Scratch speelt gitaar.



Elke vergelijking met een zanger-gitarist als Hendrix, SRV, of met slechts een halve van een van de drie Kings loopt volledig mank, want mank zingt en speelt Scratch niet. En hij draagt een bril. Net als Albert.
Hoe dan wel zult u vragen? Kom dan luisteren bij een optreden of zet een Mp3 aan, dan is die vraag ook weer beantwoord.

 

Scratch woont in Groningen-stad. Niet alleen. Met Baukje, Thomas en Steven. De poes heet Fyber; waarom is niet duidelijk. Wel dat hij graag pizza lust - Scratch, niet de poes. Zijn oogkleur noemt hij turquoise, dat is iets van blauw-grijs-groen.
Voor z'n vorige paspoort moest hij die kleur spellen en prompt stond er bij kleur ogen: teurkwaaze.

Minimale humor, zelfspot en cynisme, en achteraf pas zeuren; zo kent iedereen hem.

Zijn eerste gitaar kreeg hij voor zijn 15e verjaardag. Dat was een Hofner-jazzgitaar zonder elementen. Een Schallertje heeft hij er later opgelijmd. Voor de rekenaars: hij speelt vanaf 1970.
Verder is hij lid van het Groningse theater- en muziekgezelschap De Tiepstra's, alsmede actief in de Groningse blues-, funk en soulscene. Als musicalmaker werkt hij bij ALPEKROT en hij acteert regelmatig voor Krabbenbos & Ko. Qua jazz-scene speelt hij standards met Jazzophie, combo rond de prachtige stem van Sophie Kuipers. Op dit moment speelt hij bas in Gerard Julsings 'Bluesdaddies' (Blues).

Zijn muzikale verleden leest als een anamnese: Eternal (Symphorock - eigen werk), Tickle (Top 40), Go Bananas (Soul/R&B), Gek-die-je-Band (covers from the States), Frantic Romantic (Top 100 dansorkest), Brady Bunch (Reggae, soca en rocksteady), Hinderwetjes (Ned-Mex), Jerrycan Blues Band (Blues), Bluecille (Blues), Daze Band (All-round), BluesTrain (Blues), BigBand Moonlight (Latin/Swing), Uncle G (Blues) Jazzophie (poppy jazz) Spring Afrobeat (AfroFunk); je hebt belangstelling genoeg maar je komt er niet doorheen...

 

Waarom toch steeds weer die blues?
Volgens Scratch is blues een van de meest eenvoudige muziekvormen die juist daarom veel ruimte laat voor de expressie van het indivuele gevoel van de muzikant. Scratch kan dat zingend en solerend goed kwijt. Ook ligt hier het fundament waarop de meest lekkere rock-, funk- en soulliedjes op voortborduren.

De nummers hebben een duidelijke signatuur, dynamiek en sfeer en daardoor voldoende variatie.
Het werken met 'grooves' is in de blues algemeen gebruikelijk, maar ScratchWood doet dat heel eigenwijs dan toch net weer anders! Hierdoor gaat voor Scratch èn voor het publiek de blues nooit vervelen. "Als ik een traan zie glinsteren ergens in het publiek, loop ik soms een week met mijn hoofd in de wolken", meldt Scratch megalomaan.

Uiteindelijk gaat het om het gevoel en de sfeer, de soul, de 'feel', net als bij veel andere rootsmuziek: en echt shuffelen kan bijvoorbeeld een computer nog steeds niet. Niet voor niets raden de 'lichte' docenten van het conservatorium je aan om dat maar in de praktijk te leren (waar gebeurd!). Zo zie je behoorlijk veel gestudeerde muzikanten een gefrustreerd hoofd trekken bij het meespelen van zulke, toch simpele eenvoudige muziek.

 

 

Over de drie verlokkingen van elke muzikant meldt onze held: “Drank is lekker en geeft een makkelijk bluesje, drugs zijn lekker en geven een inspirerend roesje; vrouwen zijn lekker, vooral in een doorkijkbloesje, teveel van het een en ander spoel ik weg met een douche.”
Toch lachen, elke keer weer.
We hopen dat deze uitspraak van Scratch er niet toe zal leiden dat alle Opzij-lezende en bluesminnende vrouwen nu denken: wat is dat een macho. Want Scratchwood is er ook voor hen!

