor Yurdan af (grootleverancier van wol waar Corry alle frutsels mee maakt) en dat brengen we zaterdag na de lunch meteen maar naar Innvik. Yurdan is niet thuis, maar hier kun je een tasje nog gewoon aan de voordeur hangen zonder dat je bang hoeft te zijn dat het met vijf minuten weg is.

Zondag 29 juni is emaileen heerlijk luie dag, met genieten van de zon en een wijntje, toastje, potje scrabble etc. Het vertrouwde ritueel dus. Corry krijgt nog een sms-je/email om mee te gaan wandelen, maar dat verstoort zo onze vrije zondag (alle dagen zijn vrij, maar de zondag is altijd nog een beetje meer vrij), dat Corry het afslaat en tegoed houdt voor een andere keer.

En ja hoor, we kunnen het nog!: maandag 30 juni lunchen we thuis! ’s Morgens is het nog best lekker, maar tegen lunchtijd raakt het én een stuk meer bewolkt, vooral richting Byrkjelo, én het wordt een stuk frisser. Geen soft-is lunch, maar we zijn vandaag nogal laat opgestaan en daardoor lunchen we ook later dan normaal, dus dan kunnen we wel volstaan met een heerlijk eigengebakken broodje en een beker karnemelk. Ook geen straf hoor, zo’n broodje en aan één heb je genoeg ook!

Dinsdag 1 juli is Bank Sandanehet gelukkig wél weer soft-is-weer. Corry belt met de bank in Førde in de hoop onze vaste medewerkster te spreken om met hSparebanken Førdeaar te overleggen over de financiële afwikkeling. Maar Kari is met vakantie.. Gelukkig blijkt haar collega een prima alternatief. Ze voelt de situatie feilloos aan en biedt aan om contact op te nemen met de bank in Sandane.

denkenZo lijkt het of we half augustus alles rond kunnen hebben! En ook al is daar heel wat creatief denkwerk voor nodig geweest, het is dan allemaal wel de moeite waard geweest, want dan is het huis verkocht aan mensen die we het van harte gunnen en dat voelt heel goed !!

bal WK 2014Het wordt vandaag heel laat voordat eerst Corry en later ook Johan naar bed gaat. Dat heeft alles te maken met het WK, waarin de poulefases voorbij zijn en er nu alleen maar wedstrijden zijn die er toe doen, want verliezen is meteen vertrekken! We zitten woensdagochtend pas rond 11.00 uur (!) aan het ontbijt, maar de dag is mooi genoeg omtoppbark opnieuw te lunchen in Byrkjelo. Corry rommelt wat in de tuin, snoeit de rozen, haalt eindelijk uitgebloeide bloemen uit de bakken en perkjes en zorgt dat in de tuin naast de schuur eindelijke de bramen onkruidvrij gemaakt worden en weer worden voorzien van een mooi perkje met topp-bark. Johan is in de tussentijd aan het skypen skypemet William, zijn steun en toeverlaat op computergebied. Er is een fout opgetreden in de website en het lukt hem zelf niet om die op te sporen en te verhelpen. Maar tegenwoordig is hulp op afstand de normaalste zaak van de wereld en na een klein uurtje puzzelen, knippen en plakken, zit alles weer op zijn plaats en functioneert het ook weer!. Als we William toch niet hadden…

Na een uitstekende lunch (daar hebben we dit jaar toch al niet over te klagen) rijden we via de plantenbeurs in Reed, waar we wat nieuwe plantjes halen voor de bak op het terras, weer terug naar huis. Meestal gaan we dan even lekker in het zonnetje zitten bijkomen van de lunch, maar dat is er dit keer niet bij. Het weer slaat om en ook al is het nog helemaal niet koud, het is gaaArcadia_P_On waaien, de zon is weg en het is gewoon niet lekker meer om buiten te zitten. Gelukkig hebben we ook boudica laatste-kleen prima binnen, waar ook altijd genoeg te doen is. We spotten weer twee cruiseschepen (de Arcadia en de Boudica) en hebben een heerlijke avond ‘lekker doen waar je zin in hebt’, want er is vanavond geen voetbal! Maar ook dan is het voor je het weet half elf en weer tijd voor een wijntje en een spelletje… Wat een heerlijk leven (ondanks alle ongemakken)…!

Voor Corry heeft deze week zomaar twee dagen extra, want ze heeft na het eten heel sterk het gevoel dat het al vrijdag is en het is pas woensdag! Dat gevoel houdt de rest van de avond gewoon nog aan ook. Eens kijken wat we op die extra dagen allemaal extra kunnen doen…????????

Zaterdag 5 juli

bal WK 2014Vandaag is het dubbel feest: we lunchen in Byrkjelo én het Nederlands elftal bereikt de volgende ronde. Om dat mee te beleven, moeten we wel laat opblijven, want de wedstrijd begint pas om 22.00 uur, daarna volgt nog een verlenging en pas na een strafschoppenserie wint Nederland van Costa Rica.

Zondag staan we dan ook superlaat op, maar daar hebben we niemand mee, lang leve de vrijheid! Maandag is het ronhuis vanaf de boot 2kld bij de bank, dus (onofficieël):

Het huis is VERKOCHT !!!huis_voorgevel

De officiële stukken moeten natuurlijk nog wel opgesteld en ondertekend worden, maar dat zijn formaliteiten. De kogel is door de kerk.
soep met brood
We gaan nog even mee met de kopers voor een bakkie en een beetje napraten, dénken we, maar ‘een bakkie’ betekent een kop soep en met de soep komen de broodjes, vleeswaren, kaassoorten en jam op tafel en voor we het weten is het bijna vier uur later! Maar dan doen we inderdaad nog even een bakkie, met een heel klein stukje bananentaart. Deze is anders dan die van Corry, maar beide taarten zijn goed te doen, die één is sammiger, die van Corry mooier geglaceerd maar vaster en het uitwisselen van recepten en tips zal waarschijnlijk nog regelmatig voorkomen.

draad oppakken

De regen van maandag is al weer snel vergeten als we dinsdag opnieuw opstaan met een vrolijk zonnetje. Definitely Byrkjelo-weer en tussen de bedrijven door mailen we de informatie over de verkoop van het huis door naar de makelaarsafdeling van de bank in Førde, die de rest van de formaliteiten zal opstarten. We zitten wel net midden in de vakantie-periode, maar  wij gaan een paar weken weg en nu de koop rond is en de overdracht op 1 oktober a.s., hebben we tijd genoeg om na de vakanties de draad weer op te pakken en af te hechten.

mooi afmaken 2

Woensdag, donderdag en vrijdag beleven we tropische dagen. De temperatuur bereikt overdag de 30°C en ’s nachts koelt het niet verder af dan zo’n 21°C ! Als we woensdag naar Byrkjelo rijden voor de lunch, staat ons een onaangename verrassing te softijsjeswachten: de portie ijs die in een grote wafel gaat, wordt gehalveerd!!! Als Corry daar een opmerking over maakt tegen een meisje dat ons al vaker aan een heerlijk grote lunch heeft geholpen, krijgt ze te horen dat ze op cursus zijn geweest bij Henning Olsen (de ijs-fabrikant) en dat ze te horen hebben gekregen dat ze vvraagteken 3eel te grote “extra-store” soft-is maakten. Maar of daar nou werkelijk de fabrikant achter zit of de eigenaar “Baker Jon”…???. We gaan niet voor minder dan een echte extra store, dus vraagt Corry hoeveel ze dan bij moet betalen. Nou, dat hoeft dan weer niet, want we zijn zulke vaste klanten, dat we tòch wel een extra grote krijgen.

De volgende dag worden we door iemand anders geholpen en moeten we kr. 10,- bij betalen. Nou, dat hebben we er wel voor over (maar er is dus inderdaad wel door iemand een instructie afgegeven over de grootte van het extra grote ijs!!!) en op vrijdag worden we weer door het meisjes van woensdag geholpen en krijgen we een extra grote voor de oude prijs van kr 70,- ! Als jij het nog begrijpt…..??

Donderdag krijgen we een belletje van Arne Valaker, een oude buurman op ‘ons’ rijtje, dat de kersen rijp zijn. Tja, kersendat kunnen we natuurlijk niet onbeantwoord laten. We spreken af dat we er met een half uurtje zijn en lopen na de eerste koffie naar de andere kant van ons ‘buurtje’. Het gaat Arne natuurlijk niet zo zeer om de kersen als wel om een praatje te maken, maar dat maakt ook niet uit. Het leven is geven en nemen/krijgen. Wat we met anderhalve kilo kersen moeten, terwijl er ook nog appels en bananen in de koelkast liggen, is een ander verhaal, maar daar wordt het volgende op gevoCorry op haar buik in de zonnden: Corry besluit overmorgen nog eens zo’n zelfde portie te plukken (inclusief praatje pot) en dan te kijken of je van kersen, net als van zwarte bessen, gelei kunt koken.

’s Middags doen we lekker een tukkie op het plaid. Niet dat je daar veel van opknapt, maar je hebt toch een lekker een oogje dicht gedaan. De warmte in huis loopt aan het eind van de middag op tot 28°C, terwijl het buiten 41°C  is op ons terras en er rond Lillehammer overstromingen zijn die erger zijn dan die van 1995 (en toen zagen we een heel huis in de rivier wegdrijven!!!).

Vrijdag 11 juli wordt opnieuw een tropische dag, de derde op rij met temperaturen tot 30°C. Voor we ijs gaan eten, rijden we bij de brug de weg in naar boven. Nu we onze laatste zomer hier zijn, willen we toch eindelijk wel hek op de wegeens weten waar die weg uitkomt. We zijn daar al eerder geweest, maar hebben ons toen bij het derde hek ervan laten weerhouden om nog verder te rijden, maar als je alle hekken netjes weer achter je sluit, mag je hier in principe gewoon door rijden. Na het derde hek wordt de weg een stuk slechter, tot het uiteindelijk niet meer is dan een heel steil tractorpad. Terugrijden is echter net zo lastig, je kunt hier nergens straatje keren, dus ploegen we ons door de aarde en lossen stenen. En dan stuiten we tot onze verbazing ineens op een prachtig onderhouden zandweg! Alsof je midden in de jungle ineens een verhard pad kruist! We kunnen links (voor ons gevoel richting Innvik en daar is zéker geen soft-is) of rechts en dan eventueel ergens hoger op de berg richting Byrkjelo uitkomen. De keus is snel gemaakt. We gaan rechts, komen langs een heel mooie waterval en na nog twee hekken uiteindelijk bij een slagboom. Die staat op bekend terrein: in één van de bochten in de weg de berg op naar het Utvikfjell. De goede kant op, dat wel, maar … er zit een hangslot aan de boom en dat betekent dat we hem met geen mogelijkheid open krijgen!

Er zit niets anders op dan terug te keren en dezelfde weg de andere kant op te rijden. We komen een andere auto tegen en we overwegen om die achterna te rijden zodat we met dezelfde vaart mee kunsoftijsnen door de slagboom, maar dan weten we nog niet waar de weg de andere kant heen voert. We rijden weer verder, komen weer bij het tractorpad dat we op de heenweg omhoog hebben genomen, maar blijven op dezelfde weg doorrijden, richting Innvik. We krijgen een zijweg naar rechts die naar twee hooggelegen zomerboerderijen (støylen) voert en kunnen nog steeds verder door naar het oosten. De weg wordt echter wel steeds slechter en duidelijk meer in onbruik geraakt en uiteindelijk moeten we het ook deze kant op opgeven. Helaas, het is niet anders. Wel is het ischiet lekntussen de hoogste tijd voor…ijs ! We moeten dezelfde weg helemaal terug, inclusief het tractorpad, maar de lunch maakt alles goed: we worden geholpen door het meisje dat ons geïnformeerd heeft over de nieuwe portiegrootte, maar krijgen vandaag weer een ouderwets grote, zònder bijbetaling…. Schiet ons maar lek.

** **

** **

** **

** **

Totaal niet in overeenstemming met de weersverwachting, slaat het weer aan het eind van de middag om en komt er vanuit Stryn een donkere lucht opzetten. De wind trekt aan, er komen kopFemke & Venicepen op het fjord, in de verte horen we het rollen van de donder en het duurt niet lang of het gaat nog regenen ook. Johan blij dat ie vanmiddag gesproeid heeft! Maar de regen is maar van korte duur en als het weer droog wordt, gaat (alwéér als een donderslag bij heldere hemel) de deurbel. Dat is òf de visboer, òf buurvrouw, òf een Jehova’s getuige, òf iemand anders. En ja hoor, het zijn Femke en Venise. Daar hebben we het net vanmiddag over gehad. Ze komen de spullen terug brengen die ze toch niet kunnen gebruiken.sappan

We waren net bezig met een nieuw experiment: kersengelei koken. Stap één: kook de kersen in de sapkookpan tot sap. Eerst gaat het héééél langzaam, maar als Johan op het idee komt om ze tot moes te stampen gaat het ineens een hééel stuk sneller en in drie uur tijd, koken we van drie kilo kersen ongeveer twee liter sap. Is dat niet zonde van zulke heerlijke kersen? Wel als je ze moet kopen en/of geen ander fruit voor handen hebt, maar een heel stuk minder als je ze krijgt, toch al ander fruit in huis hebt en maar met zijn tweeën bent om die drie kilo op te eten voor je ze weg moet gooien.

De volgende dag koken we het sap tot één tiende van de oorspronkelijke hoeveelheid in. Stroop wordt het niet en of het gelei wordt, valt nog te bezien, maar erg veel vertrouwen heeft Corry er niet in. Een zakje pectine en wat toegevoegde suiker moet het resultaat smeerbaar maken voor op een cracker, maar of dat lukt, blijft nog even spannend tot morgen

Terwijtuinsproeierl zondag bewolkt begint, maar al snel komt de zon weer door en wordt het zovoeten in een teiltje water warm, dat we de tuin maar weer sproeien. Corry gaat aan het eind van de middag met haar voeten in een emmer water zitten in een poging de zwelling te minderen en wat verkoeling te zoeken.  Het ingekookte kersensap is gelei geworden en best goed te eten als je niets anders in huis hebt om op je ontbijtcracker te doen, maar echt herkenbaar als kersen is het niet en daarmee ook niet voor herhaling vatbaar.
frambozen
We hebben straks trouwens ook weer genoeg te stellen met de frambozen, die nu aardig beginnen door te rijpen en na een week al ruim anderhalve kilo ‘jambasis’ opleveren!

