Schriftlezing: Lucas 2: 1 – 20

Thema: Een verdwaalde engel



Samenvatting van de preek:

Engel Geen preek vanavond. Het is er niet van gekomen. Ik heb een engel ontmoet, een verdwaalde, een gefrustreerde engel. U had misschien van mij anders verwacht. U kent me als verstandig, weloverwogen. Een engel ontmoet … . Het zou wat! Toch is het zo. Het is een paar dagen geleden, Ik was druk bezig met het voorbereiden van deze dienst en de bijbehorende preek. Ik ontmoette de engel nadat hij tegen de kerktoren was gevlogen. Hij had een flinke klap gemaakt. Hij keek versuft, hij leek wel dronken, laveloos. We raakten met elkaar aan de praat, ik nam hem mee voor een kop koffie en hij begon te vertellen.

Hij was gestuurd als een echte engel, een boodschapper, een kerstboodschapper. Alphen leek hem een goede plaats. Hij begon in de buurt van een kerk, dat leek hem het meest belovend, in het centrum. Veel lichtjes. Volle etalages. Muziek. De geur van oliebollen. Veel, heel veel mensen: bepakt en bezakt, ze hadden van alles bij zich. Het was de engel duidelijk: deze mensen bereiden zich voor op Kerst, deze mensen willen ongetwijfeld de kerstboodschap horen. Hij kende zijn tekst en begon tegen de mensen aan te praten. ‘Wees niet bevreesd, want zie ik verkondig u grote blijdschap … . U is heden de Heiland geboren …, een kind … .’ Maar er was niemand die stopte, niemand die luisterde. De engel kreeg zelfs de indruk dat de mensen gegeneerd en daarom snel voorbijliepen. Toen hij het nog een keer probeerde, duwde iemand hem hardhandig opzij. ‘We hebben nu geen tijd voor pasgeboren kinderen. Ga toch aan de kant, dan kan ik erlangs.’ Teleurgesteld was hij op een bankje gaan zitten, ook al was het indringend koud.

Wat nu? Ineens wist hij het. Hij had een poster zien hangen voor een kerstconcert. Daar zouden de mensen wel willen luisteren. Daar moest hij zijn! Hij was er al gauw achter waar hij zijn moest. De zaal zat vol. De mensen zagen er goed gekleed uit. Ze verwachten iets … . Hoe zou hij het dit keer aanpakken? Wat minder abrupt?! Hij zocht de microfoon en wilde dit keer maar eens bij het begin beginnen. ‘En het geschiedde in die dagen, dat er een bevel uitging van keizer Augustus … .’ Hij merkte dat de mensen begonnen te schuifelen, onrustig werden. Hij had nog niet gezegd ‘Ook Jozef trok op van Galilea’, toen het geluid wegviel. Het koor begon te zingen. Iemand pakte hem bij zijn vleugels en bracht hem geïrriteerd naar de uitgang. ‘Voor zulke dingen zijn de mensen niet gekomen … .’ Geschokt stond de engel op straat. De deur ging achter hem dicht. Hij merkte dat hij zijn kompas kwijt was. Hij had altijd geweten, wat hij moest doen.

