Schriftlezing: Jesaja 40: 1 - 11

Tekst/thema: ‘Toch troost’



Samenvatting van de preek:


Het is stil. Niet echt stil natuurlijk. Geluid genoeg. De nieuwsberichten buitelen over elkaar heen. Afgelopen week verscheen het bericht over de film die Wilders zou maken over de islam. Kort daarop verscheen op internet een stukje over de reactie van de moslimraad. Niet veel later kwam een bericht dat de publieke omroep die volgens Wilders de film zou uitzenden, nog van helemaal niets wist. Zo zwelt de nieuwsstroom aan. Met niets.
Het is stil. Er is wezenlijk niets nieuws onder de zon. Alweer Advent. Alweer Jesaja. Alweer de bekende kaarsjes. Wat verandert dat alles?
Het is stil. Het lijkt stil. Toch is er ook vanmorgen een stem die de stilte verbreekt … .

Vier stemmen klinken er. Een vierstemmig koor zingt de goede boodschap, het evangelie, dat Jesaja verkondigen wil.
In de stemmen herkennen we ook de tegenstem, onze eigen stem. ‘Hoor, een stem zegt: Roep! Een stem antwoordt: Wat zal ik roepen? De mens is als gras.’ Gras ontkiemt, groeit, wordt groen, om vervolgens te verwelken en te verdorren. De wereld draait, steeds in hetzelfde rondje.
Jesaja kent de harten van zijn toehoorders, hij kent ons hart. Hij steekt diep af. Zojuist hebben de woorden geklonken dat heel de schepping Gods heerlijkheid zal zien. Het zal er vanaf stralen. We zouden kunnen invullen: net als in de lente in de woestijn, het water komt, de zaden ontkiemen, ze groeien, bloeien … . Maar dan gaat de hete woestijnwind erover, de zon verschroeit het jonge groen. Zal het ook zo niet zijn met Gods heerlijkheid?!
Hoe vaak is er niet iets nieuws beloofd?! Hoe vaak is er niet ruim baan gemaakt voor nieuwe bewegingen?! Toen ‘de muur’ viel … . Toen de computer doorbrak, de euforie van de nieuwe economie zich meester maakte van velen … . Wat betekent het dat God Abraham roept, dat er een profeet Jesaja is opgestaan, dat God in Jezus Christus onder ons gewoond heeft, dat Marten Luther King Gods stem heeft gehoord?! Is het niet steeds opgaan, blinken en verzinken … . Zo gaan onze gedachten … . Maar voor dat die gedachten met ons aan de haal gaan, wordt ons de voet dwars gezet, worden we gedwongen een keuze te maken. Het is alsof de woorden van Psalm 103 in herinnering worden geroepen: ‘Het woord van God houdt stand.’ Durven we te geloven dat Hij het verschil maakt!

Troost. Wij denken dan meestal aan de betekenissen die het woordenboek eraan geeft: troosten is verzachten (het valt allemaal wel mee …); troosten is doen berusten (dit gebeurt nu eenmaal, je kunt er niets aan doen …); troosten is doen afwachten (het komt straks vast wel weer goed …). Maar zou dat het zijn waar de ballingen in Babel op zaten te wachten? Zij waren ver verwijderd van het geliefde Jeruzalem. Zij waren afgemat door het werk in Babel. Troosten als verzachten? Het viel beslist niets mee! Troosten als doen berusten? Ze kónden niet berusten! Troosten als doen afwachten? Ze hadden geen enkele garantie dat het ooit nog zou goed komen!
Troosten. Het gaat om iets anders. De orthopedagoog prof. ter Horst schreef er een boekje over (‘Over troosten en verdriet’). Hij heeft zelf harde slagen te verduren gekregen in zijn leven. Hij weet waarover hij spreekt. Ter Horst noemt twee elementen die wezenlijk zijn voor troost: geborgenheid en uitzicht. Hij geeft dan het eenvoudige voorbeeld van een jong meisje dat op straat gejend wordt door een wat oudere jongen. Hij heeft haar pop onder een auto gegooid, hij plaat haar. Een vrouw komt het meisje te hulp. Met enige moeite stuurt ze de jongen weg, ze vist de pop onder de auto vandaan, fatsoeneert de pop, praat met het meisje en brengt haar naar huis. Beide elementen zitten in dit voorbeeld: geborgenheid en uitzicht. Over troosten valt veel meer te zeggen. Het kan op allerlei manieren ook verkeerd gaan. Hier wil ik het vanmorgen bij laten.
Troost, troost mijn volk. Dat gebeurt in woorden, ook vanmorgen, ook bij Jesaja. Maar het zijn meer dan woorden alleen. Het is ook een beweging, een actie, een doen. De christelijke gemeente leeft van de troost. God zegt in Jezus Christus: je bent van mij, je blijft van mij. Wat je ook doet, er is een weg terug, er is vergeving. In Jezus staat borg, hij nodigt ons veilig in Zijn armen.
De christelijke gemeente die troost, verwijst naar haar Heer. Door als gemeenschap troostend aanwezig te zijn, naar binnen gericht. Enkele weken geleden sprak godsdienstpsychologe Joke van Saanen over geloof en gezondheid. Van genezing van lichamelijke kwalen is nauwelijks iets waarneembaar, ook niet bij Zijlstra in Leiderdorp. De effecten zijn beperkt en als ze zich voordoen vrijwel altijd van korte duur. Dat ligt anders bij meer psychisch getinte klachten. Dan kan de kerkelijke gemeente een genezende, helende – en naar mijn idee dus ook – troostende rol vervullen. Geloven op jezelf helpt niet. Het dient een plaats te krijgen in een kerkelijke gemeenschap.
De christelijke gemeente die troost, kan dat ook naar buiten toe doen. Vandaag worden wij bepaald bij het werk van Amnesty International. Beide elementen kom ik in de acties voor gevangenen tegen. We nemen de gevangene zoals hij, wat hij ook gezegd heeft (bij gewetensgevangenen), wat hij ook gedaan heeft (bij ter dood veroordeelden). We staan borg. Door een kaartje te sturen breken we tegelijk de muren van de gevangenis open. We bieden een stukje uitzicht.

Toch troost … . Is het inderdaad stil? Of hoor ik toch die stem … ?



Alphendebron/071202



De gesproken preek downloaden?
Klik op onderstaande afbeelding.
Geef de locatie aan waar het bestand moet worden opgeslagen.
NB: Het downloaden kan enige tijd kosten (4.1 Mb).
Klik hier voor downloaden!
Als u de preek gedownload hebt, klikt u op het desbetreffende bestand en kunt u de preek op uw eigen PC of MP3-speler beluisteren.



http://www.kwdejong.info


Print deze pagina

© 2007, KWdJ