** **

** **

** **

** **

Maandag 14 juli gaan we boodschappen doen in Sandane, we combineren het met een bezoekje aan de bieb en de baafkortzaagkker, want het is ondanks de temperatuur van 20°C niet echt soft-is-weer. Nu we de afkortzaag weer terug hebben, gaat Johan weer in de schuur verder met het hout netjes op te stapelen en de lange stukken beter op maat te zagen. Aan het eind van de middag gaat ie nog even het water  op, terwijl Corry de laatstregen 3e papieren voor de overdracht van het huis in orde maakt en opstuurt naar de makelaar van de bank.

Als Johan net weer boven is, begint het heerlijk te regenen. Daar zullen vooral de stekkies in de tuin blij mee zijn en ook de frambozen kunnen wel wat vocht gebruiken. Met de regen koelt het ook een beetje af en dat is ook geen overbodige luxe: het is nog altijd 24°C in huis! Voor morgen voorspellen ze regen en onweer, dus dat zal dan wel binnen activiteiten worden. Is weer eens iets anders voor de verandering.

Dinsdag, woensdag en donderdag is het inderdaad bewolkt, maar de temperatuur is nog steeds niet verkeerd. Alleen is het te nat om buiten dingen te doen (trimmen van de helling, maaien van het gras). Geen punt, we hebben of verzinnen dingen om binnen mee aan de slag te kunnen. Zo pimpt Johan de schuur helemaal op, deze kan zò in de verhuur. Het hout wordt verplaatst. De hele lange kant van de schuur wordt vrij gemaakt voor de houtstek van de nieuwe eigenaar en als alles netjes aan de kant is en de schuur aangeveegd, kunnen we eigenlijk zo vertrekken…

opgeruimde houtstek
opgeruimde schuur

Corry wast en strijkt, zorgt voor de frambozen (nieuwe stekken voor volgend seizoen aanbinden, grote frambozen plukken en invriezen) en loopt bij de stekkies en aardbeitjes langs. De appeloogst is dit jaar niet veel, om over de kersen en pruimen maar helemaal te zwijgen, maar goed, het is niet anders.

Nog een week, dan komen de laatste gasten en gaan wij twee weken kamperen. Hopen dat het dan ook nog een poosje mooi weer mag blijven…

Vrijdag 18 juli begint letterlijk en figuurlijk een beetje vaag: met zeevlam. De zon komt er met moeite af en toe doorheen en ook de temperatuur wisselt. Gras maaien hebben we bedacht om dat maandag a.s. te doen, maar het is nu een mooie tijd en een goede temperatuur om de helling te trimmen. De trimmer start niet altijd even gewgrastrimmer1eldig, maar Johan heeft twee manieren gevonden waarop deze wel goed start, namelijk om na het benzine geven:

  • even in de zon oplaten warmen.
  • opwarmen met de føhn.

Deze keer werken beide niet. BALEN !!! En omdat de helling uiteindelijk natuurlijk toch getrimd moet worden, is het niet vandaag, dan een andere keer, besluiten we hem mee te nemen als we gaan lunchen in Byrkjelo en dan door te rijden naar de FelleskjøpetFelleskjøpet in Sandane om hen te vragen hem na te kijken. De lunch smaakt uitstekend (en eigenlijk altijd naar meer, maar meer is niet altijd lekkerder….) en daarna rijden we door naar Sandane. Daar treffen we (op vrijdagmiddag vlak voor een weekend midden in de vakantie) een bijzonder ¨enthousiast¨ stel medewerkers dat het apparaat in ontvangst neemt en ons mobiele nummer opschrijft. Als de monteur volgende week komt, krijgen we eerst prijsopgave voor we hem laten repareren, want het uurloon is hier zo hoog dat je soms beter kunt besluiten een nieuwe aan te schaffen dan een ‘oude’ te laten repareren.

Het “Als de monteur volgende week komt…” moet gelezen worden als : “ALS de monteur eventueel volgende week een keer langskomt…”, waarmee meteen weer de vinger op de bekende zere plek gelegd wordt. Wanneer je persoonlijk met Noren te maken hebt, en je spreekt een beetje Noors staan ze direct klaar om je met wat dan ook te helpen, maar zodra het over zakelijke afspraken gaat, is het meteen een heel ander verhaal. Een verhaal dat ons van lieverlee toch een beetje opbreekt eerlijk gezegd…Maar we hebben geen alternatieven achter de hand, laten het apparaat achter en gaan weer naar huis.

soft-is lunch 2 kl

softijs2softijsOok zaterdag lunchen we weer in Byrkjelo, net als maandag en dinsdag en woensdag! De schoonmaak en het grasveld maaien doen we in etappes tussendoor, het is veel te lekker weer en nergens voor nodig om je in het zweet te werken. Maandag pakt Johan de auto grotendeels in, want woensdag gaan we voor veertien dagen kamperen. softijsHet hele huis is op de valreep nog een keer verhuurd en dat pakken we dan mooi mee. Het weer ziet er goed uit en als het omslaatsoftijs2, nemen we gewoon een huisjes. Woensdag combineren we de lunch met het opzetten van het tentje, want vannacht staan we op de camping in Byrkjelo om voor eventuele vragen van onze gasten toch nog in de buurt te zijn.

soft-is lunch 2 kl
eksternest

Voordat de gasten komen haalt Johan vanaf de ladder nog even een groot eksternest uit de boom. Later blijkt dat hij daar één of meerdere ribben bij kneust door het schrap zetten tegen de ladder. Hij blijft daar heel wat weken last van houden.

gekneusde ribben
Byrkjele IMG_3022

Omdat de gastenj rond avondetenstijd arriveren  hebben we aangeboden om voor het eten te zorgen, zodat zij meteen kunnen aanschuiven en wij niet met het eten in de knel komen. Een prima plan en Johan maakt macaroni.

Bij aankomst lijkt het nog even mis te gaan, ze zijn de eersten die niet in één keer op grond van de routebeschrijving ons huis kunnen vinden, maar via een mobiele ‘hot-line’ loodsen we hen binnen. Al voor we goed en wel aan iets drinken en een plak overheerlijke Esmée-notenkoek’ zitten, lopen we door de tuin, het huis en de rest en tijdens het eten vertellen we de overige zaken die van belang kunnen zijn. Ze hebben het draaiboek al voor vertrek doorgenomen, dus de meeste dingen herkennen ze en bovendien staan we vannacht nog in de buurt.

Na de afwas neemt Johan ‘de mannen’ mee naar de boot voor een korte instructie en doen de dames de afwas (hoe stereotiep dat ook mag zijn, het werkt prima). Niet lang daarna nemen we afscheid en laten het huis over aan de gasten.

uitzwaaien

Dothermosflesnderdag 24 juli hoeven we wat de gasten betreft niet eens speciaal lanthermosflesgs te komen, maar bij het opstaan ontdekken we dat we de thermosflessen thuis hebben laten staan en die zijn tijdens zo’n vakantie onontbeerlijk. Bovendien kan Corry dan ook Olaug nog even dag zeggen, die gisteren tegen Johan heeft gezegd dat de aalbessen en solbaer rijp zijn en geplukt kunnen worden. Dat komt nu natuurlijk niet zo goed uit, maar het is heel lief aangeboden en we zijn er met Utvik-dagene nu ook niet. We lopen Olaug en haar zus meteen tegen het lijf, maken een babbeltje en ‘beloven’ dat we alle solbær die er nog zijn als we terug zijn van vakantie zullen plukken.

De gasten hebben deze eerste zonnige dag gebruikt om meteen voor het ontbijt al een duik in het fjord te nemen. Als we de thermosflessen gevuld hebben met gekookt water, zwaaien ze ons nog even uit en zien we elkaar over veertien weer terug als alles goed gaat.

uitzwaaien

We rijdeverstralern via Førde naar de kust. Natuuuurlijk doen we eerst koffie-met bij Olefinne’s Konditori en daarna rijden we langs de Sparkjøp voor haakkatoen en naar Biltema voor nieuwe vérstralers op de auto. Eén van de oude is namelijk gaan oxideren en daardoor lelijk geworden. Bij Biltema slagen we niet, maar we weten nog wel een zaak met auto-onderdelen en daar slagen we wel. We raken met de eigenaar in een aardig gesprek en pakken meteen een leuke korting mee. Dat is het eerste verdiend!

En dan gaan we op zoek naar een plekje. We proberen onderweg ook nog een paar wegen mee te pakken die we nog niet zwart hebben kunnen maken op de kaart. Nu hebben we alle tijd, alleen een vaag plan om rustig richting Bergen te reizen en eventueel de Fløybaan te nemen naar de Ulrikke-top (één van de zeven bergtoppen die Bergen omringen).

Vanuit Førde rijden we richting de kust. Daar zijn nog wat ‘losse eindjes’ om zwart te maken. Soms gaat dat heel soepel, als ze bijvoorbeeld in de tussentijd een brug ergens hebben aangelegd, zodat we niet alleen maar doodlopende stukken hebben. Rond lunchtijd zijn we in Dale en omdat dat best een redelijk grote plaats is, hopen we soft-is tebrug over fjord kunnen scoren. Maar Dale is doods en we keren onverrichterzake terug naar de brug  (die overigens nieuw is voor ons, voorheen moest je nog altijd overvaren en daarbij namen ze gek genoeg niet de kortste oversteek, maar naar een steiger een heel eind verderop) en rijden verder naar Askvoll. Onderweg doen we Hellestrand aan. Een borNorddal IMG_3042d met ‘sentrum’ wekt onterecht te illusie dat het daar gezellig zou kunnen zijn en we rijden er dan ook zo in en zo weer uit. Ook Askvoll is een dramadorp en heeft bovendien ook geen soft-is. Dan varen we maar over naar Atløy, waarvan we eigenlijk wel het idee hebben een overnachtingsplek te kunnen vinden. Maar niets is minder waar en we moeten weer van het eiland af. We hoeven niet persé terug naar Askvoll, dezelfde pont heeft een ‘driehoeksverhouding’ met Fure, maar het sluit allemaal net niet aan en dus varen we toch terug naar Askvoll en rijden via Dale en Myklebust naar Stedjestølen en weer terug. Van het zoeken naar een plekje worden we wel een beetje moedeloos en omdat we toch ergens moeten overnachten, zetten we bij Norddal de tent op bij het begin van een skipiste. In deze tijd wordt er toch niet geskied en een stille parkeerplaats is het beste wat we op dit moment lijken te kunnen krijgen. We doen het er maar mee!

’s Nachts trekt een hevige onweersbui over die ons rond zes uur in de ochtend doet besluiten om toch maar even in de auto te gaan zitten. Waarom zou je onnodig risico nemen als je toch allebei al wakker bent? Er volgen daarna natuurlijk nog maar twee of drie bliksemschichten en klappen, maar dat weet je niet van te voren.

omweer & bliksem

De volgende dag is het weer opgeklaard en met 18°C en een vriendelijk zonnetje gaan we vol goede moed op weg naar een volgende plek. Als alles meezit, doen we vandaag ‘Lammetun’ aan. Hier heeft Frode zijn thuisbasis en omdat de flytebrygge er nog steeds niet is (we zijn ook pas twee jaar bezig) kunnen we hem misschien rechtstreeks met de vraag over het hoe en waarom cslag om de armonfronteren. Moet ie toch in elk geval héééél brutaal zijn, als hij recht in ons gezicht een onzin excuusverhaal ophoudt. Het is een prachtig schiereiland en inderdaad, op de terugweg zien we Frode! Eerst voelt Corry er niet zo veel voor om hem brutaalweg te vragen wanneer de brygge komt, maar ja, als je zo dicht bij bent, is het wel zonde om zo’n kans voorbij te laten gaan. Dus rijden we weer terug en maken een praatje met Frode en kennis met zijn vrouw. Hij zegt dat het de bedoeling is dat de flytebrygge binnen veertien dagen geleverd en gemonteerd gaat worden. Ze zijn zelfs toevallig bezig de laatste hand te leggen aan ònze (?) brygge. Maar hebben we al niet veel vaker gehoord dat hij al klaar lag…..?! Maar wat een verrassing zou het zijn om thuis te komen en de brygge te zien liggen. We houden nog wel een slag om de arm!

Lammetun IMG_3044

We vinden een prachtig plekje bij een oude aanlegsteiger onder een brug en genieten er drie dagen van heerlijk weer en een mooie omgeving. Alleen varen er wel een heeeeeeleboel bootjes heen en weer. Op zaterdag turft Johan en maar liefst 87!!!! En natuurlijk de één nog mooier dan de ander, want niets lijkt in Noorwegen belangrijker dan uiterlijk vertoon.

Zondag komen er drie knullen in een bootje langsvaren. Ze varen heen en terug en leggen dan aan en klimmen op de kant. Of wij ook weten hoe hoog die brug is? Nee, natuurlijk niet, waarom ook? Omdat ze overwegen er vanaf te springen! Nou, volgens Corry is dan de diepte van het water belangrijker dan de hoogte van de brug, maar het weerhoudt twee van heniet springenn er niet van om er inderdaad vanaf te springen. De derde filmt het hele gebeuren met zijn mobieltje en wij houden ons hart vast, maar het loopt gelukkig allemaal goed af. Het zal je toch gebeuren dat je ongewild getuige bent van een vreselijk ongeluk!

