Een van de belangrijkste complicaties bij de ziekte van Kahler is verdringing van de gezonde cellen in het beenmerg, die voor de bloedaanmaak zorgen, door de woekerende, kwaadaardige cellen.

Omdat ik begreep dat het voor heel veel mensen ook moeilijk was zo plotseling met dit gegeven om te gaan, heb ik besloten een nieuwsbrief in het leven te roepen die ik wekelijks verstuurde per mail aan zowel familie als collega's, vrienden en kennissen en die ik later ook ging publiceren op deze website. Inmiddels heb ik een flink aantal nieuwsbrieven gepubliceerd (zie archief) en het werkte fantastisch. Het was een prima middel om mensen te informeren, ik hoefde niet constant hetzelfde verhaal te vertellen en het was voor mij een manier om het e.e.a. van me af te schrijven. Iedereen reageerde zeer enthousiast, met soms hartverwarmde en ontroerende berichten.

Gaandeweg begon de site onbedoeld een vorm te krijgen die niet alleen veel informatie bevatte voor lotgenoten, maar ook heel veel herkenning had. Hoe voelde ik me tijdens en na de chemokuren; hoe beleefde ik de stamceltransplantatie in een geisoleerde verpleegomgeving; hoe heb ik vervelende complicaties zoals een diabetes coma, het preventief trekken van een aantal kiezen, een bacterie in mijn bloed en tot slot een zwaar hartinfarct doorstaan. Door dit 'gewoon' eerlijk en open te beschrijven ben ik wellicht een klein beetje in staat lotgenoten die aan de vooravond staan van een soortgelijke behandeling, een hart onder de riem te steken. Ik zeg niet dat het mee- of tegengevallen is, ik heb het allemaal meegemaakt en het is gelukt. Dankzij al die mensen om me heen, een positieve houding en vooral veel humor!