Schriftlezing: Nehemia 3: 33 – 4: 2 en Markus 15: 25 – 32

Tekst/thema: ‘Volhouden’



Samenvatting van de preek:


Volhouden! zo gebaart de vader naar het kind, dat bezig is met het halen van zijn zwemdiploma. Het wordt moe, onzeker of het wel lukken zal. Water in neus en ogen. Kan ik het wel? Maar alleen het gebaar van zijn vader al geeft moed. Ik kan het! Met des te meer kracht maakt het de slagen, de eindstreep komt in zicht.
Volhouden! Een 62-jarige merkt op zijn werk dat het niet zo makkelijk meer gaat. Jong is in. Jongere collega’s zijn beter op de hoogte van nieuwe technieken, reageren sneller. Soms is er wel eens een stekelige opmerking, waardoor hij het verschil des te beter merkt. Hij mijmert. De gedachten gaan terug naar de tijd, dat hij begon. Totdat hij wakker wordt geschud door een geluidje van de computer: een nieuw mailtje. ‘Bedankt voor je waardevolle advies, het gesprek verliep precies zoals je zei.’ Ineens voelt hij weer de energie. Hier doe je het voor. Hij kan weer even vooruit.
Volhouden! Een veertiger weet niet zo goed meer, wat ze aan moet met het geloof. De kinderen zijn in de tienerleeftijd aangeland. Ze gaan niet zo makkelijk meer mee naar de kerk. Ze doen stuurs bij het stukje Bijbel of bezinnende tekst lezen aan tafel. De verleiding is groot het allemaal maar te laten zitten. Totdat de oudste laatst vroeg: wat geloof je nu eigenlijk. Jullie waren altijd zo trouw en overtuigd, maar nu merk ik daar nog maar zo weinig van. Oei! Waar is mijn geloof, mijn vertrouwen? Wat is het waard? Toch nog maar even volhouden?!

Volhouden! Nehemia is begonnen aan een onbegonnen werk: de herbouw van Jeruzalem. Hij ontmoet verzet, tegenstand. De dreiging neemt toe. De zittende politieke leiders worden onzeker. Sanballat, stadhouder in Samaria, raakt een deel van zijn grondgebied en daarmee van zijn macht kwijt. Hij wordt boos, begint te spotten. Hij stelt vijf vragen. Wat doen die zielige Joden toch? Met die vraag probeert hij de beelden uit zijn gedachten te wissen van de Joden die helemaal niet zielig zijn maar de herbouw van hun stand zien vorderen. Denken ze de muur zelf te kunnen repareren? Blijkbaar wel, ze zijn druk bezig. Willen ze echt gaan offeren? We horen Sanballat denken: als het aan mij ligt, niet. Denk ze het allemaal vandaag nog af te krijgen? Sanballat wil het zover niet laten komen. Zijn ze echt van plan die bijna verpulverde stenen uit de verbrande puinhopen van de stad opnieuw te gebruiken? Die stenen zijn dood, ze functioneren niet meer. Ze vormen al zo lang geen veilige muur meer. Vijf venijnige schimpscheuten. Ze hebben een demagogisch karakter dat ons maar al te bekend in de oren klinkt. Sanballat slaat met zijn woorden wild om zich heen, ongericht, zonder nadenken. Hij heeft slechts één doel: Nehemia en zijn herbouwproject raken, kapot maken. Met deze woorden probeert hij de mannen om zich neen op te jutten, tot actie aan te zetten. Maar het blijft vruchteloos. Het lukt de muren in ieder geval tot halve hoogte op te trekken.
Maar het verzet neemt toe, het komt uit alle windstreken, niet alleen uit Samaria dat in het Noorden ligt. Uit het Zuiden komen de Arabieren, uit het Oosten de Ammonieten, uit het Westen de inwoners van Asdod. Eerst zij het nog vijf afkeurende vragen. Later sijpelen via de Joden uit de omgeving van de stad andere berichten de stad binnen: ze kunnen maar beter ophouden en vertrekken. Tot tien keer toe. Niet één, maar twee handen vol. Het wordt steeds indringender. De dreiging is onontkoombaar. Ophouden of doorgaan? Voor Nehemia is het duidelijk: doorgaan!