We monteren hier de vekind kan de was doenrstralers op de auto. Ze kunnen op de steunen van de ‘oude’ verstralers, dus dat is mooi meegenomen. Een kind kan de was doen. Nou vergeet het maar. We hebben efluitje van een centrg veel moeite om de bedrading e.d. te vervangen. Maar met de ervaring die we hierbij opdoen is de tweede een fluitje van een cent.

verstralers monteren

Maandag 28 juli pakken we weer in en rijden verder langs de kust naar het zuiden. Het is nog steeds heerlijk weer en we doen alle plaatsjes aan waar we nog nooit eerder geweest zijn. De meeste in de zekerheid dat we er ook nooit meer terug zullen komen, maar dat heeft niets met de omgeving te maken, want die is prachtig. jerrycan

In Sørbovåg doen we boodschappen en vragen meteen even of we de jerrycan met drinkwater kunnen vullen. Het meisje bij de kassa kijkt me aan of ik een andere taal spreek.Ze speelt de vraag door naar haar collega/baas en die antwoord dat we drinkwater kunnen kopen: in flessen in de winkel. Dat gaat me te ver en dat zeg ik haar ook: dat we in een land zijn waar de wc doorgespoeld wordt met drinkwater en dat we dan drinkwater alleen maar in flessen kunnen kopen! Gelukkig is er ook nog een buurtcentrum waar we aan de buitenkant een kraan zien en waar we de jerrycan in no-time (het water spuit eruit) vullen met heerlijk koel helder drinkwater!

pont naar Krakhelle op Sula

Na wat uitstapjes naar links en naar rechts komen we aan bij de pont van Rysjedalsvikka, alweer een pont met een driehoeksverhouding tussen een eiland en twee stukken vaste land. Het eiland maakt deel uit van de gemeente Solund, de meest westelijke gemeente van Noorwegen (boeiend!). De pont naar Krakhella op Sula doet, uitsluitend op verzoek, het eiland Losna aan en vaart daarna (vier keer per dag) door naar Sula. Sula is heel wat groter dan Atløy en dààr zullen we toch wel een plekje voor de tent vinden?!

pont naar Sula

De eerste weg die we inslaan, staat niet op de kaart. Hij leidt ook nergens anders naar toe dan naar een eenzaam huis. Maar hoe het daar heet en waar we precies zijn, dat is uit de kaart niet op te maken.Gelukkig loopt er een eenzame mevrouw, met een eenzame hond. Zij móet weten waar we zitten en ja hoor, ze tekent het zelfs op de kaart en vertelt ons dat we in Grønevik zitten. Het huis is van haar vader, dus zij kan het weten!

De volgende weg gaat naar Engvik en daarna komt er één die meer de moeite waard is: naar Leknessund. Hier kijk je recht naar het noorden uit over zee. Het is altijd erg moeilijk om goed te herkennen waar je precies zit en op uitkijkt, maar ook als je dat niet precies weet, is het uitzicht adembenemend. Het loopt tegen vijf uur en een mooie tijd voor een plekje. Campings heb je hier niet, maar een plekje bij een picknicktafel voldoet ook wel voor een nacht. Ze zullen ons hier heus niet wegkijken! Nadat we de tent opgezet hebben en gegeten hebben, maken we een wandelingetje naar de dichtstbijzijnde heuveltop. Alleen als je aan het wandelen bent, doemen steeds nieuwe heuveltoppen voor je op en weet je uiteindelijk niet meer naar welke je eigenlijk onderweg was. Dat maakt natuurlijk ook helemaal niet uit, als je maar lekker bezig bent en geniet!

Leknessund op Sula 1
Leknessund op Sula 2
knut-klut

Terug bij de tent worden we al snel opgegeten door de klutten/knutten. Insmeren met mygg-olje maakt ook geen indruk en alleen een hoedje met een klamboenet zorgt dat je het buiten nog wat langer uit kunt houden.

knut-klut

De volgende dag verkennen we de rest van het eiland. Het is een heel bijzonder eiland, met heuvels en steenhopen die nog het meest doen denken aan de steenformaties op Paaseiland. Het is een heel vreemde steensoort, misschien vulkanisch en het lijkt of kiezels van allerlei afmetingen (tot een doorsnede van een halve meter of meer) opgeslokt zijn door een dikke laag lava die daarna natuurlijk gestold is. Soms kun je zulke kiezels of grote keien zelfs lospeuteren uit de lavalaag en zie je precies de afdruk die de steen in de lava gemaakt heeft.

We vinden niet opnieuw een overnachtingsplek en rijden terug naar de pont. Dit keer willen we overvaren naar het zuiden, naar Rutledal. Na een korte vaartijd (te kort voor de grote oversteek) legt de pont ergens aan. Toch naar even vragen of dit Rutledal is, maar nee het is het eiland Losna, daar moet iemand worden afgezet. Of we daarna wel naar Rutledal varen. Ja, dat wel. En leggen we daar nog aan ook? Ja, dat is wel de bedoeling. Nou, dat is fijn om te weten, maar we weten het pas zeker als we echt in Rutledal aankomen.

Eenmaal aan de overkant (inderdaad in Rutledal) slaan we linksaf naar Botn. Daar is een camping die we van lang geleden kennen en die ons toen wel aansprak. Hij is bovendien niet ver weg en dat komt in dit geval ook goed uitKamp Holland. Maar als we in Botn aankomen, is er niets meer dat ons aan de oude camping herinnert. Het terrein is veel groter, het servicegebouw nog spiksplinternieuw en bovendien (het ergste van alles) het lijkt wel of je in Kamp Holland aankomt! Daar zitten we niet op te wachten, dan rijden we liever nog even door. Laten we eens gek doen: we hebben nog wat te vieren (het huis is immers verkocht) en besluiten onszelf te verwennen met een overnachting in een fjordmotel. Maar alleen als ze nog een kamer hebben met uitzicht op het fjord. Er staan drie auto’s buiten, maar geloof het of niet: er zijn nog twee kleine kamers vrij, zonder uitzicht op het water en voor Nok 1100,- (bijna € 150,-). Die prijs vinden we nog niet het ergste, maar in een fjordmotel zonder uitzicht op het fjord, dat doen we niet.

Byrkjeland IMG_3115

*****************************

Uiteindelijk vinden we om 17.30 uur een ‘oud’ vrij plekje bij een visplek bij Byrkjeland. Het is geen plek waar je het dagen vol houdt, maar het is er als we aankomen nog zo lekker dat we ons meteen uitgebreid wassen in de rivier en als de klutten komen, trekken we ons lekker terug in de auto!

*****************************

Duesund pont IMG_3118

Woensdag 30 juli rijden we weer verder. Het heeft ’s nachts en ook ’s morgens vroeg nog behoorlijk geregend, maar als we opstaan is het droog en pas na het ontbijt gaat het weer verder met regenen. Dan hebben wij intussen de boel ingepakt en hebben er dus niet veel last van. Nog één pont scheidt ons van Bergen: de kabelpont van Duesund naar Masfjordnes. We hebben een stil hoopje dat die misschien intussen ook door een brug vervangen is, maar nee, hij doet het nog prima, al is het maar eens in het uur. Tijd voor koffie!

Bergen huisje IMG_3121

Het weer wordt er niet beter op en ook al staat Bergen daar om bekend, wij hebben in Bergen vaker mooi weer gehad dan regen. Helaas is dat vandaag niet het geval en de combinatie met drukker verkeer en slechter zicht maken het niet prettig om al te lang door te rijden. Dit weer nodigt sowieso ook niet uit om het tentje op te zetten, maar als je nog kans wilt maken op een niet te duur huisje, moet je vroeg in de middag inchecken. Dat doen we op de eerste de beste camping richting Bergen en dan hebben we voor Nok 525 nog best een aardig hutje. Gelukkig kunnen we ons dat veroorloven als mensen het hele huis huren!

De volgende dag heeft het geen zin om Bergen in te gaan. Het regent nog steeds en dus laten we het hele plan van de Ulrikken-top lekregen 10ker zitten voor een andere keer. Volgens de Noorse meteo is het in het binnenland beter weer en al moet je daar dan wel een paar uur voor in de auto zitten en bereiken we het binnenland misschien niet meteen vandaag, we zetten wel koers naar het oosten en bewaren het schiereiland Osterøy voor een andere keer. We volgen weg 7 naar het oosten en ontdekken dat de pont van Bruravik naar Brimnes vervangen is door een heel mooie combinatie van tunnels, rotondes in tunnels en een schitterende brug over het Eidfjord, dat uitmondt in het Hardangerfjord. Hoewel weg 7 door een prachtig stuk van Noorwegen loopt (Hardangervidda bijvoorbeeld) krijg je daar met dit slechte weer niet veel van mee en dat is best jammer, maar bij 15°C en regen vinden wij het geen uitdaging om buiten koffie te drinken, te wandelen of de tent op te zetten. Gelukkig hebben ze in Geilo prima huisjes bij het Øen Feriesenter og Vandrerhjem en ook al betekent dat dat we wéér gescheiden moeten slapen (in huisjes tref je maar zelden tweepersoonsbedden), we zitten in elk geval warm en droog!

hardangervida IMG_3142
Øen bij Geilo IMG_3144

Vrijdag 1 augustus trekken we weer verder. Het is prima rijweer, het regent minder en de temperatuur is ook weer wat beter. Vanuit Gol rijden we even naar het zuiden richting de Kikut Fjellstue. Een oude bekende van ons, maar noch de weg, noch de fjellstue roepen veel herinneringen bij ons op. Het is ook al heel wat jaar geledeHellebekksætrene rendier IMG_3154 Bn dat we hier waren en de NoHellebekksætrene IMG_3148ren houden ervan om flink aan de weg te timmeren. Zandwegen worden geasfalteerd, geasfalteerde wegen worden omgeleid en als de situatie eenmaal veranderd is, kun je je bijna niet meer voor de geest halen hoe het was. Bij Lia rijden we naar het oosten, richting Nesbyen en dan naar het noorden, richting Gol. Voor we bij Gol zijn, slaan we echter af naar rechts, een weg die over een bescheiden hoogvlakte loopt. Bij de Hellebekksætrene stoppen we voor koffie met een wafel. Je kunt je nauwelijks voorstellen dat de eigenaren een bestaan op kunnen bouwen rond zo’n fjellstue, maar misschien is het hier in de winter superdruk en zijn ze nu alleen open voor toevallige passanten als wij. Op verzoek wordt koffie en rømme aangedragen en als we weggaan worden we nog even op een vaste bezoeker buiten gewezen: het eerste rendier van dit jaar. Plichtsgetrouw maken we er even een foto van, maar heel bijzonder is het niet, zeker niet op zo’n afstand.

Bij Bagn nemen we de secundaire weg naar Aurdal en staan dan ineens oog in oog met een hert. Duidelijk geen ree, en hij weet niet hoe snel hij de weg af moet om zich tussen de bomen te verschuilen. Dan ben je hem eigenlijk meteen kwijt ook. Ze blijven roerloos op een afstandje staan wachten. Dan ziet Corry hem ineens en probeert toch nog een foto te maken. De foto lukt, maar of het hert er nog op te zien is…. Een tweede hert maakt zich wat verderop sneller uit de voeten, daar hoeven we eigenlijk niet eens voor te stoppen, maar het is wel grappig: een rendier en twee herten.

hert
hert
elanden

Kijken wat we vandaag nog meer te zien krijgen. Volgens de kaart ook nog een tweetal bijzondere kerken, maar we hebben vandaag meer geluk met het levende spul.  Voorbij Slidre, richting Fagernes, staan er twee elanden in een weiland net wat verder van de weg af. Het kost wat moeite om verderop te draaien en terug te keren, maar het is de moeite waard, want de elanden hebben op ons gewacht. Ze hebben ons zelfs in de gaten, want als we stoppen voor een foto, tillen ze hun kop op en blijven ons nakijken tot we weer gedraaid zijn en verder rijden.

Al om kwart voor drie besluiten we een huisje te nemen op de Ala Camping in Vang-i-Valdres. Een eerdere camping had op zich ook leuke huisjes, maar bij nadere inspectie bleken die zo bekrompen en donker dat je daar niet graag bij slecht weer een hele middag en avond moet doorbrengen. Als alternatief kunnen we natuurlijk ook de tent opzetten, want in tegenstelling tot de huisjes is het tentenveld heel goed, maar…. Als het vanavond koud wordt, en gaat waaien en eventueel regenen… daar hebben we gewoon geen zin in. En omdat de volgende camping een driesterren camping is en niet ver weg, gaan we daar even kijken. Voor we echter bij de driesterren camping aankomen, rijden we eerst langs een kleine, maar gezellige camping, met maar een stuk of tien huisjes die aardig ogen en meer ramen en comfort hebben dan de vorige camping.

Ala Camping  IMG_3164

We overwegen nog even om het tentje op te zetten, maar kiezen toch voor een huisje. We worden nog ervaringsdeskundigen op het gebied van huisjes op campings in Noorwegen! Wel zetten we nog even het tentje op, zodat deze weer goed kan drogen in het heerlijke zonnetje.  Het voordeel van zo vroeg een camping kiezen, is dat je nog een heerlijk lange middag rustig aan kunt doen en kunt bijkomen van alle indrukken van de dag. Als we morgen weer verder rijden, moet ook Johan weer goed uitgerust zijn en dan moet je geen hele dagen achter het stuur hebben gezeten.

Zaterdag 2 augustus zijn we al vroeg wakker, hebben weinig te regelen, niets vuil gemaakt en dus ook niets schoon te maken en om 09.30 uur leveren we de sleutel in en rijden weer verder.

Eerst naar het westen, het Vangsjø langs de zuidoever, dan het Vangsjø bovenlangs weer naar het oosten tot we bij Hensås de weg nemen naar het Slettefjell. Dat is een tolweg, daar hebben we er deze vakantie veel van en het is altijd weeBomweg stopr een verrassing wat je aantreft: een slagboom die automatisch opengaat nadat je met je Noorse bankpas de vereiste tol betaald hebt, een tolweg met of zonder slagboom en een brievenbus met een stuk potlood en een paar zakjes waar je je naam op schrijft, geld in stopt en in de brievenbus doet, of zoals hier, een serieuze bemande tolpost waar je het geld betaalt en daarna door mag rijden. Het serieuze moet je, in elk geval hier, met een korreltje zout nemen, want hier is de tolpost bemand door drie knullen van een jaar of veertien met een vakantiebaantje. Als je daar dan de hele dag moet zitten, word je behoorlijk chagrijnig volgens ons!

