hans kloosnaar centrale vertaalpaginavertalingen

Ongehinderd door veel (ver)taalkennis begon ik als puber al buitenlandse poëzie te vertalen die me aansprak. Songteksten van David Bowie en Joni Mitchell, gedichten van Dylan Thomas en Jorge Luis Borges. Gelukkig was dat vóór internet zijn intrede deed, anders zouden die jeugdzonden me vast nog achtervolgen. Maar ondertussen werd het wel zo natuurlijk voor me dat ik in mijn eerste eigen bundels ook vertalingen opnam en literaire tijdschriften vroegen me niet alleen om eigen werk, maar ook om poëzievertalingen van mijn hand.

Helaas is de markt voor vertaalde poëzie nogal beperkt – alleen Nobelprijswinnaars lijken redelijk te verkopen – dus leiden tijdschriftpublicaties zelden tot hele bundels of bloemlezingen. In de loop der jaren is er links en rechts toch aardig wat gepubliceerd en heb ik mij vergrepen aan uiteenlopende dichters als Marianne Moore, Thomas Tidholm, E.E. Cummings en Torgny Lindgren. Meestal deed ik dat alleen, maar soms uit gedeeld enthousiasme met collega-dichter K. Michel, zoals bij Michael Ondaatje en Russell Edson.

Een heel enkele keer moet ik deze vaardigheden aanwenden bij mijn andere specialisme, ondertiteling. Meestal gaat het dan om een paar regels Shakespeare, Keats, T.S. Eliot, of, sinds de film Four Weddings and a Funeral, steeds vaker om een gedicht van W.H. Auden. Bij één film had ik ze echter constant nodig. In River of Fundament, een maar liefst ruim zes uur durende film van Matthew Barney en Jonathan Bepler, komt vrijwel alle tekst uit literaire bronnen. Voornamelijk uit Ancient Evenings, een roman van Norman Mailer, maar de dialoog en zang is doorspekt met lange flarden uit de poëzie van onder andere Walt Whitman, W. B. Yeats, Ralph Waldo Emerson en Carl Sandburg.

Wie een flinke keuze uit mijn poëzievertalingen wil bekijken, kan terecht op deze pagina. Hier sluit ik af met het origineel en de vertaling van zo'n gedicht dat ik opnam in een eigen bundel (Voor mevrouw en meneer Naaktgeboren, 1988). Het is van Tomas Tranströmer die ik in 1987 heb geïnterviewd. In 2013 heeft hij de Nobelprijs gekregen.

 

De herinneringen zien me

 

Een ochtend in juni als het nog te vroeg is
om wakker te worden maar te laat om weer in te slapen.

Ik moet de buitenlucht in waar het wemelt
van herinneringen, en ze volgen mij met hun blik.

Je ziet ze niet, ze versmelten helemaal
met de achtergrond, perfecte kameleons.

Ze zijn zo dichtbij dat ik ze hoor ademen
hoewel het vogelgezang oorverdovend is.

 

Minnena ser mig

En junimorgon då det är för tidigt
att vakna men för sent att somna om.

Jag måste ut i grönskan som är fullsatt
av minnen, och de följer mig med blicken.

De syns inte, de smälter helt ihop
med bakgrunden, perfekta kameleonter.

De är så nära att jag hör dem andas
fast fågelsången är bedövande.

 

 

uit: Tomas Tranströmer, Samlade dikter och prosa [2012]

© 2014 hans kloos