Schriftlezing: Handelingen 2: 1 – 13

Tekst/thema: ‘toen de Pinksterdag aanbrak’



Samenvatting van de preek:


Hebben de discipelen opgeteld of afgeteld? Optellen – 1,2,3,…– je gaat door, net zolang tot je uitgeteld bent. De ene keer weet je tot hoever je zult of moet komen, zoals in de bekende gelijkenis van de 100 schapen. De andere keer is het afwachten, zoals bij het tellen van het geld in je portemonnee. Aftellen – 3,2,1,0 – dat is werken naar een bepaald punt toe. Nog zoveel nachtjes slapen.
Hoe zou het voor de discipelen zijn geweest? Zouden ze hebben opgeteld? Zouden ze bij Pasen zijn begonnen, de dag van het nieuwe bestaan, het leven in het licht van de Opgestane? De eerste dag, tweede dag, en zo voort?! Of zouden ze hebben afgeteld, richting Pinksteren. De kans is groot dat de discipelen op een of andere manier getéld hebben, vanaf Pascha, zoals de Joden dat gebruikelijk waren, het zogenaamde Omer-tellen. De Omer dat is een offergave van de eerste oogst, de oogst die met Pascha begon. De Joden telden van dag tot dag, van week tot week, 7x7 dagen. Op de 50e dag, was het feest, Wekenfeest, opnieuw feest. Dat wisten de discipelen. Maar of het iets had van nuchtere optellen of van het verwachtingsvolle aftellen … ?! Er stónd iets te gebeuren. Het kwam allemaal niet uit de lucht vallen, die 50e dag. Maar of ze wisten wat?

Het werkt bij ons niet heel veel anders. Wij volgen het patroon van het kerkelijk jaar. Kerst-Pasen-Pinksteren. We tellen af, naar Pasen toe, we tellen op van Pasen naar Pinksteren. We weten wat er gebeuren gaat, zo ongeveer tenminste. De kleur verandert. De lezing van deze zondag is meestal uit Handelingen 2. De liederen gaan over de Heilige Geest. Het geheel heeft iets extra’s. Het is in zekere zin voorspelbaar. Ooit hoorde ik een indringende preek over de vraag: als iemand op dinsdag zal vragen ‘en, hoe was jouw Pinksterweekend’, wat antwoord je dan? Afgezien van de schroom over geloof en kerk te praten, is de kans groot dat van de boodschap van deze dag niet veel naar buiten komt. Het is net als anders. Het is net als de Omertelling na Pascha.
Soms zoeken we dat zelfs, dat vertrouwde. Er verandert al genoeg in de wereld. In de kerk zoeken we rust. In de orde van dienst. In het koffiedrinken na de dienst, liefst met een clubje mensen dat we al kennen.

Toen de Pinksterdag, toen de 50e dag aanbrak. Het was een feestdag, maar een feestdag als andere feestdagen. Zonder dat iemand er op bedacht was, was er ineens verandering, beweging, volop … . Wat voor beweging, verandering? Doorgaans is Lukas een accurate verteller. Dit keer laat hij het afweten. Hij heeft duidelijk moeite met het spreken over de Heilige Geest. Wij zijn met onze moeite vandaag blijkbaar niet de eersten! Lukas vertelt van het geluid áls van een stevige windvlaag. Een hárd ruisen, als dat zou kunnen. Komt plotseling, gaat plotseling, het is zo voorbij. Dat is het hóren. Dan het zien. Tongen áls van vlammen die zich over de hoofden van de aanwezigen verdelen. Opnieuw: áls van. Alle discipelen worden vervuld met de Heilige Geest. Zij beginnen vreemde talen te spreken. Waar de mensen ook vandaan kwamen, ze verstónden het, ieder in zijn eigen taal. Wat dat precies is? Iemand vertelde over een avond in dialect, ergens in het Oosten van het land. Ze was er vreemdeling. Ze verstond wel min of meer waar het over ging. Toch voelde ze zich buitenstaander. Maar de sfeer, het enthousiasme, de dynamiek was zodanig dat ze zich deel voelde worden van de groep. Dat is het óók. Tegelijk is het méér. Het moet een intense verbondenheid zijn geweest, een diep verstaan waar het God in Jezus Christus om begonnen was. Ik moet denken aan een van de vorige kerkenraadsvergaderingen. Aan de ene kant dacht ik na afloop: wat een vreemd stel mensen eigenlijk bij elkaar (inclusief ikzelf), met zulke verschillende karakters, met uiteenlopende manieren van uitdrukken, met een vaak zo andere beleving van geloof. Tegelijk ervoer ik in die vergadering momenten van een dieper, een verder reikend verstaan van God, van de boodschap van Jezus Christus. Dat is een gáve, dat laat zich niet organiseren. Soms kan een bijeenkomst uitstekend in elkaar zitten, prima voorbereid, maar de ‘klik’ ontbreekt. Het is een gevoel van eenheid, een hemels gevoel, even niet het aardse Babel maar het hemelse Jeruzalem. Babel was in de taal van toen zoveel als hemelpoort. Als ergens God dichtbij is, dan daar, hoog, op die toren. Maar in het Hebreeuws verwijst Babel naar het werkwoord verwarren. Mensen willen zich een naam maken, willen de hemelpoort organiseren: Babel, de stad, de naam van de stad moet zich zelf eer aan doen. Babel moet bewondering scheppen, wereldwijd. Maar Babel wordt Babbel. Het is en blijft een bekende naam, maar op een andere wijze dan de mensen bedacht hadden. Hun spraak wordt verward, ze kunnen elkaar niet, niet meer, verstaan. De gemeenschap, de communicatie wordt verstoord, de mensen raken verstrooid, verspreid, uit elkaar. Daarná begint Gód te roepen, die ene mens, Abraham, en hij verstaat Gods stem. Daarmee begint het.