De weg over het Slettefjell komt uit in Beitostølen, een ski- en wandelgebied van jewelste met in elk seizoen drukte van allerlei benzinepompsoorten sportfanaten en mensen zoals wij. We doen er de noodzakelijke boodschappen (o.a twee nieuwe Noorse boeken voor Corry, héél noodzakelijk) en tanken de auto weer vol, want we gaan een hoogvlakte op en daar hoef je GELUKKIG geen pompstation te verwachten. Het is na al die jaren nog steeds een heel rustige omgeving. En dat op de zaterdag! Er is gelukkig ook niet veel ingegrepen in de natuur, je vindt er niet zulke enorme concentraties met hyttes en ook kun je hier nog een poosje rijden zonder een auto tegen te komen.

Bygdin 2 IMG_3172
Bygdin IMG_3169

kraanvogels 3Bij Bygdin Fjellstue doen we koffie mèt en wel met heerlijk verse wafels en jam en rømme zo veel we willen, zonder dat er iemand op onze vingers staat te kijken. We kiezen een tafeltje in de hoek bij het raam en zien daar zomaar ineens twee grote vogels overvliegen. Geen roofvogels, ook geen reigers, maar kraanvogels! Niet super bijzonder, maar ook niet iets dat je dagelijks meemaakt.

We kunnen na deze hoogvlakte in elk geval ook weer wat wegen zwart kleuren op de oudste kaart. Niet dat het alleen daar om te doen is, maar het is leuk om na zo veel jaar toch weer wat nieuwe dingen te doen en zien. Soms kennen we bekende trajecten niet meer terug vanwege de ingrijpende veranderingen, nieuwe bochten, bruggen of tunnels, maar uiteindelijk komen we altijd weer op bekend terrein. Vandaag komen we uit in Vinstra, heel bekend terrein, maar ook daasoftijsr genoeg nieuwe dvraagtekentjeingen te zien. Ons vaste softis adres is verdwenen!:Dat is even een tegenvaller, maar er zijn meer wegen die naar Rome leiden en meer zaken die soft-is verkopen. Aan de overkant van de weg (de E-6) is een tent waar we echt in al die dertig jaar nog nooit geweest zijn, geen idee of hij er al die dertig jaar ook al was, maar vandaag is het onze ‘redder-in-nood’ want ze hebben soft-is én de serveerster is bereid te proberen een extra grote te tappen.

Daarna is het van lieverlee tijd om te bestemmen wat we gaan doen: een vrij plekje voor de tent, een camping voor de tent of toch weer een huisje. Eerlijk is eerlijk, de echte die-hard-mentaliteit van vroeger met kamperen is er op dit moment een beetje af. Als het goed weer is, zul je ons niet snel in een huisje vinden, maar met dit onbestendige weer kiezen we voor wat meer comfort. Op de camping in Sjoa hebben we vorig jaar in een Pipo-wagen gebivakkeerd. Verschoond van bijna alle comfort, met alleen een stapsleutelelbed, twee ‘gemakkelijke’ stoelen en een piepklein formica tafeltje met twee keukenstoeltjes, maar bij slecht weer prima. Dit keer hopen we echter op een iets groter huisje en vol goede moed rijden we de camping op, checken een vrijstaand huisje, vinden het prima en gaan naar de kiosk voor de sleutel. De kiosk is op dit moment onbemand, maar er liggen vijf sleutels, dus is het een kwestie van de juiste sleutel pakken en uitladen maar. Maar op de sleutel van het huisje van onze voorkeur staat op een stuk afplaktape met potlood een naam. En dat is niet onze naam…

Er liggen nog vPipo wagentjeijf sleutels en op vier daarvan staat een naam, alleen op sleutel nummer negen staat ‘vacant/frei/free’ en laat dat nou de Pipo-wagen zijn!  Daar hebben we op dit moment geen zin in, dus  rijden we door. Er zijn nog veel meer campings hier in de omgeving, al zijn sommige tijdelijk gesloten vanwege de enorme wateroverlast door overtollige regen en smeltwater in het voorjaar. Voor wateroverlastsommige mensen is het al het voor de derde keer dat ze huis en haard hebben moeten verlaten omdat de boel gewoon onder hun voeten is weggespoeld! En zouden ze dan echt voor de vierde keer op dezelfde plek opnieuw beginnen? In elk geval heeft de overheid na zo veel problemen op de E-6 besloten tot een ingrijpende aanpassing: een heel stuk van de E-6 ter hoogte van Kvam en Sjoa gaan ze verleggen naar een hoger gelegen deel op de berghelling. Dat is niet 1,2,3 gebeurd en intussen zijn er andere aanpassingen om het smeltwater in betere banen te leiden. Ook geen overbodige luxe!

Eigenlijk lijkt het Corry het leukste om gewoon bij de boer een huisje te huren. Liefst in de stijl van de streek, het Gudbrandsdal, dus dikke balken, zwart geteerd, op stenen poten. Zo’n boerderij hebben we al heel vaak in het langsrijden gezien, maar we zijn er nog nooit echt geweest. Laat nou de eerste de beste boer met zo’n historische boerderij, de , een huisje vrij hebben! En nog voor een voordelige prijs ook! Geen van de huisjes die we deze vakantie gehad hebben, was zo voordelig. En voor wie denkt dat toeval niet bestaat........

Maehlumgård IMG_3187
  • kubbestoel IMG_3197 BDe boer heeft maar twee huisjes.
  • Naast het huisje staat een Lariks (is de moeder van Corry gek op).
  • In het huisje staat een tweepersoonsbed (voor het eerst deze vakantie).
  • De boer en zijn zoon maken houten meubelen, versieringen, e.d. en die zijn zo leuk dat we meteen een ultiem souvenir aan onze Noorse periode hebben: een kubbestol, gemaakt van een dikke boomstam en verder te ingewikkeld om uit te leggen. Het vervoer wordt misschien nog even een probleem, maar dat lossen we ook wel op en anders rijden we er nog een keer voor terug. De boer freest zelfs onze namen en de naam van de boerderij in de achterkant, altijd leuk voor later!
  • En ten slotte, maar zeker niet het minst belangrijk: ze hebben een stuk of vijftig struiken staan, barstensvol met frambozen, aalbessen en….. SOLBAER!!! Die hebben we dit jaar niet bij Olaug kunnen plukken en nu vinden we ze op onze laatste overnachtingsplek en we mogen ze nog naar hartenlust plukken ook.

We besluiten meteen dat we hier de laatste drie dagen van onze vakantie blijven, dan kunnen we de eventuele problemen met inladen van de stoel rustig oplossen, kan Corry bessen plukken, kunnen we nog wat tochtjes in de omgeving maken en kunnen we dinsdag uitgerust weer terug naar huis !

Corry laat zich dat van de bessen geen twee keer zeggen en gewapend met een emmer gaat ze meteen de vsolbaerstruikolgende dag op strooptocht langs de solbaer. Ze is nog maar een minuut of tien bezig, als de oude boer op haar af komt: dat ze bessen aan het plukken is en of ze veel gaat plukken en wat ze er mee doet, maar eigenlijk is de onderliggende vraag: hoe kom je zo brutaal en laat je nog wat voor ons over, want de familie komt “een keer” en we willen zelf “een keer”…  Maar de zoon (huidige boer) heeft het gezegd en dan kan de oude boer daar niet veel op afdingen. Bovendien hebben we net een stoel van hem gekocht, dus hij moet niet zeuren (doet ie ook niet echt) en er zijn zo verschrikkelijk veel bessen.

Dus plukt Corry vrolijk door tot ze een 10 liter emmer vol heejerrycanft en daarna heeft ze nog een uur nodig om ze uit te zoeken en de takjes en blaadjes te verwijderen. Voor het meenemen van zoveel bessen heeft ze ook al een slimme oplossing: we hebben een 10 liter jerrycan voor drinkwater voor onderweg, maar op weg naar huis hebben we die niet meer nodig en daar passen mooi een heleboel bessen in! De eerste emmer blijkt de jerrycan nog niet vol te maken. De volgende dag gaan de ouder boer en boerin zelf serieus aan de pluk, dus dan houdt Corry zich gedeisd, maar dat is alleen maar tot ze een kans ziet haar ‘werk’ af te maken!

Zondag maken we een tochtje over wegen die we nog nooit gedaan hebben. Het brengt Dovregubbens Hall IMG_3214ons op een hoogvlakte zonder uitzicht en op een paadje mèt mooi uitzicht over het dal, maar daar valt niet meer te zien dan de naderende regenbui.

Maandag 4 augustus is het echter na een nacht met veel regen weer droog.  We besluiten tot een langere toch over o.a. het Dovrefjell. Ook daar zijn nog wegen om zwart te maken op de kaart en bovendDovrefjell IMG_3223ien komen we langs de bekende Dovregubbens Hall, met een tentoonstelling over het leven in de vorige eeuw, oude huisraad, nieuw houtsnijwerk etc. We komen er precies om koffietijd langs, dus…..Verzadigd en verkwikt gaan we weer op weg naar Hjerkinn en dan richting Folldall om vervolgens en deel van de hoogvlakte ten noorden van die weg verder te ontdekken. Een werkelijk schitterende omgeving waar je nog vrij mag kamperen, vissen, wandelen, fietsen en wat al niet meer zo lang je de natuur maar ongeschonden laat en geen rotzooi achterlaat. Het is waarschijnlijk een walhalla voor rendieren, zo veel èn zo veel verschillende soorten rendiermos als we hier zien. We hebben niet voldoende tijd om alles te ontdekken, maar dan blijft er nog wat over voor een volgende keer. We hebben gelukkig wèl voldoende tijd om foto’s te maken voor de regen weer roet in het eten komt gooien.

Tegen die tijd gaan we weer richting de Maehlund Gård in Otta, maar stoppen eerst in Dombås nog even voor een soft-is-lunch. Ook al regent het, het is wel een aangename temperatuur en zelfs de 20°C-grens hebben we vandaag gehaald, dus alleszins gerechtvaardigd. We kunnen kiezen uit soft-is bij de Bakeri-konditori en soft-is bij de Jaffs. Bij de Bakeri-konditori was vorige keer (jàren geleden) een chagrijnige serveerster, maar dat doet er nu natuurlijk niet toe. Wat er wèl toe doet: bij de bakeri hebben ze Diplom-is en bij de Jaffs Henning-Olsen en met die laatste soort hebben we héél goede ervaring. We treffen een knul bij de Jaffs die heel snel spreekt en bijna elke vraag moet herhalen voor we het er over eens softis superzijn dat hij twee extra grote moet maken, één met chocola en één zonder. Over een prijs hebben we het niet, maar dat ie duur uitpakt wordt snel duidelijk. Dan is de bestelling al geplaatst en is het verder afwachten of we waar voor ons geld krijgen. Nou, dat krijgen we zeker. De knul vindt het een sport om een zo groot mogelijke op een klein horentje te ‘pompen’, onder toeziend oog van zijn baas die er ook de humor wel van in kan zien. Het lukt hem serieus om een soft-is-toren van meer dan tien centimeter op de wafel te pompen. Die van Johan wordt in wankel evenwicht overhandigd en die van Corry weet ie nog omgekeerd in een bak met chocoladepoeder te dopen ook, maar daardoor staat ie wel steviger op de wafel.

Na die heerlijke lunch rijden we weer terug ‘naar de boerderië’ waar de oudsmiley lachebeke boer ons al staat op te wachten om het eindresultaat van het ingraveren van de stoel te beoordelen/bewonderen. Het staat er keurig op en aan Johan de schone tdouchende vrouwaak om hem in de auto te krijgen! Dat lukt hem in een mum van tijd. Handig ventje toch !

De oude boer en zijn vrouw nemen afscheid (ze gaan een paar dagen naar hun hytte ergens op een hoogvlakte) en nu de kust vrij is, kan Corry nog wat extra solbaer plukken om de jerrycan helemaal mudjevol te maken en daarna gaan we lekker douchen en een beetje opruimen. Na gedane arbeid is het goed rusten en als we ons nog maar net teruggetrokken hebben in ons huisje, begint het te regenen. Morgen naar huis!

Maelum boeren IMG_3233Dinsdag 5  augustus hebben we geen haast om te vertrekken. Het is heerlijk weer, we ontbijten op het balkon van onze hut en pakken dan rustig verder in. Na de schoonmaak nemen we nozonnetje 2g een kopje koffie, rekenen af met de boer en rijden rond 11.00 uur weg. Utvik is hier nog geen 250 kilometer vandaan, dus dat is ongeveer vijf uur rijden. We hebben gepland rond 18.00 uur bij Johan’s in Stryn te eten, dan nog wat boodschappen doen en dan door te rijden naar huis, waar we rond half acht (dus na het eten) willen aankomen om op onze beurt met ònze gasten af te rekenen. Tijd zat dus om in Lom rustig een kopje koffie-mèt te doen. De koffie-met brengt Corry nog weer op een idee voor een lezenframbozen-kwark-gelei-taart.

We rijden in een heerlijk relaxt tempo Lom uit richting Polfoss. Daar hebben we een kampeerplek waar je ook lekker kunt zitten als je niet kampeert maar gewoon lekker wilt zitten, maar die plek is helaas bezet. We zijn echter niet voor één gat te vangen en hebben nog een alternatieve plek, waar het ook prima toeven is. Heerlijk in de zon, kopje koffie en een boekje erbij en genieten maar. Het is wel grappig om te ervareJohan's Strynn hoe het is om zelf op een plek te zitten en ànderen onverrichterzake weer door te zien rijden. Dat maak je vaak genoeg zelf mee, dat een vrije plek toch ineens bezet is, maar nu maken we het omgekeerde mee: dat wij er zitten en de anderen (zes of zeven stuks) besluiten door te rijden. Om vier uur vinden we het welletjes, doen nog een laatste bakkie en rijden dan door naar Stryn. In Stryn is het, waarschijnlijk vanwege de week voordat de scholen weer gaan beginnen, ongewoon maar gezellig druk. Ook bij Johan’s is het volle bak, met vooral jeugd rond 14 jaar. Op die leeftijd is het verschil in ontwikkeling tussen jongens en meiden wel héél erg goed te zien! Het eten is prima en als we niet een koffie-afspraak hadden in Utvik zouden we er nog een soft-is dessert tegenaan gooien, maar je weet nooit wat je straks  nog bij de koffie krijgt.

