|
|
|
Aspecifieke stresssyndroom
|
|
|
|
|
Naast milde, lokale reacties van het organisme op vaccinaties komen ook ernstige, systemische reacties voor. Artsen en verpleegkundigen, die vaccinaties in het begin van de 20e eeuw toedienden, waren zich hiervan terdege bewust. Hierin is blijkbaar verandering gekomen sinds vaccinaties voor baby’s in vele landen verplicht werd gesteld.
Dr. Hans Seyle heeft zijn hele leven gewijd aan het onderzoek en definiëren van het “Generalized Adaptation Syndrome” (G.A.S.), ofwel het aspecifieke stress syndroom, een “veelvoud van reacties van het gehele lichaam op (heftige) emoties, letsel of giftige stoffen als zodanig”. De reactie dus onafhankelijk van de uitlokkende prikkel of stressor en het is een volledige biologische reactie van het lichaam, d.w.z. dat het voorbij gaat aan het verstand, we zijn ons er vaak niet van bewust. Dr. Hamer heeft in zijn Germaanse Nieuwe Geneeskunde deze reacties uitgewerkt en gespecificeerd aan de hand van de aard van emotionele shocks. Heftige emotionele shocks zorgen i.h.a. voor de meest ernstige biologische reacties van het lichaam, ze hebben direct te maken met een bewustzijnsverandering en zijn dus ook erg lastig om weer terug te draaien.
Genezen is je bewust worden van je onbewuste dwaling.
(Bruce Lipton: Biologie van de Overtuiging)
Zoals dr. Hamer ook aangeeft, geldt zijn denkwijze niet in geval van o.a. andere vergiftiging, maar ook deze veroorzaken dus een dergelijke biologische reactie, waarvan we ons absoluut niet bewust zijn. Naast inzicht aangaande de oorzaak, om deze in de toekomst te kunnen vermijden, is ontgiften in dit geval het meest belangrijke.
Pathologische reacties op de hierboven beschreven “stressoren” zijn o.a.:
- zwelling van de bijnierschors a.g.v. toegenomen adreno-corticale activiteit
- sterke atrofie van de thymus, milt en alle lymfatische structuren
- tekenen van puntbloedingen in de longen, thymus, pericardium en andere inwendige organen en in de borstholte (“shaken baby syndrome”??)
- zweervorming van de slijmvliezen van de maag en 12-vingerige darm
- verdwijning van eosinofiele leukocyten in het bloed
- verandering van de chemische samenstelling van lichaamsvloeistoffen en –weefsels
- verandering van de viscositeit en stollingseigenschappen van het bloed
- tekenen van ontsporing van de lichaamstemperatuur (onder- of oververhitting)
Hierbij moet worden opgemerkt dat individuele reacties op dezelfde stressor van dezelfde intensiteit zeer uiteen kunnen lopen. Wat voor de één een nauwelijks merkbare reactie geeft, kan voor de ander dodelijk zijn, afhankelijk van de staat van het immuunsysteem. Het klinische beeld omvat symptomen als:
- algehele malaise
- misselijkheid
- beslagen tong
- reflux
- middenoorontsteking
- infecties van de bovenste luchtwegen
- loopneus
- plakkerige of ‘dragende’ ogen
- klamheid
- ontregelde lichaamstemperatuur
- huiduitslag
- overgevoeligheid van leven of milt
- verspreide pijnen in de gewrichten
- spijsverteringsstoornissen
- diarree en/of obstipatie
Selye onderscheidde 3 stadia in dit aspecifieke stress syndroom (http://www.icnr.com/articles/thenatureofstress.html):
- Alarmfase. In dit stadium is het lichaam acuut aangedaan en mobiliseert het al zijn verdedigingsmechanismen, waarbij de afscheiding van corticosteroïden uit de bijnierschors sterk wordt opgevoerd. Als de stressor zo wordt ervaren dat voortduring ervan niet verenigbaar is met leven, zal het individu in korte tijd overlijden.
- Weerstandfase. Het lichaam heeft nu het maximale vermogen om zich te weren tegen een emotie, infectie, gif of letsel. In het algemeen nemen nu de initiële symptomen af en past het lichaam zich aan aan de nieuwe situatie of de stressor wordt overwonnen. In het laatste geval vindt volledige genezing plaats, in het eerste geval kan de aanpassing zoveel van een organisme vragen dat fase 3 zich aandient.
- Uitputtingsfase. De verdedigingsmiddelen zijn uitgeput en het organisme kan bezwijken. Dit kan ook een crisisfase zijn, waarna het lichaam zich oplaadt voor een nieuwe poging om de stressor onder controle te krijgen en fase 1 zich opnieuw aandient.
Deze 3 fasen kunnen zich op deze manier tot in het oneindige herhalen en zijn in feite “ziekte van aanpassing”. Vele problemen zijn niet zozeer het gevolg van een gebeurtenis, maar meer een gebrek aan vermogen tot aanpassing aan de nieuwe situatie. De meest voorkomen ziekten, die op deze manier ontstaan, zijn maag- en darmzweren, hoge bloeddruk, hartaanvallen en problemen van het zenuwstelsel (depressie, geheugenstoornissen, concentratieproblemen, etc.) Natuurlijk vraagt iedere gebeurtenis iets van ons lichaam en veroorzaakt dus een zekere vorm van stress, maar het zijn alleen mensen die hier niet goed mee om kunnen gaan die een ziekte ontwikkelen.
