Vervolg
Dag 1: Op naar St.Jean Pied de Port
woensdag, 28.04.04

Het is kwart voor tien en we zitten op een terrasje aan Place Gambetta in Bordeaux de zon is nog niet doorgebroken, maar de koffie met het croissantje smaakt er niet minder om. Vanmorgen kwart over vier opgestaan en om half vijf kwam mijn broer Piet ons ophalen om ons naar Schiphol te brengen. Met Basic Air zijn we naar Bordeaux gevlogen en daar hebben we de shuttle bus van de airport naar het centrum gepakt.

Bordeaux is een mooie stad als alle gebouwen een schoonmaakbeurt krijgen, we zijn in de kathedraal geweest, inmens groot met veel biechtstoelen (maar sinds internet worden deze niet meer gebruikt). We zijn slenterend (hoe doe je dat met een rugzak van ca.10 kilo?) door de stad naar het station gegaan.

Tijd zat want TGV gaat pas om 13.00 uur dus eerst een terrasje gepakt en een paar witte wijn. Heel gezellig mensen kijken en met verbazing naar een futuristische tram een prachtig apparaat die fluisterzacht door de stad dendert. De TGV kwam keurig op tijd we hadden gereserveerde plaatsen en de reis verliep voorspoedig aangezien we allebei wat geslapen hebben. In Bayonne stapten we over op een trein van een rijtuig, dus eigenlijk geen trein. Dit boemeltje zat barstensvol met Santiagogangers dus zeker een 50 pelgrims.

In St.Jean Pied de Port gingen we meteen naar de geplande refugio die beheert word door een nederlands echtpaar. In het mooie plaatsje een rondje gelopen en de eerste stempel opgehaald voor onze compostela. Bij de elfstedentocht moet je ook overal een stempeltje halen voor het kruisje. Het avond eten genoten met een internationaal gezelschap. Twee Amerikanen, een Oostenrijkse, een Duitse, een Fransman uit Belgie en vier mensen uit Holland. Het was heel gezellig en we hebben lekker lang nagepraat.

Morgen ligt er een berg te wachten met een wolkendek om zijn kruin, we moeten zo'n 1000 meter klimmen over een afstand van 26 km en dan zijn we in Spanje.


St.Jean Pied de Port

Dag 2: gorillas in de mist
Donderdag, 29.04.04
Vanochtend ondanks de waarschuwing van Hannie de hospitaleros L,Espirit in St.Jean Pied de Port zijn we toch over de berg gegaan en dat hebben we geweten. Er is namelijk ook een weg langs de berg, die is gemakkelijker en minder gevaarlijk.

De top van deze berg was in nevelen gehuld. Onderweg naar de top begon het te miezeren, dus moesten de ponchos uit de rugzakken. Zo'n poncho die ook nog eens over je rugzak gaat is geen gezicht en als je dan ook nog door de mist loopt dan lijkt net of je de gebochelde van de Notre Dame ziet lopen.

Het was behoorlijk afzien na tweederde van de tocht kreeg ik zelfs verzuurde bovenbeenspieren. Nee, het was geen pretje. De afdaling was een glibberende blubberbende. Uiteindeljk in Roncevalles gearriveerd het klooster heeft een refugio en wij kregen daar bed 67 en 68 van de in totaal 80 bedden. Er waren goede douches en dat was een verademing na zo'n zware tocht. Een van onze Nederlandse bedburen vroeg of ik 's nachts snurkte. Mijn antwoord daarop was: "Alleen na heftige sex." (Dit verduidelijkt de opmerking in bericht 50 van ons Gastenboek.)
's Avonds nog een Duitse jongeman gesproken die als timmerman door heel Europa reist en dan voornamelijk te voet.

Op weg naar Roncevalles.


De refugio in Roncevalles.


De schone slaapster.

Dag 3: De tocht van Roncevalles naar Larrosoana.
vrijdag, 30.04.04
Door onbekende oorzaak nog steeds geen verbinding kunnen krijgen met het
thuisfront (en de zaak) wellicht gaat het in toekomst beter. Vandaag hebben we
zo'n 26 kilometer voor de boeg. Om 6.00 uur exact ging het licht in de grote
slaapzaal aan. Het verbaasde me dat de Fransen meteen al tegen elkaar begonnen
te ratelen. Andere pelgims liepen als zombies naar de wasgelegenheid om aldaar weer tot de werkelijke wereld te komen.

Zonder ontbijt werden we op pad gestuurd, hetgeen geen probleem was want na drie kwartier lopen kwamen we in een plaatsje waar de plaatselijke horecaondernemer helemaal was ingespeeld op de pelgrims. Daar hebben we ontbeten en daarna hebben we onze tocht vervolgd.