Als we in Olden zijn (dus bijna thuis) krijgen we een sms-je van de huurders: of we mee willen eten, dat zouden ze erg leuk vinden. We sms-sen terug dat we net gegeten hebben en of ze hun auto even aan de zijkant willen parkereauto inladen1n, dan kan onze het dichtst bij de tuin ivm hun vertrek morgen vroeg. De flytebrygge is helaas nog niet gearriveerd (maar de week is ook nog niet om en ja, het glas is bij ons meestal halfvol). De boot zien we in eerste instantie ook niet, maar die ligt er wel, al is het wat dicht op de kant. De auto staat echter nog niet opzij. Ze blijken ook nog niet gegeten te hebben, maar op ons gewacht! Tja, als je een sms verstuurt en niet op het antwoord wacht…  Terwijl zij eten, zetten wij de tent op bij de schuur en maken alvast een lekker kampvuurtje aan. De zoon is verantwoordelijk voor het inpakken van de auto en het is onvoorstelbaar zo veel als hij er in krijgt!

Bij het kampvuur komen de verhalen over wat ze de afgelopen weken gezien en beleefd hebben. Ze hebben helaas iets minder mooi weer gehad dan wij dachten, maar dat is pure pech. Desondanks hebben ze een geweldige vakantie gehad en genoten van hun eerste kennismaking met Norge. 

De broer van de buurman steekt z’n hoofd om de hoek van het huis om te vertellen dat de boot op de rotsen dobbert. Dus gaan de zoon en Johan naar beneden om de boot van de rotsen te halen.

kampvuur 2014

Het blijkt dat de boei dichter naar de kant is komen te liggen. Op de één of andere manier is het anker verplaatst. Voorlopig ligt de boot weer en morgen zien we wel verder.

Het is zo gezellig bij het kampvuur (met een wijntje van ons en Ritz-crackertjes uit hun proviand voor morgen onderweg) dat we de tijd vergeten en rond kwart over één uiteindelijk toch maar opbreken. Willeke heeft de wekker op 06.00 uur staan, dus dat wordt een kort nachtje!

Woensdag 6 augustus loopt alles volgens plan en al moeten sommige gezinsleden meer gestimuleerd worden dan andere, rond half acht is iedereen klaar voor vertrek. We nemen hartelijk afscheid van onze allerlaatste gasten en zwaaien hen uit tot halverwege de afrit!  Ze hebben een aardig stukje in het gastenboek achtergelaten en nadat we dat gelezen hebben, kunnen wij aan de bak met het  leeghalen van de auto, rommel ruimen, wassen draaien en weer installeren. We hebben een heerlijke vakantie achter de rug, 2125 kilometer genoten van prachtige, deels nieuwe, dingen en kunnen ons nu gaan richten op het definitieve vertrek!

anker1Het is goed weer en het fjord ligt er als een spiegeltje bij, dus gaan we eerst maar aan de slag om het anker op een goede plaats te krijgen. Johan bedenkt dat het een fluitje van een cent is als we het anker laten zinken wanneer de lijn vanaf de kant helemaal afgerold is. Maar dan ontdekken we dat daar het anker niet op de grond komt, dus ‘geven we de boei meer ketting’.  Het anker krijgt mooi grip op de bodem en ligt als een huis en daardoor ligt de boot eindelijk op de goede plek dit jaar. Heerlijk uit de kust, zelfs bij eb.

** **

sappan klCorry begint met het inkoken van de 10 liter zwarte bessen die ze van de boer heeft meegenomen, eerst sap koken en daarna het sap tot gelei inkoken. Het levert zo’n drieënhalve liter heerlijke gelei op! Daar kunnen we wel weer even mee vooruit.

Van de medewerker van de bank krijgen we het voorlopige koopcontract om door te nemen, aan te vullen en eventueel te wijzigen, maar het ziet er keurig uit en hoeft wat ons betreft niet gewijzigd. We sturen het door naar  de kopers, zodat zij het ook kunnen controleren en daarna kan de definitieve versie opgesteld en ondertekend worden.

** **

De tuin is in de twee weken van onze afwezigheid enorm verwilderd. Het gras is natuurlijk doorgeschoten, maar ook de frambozen, de wilgenroosjes en de helling zijn een beetje een doorn in ons oog. De doorn van de helling prikt extra omdat we grastrimmer2de trimmer voor onderhoud naar Felleskjøpet in Sandane gebracht hebben en nog geen reactie ivm prijsopgave of wat dan ook van hen hebben gekregen. O, o, die Noren! We gaan er dan maar weer zelf achteraan, worden zo waar dezelfde dag teruggebeld én krijgen excuses omdat het allemaal zo lang geduurd heeft en er nog niets aan is gedaan. Maar…. De monteur komt waarschijnlijk vrijdag en dan kan hij er meteen naar kijken. Laat de monteur nou op donderdag komen en meteen bellen om te hwaight care reeporen wat het probleem is! Hij gaat er direct mee aan de slag en een paar uur later worden we gebeld dat ie klaar is en gehaald kan worden.  Als we snel zijn, kunnen we de monteur nog spreken en horen wat er aan de hand was. We laten ter plekke alles liggen waar we mee bezig waren, want de monteur blijft nog maar een uurtje en het kost ons bijna drie kwartier om naar Sandane te rijden. Onderweg eten we een reep en gewapend met boodschappentassen rijden we naar de Felleskjøpet. De monteur heeft alles nagekeken, niets gevonden, maar wel een tip voor starten met een koude motor. Kijk, dààr hebben we iets aan. Omdat er feitelijk niet mis was met de trimmer, hoeven we op de koop toe nog niets te betalen ook. Er bestaat dus in Norge toch ook wel zoiets als ‘service’ al moet je daar soms een héééééél lange adem voor hebben.

solbaer in schaal

Helemaal blij doen we daarna de boodschappen softis bij de bakker en rijden  terug naar huis. Vrijdag en zaterdag nemen we de tuin en het huis onderhanden en draaien de nodige wassen. Het beddengoed van de gasten hoeft niet allemaal gewassen, want dat gaat bij het grof vuil. Het was al tweede hands toen wij het in gebruik namen en nu tien jaar later wil je het niet nog weopgeruimd staat netjeser doorgeven aan een volgende bewoner. Opgeruimd staat netjes. Ook loopt Corry nog even naar de tuin van Olaug. Daar staat het ook vol met zwarte bessen en aalbessen en een uurtje plukken levert nóg eens ruim zes liter bessen op. Ook die moeten weer ingekookt worden en tot gelei verwerkt. Alles bij elkaar hebben we zo’n zes liter zwarte bessensap.

solbaergelei

Vrijdag maakt Corry ook nog een frambozentaart naar een idee van de bosbessenkwarktaart die we in Lom bij de koffie hadden. De basis is van verkruimelde kaakjes met roomboter, daarop een laag kwarktaart (lekker makkie uit een zakkie, met anderhalve deciliter slagroom) en daarop een laag frambozen (diepgevroren er op gelegd) afgemaakt met en laag frambozengelei. Vooral voor dat laatste moet je veel geduld hebben: het duurt vijf tot zes uur voor de gelei voldoende gestold is om de taart te kunnen serveren! Maar…. Het resultaat mag er zijn en smaakt uitstekend!!! Theo en Esmée mogen hopen dat de taart ook nog smakelijk is als zij maandagavond komen.

frambozentaart IMG_3243

softijsjesgenietenZaterdag lunchen we in Byrkjelo.  We treffen onze favoriete serveerster, die vraagt of we dat soft-is nooit zat worden. Nou, echt niet dus! Vroeger vonden we dat we alleen konden lunchen in Byrkjelo als het én lekker weer was én we een boodschap te doen hadden, maar die laatste voorwaarde hebben we geschrapt. We doen altijd zo economisch boodschappen dat we dat maar maximaal één keer in de week hoeven te doen en we moeten er niet aan denken dat we maar één keer in de week zouden ‘mogen’ lunchen. Een beetje raar is het natuurlijk wel, maar laat ons lekker genieten!

zak hout
zak hout
zak hout

Zondag 10 augustus besluit Corry om de mobiel eens een dag niet aan te zetten. We hebben er niet zo veel mee om “24/7” beschikbaar te moeten zijn, maar met de dingen die rond de verkoop geregeld moeten wordongerusten, ontkom je er niet altijd aan. Om vijf uur gaat de vaste telefoon: Esmée belt om te vragen of alles goed is bij ons… Ze hebben al vier keer ge-sms’t maar geen reactie gekregen en ze begonnen zich een beetje zorgen te maken of alles goed is met ons en om te kijken of we de afspraak van maandag naar zondag kunnen verzetten. Geen probleem. Als ze er ’s avonds zijn, nemen we het voorlopig koopcontract en andere losse eindjes (overnemen verzekering, energie en telefoon, overschrijven trailer) door. Omdat de afspraak van maandag toch al stond, komen ze maandagavond weer, met de kinderen en een berg hout. En omdat we toch zo gezellig bezig zijn, komen ze dinsdag weer. Woensdag moeten we in Sandane zijn en rijden meteen maar even langs Gimmestad om een doos eierdopjes af te geven (Theo de sjacheraar weet er waarschijnlijk iemand voor) en nemen meteen zes zakken hout en een pallet mee. Donderdag komen Esmée en Joya met hout en een paar dozen. Het hout gaat weer achter de schuur en de dozen naar de kamers die hiervoor gereserveerd zijn: de Koninklijke Blauwrode suite met uitzicht op de tuin, de Royal Fjordsuite met uitzicht op het fjord en het strijkkot.

zak hout
zak hout
zak hout

dokumentenDonderdag komt ook het definitieve koopcontract binnen, samen met andere papieren die alleen wij moeten tekenen. Er is een keurige brief bij met instructies t.a.v. wat we met alle papieren moeten doen, maar er blijsoftis eetsterven altijd vragen over. Gelukkig reageert Kjartan wat dat betreft helemaal niet Noors, de vragen die we de ene dag stellen, vinden we de volgende dag beantwoord in de mailbox.

Woensdag en donderdag kunnen we gelukkig ook weer lunchen in Byrkjelo en ook al begint vrijdag met zeevlam, het ziet er tegen lunchtijd weer zo vrolijk zonnig uit, dat we het toch weer niet kunnen laten…

Gelukkig zien we Theo vandaag weer, die onder andere zijn verzameling smurfen komt brengen (vinden een prachtig plekje op de randjes waar de eierdopjes stonden) en morgen Esméé, want als we naar de Sandane-dagene gaan, kunnen we niet terug zonder een kop koffie (en hout halen) in Gimmestad!

smurfen
smurfenhuis smurfen 2

Helaas is er ook minder positief nieuws te melden: de flytebrygge is niet gekomen!!! De verzekering wil niet bemiddelen, want er is geen sprake van een zakelijk geschil: Frode heeft immers toegezegd dat hij een nieuwe brygge komt leveren en installeren en ook al heeft hij dat twee jaar geleden beloofd en nog niet gedaan, hij hééft het beloofd, dus er is geen geschilpunt. Ten einde raad besluiten we de boel kort samengevat op papier te zetten en zaterdag aan een advocaat in Sandane voor te leggen. Als die nou bijvoorbeeld een brief zouden sturen aan Frode, met een uiterlijke leveringsdatum, dan komt alle misschien toch nog goed…

Zaterdag 16 augustus gaan we inderdaad naar Sandane, maamerrell wandelschoenr van koffie bij Esmée komt niets. We komen haar tegen in Sandane op het moment dat we toe zijn aan koffie-mèt, dus doen we dat in het winkelcentrum.  We slagen in bij een schoenenwinkel ook nog voor hele mooie wandelschoenen voor Corry! Natuurlijk voor een heel schappelijke prijs, anders deden we het wel in Nederland. Voor we weer naar huis gaan, rijden we natuurlijk wel even langs Gimmestad om hout in te laden, maar dat is wel de laatste keer. We rijden met een beetje omweg via Byrkjelo, want het is toevallig precies lunchtijd. En in Sandane was het zonnig en 19°C….!

De rest van de dag doen we helemaal niets meer, lekker weekend houden, beetje inpakken, beetje veel aan de site werken, dat zit allemaal nogal tegen, maar verder rustig aan. Voor zondag hebben we geen plannen.  Als we aan het tweede bakkie koffie zitten, komt er een sms van Theo binnen: of ze nog even wat hout en ander spul kunnen brengen. Tuurlijk, kan altijd, de koffie-mét staaserve '68t klaar! Natuurlijk wordt een uurtje weer bijna drie uur en als Theo en Esmée weer vertrekken, is het precies tijd voor het zondagse ritueel:  ‘wit wijntje, scrabble, toastje’. Maar de wijn is nog maar net ingeschonken en de toastjes half gesmeerd als de telefoon gaat: Carla Pelle van volleybal is met man en kinderen in de buurt. Wat heet ‘in de buurt’, ze staan in Utvik-centrum! Natùùrlijk komt het uit, als mensen helemaal uit Nederland komen en ze zijn in de buurt, zetten we alles opzij om hen welkom te heten. De wijn gaat even terug in de koelkast en maakt plaats voor een kopje koffie of thee en we hebben altijd wel wat lekkers in de vriezer.

witte wijn 2

Als Carla met man en kinderen weer vertrokken zijn pakken we het zondagse ritueel weer op..

scrabble3
toastjes

Een beetje rommelige, maar gezellige  dag zo, maar precies bij het begin van Studio Sport zijn we weer op schema.

verhuisspullenMaandag 18 augustus belt Corry naar Arne Valaker om te vragen of de blanche transparant appels al rijpen. Het is een vreemd fruitjaar, het ene fruit is een maand voor tijd, het andere wordt opgevreten door de luizen en de blanche transparant appels komen Bij Arne helemaal niet dit jaar. Het is niet anders. Gelukkig krijgen we in de loop van de middag nog weer een sms van Theo: of hij toch nog even een paar dozen kan komen brengen. Natuurlijk kan dat, en ook Esmée is weer van de partij. Het gaan niet over een paar dozen: de auto is afgeladen met dozen, tuinaarde, gereedschap én het huis van de Grote Smurf!