We herkennen zonder al te veel problemen in Babel/Babbel trekken van onze wereld. De wereld is verwarrend, verward, gebroken. Het is een wereld vol van beste bedoelingen, van mensen die hun best doen …, en tóch … .

Toen de Pinksterdag, toen de 50e dag aanbrak. Aan de ene kant is dat niet meer dan de 50e dag, een dag van optellen, een dag die vertelt wat we al weten. In Jezus Christus is God uit op heelheid, op eenheid, op verzoening. Op alle mogelijke momenten verwijst en getuigt de Schrift daarvan. God zendt Zijn Geest, zodat de kracht van Christus beschikbaar komt, aan (concrete) mensen bevestigd wordt, vast gemaakt kan worden. Die kracht van Christus, die blijft niet buiten ons, maar doordringt ons, vervult ons.
Toen de Pinksterdag, toen de 50e dag aanbrak. God bevestigt ons wat wij al weten. Tegelijk bevestigt Hij het aan ons hart, laat Hij zien dat Hij uiteindelijk al het verwachte al het geijkte doorbreekt. De discipelen hadden zich opgemaakt om het Wekenfeest te vieren. Wij vieren Pinksteren, met alles wat daarbij hoort. Tegelijk prikkelt God ons, laat Hij ons zien dat verandering kán, zomaar kán doorbreken.

Hoe was uw/jouw Pinksterweekend? Misschien laat de hoop die dit feest geeft, zich met een beeld samenvatten. We weten dat kostbare grondstoffen als goud, zilver en diamanten moeten worden gedolven. Dat gaat dikwijls met grote krachtinspanningen gepaard. Ze liggen diep onder de grond, vermengd met van alles en nog wat. De grondstoffen zijn verre van zuiver. Zo is het ook met ons leven. Jezus roept het zuivere, het pure, het kostbare in ons wakker. Het zijn talenten, mogelijkheden, karaktertrekken: sommige kennen we, andere niet of nauwelijks. Jezus werkt in ons door de Heilige Geest. Hij schuurt, Hij schaaft, Hij scheidt. Soms ineens, in het alledaagse, in het verwachte dat ónverwachte, een woord, een wind, een vlam, het begint te knetteren … en er begint iets te schitteren. Niet alleen toen. Ook nu. Ook voor mij.

Alphendebron/070527



De gesproken preek downloaden?
Klik op onderstaande afbeelding.
Geef de locatie aan waar het bestand moet worden opgeslagen.
NB: Het downloaden kan enige tijd kosten (3.9 Mb).
Klik hier voor downloaden!
Als u de preek gedownload hebt, klikt u op het desbetreffende bestand en kunt u de preek op uw eigen PC of MP3-speler beluisteren.



http://www.kwdejong.info


Print deze pagina

© 2007, KWdJ