Dutch Light Orbs

www.dutchlightorbs.nl

 

 

Van vlinder tot lichtbol

 

Van Lijsbeth Demmer ontving ik het onderstaande wonderbaarlijke verhaal. Ik dank Lijsbeth het met me te hebben willen delen. Voor de bezoekers van deze site schreef ze haar onderstaande verhaal.   Ed Vos DLO

 

 

Van vlinder tot lichtbol

Door Lijsbeth Demmer

Jaar in jaar uit gaan wij op vakantie naar zee. Een paar keer maakte een vlinder zo'n vakantie heel bijzonder. Zo ook afgelopen zomer.

Ik liep langs het strand en vond een vlinder langs de vloedlijn. De vleugels nat van de zee. Ik zette hem op mijn vinger om de vleugels te laten drogen aan de zon. Hij klampte zich helemaal aan mij vast. Zo liep ik zeker een halve kilometer langs het strand, het duin over en daar heb ik behoorlijk wat moeite moeten doen om deze vlinder op een struikje te zetten. Hij wilde niet loslaten. Ik wist meteen dat hij mij een boodschap wilde vertellen en was voorbereid op meer tekens.

Een paar dagen later kocht ik broccoli verpakt in plastik folie. Toen ik deze van de verpakking ontdeed vond ik een rups binnenin de broccoli. Bijzonder vond ik het. Mijn dochter en haar vriendin ook. Ze maakten een mooi nestje voor de rups. In een potje. Daar wil ik nog wel bij vermelden dat ze eigenlijk de leeftijd (15) gepasseerd zijn om deze dingen nog te doen. We hielden de rups goed in de gaten. Na een paar dagen waren de meisjes geschokt: de rups was dood. Nou, nee, dood was hij niet, hij bleek zich te verpoppen. Ik dacht nog: 'nu goed opletten wat er gebeurt op de dag dat hij ontpopt en uitvliegt'. Helaas duurde dat een aantal weken. We waren al bang dat de pop erin gebleven was en geen vlinder meer zou worden. De dag dat hij uitvloog hebben wij niet meegekregen. Hij is ertussenuit gepiept op een dag toen wij vrienden hielpen de tent op te ruimen.

Het was eind Augustus 2006.

Het jaar waarin mijn vader zeer plotseling en 'onverwacht' overleed. Heel stilletjes verruilde ook hij zijn jasje...

Een maand tevoren hadden hij en mijn moeder nog gekampeerd in onze tent, en nog langs hetzelfde strand gelopen als waar ik de vlinder vond.

 

Eind September stierf mijn vader.

Toen mijn zus, broer en ik de plek vonden voor de begrafenis plechtigheid zag ik allemaal vlinders bij de kerk. Heel mooi, heel troostrijk. Het was een prachtige nazomerse dag. Het was een teken, dat het goed was. Zo voelde dat.

Tijdens de begrafenis van mijn vader was het nog steeds zo mooi weer. Alles was zo warm en harmonieus. Wij waren intens dankbaar dat hij zo vredig van de ene slaap naar de andere slaap was gegaan.

Na de plechtigheid droegen wij zelf de kist naar buiten. Mijn nichtje zei achteraf dat er toen al een vlinder om mij heen vloog. We moesten eerst nog een stukje met de auto rijden voordat we bij de begraafplaats waren. Op het kerkhof maakten wij een kring om het graf van mijn vader heen. Plotseling zei mijn dochter tegen mij: 'mama er zit een vlinder op je jas'. En die vlinder bleef op mijn jas zitten, terwijl wij daar stonden, afscheid namen en terug liepen naar de auto. Pas toen heeft mijn schoonzusje haar camera gepakt en de vlinder op de foto gezet.

 


Vlinder op mijn kleding tijdens de begrafenis van mijn vader

 

Hij zat toen misschien al 10-15 min. Op mijn jas. En hij bleef zitten, ook toen ik in de auto stapte. In de auto vloog hij op, ging eerst op de hand van mijn broer zitten en vloog daarna naar mijn dochter. Bij aankomst van plaats van bestemming heb ik hem gepakt en losgelaten. Hij vloog omhoog! En was helemaal oranje van binnen, waarschijnlijk een oranje zandoogje. Dat is een vlinder die van de zon houdt. Astrologisch is de zon de vader.

Ik had mijn vader heel erg lief en zat als kind het liefst onder zijn jas. Dit heb ik hem als laatste nog verteld alvorens wij hem het huis uitdroegen. En toen kwam de vlinder op mijn jas zitten, wat een geschenk.

 

Een paar weken later zat er in regen, weer en wind, een vlinder tegen het raam van mijn huiskamer. Niet even maar 2-3 dagen achter elkaar. Hij zat daar waar de foto's van mijn vader in de vensterbank staan.

En een paar weken later zaten er niet 1 maar 2 vlinders tegen het raam! Ik woon al 10 jaar in hetzelfde huis, dit had ik nog nooit meegemaakt.

 

Eind Oktober moest ik een voorwoord schrijven voor een catalogus van een project dat ik gemaakt en gedraaid had direct na het overlijden van mijn vader. Ik wilde perse iets over mijn vader daarin verwerken. Uiteindelijk werden het maar 2 zinnen, maar ik was daardoor erg geŽmotioneerd.