verhuisdoos inpakken

Dinsdag regent het de hele dag en ook woensdag regent het veel.. Johan haalt de puzzel uit de kelder van de muur, daar hebben Theo en Esmée geen interesse in. De plaat waar de puzzel op zat past hij daarna aan om in de auto te kunnen gebruiken als bodemplaat als er ‘rotzooi’ verhuisd moet worden en/of wij er kamperend op uit trekken.  Corry haakt en rommelt en past en meet en kijkt of alles in de dozen past die we bij Europris gekocht hebben.

puzzel kelder

stop wegwerkDonderdag knapt het al weer een beetje op en als we vrijdag naar Førde rijden voor onze afspraak bij de bank en andere boodschappen, is het gewoon prima ‘boodschappenweer’. We hebben een afspraak bij de bank  om 13.00 uur. Natuurlijk gaan we ruimschoots op de tijd de deur uit, maar als we langs het meer rijden, stuiten we op wegwerkzaamheden waardoor we drie kwartier vertraging oplopen. Dat is precies de tijd die we ingepland hadden voor onvoorziene omstandigheden en koffie bij Olefinne, maar dat laatste schiet er bij in als we om 12.59 uur bij de bank binnen stappen.

papieren tekenenWe hebben Kari gevraagd om samen met een collega getuige te zijn bij het tekenen van het koopcontract en Kari heeft heel slim Kjartan als collega gevraagd, zodat de beide afspraken in één gecombineerd kunnen worden. En zo nemen we definitief afscheid van een heel decennium Utvik!  Een periode ook waarin we de gelegenheid hebben gekregen een andere kant van de Noren te ontdekken, een kant die ons niet altijd aansprak, maar die wel het plaatje van de Noren compleet maakte en waardoor we definitief kunnen stoppen met alles over Noorwegen en de Noren te idealiseren en daarmee dus ook gewoon een reëler beeld overhouden.

stop wegwerk 2Daarna werken we de rest van de boodschappen af. Het gaat als een tierelier. zodat we met een supergoed gevoel Førde aan het eind van de middag weer achter ons laten. Ook op de terugweg hebben we met oponthoud vanwege (nog steeds dezelfde) wegwerkzaamheden te maken, maar dat is altijd wat minder erg als je geen afspraken hebt die tijdgebonden zijn. Als we door Skei komen, gaan we natuurlijk de souvenirwinkel even in.

souvenirshop1

Eli Vigge (eigenares) begroet ons met ‘Gelukkig, nu zijn alle vaste Nederlanders weer geweest!’. Ze heeft door de jaren heen op de bank pploffenblijkbaar niet alleen ons met haar charme en enthousiasme weten in te pakken. Hoewel ze ons nog wel koffie met een vers gebakken wafel aanbiedt, komt dat niet zo goed uit. Nou, dan komen we daar graag een keer voor terug!

Eenmaal thuis merk je dan toch wel dat je een lange dag boodschappen doen in je benen hebt zitten en we ploffen lekker met een drankje op de bank.

Noorse kronen ontvangen

Bij de mail zit een berichtje van de advocaat. Omdat we hem niet op de Sandane-dagene hebben getroffen, hebben we via een mailtje ons probleem aan hem voorgelegd en nu reageert hij door aan te bieden dat hij bijvoorbeeld namens ons een brief zou kunnen schrijven met de eis om de brygge z.s.m. te komen installeren. Omdat e.e.a. echter al zo lang loopt, hebben we er ook recht op om de koop te ontbinden en ons geld terug te claimen. Maar dàt is een beslissing die we eigenlijk in samenspraak met de kopers willen nemen, omdat het feitelijk hun brygge wordt. Zij besluiten zich te schikken naar ons advies om de koop te ontbinden.

Zaterdag is het droog en pakken we meteen het gras aan. Dat hebben we een beetje laten vergrasmaaier legensloffen omdat er de afgelopen anderhalve week regelmatig met de auto overheen is gereden bij het verhuizen van een flink voorraad stookhout van Theo en Esmée, maar dat is nu afgerond en dus kan er weer gemaaid worden. Dat dat ontzettend hard nodig was vertaalt zich naar het aantal baantjes dat je kunt maaien voor je de zak van de grasmaaier weer moet legen: normaal na zes tot acht baantjes, nu na maximaal vier! Maar het knapt er altijd wel weer zo van op dat het helemaal de moeite waard is! Johan ontfermt zich over de strook die om de tuin heen ligt en eigenlijk van de boer is, maar al zo lang niet meer door de boer gemaaid wordt (omdat wij hem altijd vóór zijn) dat het nu eigenlijk meer bij onze tuin hoort dan bij zijn akker. En ook daar knapt het hele aanzien van de tuin van op.

Zondag is verder een heerlijk rustige zondag en lijkt voorzichtig de overgang naar weer wat beter weer. Niet dat we daarover maar in de verste verte iets te mopperen hebben dit jaar, we hebben feitelijk maar een week met regen en lagere temperaturen achter de rug, maar het verlangen naar sof-ijs (en de warmte van de zon, eerlijk is eerlijk) begint toch ook weer te kriebelen.

Maandag 25 augustus pakken we weer wat klusjes op. Johan heeft tussen de bedrijven door de eetkamertafel (die meegaat naar Nederland) afgeschuurd en opnieuw in de lak gezet. Dat gaat hier in de kelder een stuk makkelijker dan in Nederland. Ook de rekjes met folders uit de openhaarkamer kunnen weg nu we geen gasten meer krijgen. Het verwijderen van de folders is natuurlijk zo gebeurd, maar de rekjes zijn (zoals dat past bij ons) behoorlijk serieus vastgemaakt waardoor het verwijderen niet zonder beschadigen van de muur lukt. Maar voor Johan is het geen probleem om die beschadigingen niet alleen weg te werken, maar er meteen een mooiere muur van te maken dan het in onze tijd ooit geweest istuinwerk Corry!

Corry gaat in de tuin aan de slag: aan de westkant van het huis (naast de snuplass) wordt het gras ook al weer erg lang. Ze trimt het daar met de kleine elektrische trimmer. Ze heeft ook de geest gekregen om het perkje met ‘bloemen van Olaug’ te fatsoeneren. Ze trekt alle oude rotzooi en wortels er uit en vult het weer aan met nieuwe aarde.

Ook loopt ze even naar buurman. Een week of acht geleden heeft ze bij Utvik Bygg gevraagd of er iemand kan komen om drie leien terug te leggen op het dak en ook de zinken nokranden goed vast te zetten. Sindsdien zijn we er nog drie keer geweest, maar zonder succes. Hoewel de buurman (die ook bij de bygg werkt) in de ziektUtvik Bygg asewet is vanwege een gebroken pols, kan hij misschien wel zorgen dat er eindelijk schot in de zaak komt. Hij was toch al van plan om nog weer even langs de Bygg te rijden en is nog geen vijf minuten weg als er al een auto van de bygg aan komt rijden! Daarmee zijn de leien nog niet terug op het dak, want het valt niet mee om de plek te bereiken waar de leien teruggeplaatst moeten worden (heel leuk huis, maar als er iets gerepareerd moet worden…), maar nu gaat het balletje misschien wel rollen.

tafel lakken

wasmachine 2Hoewel de dag bewolkt begint, ziet het er wel naar uit dat het (net als gisteren) weer opknapt, dus neemt Corry daar een voorschot op en drauto poetsenaait twee wassen. Als de ene klaar is en aan de lijn hangt en Johan een flink deel van de auto in de was heeft gezet, is het tijd én weer voor soft-is in Byrkjelo. Daar worden we altijd zo blij van. Hoe dat volgend jaar moet zonder vaste stek…. Maar dat zien we dàn wel weer.

Het vakantieseizoen is duidelijk voorbij. De enige toeristen die je nog ziet, zijn vooral Duitsers en verder mensen die in categorie 1 (oud), categorie 2 (jong, zonder kinderen) of categorie 3 (iets er tussenin, maar in elk geval zonder kinderen) vallen. Iedereen die namelijk nog een beetje iets met kinderen te maken heeft, is gebonden aan de schoolvakanties en die zijn voor de meeste landen voorbij. Nu we de drie categorieën hebben geformuleerd, hoeven we bij tegemoetkomende campers en caravans nog maar een korte blik naar binnen te werpen om de eigenaren vervolgens weg te zetten als ‘definitely categorie 1, 2 of 3’. Je moin het zweet werkenet wat, als het aanharkenverder uitgestorven raakt nu iedereen weer aan het werk is…

Terug van de lunch en ‘bijgekomen en uitgebuikt’, moet er toch maar weer even gewerkt worden, we moeten op zijn minst het luie zweet kwijt en als Johan weer verder gaat met de auto, haalt Corry de ene was van de lijn, hangt de volgende op en gaat daarna gewapend met de grove hark de helling weer te lijf.

Vroeg in de avond wordt er ineens aan de deur gebeld. Dat gebeurt zo weinig, dat we het geluid niet direct associëren met onze deurbel, maar als Corry toch maar even gaat kijken, blijkt de buurman voor de deur te staan: of we van makreel houden? Nou, reken maar! Dat is mooi, want hij is net wezen vissen, heeft een emmer vol en als we zouden willen, kunnen we die hele emmer van hem krijgen. Wat we niet willen, gaat in de vriezer en de volgende keer als aas. Een emmer vol makreel lijkt leuk, maar je moet ze wel schoonmaken en roken en eten en we zijn dan ook blij, maar ook een beetje kieskeurig.
makrelen IMG_3247
We kiezen vier knotsen van makrelen er uit, laten de rest aan de buurman en horen en passant dat de makrelentijd begonnen is en dat je dan makkelijk elke dag zo’n maaltje bij elkaar vist, als je maar op de juiste tijd vist. En dat is: een half uur na opkomende tij en dat verschuift elke dag ongeveer een half uur. Vanavond was het rond kwart voor zeven spitsuur en morgenavond begint de avondspits dan rond kwart over zeven en zo door. Er is ook nog een ochtendspits, maar die begint lang voor wij opstaan, dus dat is niet interessant. Zo leren we deze laatste zomer ineens nog iets over de makrelenvisserij.

jarig1

Woensdag 27 augustus is Emma jarig!!! We bellen haar terwijl ze in de auto zitten op de terugweg van de vakantie. De verbinding is slecht, maar als ze later thuis is, belt ze nog even terug.

We houden de buurman in de gaten, zodra hij naar zijn bootje gaat, gaan wij ook, op jacht naar makrelen. We komen dan een beetje beroerd uit met het avondeten, maar daar passen we wel een mouw aan. De makrelen die we in dopgevene loop van de ochtend gerookt hebben, kunnen we ook eten als we terug komen van het vissen en misschien hebben we er dan morgen wel weer een paar te roken… We gaan vissen rond half acht, zijn eerst heel geduldig, zien de buurman vanaf de kant ingooien en na verloop van tijd één keer beet hebben, terwijl wij al die tijd nog geen klein rukje aan de hengel voelen. “We seek them here, we seek them there, we f****ing seek them everywhere, maar nergens beet. Uiteindelijk geven we het maar op. De zon gaat onder en het wordt in een razend tempo een heel stuk kouder en dus gaan we terug naar huis, waar een heerlijke grote warme makreel op ons wacht! Heel misschien morgen weer, maar dat zien we dan wel weer. Eerst lekker opwarmen en op tijd naar bed!

 

  Donderdag 28 augustus zijn Tim, Arie en Jaap jarig

 

jarig

vissenWe houden de buurman in de gaten om te zien of en waar en hoe hij gaat vissen. Makrelen zien we niet en opnieuw er op uit zonder zelfs maar een klein beetje aanleiding over waar ze kunnen zitten, daar hebben we geen zin in. Uiteindelijk gaat de buurman nog wel even vissen, maar dat is op een tijd dat het ons heel slecht uitkomt en als hij wèl weer met een emmer vol makrsoftijselen terugkomt, hebben we er alle vertrouwen in dat hij er ons ook wel weer een paar komt brengen!

Zowel donderdag als vrijdag kunnen we lunchen in Byrkjelo. Het is vrijdag zelfs op de hoogvlakte nog twintig graden. Dat was een paar jaar geleden wel anders: toen we Janna en Henk terugbrachten naar het vliegveld na hun weekje Norge was het op de hoogvlakte -4° C !!! We genieten er maar gewoon lekker van!

Als we vrijdag na de lunch weer naar huis terug rijden, komt net het zeilschip “Club Med2” terug uit Olden. Het fjord is een spiegeltje en de zon staat op de zeilen van deze vijfmaster, die we overigens nog nooit met zoveel zeil hebben zien varen. Al met al een indrukwekkend gezicht en natúúrlijk hebben we nu geen fototoestel bij ons! Nou is het fjord best groot en we zijn niet ver van huis, dus geven we even gas, rijden naar huis, grijpen het fototoestel en rijden langs het fjord met het schip gelijk op, in een poging hem toch nog te fotograferen. De ene keer staat er net een rijtje bomen en de andere keer vaart het schip net in de schaduw, maar door helemaal naar Tistam te rijden lukt het toch om er een paar foto’s van te maken.

Maandag 1 september

Club Med 2 IMG_3254 Clip 2 kl

Zaterdag was het bewolkt en 18°C, dus geen softijs. Johan gaat even alleen visseochtendroodn terwijl Corry orde brengt in de wpruimen in schaalildgroei aan uitknipsels met recepten en de trommel met knopen, kralen en gespen die ze van Esmée heeft gekregen. Zondagmorgen ziet Corry om half vijf super morgenrood. Dat belooft water in de sloot, maar daar is dit keer niets van waar. Het wordt een heerlijke, zonnige en warme dag. Theo komt nog even langs, nadat hij Joya naar Førde heeft gebracht, en brengt heerlijke pruimen..