Tenslotte tech-talk voor de kenners:
Als Scratch zingt doet hij dat het liefst over zijn vertrouwde SM58ß. De geur en kleur van de plopkap geeft hem dat 'thuisgevoel' alsmede
het tapijtje om op te staan spelen.

Met alle bands speelt hij het liefst op de - volledige - Mackie-set, met een warm, transparant en gearticuleerd geluid. Zonder gratis-fluit-in-de-oren-mee naar huis!



Hij bespeelt oa een John Scofield van Ibanez, met piezo-brug voor een akoestisch geluid en de mogelijkheid een GR-33 binnen te komen. Voor jazzier gigs een Epiphone Joe Pass II met een Seth Lover hijgend in de neck,

Voor het heavier werk: een 87'er rode Gibson U2 met Seymour Duncan Little '59 en de halspositie, een single coil met P-90 aspiraties van VintageVibe Guitars en een Lawrence L-500 in de brugpositie. En een 'zwevende jengelzwengel'; misbruik ligt op de loer!


Ook een witte chocola-kleurige Fenix-strat met Fender Texas Specials met de mogelijkheid een GR-33 aan te sturen; een GK-3 dus.

 

 

 


Eindelijk is de Don Hofstee af; goedgekeurd en op wat kleine details na compleet. PU: P-Rails van Seymour Duncan, gebouwd rond de P-90 van hun: er zit een single coil naast, die erbij geschakeld een HB oplevert. Wat een palet aan sounds...Plus faseschakeling voor dat ene speciale soundje!

Deze gitaar zal als Don Scratch door het leven gaan.

Ontbreekt de Telecaster? Nee, Scratch heeft een Squier Telcaster Custom op de kop getikt; net twee p-90's van Seymour Duncan. Maple neck en woestijnzand-kleurig.



Om het geluid staand te houden worden de gitaren bespannen met een merk-onafhankelijke set (Scratch wil daar als endorsement eventueel nog wel een merk ingevuld hebben - hebberig als altijd) 0.10 of 0.11 snaren.

In de FX-koffer zitten nu: vanaf de Time Machine Boost van Keeley, in de Fulltone OCD (transparante treble-booster/OD), naar de Hardwire SC-2 Valve Distortion. Handig en klinkend! Vooral voor kleine gigs met de AER. Verder een Boss-koffer met mode-schakelaars voor de Diezel en de tijdsgerelateerde FXs Hardwire CR-7 Stereo Chorus, DL-8 Delay en RV-7 Reverb (Lexicon) voor het Diezel send/return gebeuren of als stereomakertje voor een grote, maar 'nog cleane' sound.

In de opslag bevind zich een stokoude Klemt Echolette S. De leeftijd van deze klassieker is niet bekend (ergens tussen 1960-1970), maar de buizensound van zo'n bandecho is met digitaal/solid-statespul niet te benaderen!
Toch ook te koop...


Als amp: een Diezel Einstein 50W over een Meinl-box met - uiteraard - EV 12L. Wauw. Nu aangevuld met eigenbouw boxje 1x12", ook met EV 12L!
De Mesa/Boogie Caliber .50 combo (met een Black-Shadow) is ingeruild voor een PRS SE50, de Chinese uitvoering van het PRS-combo met Eminence speaker. Nu is stereo spelen een warm bad en geen opgave...
Voor het draagbaar en eerlijk 'schoon weergevend wat er in komt' geluid; een AER Domino II. Vooral voor de bas, jazz, theater, keyboards/synths, zang en lespraktijk.

Zijn sound wordt vooral door zijn aanslag en vingers gemaakt. Ook het overdadig vloeiende zweet is van invloed op het geluid en de geur van ScratchWood.

Scratch is te bereiken, gewoon via scratchwood@planet.nl