DE STRIJD VAN MIJN VADER.
Naar boven...
Contact
de%20strijd%20van%20mijn%20vader002008.jpg de%20strijd%20van%20mijn%20vader002007.jpg
Pa.
Verantwoording
Staat van dienst
Hr. Ms. Sumatra
Hr. Ms. Flores

HET EINDE.

 

     Op 31 mei 1988 overleed mijn vader. Dit gebeurde nogal plotseling.

    Ongeveer anderhalf jaar daarvoor had hij een pacemaker gekre­gen omdat zijn hart bij tijd en wijle niet meer wilde. Dit kwam aan het licht toen hij op eerste kerstdag van het jaar 1985, samen met mijn moeder, ons een bezoek zou brengen en al rennende om de bus te halen, op straat ineenzakte.

     Als mijn vader samen met mijn moeder een reis zou ondernemen, had hij al enige tijd daarvoor in brochures, folders en andere reisschemaĺs de ver­trektijd van bus of trein uitgestippeld. Op de dag dat ze op reis zouden gaan, liep hij al uren voor vertrek regelmatig op zijn horlo­ge te kijken, schijnbaar bang dat hij te laat zou komen en het geplande vervoer zou missen. Een goede reden voor een dergelij­ke stipte vertrektijd kon hij nooit geven. Hij wekte nu eenmaal de indruk dat de bus of trein die hij uitgezocht had de eerste en de laatste was die, die dag zou vertrekken. Op de dag van vertrek wist hij mijn moeder dusdanig zenuwachtig te maken dat ze over het algemeen veel te vroeg vertrokken en zij met rode konen naast hem in de tram of bus zat die hen vervoerde naar de plaats van bestemming of aansluitend vervoer.

     Op de dag dat hij op straat ineenzakte waren ze zojuist uit de tram gestapt bij het Centraal Station van Amsterdam. Hij zag bij de bushalte de bus staan die een half uur eerder zou vertrek­ken dan de ge­plande bus. Op het moment dat de deuren werden gesloten en men op het punt stond te vertrekken, trok hij op 72-jarige leeftijd een sprint­je waarbij hij nogal nerveus tegen zijn vrouw riep dat ze op moest schieten.

     Het resultaat was dat hij door een ambulance naar het zie­kenhuis werd gebracht, waar men tot de conclusie kwam dat hij waar­schijnlijk tengevolge van de sprint op zijn leeftijd, in combinatie met hyperventilatie, ineen gezegen was. Hij beloofde de doktoren zich de volgende keer niet meer zo druk te maken en enige uren later zaten ze weer thuis en zijn wij met de pannen, waarin de voorbereidingen zaten voor het kerstmaal, naar pa en moe gegaan om daar de maaltijd af te maken en te verorberen.

     Mijn vader was lichtelijk onder de indruk van het gebeurde, maar aan tafel met een doorloperpuzzel en een borreltje kwam hij weer aardig bij. Ook mijn moeder was onder de indruk, maar al gauw reageerde ze alsof het een eenmalige gebeurtenis was en het leek een paar weken later alsof ze het alweer vergeten was.

     Na enige maanden zakte hij nogmaals op straat ineen. Hij werd onder­zocht door een arts en men vond dat hij aan een pacemaker toe was. Zijn hart kon soms zijn levenstempo niet meer bijhouden.

     De pacemaker werd aange­bracht, maar hij beviel niet. Volgens mijn vader greep het apparaat in op een moment dat het nog niet nodig was. Hij klaagde dat zijn hartslag zijn leven lang al aan de langzame kant was geweest, onge­veer 60 slagen per minuut. De pacemaker die afgesteld was op 70 slagen per minuut trad dagelijks op de meest onverwachte momenten in werking. Hiervoor is hij regel­matig terug geweest bij de hartspecia­list, maar die was het niet met pa eens. Mijn vader was dan ook danig beledigd toen de specia­list eens tegen mijn moeder zei, waar mijn vader bij zat: "Het zit bij uw man niet hier", daarbij wijzend op de hartstreek, "maar hier", wijzend op het hoofd.

    Na ongeveer een half jaar wist mijn vader deze arts toch over te halen het appa­raat bij te stellen en het was duidelijk dat hij er van opknapte. Hij zag er wat vrolijker en stralender uit.

     Tijdens de kerst van 1987 echter, na een bezoek aan mijn zuster, lag pa weer op straat. Mijn moeder was natuurlijk vreselijk geschrok­ken en, zoals zij later zei, behoorlijk in paniek. Nadat hij was bijgeko­men stopte er een automobilist die aanbood mijn ouders naar het ziekenhuis te brengen, maar mijn vader wilde er niet van horen en wenste naar huis gebracht te worden.

