Schriftlezing: 1 Petrus 2: 4-5

Tekst/thema: ‘De levende Steen – de levende stenen’

Zondag 7 juni. Verbintenis en intrede in de Protestantse Gemeente van Vleuten - De Meern - Leidsche Rijn-Oost (Wijkgemeente Leidsche Rijn).

Samenvatting van de preek:

Levende stenen: gemeenteleden, gelovigen als levende stenen. Dat lijkt een vanzelfsprekend beeld, levende stenen. Maar dat is het allerminst. Leven en steen, dat zijn schrille contrasten. Steen is koud, hard, zwaar. Steen heeft veeleer iets van de dood dan van het leven. Steen is statisch, onbeweeglijk. Hoe moeten wij levende stenen worden? Wat wordt van ons verwacht in de komende jaren, van mij als predikant, van u als gemeenteleden, hier in Leidsche Rijn?

Het beeld van de levende stenen komt niet zomaar uit de lucht vallen. Hoewel … . Petrus begint te spreken over dé levende Steen. Het is glashelder dat daar Jezus mee wordt bedoeld. Dat is geen lukrake combinatie. Petrus grijpt terug op oudtestamentische beelden. 1) In Jesaja 28 wordt gezegd dat God zelf een steen ten grondslag zal leggen aan een nieuwe tempel, een kostbare steen die cruciaal is voor het hele bouwwerk. De tempel is bij uitstek de plaats waar God wil wonen bij de mensen. 2) In de Psalmen wordt ons verteld van de steen die achteloos aan de kant is gegooid, maar door Gods toedoen is het de hoeksteen geworden van het gebouw. 3) Opnieuw in Jesaja (8) wordt gesproken over God als een steen waarover het volk Israël struikelt, een steen die onheil brengt. Dat alles klinkt mee als Petrus Jezus een levende Steen noemt.

Wie tot deze Steen komt, mag rekenen op verandering en vernieuwing van zijn/haar leven. Wie tot deze Steen komt, zal er dikwijls zomaar aan voorbij lopen. Hij is terzijde gegooid, waardeloos, niet van nut. God Zelf heeft Hem echter een centrale plaats gegeven. Wie tot deze Steen komt, zal er soms ook aanstoot aan nemen, struikelen en vallen.
Deze Steen is een lévende Steen: Jezus is de Levende in ons midden. Hij brengt leven, hoe moeilijk het voor ons soms is om Hem te vinden, hoezeer wij soms ook over Hem struikelen.

In het verlengde van deze levende Steen noemt Petrus de gelovigen levende stenen. Laat u gebruiken als levende stenen. Laat u bouwen, laat God aan het werk gaan. Maar ook: laat zién, dat Jezus leeft, dat God bestaat, dat Hij in ons midden werkt.

Hoe zullen we dat de komende jaren doen? Moeten we allemaal een soort LEGO-steentjes worden? Verschillende maten, verschillende kleuren, maar toch behoorlijk uniform? We zouden dan zeker een stevige muur kunnen bouwen. Het zou een krachtig getuigenis kunnen zijn, waar niemand omheen kan. Maar dat betekent wel dat er van de ruwe stenen die wij vaak zijn het nodige af moet, de scherpe kantjes vooral. Dat kan beteken dat karakteristieken verloren gaan, terwijl vrijwel elke eigenschap op zijn tijd z’n nut kan hebben. Soms hebben we ongeduld nodig om met passie te kunnen bouwen. Soms hebben we hoogmoed nodig, als er een aanval wordt gedaan op onze overtuigingen en we in de war dreigen te raken.

Het is ook mogelijk met ongelijke stenen te bouwen, zonder cement zelfs. In bepaalde landen zijn ze daar bedreven in, in Ierland bijvoorbeeld. Anders dan bij LEGO zijn de stenen niet uitwisselbaar. Bij het bouwen is het steeds zaak te zoeken naar die specifieke steen die op deze specifieke plaats past. De bijzondere vorm versterkt het geheel van het gebouw. Eenvoudig is het echter niet. Petrus zegt: laat uzelf gebruiken … . Petrus wás haantje de voorste. Hij bleef het, bijvoorbeeld ook toen hij grenzen overschreed en de Romein Cornelius bezocht en voor het evangelie won. Laat je plaatsen op de plek, waar jij precies past! Dat kan betekenen dat je in de zuidwestmuur terecht komt, waar de wind hard waait en de regen in hozen op af komt. Dat kan betekenen dat je vlak bij een deur zit, waar de mensen voortdurend in- en uitgaan en jou storen. Dat kan betekenen dat je op een geplaatst wordt, waaraan de mensen zich steeds stoten. Dat kan ook betekenen dat je een van de velen bent, bijna onzichtbaar, maar wél aanwezig en onmisbaar in het verband van de muur. Dé lévende Steen, Jezus, nam de plek in die de Vader Hem had toebedeeld. Hij liét het gebeuren … .

De gave, het gegeven, de Gegevene in de komende jaren is Jezus Christus, de hoeksteen, het fundament. Hij is er het teken van dat God zich met ons wil bemoeien. De opgave in Leidsche Rijn in de komende jaren is te ontdekken waar ieder van ons past in dat grotere geheel, hoe ieder van ons dienstbaar kan zijn aan dat grotere geheel van de gemeente. De vraag is vervolgens of wij genoegen willen nemen met die plek, of we dat willen accepteren en zo daadwerkelijk dienstbaar willen zijn … . Ik ben ervan overtuigd dat wij zo, alleen zo, een tempel kunnen zijn, een teken van Gods aanwezigheid in deze wereld, een krachtig getuigenis.

Utrechtdehoef/090607



http://www.kwdejong.info


Print deze pagina

© 2009, KWdJ