Maandag hebben we een gesprek met de advocaat ivm de flytebrygge. Hij gaat een brief schrijven waarin hij Frode verplicht om binnen 14 dagen het volledige bedrag dat wij voor de flyttebrygge betaald hebben op onze bankrekening te storten. Doet hij dit niet dan wordt het een rechtzaak. Afwachten dus maar weer. Misschien kan Corry eindelijk weer rustig slapen.
slapen1
We doen gelijk koffie en boodschappen in Sandane. Ook kopen we nog maar weer plantjes voor bij de voordeur, want die plantjes die er stonden hebben het begeven en uiteindelijk hebben we nog 5 weken. Terug in Utvik gaat Johan vissen en Corry maakt appelpruimenprutje en appelmoes van de paar Blanche Transparante appels die ze bij Olaug vindt en de pruimen die Theo gebracht heeft. Het is dit keer geen Byrkjelo-weer

vertikale strepen

Dinsdag 2 september is het anker wéér weggedreven waardoor de boot mestresst eb bijna op de kant ligt, dus wéééééér naar beneden, de boot in en proberen een goede nieuwe plaats te vinden. Stress waar we volgend jaar geen last meer van hebben!!! Weer geen Byrkjelo-weer, dus we lunchen gewoon thuis. Johan probeert de auto-indeling ivm het kamperen, van de komende jaren, te perfectioneren. Corry maakt een begin met onkruid verwijderen tussen de “Statens Vegvesen plantjes”, zodat Johan de volgende keer met trimmen de plantjes makkelijker kan ontwijken.

Woensdag is het bewolkt dus wordt het verslag en de website bijgewerkt, rommelen we wat in- en om het huis, lezen en vermaakt Corry zich voornamelijk met “frivolité-frutselene”.

vertikale strepen

soft-is_lunch_2_klVrijdag en zaterdag besluiten we dat het wèl Byrkjelo-weer is. Niet dat we echt verslaafd zijn, maar we missen de soft-is-lunch wel heel erg als het weer niet voldoet aan de soft-is-lunch-voorwaarden! Vrijdag treffen we de serveerster die in eerste instantie onze favoriet was voor de lunch (zelf aardig stevig en de soft-is daarmee in verhouding), maar het lijkt wel of ze er niet zo veel plezier meer in heeft. De grootte is nog steeds heel behoorlijk, maar het gaat allemaal wat ongeïnteresseerd en afgeraffeld. Zaterdag treffen we het net iets beter en ook de kwaliteit van het ijs is beter: sùper romig! Tegen het eind van de lunch begint het in Byrkjelo te spetteren.

Als we weer thuis zijn en het daar nog droog is, besluiten we meteen nog maar even in de tuin aan de gang te gaappelcompotean. Johan trimt de randjes langs het grasveld en Corry langs de SV-stekjes. Als ze boven langs de border aan het trimmen is, komt Lucas, onze Poolse medebewoner op Siribakken, langs met twee vers gerookte makreeltjes op een bord: of we daar zin in hebben? Natuurlijk! Altijd! Als het maar iets met ‘vers gerookt’ of ‘makreel’ te maken heeft, zijn wij van de partij. Na de vis gaan we nog heel even verder in de tuin en daarna houden we het voor gezien. Corry maakt nog een portie appelmoes van de appels van de ‘snuplass’ en sluit daarmee officieel het “appelmoes-maken-in-Noorwegen” af. Het is immers niet erg waarschijnlijk dat we volgend jaar/ ooit (?) nog appelmoes maken als we met ons tentje door Noorwegen trekken…..

En dan volgt onherroepelijk de laatste maand…

zeevlam2-kl

Planmatige werkers als we zijn, kan het niet anders dan dat alles ruimschoots van tevoren klaar staat. We hebben van de verhuizer nog niet gehoord wanneer de spullen opgehaald worden, maar we hebben al wel een redelijk beeld van hoeveel het precies is. Meer dan we in eerste instantie dachten, maar dat is geen probleem voor de verhuizer. Voor ons wordt het alleen in Herwijnen  een punt om te besluiten of er toch niet nog het e.e.a. naar de kringloop kan, omdat we er gewoonweg geen plaats voor hebben. Komt tijd komt raad.

Doordat de herfst zijn intrede hier intussen gedaan heeft, hebben de zonnige dagen te kampen met ‘zeevlam’, ofwel mist die uit zee opkomt en doordat de zon niet meer voldoende kracht heeft om die te laten oplossen, kan een voorspelde zonnige dag zomaar oplossen in een kille, mistige dag. De lunches in Byrkjelo worden minder (alleen in aantal, gelukkig niet in omvang), het gras groeit minder snel en zo hebben we tijd over. Je gaat immers ook niet hele dagen lezen, haken of harken.

Banglezzz IMG_3278Dus doen we op zaterdag 13 september een tochtje naar Eid, daar hebben ze Eids-Messa, zoals elke zichzelf respecterende plaats hier een keer in de loop van de zomer heeft. Je komt er behalve de lokale bevolking ook steeds hetzelfde rondreizende circus tegen: een kermis, een tent met hoeden, kettingen, riemen etc, Brito spekematt (rendier-, elandworst e.d.), de onmisbare tent met ‘smultringer’(in vette olie gebakken deegringen – Noorse variant op oliebollen?-  waarvan je de vette walm al van een afstand ruikt, maar waar Noren steevast voor in de rij gaan staan) en een paar plaatselijke rommelmarkt-en ander spulverkopende mensen met een tafel en een kleedje.

 Banglezzz

Ook Yurdan heeft een plekje gereserveerd om met haar net opgestarte sieraden-e.a.-spul-winkeltje wat naamsbekendheid te krijgen. Natuuuurlijk gaan we even bij haar langs en nemen en passant twee mooie kettingen en een setje oorbellen mee. Terug gaan we via de pont Lote-Anda.

vissers

Zondag 14 september komen de kopers weer langs. Zowel zij als wij hebben gebakken, dus we kunnen kiezen uit een overdaad aan baksel: appelcake met slagroom of chocoladetaart met sinaasappel crème. Voor elk wat wils....Een uurtje wordt al snel weer vier uur, maar we hebben na drie weken niet alleen heel wat bij te praten, terwijl we aan de koffie zitten, melden de makrelen zich en dan is er niet veel meer voor nodig voor Johan en Theo om de hengels te pakken en een paar keer uit te gooien. Ook Raeny doet een poging. Helaas zonder makreel te vangen, maar je bent toch even leuk bezig en het is lekker weer, dus wat maal je erom! Als ze weer weg zijn, doen we natuurlijk nog een potje scrabble, mèt wijn en een toastje en genieten terwijl nog even van het altijd schitterende uitzicht…

Maandag belooft het mooi weer te worden, maar we openen de dag met een flink pak zeevlam. Corry laat zich daar niet door weerhouden wasmachine 2waslijnom alvast een was te draaien, die kan mooi aan de lijn tegen de tijd dat de zeevlam is opgetrokken! Maar dàt is niet één, twee, drie het geval. Optimist die ze is, draait ze er een tweede was achteraan, daarna zal de mist toch wel optrekken? Maar nee, de mist is vandaag erg hardnekkig. Gelukkig hebben we ook nog een droger en de lakens hangt ze gewoon, mist of geen mist, aan de lijn.

Het goede nieuws is dat de mist tegen half twee toch begint op te trekken (je ziet dat hier letterlijk gebeuren: de mist trekt tegen de berg op!) en rond lunchtijd durven we de gok wel aan om naar Byrkjelo te rijden. Geen verkeerde beslissing, want halverwege de berg rijden we door de laatste mistflarden en bereiken daarna de zonnige hoogvlakte. Als het dààr al 18°C is, komt het met de lunch in Byrkjelo ook wel goed. Het ijs is superromig, de maat is prima en het zonnetje doet de rest!

appel 2

Na de thee gaat Corry nog even een rondje doen, d.w.z. via het dorp naar de achter ons gelegen boerderij en verderop weer naar beneden om via het huis bij het haventje appels plukken 1weer terug te komen. Net voorbij de school staat een wit huis met een paar prachtige appelbomen, ofwel, bomen met prachtige appels. Het is Corry opgevallen dat de appels niet regelmatig geplukt of geraapt worden. Tijdens één van haar rondjes heeft ze een gevallen appel opgeraapt, opgegeten en vastgesteld dat het super lekkere, harde, sappige appels zijn. De bewoners brengen de appels naar de fruktlager in Innvik, omdat het meer kost dan het oplevert en dus hebben ze de appels alleen voor eigen gebruik. Je begrijpt het al: Corry krijgt voor elkaar dat ze  een tasje vol mee kan nemen en nog weer eens terug mag komen ook! Tja, waar zo’n rondje wandelen al niet goed voor is.

appel 2

Dinsdag is het van meet af aan stralend zonnig weer. Corry en Esmée (de toekomstige eigenares) hebben afgesproken om bij Gimmestad (waar Theo en Esmée nu nog wonen) te gaan wandelen. Gewoon beginnen en kijken hoe ver ze komen. Esmée is een ervaren wandelaarster en weet heel wat routes, zodat ze inderdaad gewoon kunnen beginnen en afhankelijk van knie, rug en conditie de route kunnen aanpassen. Uiteindelijk lopen ze naar Gimmestadstøylen en terug, een tocht van ruim zes kilometer waar ze iets meer dan twee uur over doen, maar het was af en toe dan ook behoorlijk klimmen! Na een poosje van het uitzicht en een appel (ja, van die van gisteren!!) genoten te hebben (en een flinke pot bijgekletst te hebben) keren ze weer terug naar Gimmestad, waar Theo en de jongens intussen al gegeten hebben.    Typisch voor herhaling vatbaar!   De kopers en wij zijn inmiddels dikke vrienden geworden !

Gimmestadstølen kl

Woensdag lunchen we weer in Byrkjelo en doen we rustig aan. De wandeling van gisteren heeft geen nadelige gevolgen gehad, maar het is ook niet nodig om meteen de volgende dag extra drukte op te zoeken.

Ook donderdag worden we door het zonnetje begroet als we opstaan. Langzamerhand moet je niet te vroeg opstaan om bij het opstaan domixeror het zonnetje begroet te kunnen worden, want in deze tijd van het jaar komt de zon pas tegen half tien ovDaim ijser de berg in het zuidoosten (en verdwijnt ie al weer rond zeven uur ’s avonds achter de bergen in het westen), maar dat is voor ons zo’n beetje de tijd dat we aan het ontbijt zitten, dus dat komt goed uit. Omdat het ’s morgens behoorlijk fris is (de nachttemperatuur ligt rond 8°C), neemt Corry na het ontbijt de gelegenheid te baat om Daim-ijs te maken voor de nieuwe bewoners/eigenaren. Gelukkig past niet alles in de 2-literbak die ze er voor gereserveerd heeft en blijft er daardoor ook nog een beetje voor onszelf over.

vertikale strepen

Daarna genieten we lekker van de zon op het terras, boek erbij, puzzelboekje, frivolité-werkje, wat heb je nog meer nodig? Na het derde bakkie moet er toch maar even wat werk verzet worden en terwijl Johan aan het slot van de kamerdeur voor Joya sleutelt (leuke woordspeling), pakt Corry de elektrische heggenschaar en snoeit de heg winterklaar. Daar hoeven wij en zij niet meer naar om te kijken! Na nog een bakje koffie pakken trekken we onze ‘uitgaanskleren’ aan en gaan voor ijs naar Byrkjelo, voor boodschappen naar Sandane en voor een kleine extra ‘tur’ naar de hoogvlakte voorbij Ryen. Daar genieten we na een korte, maar pittige wandeling van het prachtige uitzicht over het Nordfjord, net voor de pont Lote – Anda. 

Lote-Anda IMG_3298
vertikale strepen

Dankzij een mevrouw die we tegenkomen, is de terugweg makkelijker dan de heenweg en als bonus komen we, als we bijna weer terug zijn in de bewoonde wereld, bij een voormalige nertsfokkerij zomaar ineens oog in oog te staan (bijna dan) met een poolvos!!! We weten op dat moment niet dat het een poolvos is, maar thuis na een poosje ‘googelen’ kunnen we met zekerheid vaststellen dat het een poolvos was. Natuurlijk nog met zijn zomerjas aan (in winterdracht hadden we hen waarschijnlijk wel herkend!) en natuurlijk niet op tijd de camera bij de hand, terwijl het toch even duurt voor hij òns in de gaten heeft omdat ie blijkbaar hier en daar nog lekkere hapjes vindt in de in onbruik geraakte hokken, maar dat maakt de ontmoeting niet minder bijzonder.

poolvos 2

Intussen hebben we van de verhuizer gehoord dat ze onze spullen in week 40 (de week van ons vertrek) komen halen, dus dat lijkt allemaal mooi aan te sluiten. Nog twee weken… Nu kunnen we langzamerhand ook de laatste dozen inpakken. Die vallen toch niet op bij de dozen e.d. van de a.s nieuwe eigenaren.

Drent transport

Vrijdag begint bewolkt, we beginnen lekker rustig aan, krantje, kopje koffie, beetje lezen en puzzelen, nog een kopje koffie, beetje inpakken verhuisdoos inpakkenen als we terugkomen van boven, nemen we meteen een doos mee naar beneden, zodat hetverhuisdozen in de openhaardkamer steeds voller en in het kot bij onze slaapkamer steeds leger wordt. Ook de dozen uit de kelder staan in de openhaardkamer, zodat we een beetje zicht krijgen op de totale hoeveelheid. Die valt tegen t.o.v. onze eerste inschatting van misschien vijf of zes, maar max tien dozen. Het komt aardig in de richting van wat de verhuizer aan het aantal kuub inschatte: twee of drie en dat komt overeen met ca twintig dozen. Gelukkig kan veel ervan naar de opslag en voor de rest vinden we van lieverlee wel (of niet) een plekje en zo niet, dan gaat het in Nederland alsnog naar de kringloop. Dat is het voordeel van kleiner wonen: je wordt gedwongen extra kritisch na te denken over de spullen die je persé in je nabijheid wilt houden.

** **

appels plukken 1Na de koffie-met maakt Corry een kleine ‘appeltur’, d.w.z. ze loopt nog even langs haar nieuwe appelparadijsje om nog een hoeveelheid te scoren zo lang ze nog niet van de boom vallen en wegrotten. Tot haar verbazing is nu toch de oude baas aanwezig die we de afgelopen jaren steeds in de tuin zagen scharrelen. Het blijkt de vader van de man die Corry eerder deze week gesproken heeft, maar ook hij heeft er totaal geen bezwaar tegen dat ze nog een voorraadje meeneemt. Alles bij elkaar is het een kilo of 12, gratis en voor niks! Ze is nog vergeten te vragen hoe ze heten (de appels) en wat de oude baas er zesoftijslf altijd mee deed, maar daar vindt ze vast nog wel een gelegenheid voor! 