Ademhalingsmonitor bij baby’s
In haar onderzoek registreerde Viera Scheibner (1) met een monitor (Cotwatch) de ademhaling van vele baby’s gedurende een langere tijd. Indien de ademhaling te lang uitbleef, ging er een alarm af. De Cotwatch onthulde het bestaan van een door stress geïnduceerd ademhalingspatroon dat kenmerkend is voor het aspecifieke stress syndroom. Er bleek een vast patroon te bestaan tussen waarschuwingsalarmeringen van de Cotwatch en de aard van het insult (letsel, gif, aankomende ziekte). Als het kind in de incubatietijd van een ziekte verkeerde, gingen de alarmeringen af vóórdat de symptomen verschenen; als het kind was blootgesteld aan vermoeidheid of een vaccinatie, kwamen de alarmeringen erna. De ernst van de aankomende ziekte of het letsel kon worden afgeleid uit het aantal alarmeringen per nacht en het aantal nachten dat ze voorkwamen.
Na vaccinatie bleken bij alle baby’s ademhalingsstoornissen op te treden, met pieken op bepaalde momenten. Uit deze resultaten ontwikkelde Scheibner het kritische dagen schema, waarin wordt aangegeven welke dagen cruciaal zijn inzake de weerstandsreacties van baby’s na een vaccinatie. Désirée Röver heeft dit vertaald en bewerkt en uitgebreid met een voor ouders bruikbaar formulier ter observatie van hun kind. Op deze site zijn 2 versies te vinden, één voor de enting tegen de Mexicaanse griep en één voor normale kindervaccinaties.
Voor een baby komt de prik zeer onverwachts en zal een heftige emotie tot gevolg hebben (schrik, angst), een klein kind realiseert zich dat er iets staat te gebeuren dat pijn gaat doen en is er bang van. Dat bij jonge kinderen de prik zelf een heftige emotionele reactie oproept en het aspecifieke stress syndroom tot gevolg kan hebben, is zeer begrijpelijk. Maar ook volwassenen kunnen er zo bang voor zijn, dat het lichaam ook bij hem deze reactie vertoont. Mijn vader viel altijd flauw na het krijgen van welke vaccinatie dan ook, wat wijst op een plotselinge daling in de bloeddruk. Naast de emotionele kant van vaccinaties, kan het aspecifieke stress syndroom ook veroorzaakt worden door het binnendringen van lichaamsvreemde stoffen of gifstoffen. Ook deze zijn in voldoende mate aanwezig in een vaccinatie. De ernst van de reacties een wederom het gevolg van de manier waarop elk individu om kan gaan met de emotionele gevolgen van het prikken en de ingespoten lichaamsvreemde stoffen, oftewel de kracht van het immuunsysteem.
Statistieken
Het maandblad van Nederlandse Huisartsen zegt op zijn site: “In de periode 1945-1975 vervijfvoudigde in een grote plattelandspraktijk de incidentie van OMA (otitis media acuta = middenoorontsteking) bij 0-4-jarigen.” (http://www.henw.org/archief/volledig/id1611-middenoorontsteking-in-nederland.html) Natuurlijk wordt deze toename niet gekoppeld aan vaccinaties of een ander foutief medisch beleid, maar toegeschreven aan de grotere aandacht van de artsen voor deze aandoening en het grotere percentage ouders dat met hun kinderen naar een huisarts gaat. Natuurlijk kunnen deze factoren de situatie wat vertekenen, maar een vervijfvoudiging is toch wel erg grote toename om klakkeloos daaraan toe te schrijven!
Hierboven werd al aangegeven dat de 3 fasen van het aspecifieke stress syndroom zich tot in het oneindige kan herhalen. Dit wil dus ook zeggen dat de symptomen, die ermee gepaard gaan, zich op een chronische manier kunnen manifesteren. Juist de chronische varianten van spier- en gewrichtsklachten, spijsverteringsstoornissen, CVS, allergieën, etc. vertonen de laatste jaren een schrikbarende toename. Het lijkt niet onwaarschijnlijk dat vaccinaties hieraan hun bijdrage hebben.
Hersenbeschadigingen
Verschillende artsen waarschuwen voor neurologische stoornissen. Dr. Andrew Moulden doet onderzoek naar hersenbeschadigingen als gevolg van vaccinaties en geeft overal lezingen en interviews over zijn bevindingen. Bron: http://brainguardmd.com/ . Volgens Dr. Moulden heeft iedere injectie een mini-herseninfarct tot gevolg. Afhankelijk van de plaats waar ze voorkomen, worden meer om minder vitale functies getroffen. Voor iemand die hier een studie van heeft gemaakt, is het mogelijk aan het gezicht van een kind te zien of hij al of niet is gevaccineerd. Er moet daarbij worden gelet op zeer kleine details, bv. een oogje dat iets meer naar binnen staat dan het andere oogje, een wangetje dat iets meer hangt dan het andere wangetje. Grotere gevolgen zijn bv. een verstoring van de voorheen goede fijne motoriek, bijvoorbeeld vóór de vaccinatie kan een kind goed binnen de lijntjes kleuren, erna is hij deze techniek niet meer meester. Ook kunnen concentratiestoornissen, geheugenverlies, ADHD, karakterverandering, etc. optreden en in het extreme geval kan een kind autistisch worden. Al deze psychologische veranderingen kunnen worden toegeschreven aan hersenbeschadigingen, welke mogelijk ontstaan door vaccinaties.
Kritische dagen schema
|
|
|