Toen ik beneden kwam zat er weer een vlinder tegen het raam. Die vlinder fotografeerde ik. En toen ontdekte ik de 'bolletjes'. Zo zijn de lichtbollen in mijn leven gekomen.

 

Vanaf die dag zijn ze elke dag hier in huis. Ze zijn door het hele huis heen. Ik heb honderden foto's, zoveel dat ik heel kritisch ben geworden en alleen de echt mooie bewaar.

Het verhaal stopt hier echter niet. De tekens stapelen zich op. Ik kan niet alles vertellen. Maar 2e Kerstdag was wel een heel bijzonder verhaal:

 

Geen Kerstballen maar Kerstbollen

 

Mijn dochter en ik gingen 1e Kerstdag naar mijn moeder. 's Avonds kreeg ik heel sterk het gevoel dat mijn vader aanwezig was. Dat hij gewoon op zijn stoel zat. Ik wilde zijn stoel wel fotograferen maar... kwam er wat tussen? Bezoek? Ik weet het niet meer.

De volgende ochtend moesten we vroeg op want we gingen Kerst vieren met de hele familie bij mijn broer. Mijn moeder zou mij wakker maken om

kwart over acht, maar nog liever om halfnegen...

Het was nog heel donker toen ik wakker werd gemaakt door een stevige druk op mijn voeteneinde. 'Gat', dacht ik, 'nu al?' Ik had nog geen zin en draaide  me nog een keer om. Maar lekker lag ik al niet meer en na 5 minuten dacht ik: 'ik moet er toch uit, mama heeft me niet voor niets wakker gemaakt.' Toen ik het licht aandeed zag ik dat het pas  tien voor acht was. 'Jee, wat maakt ze me vroeg wakker', dacht ik en bleef nog even liggen om verder wakker te worden. Terwijl ik daar zo lag viel het me op dat ik beneden geen enkel geluid hoorde. Niets wees erop dat mijn moeder rondscharrelde. En ook mijn dochter lag in diepe slaap naast mij. Verder was er niemand in huis. Ineens vloog het door me heen: 'zou mijn vader mij gewekt hebben? Net wat voor hem om dat zo te doen, het kon bijna niet anders.' Meteen was ik klaar wakker en ging naar beneden. Zo te zien was mijn moeder net op. Nee, ze was nog niet boven geweest. 'Dat hadden we toch niet afgesproken? Ik zou je toch pas om halfnegen wakker maken?' zei ze op mijn vraag of zij mij wakker had gemaakt.

Toen mijn dochter beneden kwam en ik haar het verhaal vertelde reageerde zij met: 'gelukkig, ik dacht al dat iemand mij ingestopt had vanochtend.'

Net weer wat voor mijn vader om mij flink op tijd wakker te maken. Net weer wat voor opa, om zorgzaam als hij was, zijn kleindochter in te stoppen!

 

Maar lang tijd om hierbij stil te staan hadden we niet: we hadden een druk programma, weinig tijd die ochtend. Wel wilde ik de stoel van mijn vader nog even snel fotograferen. Vanwege die avond tevoren. Daar maakte ik 3 foto's van. Bij terugkijken van de foto's zag ik allemaal lichtbollen, op ieder foto. Op een foto was de hele kamer versierd met (Kerst) bollen! In een seconde vroeg ik in mijzelf: 'papa als jij het bent wil je dan op de stoel gaan zitten?' Je hoeft niet te vragen hoe de volgende foto eruit zag: een stralende bol zat midden op de stoel. En op de volgende foto zat er een kleintje bolletje op de grote bol. 'Goh, zelfs nu heeft hij alweer kleintjes op zijn schoot', dacht ik, bijna jaloers.

 

       
Foto 1                                                                      Foto 2

 

       
Foto 3                                                    Foto 4

 

       
Foto 5                                                                          Foto 6

Pas onderweg naar mijn broer viel het kwartje bij mij: het was bedoeld als symbool! Ik was het kleintje op zijn schoot, onder de jas, dat was toch het liefste wat ik deed? Wat een Kerstcadeau!

 

Toen ik de tijd nam de foto's goed te bekijken, bleken deze nog verbazingwekkender dan ik al gedacht had.

Het was een hele bijzondere Kerst dit jaar. Mijn vader heeft het maar druk gehad. Dank je wel lieve papa!

Foto 1- de grote groene lichtbol zit links achter de stoel op het kledingstuk van mijn moeder.
             Op de kraag zit een speldje met de afbeelding van een beschermengel en precies daarop zit de
             lichtbol. Alsof deze wil aangeven: geen zorgen, mama wordt beschermd.

Foto 2 - Foto's 1 t/m 3 knipte ik achter elkaar.

Foto 3 - Na deze foto stelde ik de vraag in mijzelf.

Foto 4 - klein bolletje op de stoel met stralend licht achter mij, voor de stoel

Foto 5 - hele grote bol midden op de stoel

Foto 6 - bol op schoot van bol

Foto 7 - Vlinder op mijn kleding tijdens de begrafenis van mijn vader

 

© Lijsbeth Demmer 2007

 

 

 

 

 


 


Home

 

Reacties / Reactions: orbs@hetnet.nl

 

© Ed Vos