     Thuisgekomen vertelde hij mijn moeder dat hij zo mooi had ge­droomd toen hij op straat lag. Hij is nooit naar het ziekenhuis geweest en heeft de huisarts ook niet in kennis gesteld. Ik denk dat hij er, al bij al, wel genoeg van had.


      Op zijn sterfdag, een mooie, zonnige lentedag, ging hij naar het zieken­huis omdat zijn lever onderzocht zou worden. Wat er precies mee aan de hand was heb ik nooit vernomen, maar misschien had het iets te maken met het regelmatig gebruik van een stevige borrel.

     Hij ging te voet want het zie­kenhuis was vlak bij. Mijn moeder heeft nog op het balkon gestaan om hem uit te zwaaien, maar hij keek niet op of om. Hij was die dag wat stilletjes en chagrijnig. In de wachtkamer van het ziekenhuis zakte hij ineen en toege­schoten hulp mocht niet meer baten. Even nog kwam hij bij en vroeg of men zijn vrouw wilde waar­schuwen. Hierna is hij gestor­ven aan een hartaan­val.

     Voor de familie uitermate verbazingwekkend, omdat de specialist hem enige tijd daarvoor nog had verzekerd dat hij met zijn pace­maker zelfs wel met het vliegtuig op vakantie kon. Hij had niets te vrezen.

    Bij de obductie op het stoffelijk overschot kwam men tot de conclusie dat ÚÚn hartklep dusdanig verkalkt was dat deze niet meer goed functio­neer­de. Daar hielp zelfs geen pacemaker tegen.

 

 

     Op de dag dat mijn vader stierf zat ik 's middags, zoals gewoonlijk, in de trein. Ik kwam uit mijn werk, ik woonde toen in Hoorn en werkte in Amsterdam. Wat me nog nooit was overkomen en me later ook nooit meer overkwam, was dat ik vanuit de trein mijn vrouw zag lopen. Zij liet de hond uit in het park waar de trein langs reed. Het park lag vlak bij ons huis en toen ik naar haar zwaaide, zwaaide zij vrolijk terug terwijl de hond, luid blaffend, een stuk met de trein mee rende.

    Vervolgens ging ik met de fiets van het station naar huis. Thuisgeko­men betrad ik de woonkamer waar mijn vrouw mij met grote ogen aan­keek. Ze zei: "Mart, je vader is overleden". Deze uitspraak veroorzaakte bij mij enige kortsluiting omdat het goed ging met pa en ik mijn vrouw even daarvoor nog vrolijk in het park naar mij had zien zwaaien.

     Ze was zojuist gebeld door een buurman van mijn ouders.

Friesch Dagblad
HOME
HET BEGIN (2)
HET BEGIN
ENGELAND
HALIFAX
WEST-INDI╦
OOST-INDI╦
CEYLON
CEYLON (2)
NAAR EUROPA
PORTHMOUTH
KRIJGSGEVANGEN?
KRIJGSGEVANGEN? (2)
KONVOOIEREN EN
OEFENEN
OPERATIE HUSKY
OPERATIE HUSKY (2)
VERTREK
VERTREK (2)
A/B Hr. Ms. FLORES
ZOALS HIJ WAS (1)
ZOALS HIJ WAS (2)
VRAGEN
HET EINDE
HALIFAX (2)
OOST-INDI╦ (2)
ROLKAART FLORES
AUGUSTA-CATANIA(2)
VERDEDIGEN EN
AANVALLEN
AUGUSTA-CATANIA
BIZERTE
OPERATIE AVALANCHE
(2)
OPERATIE AVALANCHE
MONDRAGONE
OPERATIE BIGOT
KERST EN JAARWISSELING
OPERATIE SHINGLE (2)
OPERATIE SHINGLE
GAETA EN FORMIA
GAETA EN FORMIA (2)
NAAR ENGELAND
NAAR ENGELAND (2)
DE LAATSTE REIS VAN DE SUMATRA (2)
DE INVASIE VAN
NORMANDI╦
DE INVASIE VAN
NORMANDI╦ (2)
TERNEUZEN
DE LAATSTE REIS VAN DE SUMATRA
WEER THUIS
HUWELIJK
WEER NAAR OOST-INDI╦
PLAATSING KLEINE VAARTUIGENDIENST
OVERSPANNEN
OVERSPANNEN (2)
TERUG NAAR NEDERLAND
TERUG NAAR
NEDERLAND (2)
TERUG IN NEDERLAND
TERUG IN NEDERLAND (2)
TERUG IN NEDERLAND (3)
HET EINDE
HET LEVEN AAN BOORD