Gelukkig was deze minder zwaar als gisteren maar ik denk dat we zeker 60% over blubberpaadjes hebben moeten glissen en glijen en ook dat is redelijk vermoeiend. Marja heeft op de eerste wandeldag een paar grote blaren op haar
hielen opgelopen (letterlijk en figuurlijk) dus dat klunen over die glibberpaden
deed er geen goed aan. Onderweg kwamen we de Amerikanen van de allereerste dag
weer tegen, het blijkt dat John helicopterverkoper is, dus voor mij een
interessante vent om over de verkoop van transportmiddelen te spreken, zijn
compaan was vroeger ambassadeur geweest en heeft als zodanig het proces van
Augusta (Italiaanse helicopterfabrikant) vertegenwoordigd waarna Willy Claes
(secretaris-generaal NAVO) gedwongen was af te treden.

Tegen 15.00 uur kwamen we bij de Refugio in Larrasoana aan. De beheerder van deze refugio (voormalig gemeentehuis) schijnt ook de burgemeester te zijn. Deze man spreekt alleen
Spaans en op alles wat je vraagt in welke taal dan ook antwoordt hij in het Spaans terug ook als je niets
vraagt blijft toch tegen je aanpraten. Hij heeft een werkkamer vol met boeken
over de Camino en tientallen gastenboeken, maar zijn grootste succes is wel dat Shirley Maclaine in zijn refugio heeft geslapen.


Inschrijving bij de burgemeester.

Het was redelijk vol, Marja en ik mochten naast elkaar slapen in een kamer op een matras op de grond met nog eens drie pelgrims. Later bleek dat andere pelgrims die op een later tijdstip
aankwamen moesten worden ondergebracht elders in het dorp. Op tijd naar bed gegaan aangezien het een redelijk vermoeiende dag is geweest.

Wasdroogplaats in Larrasoana.

Dag 4: Via Pamplona naar Cizur Menor.
Zaterdag, 1.05.2004
Vanochtend werd om 6.00 uur niet het licht aangedaan, wel begonnen diverse
mensen al hun rugzak te pakken, wat ongeveer hetzelfde effect heeft. Dus we
waren weer op tijd wakker. Tegen 7.00 uur zijn we gaan ontbijten in het
plaatselijke restaurant, waarna we de rugzakken bij de refugio hebben opgehaald
en onze route weer hebben opgepakt.

De zon was nog niet boven de heuvels uit gekomen maar wij hadden de pijpen al afgeritst.
De wolkenloze hemel voorspelde dat het een warme dag zou worden. De tocht verliep
voorspoedig en ongemerkt kwamen we in Pamplona aan, daar de kathedraal binnengestapt
en een gedeelte van H.Mis bijgewoond en toen verder Pamplona in. Winkelen voor 12.00 uur
is daar uit den boze of het kwam omdat er een 1 mei manifestatie was.

Nadat we bij de Universiteit van Pamplona ons stempeltje hadden gehaald (een knorrige bewaker die niet de deur open deed maar we mochten wel onze stempelkaart door een
traliewerk steken) hoefden we nog maar een uurtje te lopen naar de
dagbestemming.

In deze refugio slapen we met tien personen op een zaal, we hebben zelfs een internetaansluiting op de slaapzaal, tegen betaling van 1 Euro mag je een kwartier wachten op je aansluiting en als die er is wordt je eruit gegooid.
Dag 5: Van Cizur Menor naar Puente La Reina Gares
Zondag, 2.05.2004

Einde van de eerste vierdaagse, nog zeker 6 te gaan.
Als je iets niet nodig hebt op de Camino dan is het een wekker en uitslapen kun je ook wel vergeten. Vanochtend begonnen de eerste pelgrims zo rond 6.00 uur te rommelen en al gauw is de rest ook bezig te pakken.

Dit keer hadden we een lopend  ontbijt van ca. 3 uur en het bestond uit mueslirepen en marsen, het meegebrachte water was ons enige drinken. We kregen weer wat glibberweggetjes en kwamen bovenop de bergkam waar een monument voor de Camino staat. Het uitzicht was prachtig we zitten hier in een heel mooi gebied, door het redelijk mooie wandelweer hebben we gelegenheid om te genieten.

Het enige storende in het geheel zijn wel de tientallen windturbines. De route is op zich niet zwaar en ook niet te lang zo'n 18 km. Na 3 uur kwamen we een plaatsje binnenlopen waar net de bakker uit de regio met een vrachtautootje bezig was brood rond te brengen. Dus bij hem een stokbrood gekocht en die gegeten met pindakaas en chocoladepasta uit de tubes die we vanuit Holland hadden meegenomen.

