Dutch Light Orbs
Wiepke communiceert met haar
overleden zoon door middel van Orbs
Door Wiepke Vos
Op 6 januari 2007 maakte mijn zoon Maurits op 23 jarige leeftijd een eind aan zijn leven.
Maurits broer
begon ongeveer 2 weken daarna van de huiskamer en van mij foto’s te maken
(als ik daar aan terug denk eigenlijk best wel vreemd). Op de foto’s waren
witte en doorschijnende bollen op mij en op veel plaatsen in de kamer te zien.
Dit vonden we gek.
Ik liet de foto’s aan mijn vriendin
(P. Schirmer)
zien die medium is, zij vertelde dat het
energieën zijn van overledenen (in dit geval Maurits).
Vanaf dat moment ben ikzelf als een bezetene foto’s gaan maken. Kontakt met
Maurits was dat werkelijk mogelijk????? Mijn lieve jongen was er nog (ergens in
een andere dimensie).
Inmiddels (het is nu 2010 als ik dit schrijf) en kan ik met absolute
overtuiging, zekerheid en met bewijsmateriaal zeggen: “IK HEB KONTAKT MET
MIJN ZOON MAURITS”.
Ik vind mezelf zeer bevoorrecht dat mijn zoon zich laat zien. Het was en IS een geweldige zoon. Het bijzondere is dat ik door hem ook weer een moeder “heb” (zij is overleden toen ik 4 jaar was). Het “weten” dat zij zich allebei via foto’s laten zien geeft me een geweldig en heel goed gevoel. Het heeft me heel erg geholpen en dat is nog steeds zo bij het rouwproces. Ik zou tegen iedereen willen zeggen die een dierbare heeft verloren ( ZE ZIJN ER NOG) let op tekens of probeer het met foto’s (praat gewoon tegen ze alsof ze tegenover je zitten). Ze zien, horen en kennen je gedachten.
---------------------
De eerste maanden dat ik foto’s maakte vroeg ik bijvoorbeeld: “Maurits. waar ben je – zie je mama – hoor je mama- zie je Zorro (dat is zijn hond) – heb je ’t goed daar?”
Op de meeste
foto’s zaten wel lichtbollen, energiebollen en/of Orbs.
Als ik de foto’s op het display bekeek (het waren er inmiddels al veel) wist
ik niet meer wat de vraag bij de foto was. Ik begon toen mijn vragen op
briefjes te schrijven en/of foto’s neer te zetten of andere voorwerpen. Zie
de voorbeelden.
Het maakt niet uit of een voorwerp klein of groot is (HET WORDT GEZIEN).
Ik heb in de afgelopen jaren ook veel spirituele boeken gelezen o.a. ook een boek dat gaat over gidsen/beschermengelen. Op een avond schreef ik op een papier “Heb ik een beschermengel” ? Ik zette het papier op de bekende stoel in de kamer . Ging zitten met mijn fototoestel in de hand en vroeg “Heb ik een beschermengel?” Meteen plofte het bolletje boven mijn hoofd in het schemerlampje dat aan de muur hangt. Ik schrok maar vond het tegelijk ook fantastisch.
Ik weet dat er mensen zijn die zeggen: “dat gebeurd wel meer met lampenbolletjes.” Maar dit was mij te toevallig. Mijn beschermengel kwam zich even melden. Misschien uit blijheid omdat ik eindelijk naar hem of haar vroeg. Bij de eerste foto die ik nam verscheen er een energiebol over bijna mijn hele papier. Het is geen hele duidelijk sterk witte bol maar wel goed zichtbaar. Vanaf dat moment betrek ik ook mijn gids/beschermengel regelmatig bij het maken van foto’s.
Er wordt mij
ook wel eens gezegd dat ik mijn zoon Maurits moet loslaten. Niet steeds naar hem
moet vragen. Ik ga er vanuit dat hij dit zelf ook graag wil gezien zijn reakties
op foto’s. En hij doet dit ook om mij sterker te maken en ook om dit via mij
aan anderen te laten zien dat het “leven”niet ophoudt en er kontakt mogelijk
is met iemand die overleden is. Ik sla mijn zoon eigenlijk heel hoog aan en
geloof dat hij in een heel goede sfeer zit. Voor mij is hij een Engel. Door
zijn verschijning als energiebol/Orb zijn de foto’s in 2 tijdschriften
gepubliceerd: In “Staya Erusa” van Ronald Jan Heijn en in “Paravisie”.
Ondanks zijn verschijningen als energiebol en wetende dat ik hem ooit weer zal
zien had ik hem toch liever in dit leven bij me willen hebben. Een kind
verliezen is heel, heel erg.
Ik wil andere mensen niet beledigen maar het overlijden van je kind is voor mij het allerergste wat er bestaat.
Ik hou van je Maurits…….
Voor kontakt met Wiebke: klik HIER
Reacties / Reactions: orbs@hetnet.nl
© Ed Vos
