Schriftlezing: 1 Tessalonicenzen 5: 1-11

Tekst/thema: ‘U bent allen kinderen van het licht en van de dag’ (5)



Geluidsfragment: Utrecht - 20-11-2011


Samenvatting van de preek:


We zouden soms vergeten dat wij kinderen van het licht zijn, van de dag. Als we in de afgelopen week horen van dreigende wolken over de economie, dan wordt het donker. We zouden het soms vergeten, bij een crisis in onze relatie waarbij het volstrekt onduidelijk is, hoe we er uit zouden moeten komen. We kunnen die overtuiging soms kwijt zijn, als we ineens bepaald worden bij iemand die niet meer onder ons is, op wie we gesteld waren en zijn, iemand van wie we houden en gehouden hebben. Dat kan gebeuren op van die bijna voorspelbare dagen als een verjaardag of een sterfdag, met Sinterklaas in zicht en Kerst. Maar misschien nog wel meer als het ons zomaar ineens overvalt. Je dacht zo goed op weg te zijn, de draad weer te hebben opgepakt … . ‘U bent allen kinderen van het licht en van de dag.’

Paulus, Silvanus en Timoteüs, de schrijvers van de brieven aan de Tessalonicenzen waren overtuigd van een spoedige terugkomst van de Heer. Ze waren ervan doordrongen: het kan niet lang meer duren. ‘Elk uur, elk ogenblik …’. Wij staan voor ons gevoel anders in het leven, in ons geloven. We leven zo’n 2000 jaar later. Zo’n vaart liep het blijkbaar niet met de terugkomst … . Tegelijk weten ook wij dat het leven soms razendsnel kan veranderen. Ik noem een positief voorbeeld. Toen ik in 1985-87 in Hongarije verbleef, leek er nog geen kijk op dat er in Oost-Europa op kortere termijn echt iets zou gaan veranderen. Toch viel in 1989 de Muur. Ik noem twee negatieve voorbeelden. Tien jaar geleden leek het hoogtij in de economie. De verwachtingen waren hoog. Het kon niet op. Nu is het crisis alom. In ons persoonlijk leven is het niet wezenlijk anders. De dood kan zomaar ineens voor de deur staan, zonder nadere aankondiging. Het bericht van een ernstige ziekte kan ineens een heel ander perspectief aan een mensenleven geven. Bij al deze voorbeelden denk ik: we staan toch ook heel dicht bij Paulus en zijn vrienden. Ze schrijven: ‘Als de mensen zeggen dat er vrede en veiligheid is, worden ze plotseling getroffen door de ondergang, zoals een zwangere vrouw door barensweeën. Vluchten is dan onmogelijk.’ En: ‘De dag van de Heer komt als een dief in de nacht.’ ‘Vluchten kan niet meer … .’

Wat dan? Wat dan, als wij de indruk hebben dat de weg dod loopt, maar dat omkeren en terug gaan geen optie is? Wat dan, als wij in een soort van onmogelijke avonturenfilm terecht lijken te komen? Wat dan, als we het gevoel hebben kinderen van de duisternis, van de nacht geworden te zijn? Wat dan, als alle tekenen daarop wijzen?
Paulus wil ons in onze benarde situaties dan als het ware reframen. Dat wil zoveel zeggen als dat hij ons door te wrikken aan, te schuiven met formuleringen een ander perspectief wil proberen te geven. Het zinloze krijgt zo wellicht toch een beetje zin, er wordt een opening gemaakt.
Paulus zegt: jullie zijn allen kinderen van het licht … . Wij hebben het gevoel dat we met onze auto op een doodlopende weg terecht zijn gekomen. Het bord staat er. We kunnen niet verder. Echt niet. Maar dat is het perspectief van de automobilist. We kunnen de veilige omgeving van onze auto verlaten … . Een fietser of een wandelaar heeft andere, meer mogelijkheden. Dan blijkt er na de bocht toch nog een fietspad te zijn. De wandelaar vindt midden in het land toch nog een onverhard pad. De kans is groot dat je op die onvermoede wegen nieuw land leert kennen, land dat je voorheen niet kende, land waar voorheen het licht zo nog niet op gevallen was.

‘Jullie zijn allen kinderen van het licht en van de dag.’ Als we ons zo ‘reframen’, dan ziet Paulus ineens allerlei mogelijkheden. Dan hoef je niet slaperig te zijn als in de avond en de nacht. Dan heb je de mogelijkheid om wakker te zijn, op je hoede. Maak goed gebruik van geloof en liefde, het harnas van je leven en geloven. Maak geod gebruik van de helm van de hoop. Je ziet dan ineens dat je de instrumenten in de handen hebt om donker en duister aan te kunnen. Paulus wijst ons in dat alles op Jezus Christus. Hij is voor ons gestorven. Hij is opgeslokt door de nacht. Hij heeft zelf de diepste duisternis gekend. Of wij nu op aarde zijn of dat wij gestorven zijn, met Hem zullen wij leven. In Hem zijn wij verbonden. Hij is Zelf als het ware het nieuwe frame, het nieuwe kader.
Zo gedenken wij vandaag in het bijzonder hen die overleden zijn. Aan de ene kant is er alles wat bij het donker en duister hoort: pijn, verdriet, eenzaamheid. Aan de andere kant is er de innige verbondenheid, in het licht van Christus. Als teken daarvan ontsteken we vandaag de lichtjes. Om niet te vergeten: ‘Jullie zijn allen kinderen van het licht en van de dag.’

Utrechtleidscherijn/20111120




De gesproken preek downloaden?
Klik op onderstaande afbeelding.
Geef de locatie aan waar het bestand moet worden opgeslagen.
NB: Het downloaden kan enige tijd kosten (2 Mb).
Klik hier voor downloaden!
Als u de preek gedownload hebt, klikt u op het desbetreffende bestand en kunt u de preek op uw eigen PC of MP3-speler beluisteren.



http://www.kwdejong.info


Print deze pagina

© 2011, KWdJ