Rond lunchtijd zijn de omstandigheden tóch weer zo dat we het aandurven om te lunchen in Byrkjelo, misschien wel voor het laatst dit jaar, want de weersverwachting voor volgende week ziet er niet rooskleurig uit. In Bykjelo is het 18°C en dat is gewoon prima om met een soft-is in het zonnetjes op de achterbumper van de auto te zitten.

** **

HARA ramen zemenHARAAls de lunch gezakt is, gaat Johan nog even aanharken wat Corry gisteren van de heg gesnoeid heeft, terwijl Corry in dezelfde tijd alle ramen binnen en buiten zeemt. Was er dan zó veel aan te harken? Nee, zo snel gaat het ramenzemen met het systeem van Coby, het blijft verbazen!

Esmée appt nog voor een korte tur morgen in Gimmestad, maar Corry heeft zich tijdens de appeltur verstapt en iets verrekt in haar lies en bovendien zit de wandeltocht van deze week nog behoorlijk in de benen, dus maar even rustig aan.

regen 10

Zaterdag regent het. Had de tur zowiezo niet door kunnen gaan en ook zondag begint met bewolking waaruit het af en toe regent, maar als Theo en Esmée komen (ze hadden nog wat dozen en ander spul te brengen), breekt de zon door. Hoe is het mogelijk! En tegen de tijd dat ze weg gaan (standaard drie tot vier uur later) begint het weer te regenen. Tijd dus voor een spelletje, hapje en drankje, dan heb je dat allemaal niet zo in de gaten.

regen 10

Maandag 22 september is de eerste sneeuw gevallen op de bergen rond Stryn. Theo en Esmée kunnen naar de bank om bij Marit de papieren voor de hypotheek te tekenen. Volgens Marit hebben we nog steeds tijd zat, maar Theo en Esmée begonnen hem toch een beetje te knijpen ivm de boete-clausule die (standaard) in de koopakte is opgenomen. Nou zouden wij hen daar toch niet zo vreselijk hard op aangepakt hebben, maar wat heb je aan de extra spanning, als je weet dat het allemaal heel makkelijk sneller geregeld had kunnen worden. Maar goed, belangrijkste is dat alles rond de verkoop nu echt helemaal in kannen en kruiken is en dat is een feestje waard. Dus maakt Corry nog een keer de frambozen-succes-taart (dubbelop is eens zo dik!) en rijden we vroeg in de avond naar Gimmestad voor champagne. En passent nemen we de boot van Theo op de trailer mee en eigenlijk zou Corry aan Esmée uitleggen hoe het met dat ramenzemen precies in zijn werk gaat, maar dat schiet er bij in. Kan ze nog een extra keer afspreken, we zien elkaar immers niet zo vaak……

papieren tekenen frambozentaart IMG_3243
champagne

Omdat het overdag onverwacht heerlijk zonnig was, zijn we lekker in de tuin bezig geweest: Johan heeft de hele helling én het landje getrimd en Corry heeft de weg vrij gemaakt door alle resten van lupine, pioenroos, varens en onrust weg te snoeien. De (laatste?) soft-is lunch schiet er bij in, maar misschien krijgen we nog een herkansing, al ziet het daar voorlopig niet naar uit, met vijven en drieën op de weerkaart….

tuin opruimen

Dinsdag zorgt Johan dat de boot van Theo goed geparkeerd wordt, maaien we het gras en maakt Corry de overloop en de trap schoon. Als het morgen weer zulk weer is, kunnen de trap en de overloop van een nieuwe beschermende laag worden voorzien en kan een begin gemaakt worden met de keukenvloer. Daarna nog de vloer rond de bank (als de kist weg is, ziet het er misschien niet uit) en dan zijn we klaar met de grote schoonmaak. De logeerkamers hoeven niet, want die staan intussen vol met spullen van de fam. Mekke, dus daar boffen we weer bij!

Zaterdag 27 september.

harde wind 2

 Het is deze week echt herfstweer. Het regent voortdurend en af en toe stormt het flink. We zetten alle dingen buiten op een plaats uit de wind en verder komen we niet zoveel buiten. Alleen om de post uit de brievenbus te halen en hout uit de schuur. De boot houdt zich prima in het woeste water. Hij ligt goed verankerd. Verder vermaken we ons prima met lezen, handwerken, puzzelen (doorlopers en sudoku). Johan zet het verslag op de website en zet de foto’s in HEMA-fotoboeken, zodat die straks in Nederland besteld kunnen worden. Hierdoor lopen we niet de kans dat deze nog naar Noorwegen gestuurd worden.

regen 10

Corry ontfermt zich over het schoonmaken en het aanbrengen van een beschermlaag van de trap en de overloop boven. Ook behandelt ze de keukenvloer met de daarvoor bestemde middelen.Alles ziet er weer uit als een zonnetje. Vrijdag doet ze ook 1/3 van de huiskamervloer. De rest komt volgende week wel. Vanavond komen de kopers, zodat ze het huis ook in het donker zien en tegelijk zien hoe de aanwezige verlichting is. Verder moet er toch ook nog weer het één en ander besproken en geregeld worden.

Maandag 29 september

vertikale strepen

gezelligheidHet bezoek van de kopers was zoals gewoonlijk weer erg gezellig. Zo’n bezoekje duurt altijd tussen de 3 en 4 uur. Hiermee is ook weer het bewijs: “GEZELLIGHEID KENT GEEN TIJD !” De spullen van hen die naar Noorwegen moeten komen zijn gisteren in Nederland opgehaald, dus we zijn benieuwd wanneer we bericht krijgen wanneer de spullen hier opgehaald worden.

Op zonons huisdag (!) pakken we de tafel in. Dat is best nog wel een secure klus, want we willen niet de kans lopen dat de tafel tijdens het bezoek beschadigt. Verder doen we voor de laatste keer in ‘ons huis’ een spelletje scrabble met een wit wijntje en een toastje. ’s Avonds krijgen we bericht van de verhuizer dat onze spullen waarschijnlijk woensdag 1 okt. opgehaald worden. Dat is mooi, want dan zijn we er zelf nog bij als alles ingeladen moet worden. We zitten dan wel 2 dagen in het huis van de kopers, want de officiële overdracht is 1 oktober. Kijken hoe dat is om dan in het huis van hen te verblijven?
zonnetje 2
Op maandag schijnt de zon weer! De temperatuur op het terras is dan boven de 20º, maar verder kosoftijsmt het niet boven de 13º. Toch besluiten we om in Byrkjelo te gaan lunchen, want de laatste boodschappen moeten toch ook daar gedaan worden. Het ijs smaakt prima, maar we blijven niet op de achterbumper zitten, daar is de wind te fris voor. Corry maakt verder de vloer in de huiskamer af. Johan haalt de laatste visspullen uit de boot en controleert of deze na de najaarsstormen nog steeds goed vast ligt. En dat ligt tie! Hij harkt nog een deel van de helling en begint met het inpakken van de auto. Volgens Theo kunnen we niet naar Nederland met een ingepakte auto en natuurlijk heeft hij daar gelijk in. Dus Johan ‘pakt de auto niet in’, maar ‘laad de auto alvast een beetje in’

Morgen de bijzettafel-kist inpakken, nadat we daar de printer en computer in opgeborgen hebben en dan is alles ingepakt en staat klaar om opgehaald te worden. De overige dagen zullen we ons vermaken met lezen, puzzelen, afscheid nemen van de buren en Yurdan en Marco e.a. èn natuurlijk ‘de auto inruimen’!

vertikale strepen

Nadat we dinsdag de kist ingepakt hebben en alle dozen in de openhaardkamer en de hal hebben gezet, belt op woensdagochtend rond zonnepaneelhalf elf de verhuizer: hij heeft net de pont Lavik-Oppedal gehad en verwacht dus tussen half één en één uur bij ons te zijn. We seinen meteen Theo in, want die moet bij het uitladen van hun zonnepanelen helpen. Het is heerlijk weer, 15°C en droog.

Het blijkt een ervaren chauffeur, die wekelijks op Noorwegen rijdt en menig geëmigreerde Nederlander van spullen voorziet of  boedels van “uitgeëmigreerde” Nederlanders weer terug brengt. Dat laatste komt volgens hem heel regelmatig voor! Hij heeft alle tijd, hoeft alleen nog een wagen te lossen in Molde (zo’n drie uur hier vandaan) en neemt dan ook uitgebreid de tijd voor koffie-mèt. Als hij weg is, pakt Johan de auto verder in en gaat Corry boven aan de slag. ’s Avonds is het ineens beestenweer geworden en doen we een afscheidsbakkie bij Yurdan en Marco, brede wereld draait doorngen daar de decoder die ons zoveel grijze haren bezorgd heeft (maar natuurlijk alleen niet de laatste week!) en nemen een hele stapel tekeningen in ontvangst die Aydan en Volkan voor ons hebben gemaakt. Het is een lekker stel!

Nu de decoder weggebracht is, hebben we geen televisie meer (behalve NRK 1, 2 en 3), maar we gaan vanavond een afscheidsbakkie bij Theo en Esmée doen en morgenochtend vertrekken we, dus dat is geen enkel probleem. De wereld draait toch wel door!

gedag zeggen
gedag zeggen

Donderdag 2 oktober begint een beetje bewolkt met een aarzelend zonnetje, maar het waait en blik stroopwafelsis maar 17°C op het terras, dus voorlopig denken we nog niet aan een laatste lunch in Byrkjelo. D.w.z. met name Corry denkt er wel aan, maar overweegt het nog niet serieus. We gaan even afscheid nemen van Oma en Eli, hebben een bliksoftijs stroopwafels voor beiden meegenomen en hebben gelukkig ook tijd voor een kopje koffie, want zowel Oma als Eli heeft voor de gelegenheid gebakken. Van oma krijgen we een afscheidscadeautje: twee kleine glazen potjes met een haakseltje er omheen en een waxinelichtje er in.

Na de koffie is het toch wel behoorlijk zonnig geworden (al is het maar 14°C) en rijden we toch nog maar voor een laatste soft-is-lunch naar Byrkjelo. Uiteindelijk kunnen we ook in de auto lunchen i.p.v. op de bumper. Hij smaakt uitstekend, valt goed en verzadigd etc. rijden we weer naar huis. De laatste dag is een cadeautje wat het weer betreft, zodat we voorlopig voor de laatste keer van het prachtige uitzicht kunnen genieten!

gedag zeggen
gedag zeggen

’s Avonds rijden we naar Gimmestad om daar afscheid te nemen van de kopers, Esmée en Theo en de jongens. Niet eerder hebben we van zo veel mensen afscheid genomen voor we weer naar Nederland gingen…

Zondag 5 oktober.

Stena SagaVrijdag 3 okt. vertrekken we om 09.15 uur uit Utvik. Het nalopen van het huis was minder werk dan de voorgaande jaren, omdat we het niet ‘winterbestendig’ achter hoefden te laten. Na een, toch wel vermoeiende reis, komen we op tijd in Oslo aan. We hebben dan 6741 km in Noorwegen afgelegd dit jaar. Dankzij ‘Bram van de TomTom’ rijden we rechtstreeks naar de kade van de Stena Line. De hut is prima en om 19.00 uur precies vertrekt de boot. Deze overtocht zullen we niet gauw nog een keer nemen. Het is wel een voordelige, maar het nadeel is dat er dan toch ander publiek is en vooral veel kinderen en dat geeft toch ook wel veel onrust aan boord. Ook tijden het eten is het daardoor erg druk. Het eten is verder prima, maar minder dan we gewend zijn bij de Fjord Linje. We gaan na het eten op tijd naar bed, want morgen is het weer vroeg dag. De boot komt om 07.00 uur aan in Frederikshavn als alles goed gaat en daarvoor ‘moeten’ we nog ontbijten. We hebben een onrustige nacht. Dit komt niet door het weer, want de boot ligt stevig op het water zonder te schommelen. Waarschijnlijk speelt bij beiden toch de vermoeidheid mee. Ook het ontbijt is lang niet wat we gewend zijn, maar wel genoeg. We moeten geen te volle maag hebben voor de bijna 1000 km naar Herwijnen.

We zijn beiden zo moe dat we vóór Hamburg een uurtje onderuit gaan op een parkeerplaats. Normaal neemt Corry het stuur over als de vermoeidheid bij Johan toeslaat, maar dit keer is ook Corry te vermoeid. Later doet Corry dit wel als Johan weer een dutje wil doen. We eten een hapje bij ‘de Mac’ in Herwijnen en rijden dan naar de Molenkamp, waar we om 18.30 uur aankomen. We laden de spullen uit die niet naar het depot moeten en gaan op tijd naar bed.

52

We zijn vermoeider dan we ooit geweest zijn na ons jaarlijkse Noorse Avontuur, maar dat komt waarschijnlijk gewoon door alle zaken die ronde de verkoop van het huis geregeld moesten worden. En nòg is niet alles afgerond: de rechtzaak tegen Frode Lammetun is aangemeld bij de Noorse kantonrechter en ook Telenor rondt de zaken niet zo soepel af als we gewend zijn, maar uiteindelijk overheerst de opluchting over de goede verkoop van het huis en het leuke contact dat we daaraan overgehouden hebben!

Dit jaar zijn er 77 cruise schepen bij ons voorbij gevaren.

Daarvan hebben wij er 55 gespot.

En de onderstaande 8 waren nieuw voor ons.

Hapag lloyd logo
costa cruises logo
Europa
Costa neoRomantica

Costa neo Romantica

Europa

Compagnie Du Ponant logo
L-Austral

L’ Austral

Seabourn Cruises logo
Seabourn Legend
Seabourn Quest

Seabourn Quest

Royal caribbean logo

Seabourn Legend

Seadream Yachtclub logo
Legend of the Seas Seadream 1

Legend Of The Seas

Silversea__Cruises_Logo

Seadream 1

Silver Explorer = schip_prince_albert

Silver Explorer

PS

Wil je alle foto’s van dit jaar rustig bekijken, maak dan een afspraak en kom gezellig bij ons langs Zie ons emailadres op de startpagina

[Utvik-Noorwegen] [Huren] [Bezienswaardigheden] [Foto's] [2004 - 2008] [2009 - 2013] [2014]