Thomas Tidholm Een welgemoede glimlach slechts. Simpelweg verder drijven Niets speciaals maar je vraagt je alleen af of er nog post komt Een soort vluchtige gelijkenis met dat het weer stil staat aan de hemel met een paar wolken en een wimpeltje Het eten gauw klaar misschien maar verder niet veel details Over het geheel genomen rustig afgezien van lichte rimpelingen of hoe je dat ook zegt, onze parkiet vindt het ook gezellig En waarom zou het niet zo kunnen zijn dat je ineens blijkt rond te zwemmen in lekker lauw water en je zwembroek zit niet helemaal goed, flarden muziek van de kant, zwanen hier ook, buigen hun koppen neer Onmogelijk om de plek goed te beschrijven omdat hij bestaat uit zo veel plantsoentjes met een heel korrelig licht en een kleine val in het midden waar niemand in loopt, alleen maar omheen in kleine cirkels als om een klein razend diertje te zien uitgeput en hijgend. Dat zal daar onophoudelijk zijn maar meestal luister je naar het orkest of zie je de bomen af- en aangaan in de regen. Het is de plek voor een heel specifiek soort glimlach, als het ware naar binnen gekeerd in een welgemoede vage verachting dat alles wel goed gaat dat het geen kwestie is van wachten, maar van blijven en blijven. Of de wereld voor of tegen ons is weet ik daarom niet voor de nacht valt |