Moet dat altijd, doorgaan?! Volhouden?! Tot je er bij neer valt?! We krijgen wel eens die indruk. Het spreekwoord luidt: wie a zegt, moet ook b zeggen. Bij Nehemia gaat het natuurlijk om meer dan dit soort tegeltjeswijsheden. Nehemia houdt vol omdat hij zijn opdracht als een goddelijke opdracht ziet. Nehemia gaat ervan uit dat God trouw is, Zijn volk niet loslaat, wat er ook gebeurd is. Nehemia ziet de ellende van zijn volk, is geraakt, dat heeft hem in beweging gezet. Het gaat niet om zijn eigen belang, maar om anders belang. Bij dat alles zoekt hij steeds Gods leiding in gebed. Een goddelijke opdracht … . Dat is lastig, voor ons. God is trouw, bij de doop wordt ons dat in het sacrament bevestigd. Hij verbindt Zijn naam aan onze naam, Zijn bestaan aan ons bestaan. Betekent dat dat alles wij tegenkomen lukt, dat het geloof een succesformule is? De sleutel zou er wel eens in kunnen liggen dat Nehemia niet uit éigen belang zich inzet voor de herbouw van Jeruzalem. Hij hád een goede positie aan het hof van de koning. Hij heeft voor onzekerheid gekozen. Soms worden ook dan projecten tot een soort persoonlijke prestigeobjecten. Maar laten we uitgaan van de oprechtheid van Nehemia. Is het volhouden tot elke prijs? Als je bijvoorbeeld de zorg voor je oude vader op je hebt genomen. Je merkt dat het steeds zwaarder wordt. Je krijgt zelf lichamelijke klachten. Je merkt dat de zorg voor anderen in je omgeving er bij in dreigt te schieten. Er zijn opbeurende woorden, maar ook mensen die waarschuwen: pas op je zelf, vergeet jezelf niet … . Moet je doorgaan tot je erbij neervalt? Het is onvermijdelijk, hoezeer we ook bidden, met God leven, hoezeer we misschien alles inzetten wat we hebben, soms moeten we toegeven: het gaat niet (meer).

Tegen deze achtergrond hoor ik vanmorgen de passage in het evangelie dat Jezus bespot wordt. Hij kan opgeven. Hij kan van het kruis afkomen. Maar hij doet het niet. Hij houdt vol. Hij laat niet los, Hij volbrengt de taak, waar wij het waarschijnlijk noodgedwongen op zouden geven. Zo héélt Hij wat gebroken is, zo slaat Hij een brug waar wij niet verder kunnen … . Zo wordt zonde vergeven, alles waarin een mens niet tot zijn doel komt, niet op het rechte pad blijft, ophoudt.

Als we vanmorgen dopen, dan is het water van de doop als een glas in een venster. Door dat glas zien wij als het ware de Bijbelse verhalen. Door het glas zien wij God in Zijn hart. Door dat glas zien we dat God trouw is, dat Hij steunt, sterkt, dat Hij niet loslaat als wij dreigen op te geven. Dat alleen al kan net dat steuntje in de rug zijn, een teken, een woord: net als die vader in het zwembad, dat mailtje van de 62-jarige, zelfs die pittige vraag van een tiener aan z’n moeder.

Alphendebron/080224



De gesproken preek downloaden?
Klik op onderstaande afbeelding.
Geef de locatie aan waar het bestand moet worden opgeslagen.
NB: Het downloaden kan enige tijd kosten (3.2 Mb).
Klik hier voor downloaden!
Als u de preek gedownload hebt, klikt u op het desbetreffende bestand en kunt u de preek op uw eigen PC of MP3-speler beluisteren.



http://www.kwdejong.info


Print deze pagina

© 2008, KWdJ