Verward was de engel gaan zwerven. Hij was vermoeid geraakt …, tegen de kerktoren gevlogen …, vanaf dat moment kende ik zijn verhaal. Terwijl we aan het tweede kopje koffie zaten vroeg ik hem: wat wil je eigenlijk vertellen, waar is het je om te doen? De engel keek me wat vreemd aan. Dat zult u toch als predikant wel weten, neem ik aan?! Maar toch begon hij te vertellen.
De wereld is donker, pikkedonker. Mensen zien geen hand voor ogen. Niet echt natuurlijk, bij wijze van spreken. Ze zien oorlog en geweld. Ze zeggen: het is altijd zo geweest, het zal ook altijd wel zo blijven. Ze weten wat andere mensen hen hebben aangedaan, soms nog zeer gedetailleerd: een akelig ontslag, een moeder die haar kinderen verwaarloosd heeft, een arts die een ziekte niet op tijd heeft opgemerkt … . Ze zeggen: daar kom ik nooit meer los van, dat blijft me mijn leven lang bij, niets zal dat kunnen veranderen. Ze bekennen dat ze zelf fouten hebben gemaakt, soms hele erge dingen. Het vreemde is dat ze dat op een of andere manier altijd minder erg vinden, begrijpelijker, dan wat anderen hen hebben aangedaan. Sommige mensen gaan gebukt onder zware schuldgevoelens, komen er nooit los van. ‘Zonde!’, verzuchtte de engel. Hij vervolgde: ‘Dat betekent het nu, ‘Het geschiedde in die dagen, dat er een bevel uitging …’. De geschiedenis gaat door, er lijkt nooit iets te veranderen.
Maar dan ineens! Er geschiedt nóg iets, de geboorte van een kind, in Bethlehem, in een stal. Dat verandert álles. ‘Vreemd hè, zo gewoon, en toch verandert álles.’ Kind van God, Redder, Heiland … . Niets ís meer hetzelfde. Niets hóeft meer hetzelfde te blijven. Deze Jezus, Hij pleit voor ons bij God, Hij heeft aan het kruis onze schuld verzoend, Hij heeft ons op een nieuwe, op een andere weg gezet. Oorlog hóeft niet meer, als is het pad vaak smal. Jezus zegt: je hoeft je verleden niet te vergeten, maar blijf niet leven in het verleden, blijf niet in je wrok, in je boosheid, richt je op Zijn toekomst, op Zijn Rijk. Je moet je eigen fouten onder ogen zien, verantwoordelijkheid nemen, meer dan je lief is, maar je mag álles, alle zonde, bij Hem neerleggen. Dat betekent nu dat tweede ‘En het geschiedde’, dat een vrouw, dat Maria een kind baart. Dat is Góds geschiedenis. De engel kijk me vragend aan: ‘Vind je het gek, dat ik dat zo zeg? Ik weet dat het niet vanzelf spreekt, die verandering, die vernieuwing, die wedergeboorte. Mensen zeggen wel dat ze verandering willen, dat ze zélf veranderen, maar eigenlijk willen ze dat vaak helemaal niet. Het is veel makkelijker om te blijven zitten. Het gezicht van de engel begint te gloeien: daarom zijn wij er, om dat te vertellen, om er van te zingen … .
Als dat gebeurt, als engelen gaan zingen, dan geschiedt er opnieuw iets. Dan komen mensen, dan komen herders in beweging. Zij willen het zelf meemaken. Het Woord van de engelen is zo krachtig … . Ze moeten wel. Ze gaan naar Bethlehem om te zien, om vervolgens te vertellen wat ze gezien hebben. Zij accepteren het dat er iets gaat veranderen, dat hún leven verandert, dat de wereld verandert! Geschiedenis toen, geschiedenis nu, steeds opnieuw geschiedenis. Terwijl hij dat zegt, betrekt het gezicht van de engel. Hij wordt verdrietig. Hij kan niets meer zeggen. Ik vraag hem: ‘Wat is er aan de hand?’ De engel antwoordt: ‘Waarom wil er nu niemand meer naar mij luisteren? Toen was het Woord zo krachtig, zovele jaren daarna ook … . Maar nu, niemand wil meer naar mij luisteren, iedereen is met andere dingen bezig. Wat doe ik verkeerd?’ Daarna blijft het een tijdje stil. Totdat zijn gezicht oplicht, hij begint te stralen. ‘Als u mij nou eens zou helpen, als u het allemaal nou eens zou vertellen. Naar u luisteren ze wel. Toch?!’

De engel wilde gaan. Hij was blij dat hij zijn verhaal had kunnen doen, dat ik wilde luisteren. Haastig nam hij afscheid. Terwijl hij al met zijn vleugels begon te klapperen beloofde ik dat mijn best zou doen, dat ik van hem en van zijn boodschap zou vertellen.
God heeft met de komst van Jezus iets veranderd, iets wezenlijks veranderd. Willen wij, wilt u dat, Hem aanvaarden? Wilt u daarmee, daarnaar, met Hem leven? Dat is nog niet zo makkelijk. Oorlog en geweld zijn diep geworteld. Soms spelen ervaringen uit ons persoonlijk verleden toch weer op. Vaak gaan wij ook zelf weer in de fout. Het is alsof wij vandaag, met Kerst, een kompas in handen krijgen gedrukt. Dat kompas oriënteert ons op Bethlehem, op Jezus, op God. Steeds als wij de weg kwijt raken … .

En de verdwaalde engel? Ook die lijkt de weg terug te hebben gevonden. Ik heb hem tenminste niet meer gezien.

AlphenGHK/deBron 061224


De gesproken preek downloaden?
Klik op onderstaande afbeelding.
Geef de locatie aan waar het bestand moet worden opgeslagen.
NB: Het downloaden kan enige tijd kosten (3.0 Mb).
Klik hier voor downloaden!
Als u de preek gedownload hebt, klikt u op het desbetreffende bestand en kunt u de preek op uw eigen PC beluisteren.



http://www.kwdejong.info


Print deze pagina

© 2006, KWdJ