Kerkboerderij De Hoef - Utrecht

Schriftlezing: MattheŁs 28: 1-10

Tekst/thema: 'Wat drijft mij naar het graf'


Geluidsfragment: Utrecht - Leidsche Rijn - 20 april 2014


Samenvatting van de preek:


De Via Dolorosa in Jeruzalem.
De Via Dolorosa in Jeruzalem. Toen ik twintig jaar geleden voor het eerst een gemeentereis naar IsraŽl maakte, waarschuwde ik de deelnemers meer dan eens voor de commercie. Bij de evaluatie na afloop van de reis meldden de mensen dat ze de commercie het ergst hadden gevonden. Toen ik daarop zei, dat ik hen toch had gewaarschuwd, was de reactie: het was nog veel erger dan je had gezegd.

Wat drijft mensen naar een land als IsraŽl? Het is niet meer zoals het vroeger was. In Jeruzalem bijvoorbeeld ligt het straatniveau zes meter hoger dan 2000 jaar geleden. Voor de een is het een gevoel: hier liep ooit Jezus. Voor anderen is het rationeler: dit is het land waar de Bijbelse verhalen zijn ontstaan, daar willen we iets dichter bij komen. De een gaat vervolgens helemaal op in de groep, maakt alles intensief mee. De reis op zich wordt een belevenis. Voor een ander is het een bittere teleurstelling. Ze zijn niet dichter bij hun verlangen, bij God gekomen.

Zo gaat een drietal vrouwen 's morgens vroeg naar het graf. Ze gaan om het graf te aanschouwen. Meer niet. Andere evangelisten spreken over balsemen. MatteŁs zwijgt daarover. In plaats van graf kan ook iets gelezen worden als 'het begraven met al zijn plechtigheden'. Wat ze van plan waren te doen? Misschien voor het graf gaan zitten, in stilte wat kijken, terugdenken aan de dag, de begrafenis, verdrietig zijn, met elkaar praten . . Waarom doen we zoiets? Aan de ene kant willen we zo kostbare momenten uit het verleden vasthouden. Aan de andere kant is het paradoxaal genoeg dť manier om los te gaan laten, om verder te kunnen: je moet onder ogen zien wat er is gebeurd . . Hoe vreemd het ook lijkt: het graf heeft iets veiligs, zekerheid, overzichtelijkheid. De dag van gisteren kennen we. Wat er op de dag van morgen gaat gebeuren, weten we nog niet.


De deur van het graf in de zgn. graftuin in Jeruzalem
De deur van het graf in de zgn. graftuin in Jeruzalem. Jeruzalem kent twee plaatsen waarop Jezus begraven zou zijn. De ene ligt in de oude stad. De andere erbuiten, in een tuin. Deze is vooral bij protestanten geliefd. Het verhaal gaat dat in 1976 een lange stoet van pelgrims het graf in de graftuin bezocht. Het was druk, onrustig. Mensen raakten geÔrriteerd. Het werd lawaaierig. Er was een ruimte meer voor bezinning en devotie. Een van de medewerkers werd zo boos, dat ze uitriep: 'Hij is niet hier, Hij is opgestaan.' Naar verluidt is vervolgens dit bordje op de deur gespijkerd.

De vrouwen uit MatteŁs 28 worden letterlijk door elkaar geschud. Net als bij het sterven van Jezus vindt er een aardbeving plaats. Opnieuw. Een engel daalt neer uit de hemel, rolt de steen weg en gaat pontificaal op de steen zitten. Ik heb altijd gedacht dat dŪt het moment is van de opstanding. Maar dat staat er niet. Het is heel goed denkbaar dat Jezus al eerder uit de dood is opgestaan. Dat kan. Het kan ook anders zijn gegaan. Elders lezen we dat de materie en de zwaartekracht geen vat meer op Hem hadden. Ook wij worden als het ware door elkaar geschud. De foto van MatteŁs 28 is in die zin een bewogen foto. Ons overzichtelijke wereldje wordt door elkaar geschud. Met een baan, een gezin, een eigen huis, een bepaald pensioen . . Of misschien is het juist wel ons onoverzichtelijke wereldje, zoals ook het wereldje van de vrouwen onoverzichtelijk geworden was: als ZZP-er zie je de inkomsten dalen, je voelt dat je relatie op de klippen aan het lopen is . . Pasen betekent dan: niets is wat het lijkt. Kijk nog maar eens, kijk nog maar eens goed!


Het Meer van Galilea.
Het Meer van Galilea. Ik had ook kunnen kiezen voor een plaatje van Leidsche Rijn. De engel wijst de vrouwen de weg terug, terug naar Galilea. Dat is de plaats van het dagelijks werk, daar kwamen ze vandaan. In die zin had het ook Leidsche Rijn kunnen zijn, onze plaats van wonen en werken. Toch betekent Galilea in Bijbelse zin meer dan dat. Het is een uithoek van het land, de plek waar het bij uitstek niet gebeurt. Het is het Galilea van de grens, van de volkeren, van de rest van de wereld. Terug naar Galilea betekent ook nog eens: begin nog eens van voren af aan, kijk wat Jezus ons heeft voorgedaan, wat Hij voor ons heeft gedaan. Pasen laat ons dus zien: God is het einde, omdat Hij opnieuw begint, ons opnieuw laat beginnen. Ons verleden bepaalt de toekomst niet meer, het is Gods verleden dat onze toekomst bepaalt. Als de vrouwen het graf achter zich laten, dan staat er in het Grieks een ander woord dan de eerste keer. Hier is het letterlijk zoiets als 'gedenkplaats'. Dat wordt het: niet meer en niet minder, een gedenkplaats, niet gericht op wat daar eens gebeurd is, maar op de toekomst. MatteŁs beschrijft vervolgens heel terughoudend hoe de vrouwen onderweg Jezus ontmoeten. Alsof het heel vanzelfsprekend is, terwijl het dat tegelijk heel duidelijk ook weer niet is. Ze proberen Hem nog vast te pakken, dat wel, maar het accent ligt op de voortgang, op het verdergaan. Dat vast kunnen pakken, dat is iets van het verleden, van de wereld van voorbij.

In het kinderprogramma Sesamstraat komen geregeld de figuren Bert en Ernie voor. Bert kijkt op zijn horloge. Ernie vraagt Bert: 'Wat doe je?' Bert: 'Ik kijk hoe laat het is.' 'Maar Bert, ik zie alleen een paar cijfers, twee stokjes en een plaatje . .' Bert: 'Ernie, dat komt omdat jij nog niet hebt leren klok kijken.'

Pasen, dat betekent: op Gods klok leren kijken. Pasen, dat betekent: leren rekenen met een nieuwe tijd, Gods tijd.

In de dienst volgen twee getuigenissen van gemeenteleden die vertellen wat Pasen voor hen betekent.




De gesproken preek downloaden?
Klik op onderstaande afbeelding.
Geef de locatie aan waar het bestand moet worden opgeslagen.
Klik hier voor downloaden!
Als u de preek gedownload hebt, klikt u op het desbetreffende bestand en kunt u de preek op uw eigen PC of MP3-speler beluisteren.



http://www.kwdejong.nl


Print deze pagina

© 2014, KWdJ