Tegen half een kwamen we bij de refugio aan er was nog plaats we slapen in een 6 persoonskamer, zeer luxe. Vanuit  de tuin van de refugio hebben we uitzicht op een ooievaarsnest. Het stadje bekeken ergens wat gegeten, daar ontmoetten we John Kelly de Amerikaanse voormalig ambassadeur, de Amerikaanse advocaat Bob Palmer en de voormalig Engelse ambassadeur David Colvin. John en Bob kenden we nog van St.Jean Pied de Port dus het hadden een geanimeerd diner.

Navarra.


Pelgrimsmonument op Puerto del Perdon.

Dag 6: Puente La Reina Gares naar Villamayor de Monjardin
Maandag, 3.05.2004

Doordat ik het muntgeld gisteravond gebruikt heb om fooi te geven konden we geen koffie kopen uit de automaat in de refugio, dus het zal wel weer een lopend buffet worden. We vertrokken om 6.45 uur voor de dagtocht van 29 km.

Toen we na anderhalf uur lopen het gehucht Maneru binnenliepen en op het pleintje een meegebrachte muffin wilde nuttigen werd ons middels een aanplakbiljet kenbaar gemaakt dat we ergens konden ontbijten. Aan de eetkamertafel werd er koffie vooor ons geserveerd met stukken brood gedrenkt in de olie dit werd opgebakken  suiker eroverheen en wij hadden te eten. Na dit aparte ontijt hebben we onze weg vervolgd door een prachtig landschap.

Zo kwamen we bij het plaatsje Cirauqui  het was gewoon een plaatje zo mooi. Het weer was niet echt warm en het waaide behoorlijk kortom goed wandelweer. Doordat het een dag droog was geweest waren de paden ook goed begaanbaar.

Tegen 15.00 uur kwamen we op onze bestemming aan. We moesten nog een uurtje wachten voordat de refugio openging. In het dorp was niets te beleven, 's avonds goed gegeten met alle pelgrims bijelkaar.

Ontbijten zomaar bij iemand in de woonkamer.


Uitzicht vanaf de refugio in Villamayor de Monjardin.

Dag 7: Van Villa Mayor de Monjardin naar Viana.
Dinsdag, 4.05. 2004

Vandaag gelukkig na een echt ontbijt weer op pad gegaan. Het ontbijt was 7.30 uur afgerond en we gingen meteen op pad voor een tocht van 29 km naar Viana.
We hebben de aspergevelden achter ons gelaten en de wijngaarden krijgen de overhand.
De weg is over een gelijkmatig onverhard breed pad. We hebben meteen al flink de pas er in en mede door de dreiging van een regenbui gaat het voortvarend.

In Los Arcos wat voedsel ingeslagen zoals brood, mixed nootjes, bananen, appels, rozijnen, walnoten, yoghurt en eierkoeken Hoewel de weg zich saai door het landschap slingert zijn de vergezichten fantastisch. Hier en daar komt de zon door het wolkendek en tegen 2 uur is hij echt doorgebroken. Dus jassen uit en pijpen afgeritst om de laatste kilometers naar Viana af te leggen, juist die laatste kilometers breken ons op er wordt vaker en langer gerust.

Tegen drieen arriveerden we in de refugio van Viana. Gedoucht en gerust een internetcafe bezocht en het plaatsje bekeken zo'n typisch Spaans stadje met nauwe straatjes en veel balkonnetjes.

Op weg naar Viana.

Dag 8: Ponchodag het regent..
Woendag, 5.05. 2004

Vandaag was het vertrek uit de refugio regenachtig dus meteen maar de poncho omgehangen, direkt uit Viana kwamen op van die akkerpaadjes die door de regen verandert waren in kleiglijbanen twee stappen vooruit en een terugglijden.

Ik vermoed dat we zo'n 3 kilometer geglibbert hebben toen we voor Logrono kwamen.
Logrono koestert de perigrinos (=pelgrims in Spaans) via een 2 meter breed verhard pad wordt kilometers lang langs dezelfde kunstwerken (total ca.20 stuks) ter ere van de pelgrims geleid. De kunstwerken bestaan uit een pilaar met een kunstzinnige afbeelding van de Jacobsschelp (=symbool van de Camino) Vlak voor deze pilaar staat eenzelfde zonder afbeelding en een halve meter korter.

Opeens kwamen we op zo'n lagere pilaar een paar bergwandelschoenen tegen, waarschijnlijk van iemand die er de brui aan had gegeven. Je staat dan wel even stil bij het feit dat die persoon toch de voorbereidingen heeft getroffen en een bepaalde voorstelling van de tocht had en dan door bijvoorbeeld een blessure moet stoppen. Heel jammer.

De 21 geplande kilometers liepen we vooortvarend uit en tegen 14.00 uur waren we bij de refugio in Navarrete aan. Vlak voor Navarette werden we begroet door twee fotograven die net als gisteren bij aankomst in Viana ons uitgebreid gingen fotograferen. (wie heeft die besteld?)

In ieder geval heeft Marja met haar hardloopjack reclame gemaakt voor de onderneming van haar broers en neven. De refugio ging later open dan gepland dus moesten we in de naastgelegen kroeg wachten, we zaten in ieder geval droog.

Op het moment dat ik dit verslag maak, zit ik in de ontmoetingsruimte en omgeven door volle droogrekken aangezien er buiten niet gedroogd kan worden. Later op de avond met Elizabeth Cziszler uit Canada (Calgary) gegeten en uitgebreid zitten praten in het plaatselijke restaurant. Voor tien uur ons bedje opgezocht.

Het regent weer eens.


Een pelgrimskunstwerk voor Logrono.


Navarette.


Voor de refugio.


Straatje in Navarette.

Dag 9: Geen regen, wind tegen door de Rioja wijnstreek.
Donderdag, 6.05. 2004

Een koude stevige tegenwind heeft ons de volledige 21 km beziggehouden de weg ging weer over modderpaden,  maar naarmate we bij ons dagdoel kwamen werd de weg harder en breder, we waren om 6.45 uur vertrokken en liepen tegen 12.00 uur Azofra binnen. Onderweg zagen we nog een paar pelgrims liggen slapen in de portiek van kerkje deze mensen hebben waarschijnlijk geen slaapplaats kunnen vinden. Momenteel is het erg druk op de route vanwege het heilig jaar, volgens de Spaanse TV komen er dit jaar zo'n 1miljoen pelgrims de Camino naar Santiago de Compostela doen.

In de refugio te Azofra werden we begroet door een vrouwtje dat al sinds jaren een paar voortanden niet meer hoeft  te poetsen. Voor drie Euro per persoon mogen we er de nacht doorbrengen. Een Duitse familie die we de gehele route steeds op onze dagbestemmingen ook tegen komen, had al kwartier gemaakt en bepaald dat zij eten ook voor ons zouden koken. Vanavond hebben we spaghetti op het menu staan. De refugio is vol er zijn pelgrims die zich hebben ingeschreven en toch weer doortrekken, kortom het is hier een gezellig rommeltje. Vanmiddag aan de grote tafel met veel wijn, bier,  stokbrood, pate's, ander broodbeleg en olijven gezellig zitten praten. We zijn tot de ontdekking gekomen dat als we een paar uur goed gerust hebben  nog wel wat kilometers per dag erbij kunnen lopen e.e.a. is afhankelijk van mogelijke slaapplaatsen op betreffend eindpunt.

De spaghetti was heerlijk en we hebben nog een tijdje na zitten praten, aangezien iedereen vanwege een bepaald schuldgevoel een paar flessen had meegebracht voor de kokerij van de Duitse familie en ja die kan je 's morgens niet in je rugzak meenemen. Bij  het naar bed gaan ontdekte ik dat het stapelbed waar Mar en ik slapen dusdanig gammel is, dat ik met mijn broeksriem een staander van ons bed met die van het bed dat haaks op ons bed stond heb vastgemaakt, want de kans bestond dat als ik 's nachts enigszins mijn gewicht verdeeld had dat Marja de volgende morgen met de afdruk het bedspiraal de Camino had moeten vervolgen.

Onderweg naar Azofra.


De refugio in Azofra.


High Tea in Azofra.


Enige zelfwerkzaamheid bij het inschrijven van nieuwe pelgrims.

Dag 10: Van Azofra naar Villamayor del Rio.
Vrijdag, 7.05.2004

Kippen in de Kathedraal.

Vandaag hebben we uitgeprobeerd  hoever konden lopen, eerst tot Granon dat is ca. 24 km toen we daar aankwamen hebben gekozen voor Villamayor del Rio totaal 35 km. Onderweg naar het eindpunt zijn we via Santo Domingo de la Calzada gekomen, in deze plaats hebben we de Kathedraal bekeken omdat de legende verteld dat er kippen in gehouden worden en dat klopt een hen en een haan (dames gaan voor).

Lijkt me lastig met Pasen eieren zoeken van een hennetje. De tocht voortgezet en weer door een prachtig landschap sinds een paar dagen doemen er bergen met ijskappen een linksvoor ons op en naarmate de tocht verstrijkt komen ze steeds meer naar links te liggen. We kwamen doodmoe maar voldaan aan de herberg had goede voorzieningen en we hebben heerlijk gegeten en geslapen.

Steemannetjes zoals we ze vaak tegen kwamen.


Het uitzicht voor dat we bij Granon zijn.


Herberg Villamayor del Rio.
  Vervolg